Bronisław Baczko – filozof z grupy ideologów stalinizmu, wyrzucony w 1968

Ludzie nauki
identyfikator rekordu:  o61742 prof. zw. dr Bronisław Baczko Dyscypliny KBN: nauki filozoficzne

Bronisław Baczko w Wikipedii

Bronisław Baczko (ur. 1924) – polski filozof, historyk myśli społecznej, współzałożyciel warszawskiej szkoły historyków idei, tłumacz.

Zaraz po II wojnie światowej, obok Leszka Kołakowskiego, Adama Schaffa i Tadeusza Krońskiego, główny ideolog stalinizmu w filozofii marksistowskiej. Zaangażowany przez PZPR do walki z niemarksistowskimi kierunkami filozoficznymi występującymi w Polsce (głównie ze szkołą lwowsko-warszawską – napisał m.in. pamflet O poglądach filozoficznych i społeczno-politycznych Tadeusza Kotarbińskiego, TKKN, Warszawa 1951) i uczyniony jednym z filarów obozu marksistowskiego w dziedzinie ideologii, stopniowo przechodził na pozycje rewizjonistyczne.

Wychowawca wielu pokoleń polskich filozofów i socjologów – m.in. Jana Garewicza, Marka J. Siemka, Zbigniewa Kuderowicza, Adama Sikory, Jerzego Szackiego, Jerzego Ładyki.

W 1968, w trakcie wydarzeń marcowych 1968 r., został wyrzucony z Instytutu Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego i zmuszony do emigracji. Od 1974 związany jest z Uniwersytetem Genewskim (obecnie profesor honorowy tej uczelni).

————-

Bronisław Baczko- życiorys

wp.pl> Książki > Autorzy > Bronisław Baczko

wykładowca uniwersytetów: Warszawskiego ( 1952-1968), w Clermont-Ferrand ( 1969-1973) i Genewskiego ( od 1974).

Po wybuchu wojny Baczko trafia na ziemie wcielone do ZSRR. Wielokrotnie ocierając się o granicę życia i śmierci, dzieli tam typowe dla przedstawicieli swojego pokolenia losy. Do Polski powraca z I Armią WP.

Pozostając wciąż jeszcze w czynnej służbie wojskowej, podpułkownik Baczko w latach 1947-1951 studiuje filozofię na Uniwersytecie Warszawskim. Równolegle wiąże się z Instytutem Kształcenia Kadr Naukowych, uczelnią partyjną, której mury opuścili, obok „janczarów” systemu, również jego najzagorzalsi krytycy. Doktoryzuje się w 1953 rozprawą o ideologii Polskiego Towarzystwa Demokratycznego.

Od 1952 pracownik naukowy UW; po 1956 swój czas dzieli między uniwersytet a Instytut Filozofii i Socjologii PAN. Zajmuje się także edytorstwem. Tekstem O stylu filozofowania Baczko włącza się w nurt „odwilży”1956. Dyscyplinarnie zwolniony z UW w marcu 1968 i objęty zakazem publikacji, w 1969 opuszcza Polskę. Kolejne jego książki wydane zostały już w języku francuskim. Dwie z nich: Wyobrażenia społeczne (1994) oraz Hiob, mój przyjaciel (2001), dostępne dziś także w polskich tłumaczeniach, zdają się być widomym świadectwem strat, jakie polska humanistyka poniosła w 1968 r. Bronisław Baczko nigdy nie zerwał więzów z ojczystym krajem. Latami publikował w „Aneksie”. 


Advertisements

Odpowiedzi: 2

  1. to baczce jeszcze mówi się ….

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

%d bloggers like this: