Sławomir Bugajski – fizyk z UŚ, zwolniony przez rektora- ‚przyjaciela’ studentów i pracowników naukowych

baner-krzywdzeni1

Sławomir Bugajski w Encyklopedii Solidarności

Sławomir Bugajski, ur. 15 XI 1941 w Będzinie, zm. 6 III 2003 w Katowicach. Absolwent Uniwersytetu Jagiellońskiego, kierunek fizyka (1960).

1965-1982 pracownik naukowy w Zakładzie Fizyki Teoretycznej Instytutu Fizyki Uniwersytetu Śląskiego (do 1968 filia UJ), w 1970 doktorat, w 2002 habilitacja. 1960-1980 członek PZPR.

Po 13 XII 1981 działacz niezależnego ruchu wydawniczego; 1982-1986 kolporter prasy niezależnej na Śląsku (ulotki, znaczki pocztowe, kasety, kalendarze, kartki świąteczne); od 1982 wydawca, autor tekstów, redaktor i drukarz „Biuletynu KKO Uniwersytetu Śląskiego”. 13 V 1982 zatrzymany za udział w demonstracji przed UŚ, nast. 15 V – 24 VI 1982 internowany w Ośr. Odosobnienia w Zabrzu-Zaborzu. 1982-1985 założyciel i przewodniczący Oddziału Śląsko-Dąbrowskiego Solidarności Walczącej; członek SW do 1990, pomysłodawca, drukarz, autor tekstów oraz redaktor pism SW PiK oraz WiS (pisał m. in. pod pseudonimami Norbert Liszka, Jan Wysocki), kilkanaście razy zatrzymywany na 48 godz. W 1982 zwolniony z pracy. 2 IX 1983 skazany przez Kolegium ds. Wykroczeń w Katowicach na karę grzywny za udział w demonstracji 31 sierpnia 1983 w Katowicach. 1983-1986 utrzymywał się z działalności rzemieślniczej. W 1985 pobity przez SB podczas akcji liczenia głosów w czasie wyborów do sejmu PRL. 1986-1989 pracownik naukowy Politechniki Krakowskiej, 1990-2003 UŚ.

W 2007 odznaczony pośmiertnie Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski za działalność w SW. Autor wielu publikacji w krajowych i zagranicznych czasopismach z dziedziny fizyki teoretycznej.

Aneta Pawełczyk
———–

List otwarty

Koleżanki, koledzy, wyrok Sądu Pracy wydany 3 lutego 1984 roku mogę uznać za ostateczne zakończenie mojego zatrudnienia na Uniwersytecie Śląskim. Tworzyłem tę uczelnię wtedy, gdy jej obecnym prominentom nawet się nie śniło, że będą tu pracować. Wyrzucenie mnie z pracy było prowokacją i brutalną demonstracją żałosnej „wszechmocy” władz naszej uczelni. Moja walka o sprawiedliwość miała znaczenie nie tylko dla mnie – miała ona pokazać, że istnieją prawa i że winny one być respektowane nawet przez zachłystujących się swą władzą uzurpatorów. Walka trwała ponad szesnaście miesięcy i toczyła się ze zmiennym szczęściem. Dopiero jawne wmieszanie się SB przechyliło szalę sprawiedliwości na moją niekorzyść. W tym czasie, oprócz goryczy bezrobocia, dane mi było poznać solidarność ludzi dobrej woli i szlachetne poparcie ze strony pracowników UŚ. Jestem im za to głęboko wdzięczny. Dzięki takim jak oni nasz Uniwersytet, chociaż zniewolony, jest wciąż uniwersytetem – wspólnotą naukowców poszukujących prawdy i wychowujących dla prawdy. Wierzę, że uwolni się on kiedyś od dławiących ograniczeń i nacisków i stanie się Wolnym Uniwersytetem Śląskim. I wtedy znowu będę mógł pracować z Wami.

Sławomir Bugajski

————–

Sławek 

SWS

Odszedł kolejny bohater podziemia. 6 marca 2003 r., po długiej chorobie, zmarł Sławomir Bugajski, założyciel (we wrześniu 1982 roku) i pierwszy przewodniczący katowickiego oddziału Solidarności Walczącej.

Przeżył 61 lat. Był cenionym, przenikliwym publicystą podziemnym – pisał pod pseudonimem Alfred Grubba – i znaczącą postacią struktur SW. Był wyśmienitym konspiratorem i dobrym organizatorem. Założył cieszące się popularnością pisma „Wolni i Solidarni” (WiS) oraz „Podziemny Informator Katowicki” (PIK, 5 tys. egz.!). W działalności wspierała go zawsze żona, Basia, pracująca obecnie w Ośrodku Pomocy Społecznej.

Nie miał złudzeń co do komunistów. Był zdecydowanym przeciwnikiem umów „okrągłego stołu” i bardzo źle oceniał ich późniejsze konsekwencje, a więc to, co z Polską uczyniono w ciągu ostatnich 14 lat. Świadomie odsunął się od życia publicznego, postrzegając rzeczywistość jako zaprzeczenie ideałów uprzedniej podziemnej walki. Nie miał żadnych medali czy odznaczeń. Zresztą by ich nie przyjął.

Jako wybitny fizyk współpracował z wieloma uczelniami całego świata. Ostatnio pełnił też funkcję pełnomocnika Rektora Uniwersytetu Śląskiego ds. studentów niepełnosprawnych.

8 marca 2003 r. w pogrzebie Sławka obok rodziny uczestniczyli koledzy z Wydziału Fizyki Uniwersytetu Śląskiego, grono profesorskie i koledzy z SW. Wspomnienie o Zmarłym wygłosił przewodniczący Solidarności Walczącej Kornel Morawiecki.

Żegnaj, Przyjacielu!

Jadwiga Chmielowska

————–

 

Sławomir Bugajski 1941–2003

———–

Przyjaciele bezpieki na uniwersytecie

Gazeta Polska, 29.11.2006

Sędzimir Klimaszewski, w latach 80. rektor Uniwersytetu Śląskiego, zmarł w 2001 r. W nekrologu widniały słowa „przyjaciel studentów”.

Rektor był też „przyjacielem” pracowników naukowych, z których wielu, jak chociażby dr Barbara Kowalczyk czy nieżyjący już dr Sławomir Bugajski, musiało poszukać sobie innej pracy. W notatce służbowej z 13 grudnia 1983 r. z przeprowadzonej rozmowy z rektorem UŚ prof. Sędzimirem Klimaszewskim czytamy:
W wyniku tej rozmowy sędzia oświadczył, że prawdopodobnie skorzysta z przepisów prawnych mówiących o tym, że uznaje się za słuszną wersję S. Bugajskiego., lecz podtrzymuje się decyzję o zwolnieniu z pracy w Uniwersytecie Śląskim ze względu na dobro zakładu pracy.

 

 

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: