Rektorska Komisja ds. Inwigilacji UJ przez SB PRL

baner-osrodki-lustro

Powołanie Rektorskiej  Komisji ds. Inwigilacji UJ przez SB PRL

Strona internetowa UJ

UNIWERSYTET JAGIELLOŃSKI

DO-0131/22/2006

Decyzja nr 22

Rektora Uniwersytetu Jagiellońskiego

z 18 kwietnia 2006 roku

w sprawie: powołania Rektorskiej Komisji ds. Inwigilacji UJ przez SB PRL

Na podstawie postanowień § 26 Statutu Uniwersytetu Jagiellońskiego ustalam,

co następuje:

§ 1

Powołuję Rektorską Komisję ds. Inwigilacji UJ przez SB PRL w składzie:

1. Prof. dr hab. Wacław Uruszczak – Wydział Prawa i Administracji

2. Prof. dr hab. Andrzej Flis – Wydział Filozoficzny

3. Doc. dr hab. Maciej Salamon – Wydział Historyczny

4. Prof. dr hab. Teresa Eminowicz-Jaśkowska – Wydział Filologiczny

5. Dr hab. Jolanta Antas, prof. UJ – Wydział Polonistyki

6. Prof. dr hab. Krzysztof Królas – Wydział Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej

7. Prof. dr hab. Andrzej Pelczar – Wydział Matematyki i Informatyki

8. Dr hab. Edward Mikuli – Wydział Chemii

9. Prof. dr hab. Bogdan Zemanek – Wydział Biologii i Nauk o Ziemi

10.Prof. dr hab. Józef Krzysztof Gierowski – Wydział Lekarski

11.Prof. dr hab. Andrzej Starek – Wydział Farmaceutyczny

12.Dr Zbigniew Zalewski – Wydział Ochrony Zdrowia

13.Dr hab. Krzysztof Loska, prof. UJ – Wydział Zarządzania i Komunikacji Społecznej

14.Dr hab. Magdalena Kosz-Vnenchak – Wydział Biotechnologii

15.Mgr Stanisław Siess-Krzyszkowski – Zakład Bibliografii Polskiej im. St. Estreichera.

§ 2

Zadaniem Komisji, o której mowa w § 1, jest:

– gromadzenie przekazanych Komisji wspomnień oraz materiałów przedstawiających inwigilację Uniwersytetu Jagiellońskiego przez Służbę Bezpieczeństwa PRL;

– przyjmowanie oświadczeń i materiałów przedstawiających współpracę z SB od pracowników UJ chcących ją ujawnić;

– rozpatrzenie współpracy pracowników UJ z SB PRL w kontekście Kodeksu Wartości Akademickich;

– zapoznanie się z oświadczeniami pracowników, których nazwiska znalazły się (lub znajdą) na listach domniemanych współpracowników SB;

– przedstawienie wniosków i sugestii wynikających z prac Komisji;

przekazanie do Archiwum UJ zebranych materiałów.

§ 3

Przewodniczącego oraz wiceprzewodniczącego wybierają członkowie Komisji podczas pierwszego zebrania zwołanego i prowadzonego przez Rektora.

§ 4

Tryb oraz zasady pracy zostaną opracowane i przyjęte przez Komisję.

§ 5

Komisja powołana jest na okres 1 roku, a w razie potrzeby okres ten może zostać przedłużony.

§ 6

Decyzja wchodzi w życie z dniem podpisania.

Rektor

Prof. dr hab. Karol Musioł

Otrzymują:

– członkowie Komisji

– wszystkie jednostki organizacyjne

(z Collegium Medicum)

——————————–

Sprawozdanie z prac Rektorskiej Komisji ds. Inwigilacji Uniwersytetu Jagiellońskiego przez Służbę Bezpieczeństwa PRL

Strona UJ

1. Powołanie Komisji

Rektorska Komisja ds. Inwigilacji Uniwersytetu Jagiellońskiego przez Służbę Bezpieczeństwa PRL powołana została przez JM Rektora UJ decyzją z dnia 18 IV 2006. W jej skład weszło 16 delegatów reprezentujących wszystkie wydziały oraz administrację UJ.

Skład Komisji:

• Prof. dr hab. Wacław Uruszczak

• Prof. dr hab. Andrzej Flis

• Prof. dr hab. Maciej Salamon

• Prof. dr hab. Teresa Eminowicz-Jaśkowska

• Dr hab. Jolanta Antas, prof. UJ

• Prof. dr hab. Krzysztof Królas

• Prof. dr hab. Andrzej Pelczar

• Dr hab. Edward Mikuli

• Prof. dr hab. Bogdan Zemanek

• Prof. dr hab. Józef Krzysztof Gierowski

• Prof. dr hab. Andrzej Starek

• Dr Zbigniew Zalewski

• Dr hab. Krzysztof Loska

• Dr hab. Magdalena Kosz-Vnenchak

• Dr hab. Włodzimierz Bernacki

• Mgr Stanisław Siess-Krzyszkowski

W trakcie prac włączono w skład Komisji delegata NSZZ Solidarność prof. dr hab. Edwarda Malca, a panią dr hab. Magdalenę Kosz-Vnenchak zastąpił dr Tomasz Panz.

Komisja ukonstytuowała się na pierwszym posiedzeniu dnia 16 maja 2006 r. Przewodniczącym został prof. dr hab. Krzysztof Królas, wiceprzewodniczącym prof. dr hab. Maciej Salomon, a sekretarzem mgr Stanisław Siess-Krzyszkowski.

2. Zadania Komisji

Zgodnie z decyzją J.M. Rektora, zadaniem Komisji było:

1. Rozpatrzenie przypadków współpracy pracowników UJ z SB w kontekście Kodeksu Wartości Akademickich,

2. Gromadzenie materiałów dotyczących inwigilacji UJ przez SB,

3. Gromadzenie danych na temat oporu społeczności akademickiej wobec aparatu represji komunistycznego państwa.

Jako efekt prac przewidywano:

1. Przedstawienie wniosków i sugestii wynikających z prac Komisji władzom i społeczności Uniwersytetu

2. Przekazanie zebranych materiałów źródłowych do Archiwum UJ.

3. Przebieg prac Komisji

W okresie od 16 maja do 13 grudnia 2006 r. Komisja odbyła 10 posiedzeń. Komisja rozpoczęła działalność od nawiązania kontaktu z Zespołem historyków ds. prowadzenia badań naukowych nad inwigilacją środowiska UJ przez SB kierowanym przez prof. Tomasza Gąsowskiego i prof. Piotra Franaszka oraz z dyrektorem Krakowskiego Oddziału IPN prof. Ryszardem Terleckim. Umożliwiło to członkom Komisji zapoznanie się z podstawowymi danymi nt. prowadzonej przez SB inwigilacji środowiska akademickiego oraz powstałej w związku z tym dokumentacji przechowywanej w IPN. Współpracę z zespołem historyków kontynuowano w trakcie dalszych prac, zaś członkowie zespołu biorąc udział w kilku posiedzeniach informowali Komisję o ustaleniach opartych na materiałach archiwalnych IPN.

Ogólne informacje o charakterze zasobów IPN przedstawione są w grudniowym numerze Alma Mater przez prof. Piotra Franaszka z zespołu historyków.

Pragnąc przyczynić się do wzbogacenia wiedzy na temat inwigilacji społeczności akademickiej przez SB oraz na temat postawy tej społeczności wobec aparatu represji, Komisja zwróciła się wspólnie z JM Rektorem do pracowników z apelem o udostępnianie posiadanych materiałów źródłowych i spisywanie własnych wspomnień. W odpowiedzi kilku pracowników UJ przekazało na ręce Przewodniczącego Komisji swe relacje. Dalsze informacje i refleksje przyniosło spotkanie z członkami podziemnej Komisji Solidarności na UJ.

Przygotowując się do wydania opinii na temat postawy pracowników wobec inwigilacji Komisja przeprowadziła dyskusję na temat kryteriów oceny osób zarejestrowanych jako współpracownicy SB. Sprecyzowano też zadania Komisji w związku z prowadzonymi w Sejmie i Senacie pracami nad ustawą „lustracyjną”.

Opierając się na danych pochodzących z archiwów IPN o osobach, które w prasie codziennej zostały przedstawione jako tajni współpracownicy SB oraz na złożonych Komisji pisemnych oświadczeniach tych osób, Komisja sformułowała opinię o stopniu ich uwikłania we współpracę z SB. Wnioski Komisji w tej sprawie zawarte są w Załączniku do niniejszego Sprawozdania, w którym przedstawiane są informacje o działalności poszczególnych osób i o postawie zajmowanej przez nich samych w listach do komisji.

4. Wyniki pracy Komisji

Efekt pracy nad podstawowym zadaniem Komisji zawarty jest we wspomnianym wyżej Załączniku. Przy rozpatrywaniu indywidualnych spraw pracowników Komisja ograniczyła się do przypadków osób, których nazwiska zostały ujawnione jako współpracownicy SB. Natomiast nie podjęto rozważań nad postawą osób, których współpracę z SB ujawniają badania naukowe, a ich nazwiska nie zostały dotychczas ogłoszone publicznie ze względu na kontrowersje co do sposobu, w jaki historycy mogą to zrobić zgodnie z prawem.

W odpowiedzi na apel o spisywanie własnych wspomnień na temat działalności opozycyjnej i osobistych doświadczeń związanych z działaniami SB, Komisja otrzymała kilka tekstów od pracowników, którzy byli wzywani przez SB na rozmowy przed wyjazdami służbowymi za granicę. Dwa z tych tekstów zostały opublikowane w listopadowym numerze Alma Mater pod tytułem „Kuszenie paszportem”. Komisja dotarła też do osób tworzących podziemną strukturę NSZZ Solidarność w 1982 roku: dr Barbary Niemiec, prof. dr Lucjana Suchanka, prof. dr Zygmunta Wasylewskiego (zmarł w sierpniu 2006 r.) prof. dr Tomasza Dohnalika i prof. Anny Raźny. (W zespole aktywnie działał również prof. Kazimierz Godłowski, który zmarł kilka lat temu). Koledzy Ci zostali poproszeni o obszerne opisanie tego mało znanego fragmentu historii naszego Uniwersytetu.

Z rozmów z pracownikami Komisja odniosła wrażenie, że ruch oporu wobec władz komunistycznych był na Uniwersytecie bardzo żywy i wielowarstwowy: począwszy od głoszenia niewygodnych dla reżimu poglądów w „tajnym uniwersytecie”, pisania artykułów do prasy podziemnej oraz jej kolportażu, poprzez współpracę z niezależnymi wydawnictwami, udział w podziemnych strukturach „Solidarności” oraz innych organizacjach opozycyjnych. Ponadto w okresie od 1982 – 1989 na UJ funkcjonował system zbierania składek członkowskich, z którego m.in. zasilano działalność arcybiskupiego komitetu ds. internowanych, więzionych i szykanowanych. W obliczu stanu wojennego Wspólnota Akademicka Uniwersytetu Jagiellońskiego skonsolidowała się w oporze przeciw systemowi bezprawia.

Komisja ponawia apel o przekazywanie, teraz już bezpośrednio do Archiwum UJ, materiałów źródłowych na temat działalności opozycyjnej na Uniwersytecie w okresie stanu wojennego i zagrożeniach, jakie dla tej działalności stanowiła SB.

5. Wnioski końcowe

Zarówno syntetyczne dane zebrane przez zespół historyków, jak też informacje przekazane Komisji bezpośrednio przez pracowników UJ, pozwalają stwierdzić, że społeczność akademicka zajęła godną postawę wobec aparatu represji. Jedynie nieliczni z jej członków podjęli współpracę z SB. Nazwiska niektórych z nich zostały ujawnione. Pozostałe nazwiska poznamy zapewne po wejściu w życie nowej ustawy. Komisja sugeruje, aby w przypadku pojawienia się dalszych nazwisk współpracowników SB władze uczelni zastosowały procedurę wypracowaną przez Komisję. Należy zwrócić się do osób zarejestrowanych jako współpracownicy SB o złożenie pisemnych oświadczeń na temat współpracy. Da to podstawę do oceny czynnych pracowników Uniwersytetu. Zasadniczymi kryteriami oceny powinny być: zgodność ich oświadczenia z informacjami z zasobów IPN oraz stopień zaangażowania we współpracę. Pracownicy emerytowani korzystając z zaproszenia do złożenia oświadczenia uzyskają możliwość zabrania głosu w swojej sprawie.

Przewodniczący Komisji

prof. dr hab. Krzysztof Królas

Kraków, 13 grudnia 2006

—————-

Załącznik

do Sprawozdania z prac Rektorskiej Komisji ds. Inwigilacji Uniwersytetu Jagiellońskiego przez Służbę Bezpieczeństwa PRL

Strona UJ

Na opublikowanych w codziennej prasie listach tajnych współpracowników SB, którzy działali na terenie Uniwersytetu Jagiellońskiego znalazło się 26 nazwisk, z których 12 należało do aktualnie zatrudnionych bądź emerytowanych pracowników UJ. Rektorska Komisja ds. Inwigilacji Uniwersytetu Jagiellońskiego przez SB PRL zwróciła się listownie do tych osób o przekazanie pisemnego oświadczenia zawierającego przede wszystkim potwierdzenie lub zakwestionowanie faktu współpracy z SB, a także wskazanie okoliczności, mogących mieć wpływ na ocenę ewentualnej współpracy.

Wszyscy aktualnie zatrudnieni pracownicy, czterej nauczyciele akademiccy i dwaj pracownicy administracyjni przysłali odpowiedzi w terminie do 31 października. Komisja otrzymała również odpowiedzi 5 emerytowanych pracowników, z których jednak tylko 3 odniosło się do faktu współpracy z SB. Poniżej przedstawione zostaną najistotniejsze zdania zawarte w otrzymanych listach.

Z drugiej strony Komisja czyniła wysiłki aby zapoznać się z informacjami znajdującymi się w archiwach IPN na temat działalności tych pracowników UJ. Pośrednio komisja uzyskała wiedzę na temat materiałów IPN głównie od profesorów Tomasza Gąsowskiego i Piotra Franaszka z Zespołu Historyków UJ prowadzącego badania inwigilacji UJ przez SB. Komisja dysponowała również materiałami przekazanymi przez IPN dr Barbarze Niemiec i mgr Zbigniewowi Fijakowi, którzy mając status pokrzywdzonych mogli ujawnić nazwiska osób zarejestrowanych przez Służbę Bezpieczeństwa PRL jako tajni współpracownicy. Wedle wiedzy Komisji fakt rejestracji wszystkich 12 osób wymienionych jako tajnych współpracowników lub konsultantów SB nie podlega wątpliwości.

1. Prof. dr. hab. Jan Bogumił Ciopiński – Instytut Orientalistyki (zarejestrowany jako konsultant „Pasza”).

W długim i emocjonalnym pisemnym oświadczeniu Profesor Ciopiński szczegółowo opisał jak doszło do nawiązania z nim kontaktów przez SB. Wyraził żal z powodu niebacznego wmanipulowania się w niejasną moralnie i dręczącą go sytuację i stanowczo zaprzeczył, aby komukolwiek chciał zaszkodzić. W archiwach IPN zachowały stosunkowo dokładne informacje o działalności konsultanta „Paszy”. Informacje te zostały przedstawione społeczności akademickiej UJ w specjalnym artykule wydrukowanym w grudniowym numerze Alma Mater. Najkrótsza charakterystyka działalności profesora Ciopińskiego zawarta jest w notatce oficera SB „Odniosłem wrażenie, że żywi niechęć do udzielania informacji o charakterze agenturalnym. Mógłby być wykorzystywany przy tłumaczeniu tekstów obcojęzycznych i chyba też tak konsultant widzi swoją rolę.

Komisja stwierdza zgodność treści oświadczenia profesora Ciopińskiego z informacjami zawartymi w archiwach IPN. Zdaniem członków Komisji w przypadku profesora Ciopińskiego nie doszło do faktycznej współpracy z SB.

2. Profesor dr hab. Jan Stanek – Instytut Fizyki (TW „Lew”).

Profesor Jan Stanek przekazał Komisji obszerny plik zawierający pisma do Komisji i do Rady Wydziału oraz polemikę z prof. Gąsowskim wydrukowaną w Alma Mater. Załączył też kopie korespondencji w sprawie udostępnienia mu dokumentacji IPN. W pismach zawarte są m.in. sporządzone z pamięci notatki dot. dokumentów, które okazano mu w IPN. Kontakty z SB rozpoczęły się w związku z odmowami wyjazdów za granicę. Miało to miejsce od 1978 r. W latach 1980-tych kontakty uległy intensyfikacji. Obecnie przyznaje, że odbywanie spotkań w miejscu publicznym (kawiarni) było niewłaściwe. Charakteryzuje typowy przebieg spotkań – obejmowały one m.in. pytania o nastroje w Instytucie i o określone osoby, także o podziemną opozycję. W odpowiedziach starał się szeroko wypowiadać o sprawach ogólnych i unikać konkretnych danych na temat osób. Pamięta, że reagując ze zdenerwowaniem na pytania mógł w jednej z rozmów dostarczyć przydatnych dla funkcjonariusza danych. Natomiast nie krępował się wspominać o przypadkach korupcji w sprawach gospodarczych. Nie był autorem materiałów przekazywanych dla SB, sam składał jedynie sprawozdania o pobytach za granicą. Nie uzyskiwał korzyści materialnych. Swe kontakty tłumaczy ciekawością, a także nadzieją na przyczynienie się do ideowej erozji komunistycznego przeciwnika. Zdarzało się, że mówił funkcjonariuszowi o swej niechęci do spotkań. Nigdy nie wyraził zgody na współpracę i takiej propozycji też mu nie składano. Zarejestrowanie jako TW i nadanie Mu dwóch pseudonimów uważa za mistyfikację – wysuwa przypuszczenie, że chodzi o inną osobę. Konstatuje pewne niejasności w udostępnionych dokumentach i brak w nich istotnych materiałów.

Z nielicznych informacji uzyskanych przez historyków oraz znanych nam z materiałów udostępnionych Komisji przez dr Barbarę Niemiec wiadomo o funkcjonowaniu „Lwa” w sieci TW (spotkania z funkcjonariuszami SB i plan operacyjny na rok 1986) w latach 1986-1989

3. Prof. dr hab. Franciszek Szafraniec – Instytut Matematyki (TW „Józef”).

Przekazał Komisji ponad jedną stronę wyjaśnień, które składał swojej Radzie Wydziału, a także korespondencję z IPN w sprawie udostępnienia akt dotyczących Jego osoby.

W drugiej połowie lat osiemdziesiątych był nękany przez SB rozmowami, na które wzywano Go telefonicznie. Godził się na nie chcąc uniknąć niepokojenia rodziny. W rozmowach z funkcjonariuszem padały zwykle nazwiska kilku pracowników, starał się jednak podawać na ich temat fakty powszechnie znane, które, wg Jego przekonania, nie mogły nikomu szkodzić. Nie podpisał zobowiązania o współpracy, nie pisał raportów. Kontakty ustały „niespodziewanie”.

Jedyne materiały dotyczące profesora Szafrańca znajdują się w materiałach dr Barbary Niemiec i nie wnoszą one nic nowego ponad stwierdzenie funckjonowania w sieci takiego TW w roku 1986.

W przypadku profesorów Jana Stanka i Franciszka Szafrańca historycy nie natrafili nie tylko na najważniejsze materiały, które SB gromadziła o swoich współpracownikach, tj. Teczki Personalnej TW oraz Teczki Pracy TW. Nie natrafiono również na notatki sporządzane przez oficerów SB po spotkaniach z nimi. Niewątpliwym jest fakt zarejestrowania ich jako tajnych współpracowników i figurowania w raportach SB jako tajnych współpracowników przez kilka lat.

W tej sytuacji Komisja powstrzymuje się od oceny ich kontaktów z SB. Sądzimy jednak, że w swoim czasie powinni byli poinformować swoich przełożonych o tych kontaktach. Uważamy również, że każdy z nich powinien zostać zobowiązany do podjęcia starań o wyjaśnienie swojej sytuacji, a do czasu wyjaśnienia nie powinni oni pełnić funkcji kierowniczych.

4. Dr hab. Krzysztof Ślusarek – Instytut Historii (TW „4436”)

Dr hab. Krzysztof Ślusarek skierował do Komisji pismo liczące prawie 2 strony. Pisze w nim, że pierwszy raz został wezwany do Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w Krakowie wiosną 1982 r. Pytano go o strajk studencki w listopadzie i grudniu 1981 r. oraz o działaczy NSZ. Nie podawał, jak twierdzi, żadnych szczegółów, mogących zaszkodzić innym osobom. Odmawiał podpisania zobowiązania do współpracy. Informował o tym osoby, z którymi współdziałał w opozycji. W 1988 r., przy staraniach o paszport, miał jeszcze raz kontakt z funkcjonariuszami SB, choć nie był tego świadomy. Podjęcie działalności w podziemnej opozycji uważał i nadal uważa za słuszne, zapewnia, że postępował uczciwie. Tylko w przewodzie sądowym możliwe jest, Jego zdaniem, sprawdzenie stawianych zarzutów. Podtrzymuje swe stanowisko przekazane pracownikom IH UJ i władzom Uczelni 30 XI 2005 r.

Na postawie niepełnych jeszcze dokumentów zebranych przez Zespół historyków rysuje się zupełnie inny obraz. Potwierdzone są systematyczne spotkania TW „4436” z funkcjonariuszami SB od 1982 r. Pobierał on znaczne wynagrodzenie finansowe. Są pośrednie informacje o współpracy w postaci notatek funkcjonariuszy SB. Istnieją też mocne poszlaki (bliskie pewności), że dr hab. Ślusarek (pod innym pseudonimem) prowadził zaawansowaną grę operacyjną, zaplanowaną przez SB.

Oświadczenie dr hab. Krzysztofa Ślusarka jest niezgodne z materiałami z archiwów IPN. Komisja uważa, że jeśli dojdzie do potwierdzenia powyższych informacji, to dr hab. Ślusarek nie powinien pracować jako nauczyciel akademicki.

5. Mgr Tadeusz Klinger – Dział Remontów (TW „Tadeusz”).

W krótkim liście autor pisze, że nie wie czy złożenie podpisu i kontakty z SB są równoznaczne z określeniem – tajny współpracownik. Twierdzi, że nikomu nie wyrządził krzywdy. Na nikogo nie donosił. Wcześniej w liście do JM Rektora opisał swoje kontakty z SB wynikające z faktu, że od 1984 roku był kierownikiem hotelu uniwersyteckiego. O pierwszej wizycie w WUSW poinformował ówczesnego dyrektora administracyjnego UJ. W ciągu 2-3 lat, od końca 1984 roku był około 100 razy na rozmowach z SB na temat pobytu w hotelu zagranicznych gości. O rozmowach tych już nie informował swoich przełożonych.

W archiwum IPN nie natrafiono na teczkę personalną i teczkę pracy TW „Tadeusz”. Wiadomo jednak, że TW „Tadeusz” funkcjonował w sieci TW, są potwierdzone spotkania z funkcjonariuszami SB a także informacje, że otrzymywał nieregularne wynagrodzenie.

6. Mgr Andrzej Pawłowski (TW „Wojciech”)

Mgr Andrzej Pawłowski od września 1986 roku był pracownikiem Działu Spraw Osobowych. Z krótkiego listu można się dowiedzieć, że przyjmował funkcjonariuszy SB i udostępniał im – na miejscu lub w formie wypożyczenia – akta osobowe pracowników. Kontakty były bez świadków. Nie informował o nich swoich przełożonych.

Z archiwum IPN wiadomo, że Wojciech Andrzej Pawłowski (TW „Wojciech”) funkcjonował w sieci TW (spotkania z funkcjonariuszami SB) i tak jak w poprzednim przypadku również otrzymywał nieregularne wynagrodzenie.

Komisja stwierdza, że mgr Tadeusz Klinger mgr Wojciech Andrzej Pawłowski zachowali się nielojalnie względem pracodawcy. Informacje przekazywane przez nich funkcjonariuszom SB mogły zaszkodzić innym osobom. Komisja uważa, że nie powinni zajmować jakichkolwiek stanowisk kierowniczych na Uniwersytecie Jagiellońskim.

Emerytowani pracownicy UJ:

1-2. Profesorowie Jerzy Rusek (zarejestrowany jako konsultant „Czech”) i Aleksander Szulc (zarejestrowany jako tajny współpracownik o pseudonimie „Aleksander”) nie przesłali do komisji pisemnych wyjaśnień. W jednozdaniowych listach zadeklarowali, że gotowi są stawić się przed Komisją.

3. Dr Henryk Lizurej napisał, że nie był współpracownikiem, nie podpisywał deklaracji, na nikogo nie donosił, nikogo nie skrzywdził.

4. Pan Roman Marian Suchanek nie odpowiedział na list.

Komisja stwierdza, że we wszystkich czterech przypadkach materiały IPN wskazują, że wymienieni emerytowani pracownicy UJ zostali zarejestrowani jako tajni współpracownicy SB, funkcjonowali w sieci TW i otrzymywali nieregularne wynagrodzenie.

5. Dr hab. Andrzej Jankun (TW „Żalgiris”)

Informacje stworzone na podstawie jego donosów znajdują się w teczkach Sprawy Obiektowej (SO) „Union”. Mają one charakter dosyć ogólny i raczej dotyczą faktów powszechnie znanych. Udokumentowany jest fakt spotkań TW „Żalgirisa” z pracownikami SB, np. od marca do grudnia 1983 r. spotkał się z prowadzącym go oficerem 6 razy. Na pytania odpowiadał ogólnikowo, starał się sprowadzać rozmowy z oficerem SB na tematy zastępcze.

W swoim liście do Komisji dr hab. Andrzej Jankun napisał o tragicznych doświadczeniach rodziny Jankunów i o represjach, jakie spadły na rodzinę ze strony KGB na Łotwie i na Syberii. Są to okoliczności, które pchnęły autora do współpracy z SB. Najważniejsze zdania jego listu są następujące:

„Zdaję sobie sprawę, że podpisanie dokumentu o współpracy było największym błędem mojego życia. Zdaję sobie także sprawę z tego, że nic nie może tego faktu usprawiedliwić.”

6. Dr hab. Jan Pawlica (TW „Filozof”)

W materiałach IPN są informacje potwierdzające funkcjonowanie w sieci TW.

W liście do Komisji dr hab. Jan Pawlica przedstawia swój życiorys naukowy i swój stosunek do Uniwersytetu. Najważniejsze zdania:

„Nigdy nie przyszło mi na myśl inwigilować mój uniwersytet i kogokolwiek z pracowników i studentów.”

„Kontakty z SB były inicjowane i wymuszane z ich strony nie miały zaś charakteru współpracy z mojej strony”

Autor żałuje, że tkwił w mechanizmach władzy PZPR na UJ: „To jest nie tylko przykre, wręcz bolesne i nawet nie wiem czy jakiekolwiek tłumaczenie z mojej strony może być przyjęte” Ostatnie zdanie listu:

W końcu, nie pozostaje mi nic innego jak najgoręcej przeprosić i prosić o wybaczenie bo rzuciłem cień na moją Alma Mater; licząc pomimo wszystko na elementarną życzliwość w ukształtowaniu całościowej oceny mojej skromnej i tragicznej osoby.

Przewodniczący Komisji

prof. dr hab. Krzysztof Królas

Kraków, 13 grudnia 2006

Reklamy

Komentarzy 6

  1. Jak do tej pory mimo usiłowań

    https://lustronauki.wordpress.com/2008/11/10/pismo-do-wladz-uj-w-sprawie-weryfikacji-kadr-akademickich/

    https://lustronauki.wordpress.com/2009/02/09/ponowne-wystapienie-do-wladz-uj/

    nie otrzymałem wyników prac Komisji. mimo, ze jako efekt prac przewidywano przekazanie zebranych materiałów źródłowych do Archiwum UJ, czyli sytuacja podobna jak z efektami prac Komisji Senackiej dla rozpoznania działań represyjnych o charakterze politycznym w UJ w okresie PRL z 1993 r.

  2. Mimo próby nawiązania kontaktu z władzami UJ w sprawie inwigilacji http://www.nfa.alfadent.pl/articles.php?id=180
    do kontaktu do dnia dzisiejszego nie doszło mimo, ze mam status osoby pokrzywdzonej . Widocznie inwigilacja niewygodnych dla władz UJ b. pracowników UJ nie była przedmiotem zainteresowania komisji.

  3. Należy podkreślić, że zwykle lustracja na UJ jest uważana za wzorcową i to przez zwolenników lustracji !
    Skoro komisję do spraw inwigilacji nie interesują osoby pokrzywdzone a na uczelni pracują TW , a ci co nie chcieli być TW – nie pracują (bo negatywnie wpływali na młodzież) a ich papiery akademickie zaaresztowane przez ponad 20 lat to jest to wzorzec dla innych uczelni ? Czy to wymaga komentarza ?
    W komentarzach o to trzeba się zapytać !

  4. PRZEKAZYWANIE AKT DO ARCHIWUM UNIWERSYTETU JAGIELLOŃSKIEGO
    http://www.archiwum.uj.edu.pl/przekazywanie.html

    §51
    1. Każda jednostka organizacyjna Uczelni tworząca akta w rozumieniu §50 ma obowiązek przekazywania ich do Archiwum UJ.
    2. Akta mają być przekazane do Archiwum UJ nie później niż po upływie trzech lat od ich zarchiwizowania, tj. utraty ważności urzędowej.
    3. Dokumenty niejawne o klauzuli „zastrzeżone” przechowuje się dwa lata, chyba że jest dla nich określony krótszy okres przechowywania. Do Archiwum mogą być przekazane tylko te akta, w stosunku do których zmieniono klauzulę na jawne.
    4. Dyrektor Archiwum może zezwolić na czasowe pozostawienie akt w jednostce organizacyjnej Uczelni, jeżeli tworzy się z nich wyodrębnioną składnicę akt, archiwum lub muzeum lokalne danej jednostki. Nadzór merytoryczny na tymi akrami sprawuje Archiwum UJ.
    5. Archiwum posiada prawo dokonywania kontroli obiegu i stanu akt oraz warunków ich przechowywania we wszystkich jednostkach organizacyjnych Uczelni, a w stosunku do akt niejawnych o klauzuli „zastrzeżone” – Pełnomocnik ds. ochrony informacji niejawnych i Kancelaria Tajna.

  5. Dr. hab. Andrzej Jankun byl wspanialym nauczycielem akademickim. Mielem z nim zajecia w roku 1982/83cim. Wielokrotnie z kolegami i kolezankami z roku bylismy w jego mieszkaniu. Bardzo nie lubil komunistów. Gdy w roku 1989tym wyjezdzalem na stale z kraju, SB miala o mnie informacje z uniwersytetu, prawdopodobnie pochodzace od AJ. Niemniej jednak – jesli faktycznie to byl On – powiedzial o mnie same dobre i bardzo ogólnikowe rzeczy. Gdy w roku 1982gim zostalem z kolegami zlapany przez ZOMO podczas manifestacji na placu Wolnosci, Dr. AJ bardzo nam pomógl w tym, bysmy nadrobili zajecia które stracilismy podczas pobyty w areszcie i tez w tym, by nas nie wurzucono z uczelni.
    Mysle, ze nie nalezy oceniac ludzi bez nalezytej wiedzy o sytuacji zyciowej owych ludzi i o warunkach w jakich dana osoba podpisala dokument o byciu TW.
    Wg. mojej skromnej opinii, ludzie którzy zaszczuli AJ powinni bardzo sie wstydzic i miec nieczyste sumienie, bo wg. mnie, z powodu tego zaszczucia zmarl w wieku w którym jeszcze powinien zyc.

    Pozdrawiam

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: