Edward Lipiński – ekonomista inwigilowany, socjalista utopijny

Edward Lipiński – strona SGH

jako prorektor w latach 1945–1946 r., w restytucję SGH oraz zorganizował i kierował do marca 1946 r. jej filią w Łodzi na stanowisku rektora. Równolegle podjął aktywną działalność społeczną i zawodową na forum krajowym. Wstąpił do Polskiej Partii Socjalistycznej, przekonany o niepodległościowym charakterze partii; od 1948 do 1975 r. był członkiem PZPR. Doprowadził do powstania w 1946 r. Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego, któremu prezesował do 1965 r. W następnych latach piastował godność prezesa honorowego Towarzystwa. Wznowił edycję kwartalnika “Ekonomista”, który prowadził w latach 1947– 1978, jako redaktor naczelny. 

Równolegle rozwijał działalność dydaktyczną w Szkole Głównej Handlowej, gdzie w 1947 roku uzyskał stanowisko profesora zwyczajnego na etacie państwowym. Uczestniczył w różnorodnych gremiach doradczych i naukowych, m.in. w 1945 r. powołany został na członka Rady Naukowej przy Ministerstwie Oświaty; w 1946 r. został członkiem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego i przyjął uczestnictwo w Doradczej Komisji Ekonomicznej Centralnego Urzędu Planowania. W 1952 r. został członkiem tytularnym, a w 1957 r. członkiem rzeczywistym Polskiej Akademii Nauk. W PAN-ie uczestniczył w prach Komitetu Nauk Ekonomicznych (do końca życia był jego honorowym przewodniczącym) i Komitetu Historii Nauki Techniki.

W trudnej pierwszej połowie lat pięćdziesiątych E.Lipiński nie mógł prowadzić wykładów z teorii koniunktury i ekonomii w SGH, upaństwowionej i przemianowanej na Szkołę Główną Planowania i Statystyki. Jego zainteresowania skierowały się ku historii polskiej myśli ekonomicznej i tłumaczeniu “Kapitału” Karola Marksa. W 1950 r., podjął zajęcia na Uniwersytecie Warszawskim w Katedrze Ekonomii na Wydziale Prawa. Po utworzeniu w 1954 r. Wydziału Ekonomii Politycznej pełnił funkcję dziekana i kierownika Katedry Historii Myśli Ekonomicznej. W 1955 został zwolniony z Uniwersytetu, co uznał za formę represji.

Po 1956 r. ponownie podjął wykłady w SGPiS, gdzie kierował Zakładem Historii Myśli Ekonomicznej. Od 1957 r. reprezentował uczelnię w Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej dla Pracowników Nauki. 13 października 1970 r. uzyskał, jako pierwszy w dziejach uczelni, tytuł doktora honoris causa SGPiS.

Nadanie honorowego doktoratu E. Lipińskiemu, które było znaczącym wydarzeniem w SGPiS, początkowo zostało przemilczane przez prasę. Profesor wyraził swoje oburzenie w liście do Rektora, jednak miał świadomość że była to decyzja najwyższych władz partyjnych, wynikająca z niechęci do działalności społecznej Lipińskiego i jego krytycznego stosunku do polityki gospodarczej rządów komunistycznych. Postawa ta kosztowała Profesora utratę prezesury PTE

—–

Edward Lipiński w Wikipedii 

———

Edward Lipiński – ekonomista, socjalista

GW, Witold Gadomski, 2003-09-19 

Późną wiosną 1978 r. po ulicy Rakowieckiej w Warszawie idzie dwóch panów. Stawiają sprężyste kroki, choć starszy z nich wkrótce ukończy 90 lat. Gdy przechodzą pod bramą mokotowskiego aresztu, młodszy daremnie usiłuje uciszyć swego towarzysza. Nieliczni przechodnie, którzy pod więziennym murem przyspieszają zwykle kroku, słyszą pojedyncze słowa monologu starszego pana: „sowietyzacja” „ekonomiczne absurdy”, „zamordyzm”. Zapewne słyszą je też agenci SB, którzy przechadzają się w pobliżu, ale nie reagują. Doskonale wiedzą, że starszy pan jest poza ich zasięgiem. To profesor Edward Lipiński, najstarszy w PRL dysydent, członek Polskiej Akademii Nauk, współzałożyciel KOR i długoletni członek PZPR, któremu dopiero rok wcześniej odebrano legitymację. Towarzysz jego spaceru to profesor Zdzisław Sadowski, wówczas dyrektor Instytutu Planowania, całe życie bezpartyjny, ale wkrótce członek rządu Wojciecha Jaruzelskiego i wicepremier w jednym z ostatnich rządów PRL. Lipiński jest chodzącą legendą polskiego ruchu socjalistycznego i polskiego marksizmu. Komuniści, choć już w marksizm nie wierzą, nie mogą sobie pozwolić na represje wobec starszego pana…

– Lipiński miał umiejętność poruszania się w nie do końca zdefiniowanych układach – mówi prof. Zdzisław Sadowski, dawny asystent i wieloletni przyjaciel profesora. – Ja nie czynię mu z tego powodu zarzutu, choć wiem, że niektórzy zarzucali mu oportunizm…

– Wykłady miał wspaniałe – wspomina profesor Zdzisław Sadowski, który został studentem, a potem asystentem Lipińskiego podczas okupacji. – Żartobliwie mawiał, że są to wykłady ze śpiewem i tańcami. Za to na egzaminach był okropny…

W latach stalinowskich Lipiński był odsunięty na boczny tor, choć przesadą byłoby mówić, iż był represjonowany. Nawet gdy pozbawiono go stanowiska dziekana i zabrano mu na Wydziale Ekonomii UW wykłady z ekonomii politycznej, pozostawiono możliwość wykładania historii myśli ekonomicznej

————-

ZDZISŁAW SADOWSKI – ekonomista wielofunkcyjny

ZDZISŁAW SADOWSKI – TW „ROBERT” -Niezależna.pl Maciej Marosz „Gazeta Polska”, 30-09-2008 

Bezpiece zależało przede wszystkim, by Zdzisław Sadowski udzielał informacji o prof. Edwardzie Lipińskim, przeciwko któremu prowadziła sprawę o krypt. „Dziadek”.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: