Lustracja w Polsce a w Niemczech

Ks. Zaleski o gniotach Leszka Millera

niezalezna.pl, 17.01.2012

Towarzysz Leszek Miller, nowy-stary szef SLD, ogłosił, że trzeba zakończyć lustrację w Polsce. Nazwał przy tym publikacje IPN „gniotami, których nikt nie czyta”.

A oznajmił to w chwili, gdy rząd niemiecki zadecydował, że ujawnianie akt enerdowskiej Stasi, trwające nieprzerwanie od 1990 r., będzie przedłużone o następne osiem lat. Co więcej, lustracją zostaną objęte kolejne kategorie obywateli, w tym nawet nauczyciele w przedszkolach.

Wcześniej proces ten objął m.in. praktycznie wszystkich dziennikarzy i pracowników naukowych wyższych uczelni. Niemcy czynią to dlatego, ponieważ uważają, że podstawową zasadą ich wolności jest przecięcie „czerwonej pajęczyny”, którą ZSRS przez lata montował tak w NRD, jak i w RFN.

W naszym kraju jest inaczej. Agentura ma się dobrze, bo co chwilę tzw. autorytety moralne, także ze środowiska nieboszczki Unii Wolności lub „Gazety Wybiórczej”, trąbią w tę samą trąbkę wraz z postkomunistami.

No cóż, trzeba się uczyć od Niemców. I to nie tylko w sprawach gospodarczych.

Najpopularniejsze wpisy na stronie ‘lustro nauki’ w 2011 r.

Najpopularniejsze wpisy na stronie ‘lustro nauki’

Józef Życiński – filozof KUL i zarejestrowany TW „Filozof”		6 430
Edward Ciupak – prof., autorytet polskiej socjologii, zarejestrowany przez wywiad PRL jako kontakt informacyjny „Gabriel”		4 681
Edward Kotowski – dr, historyk sztuki, agent „Pietro” od Kościoła i Watykanu		3 927
Paweł Bożyk – ekonomista, rektor, b. główny doradca I sekretarza PZPR Edwarda Gierka		2 593
Jacek Karpiński – genialny informatyk, w pracy niszczony przez komunistów, pasał świnie i sprzedawał jajka (oskarżenie PRL!)		2 137
Krzysztof Świątek – dawniej TW ps. „Mieczysław” obecnie dziekan UWM		1 879
Jacek Fisiak – profesor anglistyki i ciemnej strony mocy		1 571
Jan Miodek – profesor, językoznawca, zarejestrowany jako TW „Jam”, wygrywa procesy z Grzegorzem Braunem		1 549
Michał Boni – kulturoznawca i polityk, TW „ZNAK”, wyspowiadał się z wieloletnim opóźnieniem		1 367
Tadeusz Cieślik – prof. Śląskiego Uniwersytetu Medycznego, specjalista od chirurgii i korupcji, TW „Neptun”		1 363
Aleksander Wolszczan – astronom, od SB do planet		1 321

Weryfikacja kadr akademickich w stanie wojennym na wystawach IPN

Weryfikacja kadr akademickich w stanie wojennym

na wystawach IPN

(zdjęcia – Józef Wieczorek) 

Stanisław Mikołajczak – prof. językoznawca z UAM, internowany w stanie wojennym, w III RP założyciel AKO

 

Nauka Polska – Baza Ludzie Nauki

prof. dr hab. Stanisław Kazimierz Mikołajczak

Dyscypliny KBN: nauki filologiczne
Specjalności: językoznawstwo polskie
Miejsca pracy: Aktualne:

profesor zwyczajny Uniwersytet im. Adama Mickiewicza; Wydział Filologii Polskiej i Klasycznej; Instytut Filologii Polskiej
Uzyskany tytuł profesora:

2004/10/18, nauki humanistyczne
Rozprawa habilitacyjna:

Składnia tekstów naukowych. Dyscypliny humanistyczne, 01/01/1988, Uniwersytet im. Adama Mickiewicza; Wydział Filologii Polskiej i Klasycznej,

Uzyskany stopień doktor habilitowany nauk humanistycznych w zakresie językoznawstwa, specjalność : językoznawstwo polskie,……

♠

Stanisław  Mikołajczak w Wikipedii 

Ukończył studia na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Na tej samej uczelni uzyskał stopień naukowy doktora. Habilitował się również na UAM w 1988 na podstawie rozprawy zatytułowanej Składnia tekstów naukowych. Dyscypliny humanistyczne^]. W 2004 otrzymał tytuł profesora nauk humanistycznych. Specjalizuje się w zakresie językoznawstwa polskiego.

Zawodowo związany z Uniwersytetem im. Adama Mickiewicza. Doszedł do stanowiska profesora zwyczajnego w Instytucie Filologii Polskiej na Wydziale Filologii Polskiej i Klasycznej. Obejmował funkcje prodziekana tego wydziału i kierownika Zakładu Gramatyki Współczesnego Języka Polskiego i Onomastyki. Został też członkiem Komitetu Językoznawstwa PAN i redaktorem serii językoznawczej Poznańskie Studia Polonistyczne.

W okresie PRL był członkiem Stronnictwa Demokratycznego. W 1980 zaangażował się w działalność NSZZ „Solidarność”, został internowany w okresie stanu wojennego na okres od 13 grudnia 1981 do 5 lipca 1982 . W latach 90. działał w Partii Chrześcijańskich Demokratów, zasiadał we władzach krajowych tego ugrupowania. W okresie rządu Hanny Suchockiej był dyrektorem zespołu doradców wicepremiera Pawła Łączkowskiego. W kadencji 1998–2002 sprawował mandat radnego Poznania z ramienia Akcji Wyborczej Solidarność. W 2011 stanął na czele Akademickiego Klubu Obywatelskiego im. Prezydenta Lecha Kaczyńskiego.

♠

z: Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w oczach służb specjalnych PRL. Wybór źródeł z lat 1982-1989 - Kazimierz Świrydowicz (red.)   

♠

Władze AKO im. Prezydenta Lecha Kaczyńskiego

♠

Prof. Stanisław Mikołajczak w Zielonej Górze

23 maja w kawiarni „Pod Aniołami” w Zielonej Górze odbyło się comiesięczne spotkanie Ruchu im. Lecha Kaczyńskiego. Zaproszonym gościem był prof. Stanisław Mikołajczak – przewodniczący Akademickiego Klubu Obywatelskiego im. Prezydenta Lecha Kaczyńskiego. Przedmiotem wykładu Profesora była  Zasada solidarności społecznej w wychowaniu i utrzymaniu dzieci i młodzieży  jako gwarant suwerenności demograficznej Polski. …..

♠

gloria.tv

 Prof. Stanisław Mikołajczak – suwerenność demograficzna Polski cz. 1

Prof. Stanisław Mikołajczak – suwerenność demograficzna Polski cz. 2

Józef Zając – matematyk, latający rektor, Chełmianin Roku, wspólpracował z SB

Baza Nauka Polska – Ludzie  Nauki

dr hab. Józef Zając
Dyscypliny KBN: ekonomia, matematyka
Specjalności: analiza zespolona, ekonomia matematyczna, statystyka i ekonometria, układy dynamiczne
Miejsca pracy:
Aktualne:

profesor Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II; Wydział Nauk Społecznych; Instytut Ekonomii i Zarządzania

profesor Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa w Chełmie; Instytut Matematyki i Informatyki

Nieaktualne:

profesor Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II; Wydział Nauk Społecznych; Instytut Ekonomii

Instytut Matematyczny PAN

profesor Uniwersytet Rzeszowski; Wydział Ekonomii; Zakład Metod Ilościowych
Pełnione funkcje:
Aktualne:

Rektor Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa w Chełmie
Członkostwo:

Aktualne:

Członek Konferencja Rektorów Akademickich Szkół Polskich; Komisje KRASP; Komisja ds. Infrastruktury Informacyjnej

Członek Konferencja Rektorów Akademickich Szkół Polskich; Komisje KRASP; Komisja Akredytacyjna

♠

Józef Zając 

strona prywatna

Józef Zając - prof. dr hab. KUL, docent Uniwersytetu w Joensuu – Finlandia. Od 1973 do 1996 pracownik IM PAN, gdzie otrzymał stopień doktora i tytuł doktora habilitowanego. Specjalista z zakresu zastosowań analizy zespolonej i matematyki w ekonomii. Autor ponad 80 prac naukowych publikowanych w recenzowanych czasopismach krajowych i zagranicznych. Wieloletni uczestnik współpracy z ośrodkami naukowymi w Finlandii, Japonii, Meksyku, Niemczech, Ukrainie i USA. Wykładowca na University of Joensuu, CUNY, Columbia University, Metropolitan University i Nationale Politechnico w Meksyku, etc. Recenzent MEN podręczników szkolnych z zakresu matematyki. Medale i wyróżnienia m.in.: Złoty Krzyż Zasługi, Nagroda Rektora UMCS, Medal i List Gratulacyjny KEN, Special Prize Japońskiego Towarzystwa Naukowego, Tanaka Medal przyznany przez Rektora OsakaCity University, oraz nagroda specjalna Rektora KUL. Wykładowca przedmiotów matematycznych i ekonomicznych, które prowadzi zarówno w języku polskim jak i angielskim. Promotor trzech doktoratów z matematyki, które odbyły się w Instytucie Matematyki PAN i na Uniwersytecie Łódzkim, oraz jednej rozprawy z ekonomii, przeprowadzonej na KUL. Organizator studiów matematyczno-informatycznych na KUL (1996), oraz PWSZ w Chełmie (2001). Pełnione funkcje: dziekan Wydziału Ekonomii i Zarządzania w Akademii Polonijnej (1998-2001), kierownik Katedry Zastosowań Matematyki w Ekonomii w Instytucie Ekonomii KUL (od 1997), Rektor PWSZ w Chełmie (od 2001).

♠

LATAJĄCY REKTOR

Forum Akademickie 2006/3

Prywatna pasja rektora nie tylko owocuje wzbogaceniem oferty uczelni, ale wnosi też wkład w rozwój regionu, w którym uczelnia działa. Rektor zorganizował aeroklub oraz stara się o budowę lotniska w pobliżu Chełma…

♠

Józef Zając (matematyk) w Wikipedii

♠

Czy Chełmianinem Roku może być osoba współpracująca z SB?

naszemiasto.pl 2011-09-30,

- Osoba współpracująca ze służbami bezpieczeństwa PRL nie jest godna do noszenia tytułu Chełmianina Roku – stwierdził radny Mariusz Kowalczuk (PO) podczas sesji rady miasta. Chodziło mu o prof. Józefa Zająca, który to jako kandydat do senatu napisał w oświadczeniu, że ze służbami współpracował. Prof. Zając w czwartek na zwołanej konferencji prasowej odniósł się do zarzutów.

….- Jako pracownik Polskiej Akademii Nauk często podróżowałem zagranicę – mówi prof. Zając. – Były to wyjazdy naukowe. Po powrocie musiałem złożyć sprawozdania. Obejmowały one treści które nigdy nie godziły w ludzką wolność, prawa człowieka i obywatela.

Prof. Zając dodał, że do tej pory już trzy instytucje bardzo szczegółowo sprawdzały jego oświadczenie lustracyjne: jako rektor Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej, profesor Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego czy przy uczestnictwie w Konferencji Rektorów Szkół Zawodowych. – Wszędzie tam w dobrej wierze oświadczałem, że współpracowałem ze służbami bezpieczeństwa państwa – dodaje prof. Zając.

- Jesteśmy przekonani, że prof. Józef Zając jest liderem w wyścigu o urząd senatora i te niegodne próby jego zdyskredytowania nie powiodą się – powiedział Józef Górny, szef chełmskich struktur PSL, z którego to komitetu startuje prof. Zając. ..

♠

Prof. Zając uhonorowany przez prezydenta Komorowskiego

naszemiasto.pl 2011-10-02,

Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski uhonorował prof. Józefa Zająca prezydent Bronisław Komorowski. Order wręczyła podczas inauguracji roku akademickiego PWSZ – prof. Maria Orłowska, Sekretarz Stanu Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Decyzja o przyznaniu orderu zapadła 29 września, czyli dzień po tym, jak radny miejski Mariusz Kowalczuk zarzucał Zającowi współpracę ze służbą bezpieczeństwa państwa i wskazał, że jest on niegodny do noszenia tytułu Chełmianina Roku. Dodatkowo prof. Zając kandyduje do senatu w wyborach parlamentarnych. 

Jest kolejny niezbity dowód na to, że moja współpraca z organami państwa była w granicach obowiązujące wówczas prawa i opierała się na relacja z wyjazdów naukowych – mówi prof. Józef Zając. ..

♠

Rektor uczelni wyższej z Chełma zostanie wiceministrem

Gazeta wyborcza Lublin, 5.12.2011

Józef Zając, rektor Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w Chełmie i senator PSL zostanie sekretarzem stanu w Ministerstwie Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Nominacja – w tym tygodniu.

- Nie będą kłamał, że nie toczę takich rozmów – mówi „Gazecie” sam zainteresowany. – Propozycja najpierw wyszła z klubu parlamentarnego PSL. W piątek, przy okazji imienin Barbary, odbyłem też długą rozmowę z panią minister Kudrycką – ujawnia….Zając nie należy do partii, ale w wyborach parlamentarnych kandydował do Senatu z listy PSL. W kampanii wyborczej poparli go także politycy PJN i Ligi Polskich Rodzin.

W Państwowej Komisji Wyborczej senator, jeszcze jako kandydat, złożył oświadczenie, że był współpracownikiem organów bezpieczeństwa państwa w PRL. Jak tłumaczył, jedynie składał sprawozdania z zagranicznych wyjazdów naukowych kiedy pracował w PAN-ie.

- Sprawozdania te obejmowały treści, które nigdy nie godziły w ludzką wolność oraz prawa człowieka i obywatela. Jestem człowiekiem, dla którego zawsze: teraz i w przeszłości, szczególnie ważne są uczciwość, prawość i poczucie odpowiedzialności za słowa i czyny. Niech czyny, a nie intrygi świadczą o wartości człowieka – mówił we wrześniu.

Juliusz Hibner – fizyk, wykładowca na wyższych uczelniach, generał MSW, Bohater Związku Radzieckiego

Juliusz Hibner w Wikipedii

Juliusz Hibner (prawidłowa pisownia: Juliusz Hübner) pierwotnie Dawid Szwarc (ur. 12 października 1912 w Grzymałowie, zm. 13 listopada 1994 w Warszawie) – działacz komunistyczny, uczestnik hiszpańskiej wojny domowej, generał brygady Wojska Polskiego, od stycznia 1949 r dowódca Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego (KBW), w latach 1951-1956 dowódca Wojsk Wewnętrznych, w latach 1950-1960 podsekretarz stanu w MSW PRL, doktor fizyki, Bohater Związku Radzieckiego....

Od 1941 służył w Armii Czerwonej. 29 sierpnia 1943 w stopniu kapitana skierowany do 1 Dywizji Piechoty im. T. Kościuszki na stanowisko zastępcy dowódcy pułku ds. politycznych. Po bitwie pod Lenino uznany za zaginionego i „pośmiertnie” uhonorowany tytułem bohatera Związku Radzieckiego. W rzeczywistości został ranny i – długo nierozpoznany – był leczony w szpitalu wojskowym. Po wyleczeniu wrócił do służby i jako dowódca pułku – podpułkownik, przeszedł szlak bojowy 2 Armii Wojska Polskiego. 8 maja 1944 został słuchaczem Akademii Wojskowej im. Frunzego w Moskwie, a następnie zastępcą dowódcy 37 Pułku Piechoty i dowódcą 32 Pułku Piechoty 8 Dywizji Piechoty 2 Armii WP, w którym brał udział w walkach m.in. pod Budziszynem. We wrześniu 1946 został mianowany zastępcą dowódcy ds. liniowych Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego (polski odpowiednik Wojsk Wewnętrznych NKWD), a 27 kwietnia 1949 dowódcą KBW – generałem. 29 kwietnia 1951 został dowódcą Wojsk Wewnętrznych (KBW i WOP). 23 sierpnia 1956 został podsekretarzem stanu w MSW nadzorującym Wojska Wewnętrzne; dzierżąc te stanowiska kierował zwalczaniem antykomunistycznego podziemia oraz prowadzeniem akcji propagandowych i pacyfikacyjnych, utrwalając władzę komunistów w Polsce. W 1947 brał udział w Akcji „Wisła” jako zastępca dowódcy Grupy Operacyjnej gen. Stefana Mossora; dowodzone przez Hibnera oddziały KBW są obciążone licznymi zbrodniami i represjami stosowanymi wobec działaczy opozycji i ludności cywilnej; szybki awans Hibnera w KBW i MBP świadczy o zaufaniu żywionym do niego przez kierownictwo PZPR i władze sowieckie.

Od 1959 w stanie spoczynku. W latach 1960-1969 zdobył stopień doktora nauk fizycznych i pracował w Instytucie Techniki Jądrowej w Świerku. Autor traktatu filozoficznego O rozstrzygalności dwóch nierozstrzygalnych kontrowersji (Wydawnictwo Literackie, 1987)^].

Po przejściu na emeryturę mieszkał w Warszawie i Paryżu, gdzie prowadził wykłady z fizyki jądrowej na wyższych uczelniach. W 1988 roku wystąpił z PZPR.

Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.

♠

Bohater Związku Radzieckiego ( z Wikipedii)

Po bitwie pod Lenino, Stalin zdecydował, że należy nadać pośmiertnie tytuł Bohatera Związku Radzieckiego trzem Polakom, żołnierzom 1. Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki – przedwojennemu oficerowi polskiemu, przedwojennemu komuniście polskiemu i „zwykłemu szeregowcowi”…Juliusz Hibner mimo ciężkich ran przeżył bitwę, będąc przez długi czas jedynym żyjącym Polakiem noszącym ten tytuł.

♠

Juliusz Hibner

serwis historiapolski.eu

Czystki w nauce

Czystki w nauce 

w: Nowe fałsze Grossa (17) – Gdy awansowały miernoty
prof. Jerzy Robert Nowak  , prof. Jerzy Robert Nowak, Nasz Dziennik, 2006-09-16

Jest niezbędne, aby w pełni zrozumieć niebywałe rozmiary opisanej przeze mnie wcześniej „rewolucji kadrowej„, szczególnie promującej w nauce i kulturze osoby z komunistycznych środowisk żydowskich. Otóż trzeba ciągle pamiętać o równoczesnej, wciąż konsekwentnie prowadzonej czystce godzącej w polskie środowiska patriotyczne na uczelniach. W tym samym czasie, gdy brylowali na nich błyskawicznie awansowani żydowscy marksiści, czasami skrajne miernoty, inni padali ofiarami brutalnej dyskryminacji. Z wyższych uczelni bezwzględnie usuwano wielu doświadczonych starych profesorów, nierzadko ludzi z ogromnym dorobkiem naukowym. Towarzyszyło temu hasło wyparcia z uniwersytetów „kułaków nauki”.

Przypomnijmy, że wśród usuniętych z wyższych uczelni znaleźli się m.in.: estetyk, filozof i historyk filozofii prof. Władysław Tatarkiewicz, wychowawca kilku pokoleń polskich filozofów, w latach 1933-1945 przewodniczący Zarządu Głównego Towarzystwa Szkół Wyższych i Średnich, autor ogromnie cenionych „Historii filozofii” (1931) i „Historii estetyki” (1960); jeden z najsłynniejszych logików polskich prof. Kazimierz Ajdukiewicz, twórca semantycznej teorii języka, redaktor naczelny czasopisma „Studia Logica”; historyk prof. Władysław Konopczyński, inicjator i wieloletni redaktor Polskiego Słownika Biograficznego, autor „Dziejów Polski nowożytnej” (1936) i „Konfederacji Barskiej” (1936-1938); prof. Edward Taylor, współzałożyciel Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego (1922), wychowawca kilku pokoleń polskich ekonomistów, autor „Historii rozwoju ekonomiki” (1957-1958); jeden z najsłynniejszych antropologów polskich prof. Jan Czekanowski, twórca lwowskiej szkoły antropologicznej; filozof i estetyk prof. Roman Ingarden, twórca teorii literatury, autor głośnego dzieła „Spór o istnienie świata” (1947-1948); archeolog prof. Józef Kostrzewski, prezes Polskiego Towarzystwa Prehistorycznego, później (od 1955 r.) prezes Polskiego Towarzystwa Archeologicznego; autor ponad 700 prac naukowych, wychowawca kilku pokoleń archeologów polskich; filozof i historyk filozofii prof. Henryk Elzenberg, autor głośnej książki „Wartość i człowiek”; historyk prof. Ludwik Kolankowski, prezes Polskiego Towarzystwa Historycznego (1937-1947); etnolog i socjolog prof. Jan Bystroń, autor „Dziejów obyczajów w dawnej Polsce” (1932); historyk i teoretyk literatury polskiej prof. Konrad Górski. Wybitnego historyka literatury pochodzenia żydowskiego prof. Juliusza Kleinera pozbawiono prawa nauczania za otwarty sprzeciw wobec „postępowej” metodologii.

Gwałtowne ataki ze strony marksistowskich „naukowców” uderzyły w słynnego mickiewiczologa i świetnego znawcę poezji polskiej XVIII w. prof. Wacława Borowego. W 1950 r. prof. Borowy został obelżywie zaatakowany na Uniwersytecie Warszawskim przez grupę ZMP-owców. Dziesięć dni później zmarł na atak serca. Administracyjne represje władz komunistycznych uderzyły również w jednego z najwybitniejszych ekonomistów polskich prof. Adama Krzyżanowskiego.
Jego krytyczny stosunek do postępującej stalinizacji kraju i odwaga, z jaką wyrażał swoje poglądy, sprawiły, że decyzją ministra został – wbrew stanowisku Rady Wydziału i Senatu UJ – przeniesiony 31 grudnia 1948 r. na emeryturę. Profesor Krzyżanowski, autor m.in. głośnych dzieł: „Wiek XX” (1947) i „Chrześcijańska moralność polityczna” (1948), dziekan Wydziału Prawa UJ, był zarazem jednym ze współtwórców Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego (w 1957 r. został wybrany na jego prezesa) oraz doktorem honoris causa UJ.

Najważniejszą cechą represji wobec naukowców był fakt, że uderzały w prawdziwą elitę polskiej profesury, ludzi najwybitniejszych pod względem dorobku naukowego, a zarazem stanowiących prawdziwe autorytety moralne.

Niektórych naukowców dotknęły jeszcze większe represje. W komunistycznym więzieniu został osadzony m.in. pedagog Ludwik Jaxa Bykowski, jeden z pionierów pedagogiki eksperymentalnej, profesor Uniwersytetu Warszawskiego, w czasie wojny organizator i rektor Tajnego Uniwersytetu Ziem Zachodnich. Aresztowano go pod zarzutem przynależności do nielegalnego Stronnictwa Narodowego. Schorowanego 67-letniego naukowca sąd skazał na 6 lat więzienia. Po kilku miesiącach zwolniono go na podstawie przepisów o amnestii. Przejścia więzienne tak bardzo odbiły się jednak na jego zdrowiu, że wkrótce po uwolnieniu zmarł w szpitalu. W kazamatach Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego kryje się tajemnica śmierci światowej sławy dermatologa prof. Mariana Grzybowskiego. Aresztowany 26 listopada 1949 r., był więziony w areszcie przy ul. Koszykowej w Warszawie. Według oficjalnej wersji, popełnił samobójstwo po 16 dniach przebywania w areszcie. Według innych, dużo bardziej prawdopodobnych relacji, zginął w więzieniu. Zatrudniony w owym czasie jako fotograf Moczulski twierdzi, powołując się na swoich znajomych z UB, że prof. Grzybowskiego zbyt mocno uderzono w „zapale” śledczym. Zdaniem brata prof. Grzybowskiego – inż. Jana Grzybowskiego: „Profesor M. Grzybowski aresztowany był na podstawie między innymi doniesień dr S. Jabłońskiej (…), która będąc asystentką mego brata, pracowała jednocześnie dla Bezpieki. (…) Niedługo potem dr S. Jabłońska mianowana została na katedrę, którą tak długo i chlubnie zajmował prof. Grzybowski” (por. tekst. J. Grzybowskiego w paryskiej „Kulturze” nr 4/234 z 1967 r.). Oskarżenia o zadenuncjowanie prof. Grzybowskiego do bezpieki były podnoszone m.in. przez prof. Zbigniewa A. Zawadzkiego, Leszka Żebrowskiego i historyka Marka J. Chodakiewicza. Sama Jabłońska gwałtownie zaprzeczała zarzutom (na łamach „Tygodnika Powszechnego”). Warto dodać, że Stefanię Jabłońską (a poprzednio Szeli Ginsburg, nazwiska Jabłońska zaczęła używać od 1947 r.) oskarżano również o przejęcie po śmierci prof. Grzybowskiego jego podręcznika dermatologii i opublikowanie go pod własnym nazwiskiem.

Wśród represjonowanych naukowców jednym z najsurowiej potraktowanych był biolog prof. Eugeniusz Ralski. Początkowo skazano go na karę śmierci (we wrześniu 1947 r.). Ostatecznie jednak wyrok ten zamieniono na karę dożywotniego więzienia. Ralskiemu udało się wyjść na wolność – po prawie 9 latach więzienia – w czerwcu 1956 roku. Gorszy los spotkał znakomitego anglistę, historyka literatury i tłumacza literatury angielskiej, w tym wszystkich dzieł Szekspira – prof. Władysława Tarnawskiego. W 1951 r. został on zakatowany w więzieniu (aresztowano go pod zarzutem związków z podziemiem Stronnictwa Narodowego).

W grudniu 1946 r. aresztowano profesora historii społeczno-gospodarczej na Uniwersytecie Poznańskim Stefana Inglota, późniejszego współautora „Historii chłopów polskich” (1970). Represje dotknęły go jako kierownika wydziału prasy i wydawnictw Polskiego Stronnictwa Ludowego w Poznaniu i redaktora miesięcznika „Wieś i Państwo”. Kilka lat spędził w więzieniu znany historyk sztuki, profesor Akademii Sztuk Pięknych i Uniwersytetu Warszawskiego Michał Walicki, współautor wydanych później w 1971 r. „Dziejów sztuki polskiej”. Profesora Walickiego aresztowano za wojenną działalność w strukturach Polskiego Państwa Podziemnego.

Czystki uderzały w reprezentujących nonkonformistyczne poglądy wybitnych polskich uczonych, nie oszczędzając przy tym również broniących tradycyjnych wartości profesorów żydowskiego pochodzenia typu J. Kleinera. Niestety, takie płynące pod prąd postacie wśród intelektualistów pochodzenia żydowskiego nie były zbyt liczne (zamierzam o nich osobno napisać w podrozdziale „Sprawiedliwi pośród Żydów”).

Na miejsce usuwanych lub represjonowanych nonkonformistycznych naukowców wchodziły całe watahy żydowskich komunistycznych „oczyszczaczy nauki” z „pozostałości burżuazyjnych”. Przewodzili im m.in. tacy specjaliści od stalinizacji nauki, jak Adam Schaff, Włodzimierz Brus, Zygmunt Bauman, Marek Fritzhand, Bronisław Baczko, Żanna Kormanowa, Maria Turlejska, sławetna donosicielka do bezpieki (pseudonim „Ksenia”), Tadeusz Daniszewski (pierwotnie David Kirszbraun), „krwawa Melania” Kierczyńska (Cukier), Zofia Lissa. …

Jan Rapacz – światowej sławy polski genetyk, omyłkowo oskarżony o współpracę z UB

Baza ludzi nauki - Nauka Polska 
prof. dr Jan Rapacz 
prof. dr  Jan  Rapacz 

uzyskane tytuły i stopnie
mgr inż. (fizjologia zwierząt) 1955 - Uniwersytet Jagielloński, Kraków, Polska
dr (immunogenetyka) 1959 - Akademia Rolnicza w Krakowie, Kraków, Polska
doktorat honoris causa 1991 - Akademia Rolnicza w Krakowie, Kraków, Polska
przebieg pracy zawodowej	Akademia Rolnicza w Krakowie, Kraków,
 Polska - asystent, adiunkt 1958-61, 
kierownik Laboratorium Immunogenetyki 1963-65
Instytut Zootechniki, Laboratorium Immunogenetyki, Kraków,
 Polska - kierownik 1963-65, 1968-69
Swiss Red Cross, Central Blood Group Laboratory, 
Berno, Szwajcaria - pracownik naukowo-badawczy 1969-70
University of Wisconsin-Madison, Department of Animal Sciences, Madison, WI, USA
 - stypendium podoktoranckie 1961-63, Visiting Professor 1965-68, 1970-71,
 Associate Professor 1971-78, Professor 1978-98, Professor Emeritus 1998-
♠

Jan Rapacz w Wikipedii

Jan Rapacz (ur. 1928^[1]) – polski profesor immunogenetyki. Specjalista genetyk, biolog molekularny. Absolwent Wydziału Rolnego Uniwersytetu Jagiellońskiego, gdzie otrzymał także tytuł doktora w dziedzinie immunogenetyki. Wykładowca Uniwersytetu Wisconsin–Madison.

Jan Rapacz kierował programem hodowli unikatowej rasy świń z genetyczną predyspozycją do chorób miażdżycowych, przeznaczonych do eksperymentalnych badań miażdżycy, arteriosklerozy i choroby wieńcowej serca. Badania na nich umożliwiły opracowanie nowych leków antycholesterolowych i technik angioplastycznych^[2].

Jest członkiem Narodowej Rady do Badań Miażdżycy oraz Amerykańskiego Związku Genetycznego. W1991 roku otrzymał tytuł doktora honoris causa Akademii Rolniczej w Krakowie. Autor ponad 90 artykułów w czasopismach naukowych oraz ponad 100 referatów na konferencjach i kongresach naukowych.

♠

IPN broni polskiego kandydata do Nobla

Rzeczpospolita, Cezary Gmyz 08-11-2011

Pion lustracyjny Instytutu Pamięci Narodowej w Krakowie chce, by sąd uznał, że prof. Jan Rapacz nie był agentem Urzędu Bezpieczeństwa

Światowej sławy polski immunogenetyk, wymieniany wśród kandydatów do Nagrody Nobla, został oskarżony o to, że był agentem komunistycznej bezpieki. IPN ustalił jednak, że w jego miejscowości był jeszcze jeden człowiek o tym samym nazwisku i to on donosił….Prof. Rapacz nigdy nie piastował żadnego stanowiska podlegającego lustracji. Kiedy jednak trzy lata temu historyk dr Grzegorz Baziur oskarżył go na łamach „Krakowskiego Rocznika Historii Harcerstwa”, że współpracował z komunistyczną bezpieką, profesor zwrócił się do sądu o autolustrację…Baziur zarzucił Rapaczowi, że „był najbardziej tajemniczą osobą w całej działalności i likwidacji konspiracyjnej myślenickich organizacji harcerskich z lat 1948 – 1949″ i że „29 stycznia 1954 r. został zwerbowany w charakterze agenta (przez PUBP w Myślenicach) pod ps. Żurek”, a „nagrodą za podpis na zobowiązaniu była pomoc przy uzyskaniu rocznego stypendium naukowego w USA w 1961 r. w zamian za realizację zadań wywiadowczych”….Prokurator IPN ustalił ostatecznie, że w Lubniu (Małopolska), gdzie urodził się profesor, w tym samym czasie mieszkała jeszcze jedna osoba nosząca to samo imię i nazwisko. Personalia drugiego Jana Rapacza idealnie pasowały do danych agenta „Żurka”. A funkcjonariusz rejestrujący informatora przez pomyłkę przypisał mu datę urodzin naukowca…