Uczelniana Komisja stanu wojennego na Politechnice Śląskiej

baner-weryfikacja2
Gliwice lO.kwietnia 2003r.

 

 

komisja-stanu-wojennego-pol-slaska

Reklamy

Czy senaty uczelni winny opiniować członków kolegium IPN ?

Poczet sekretarzy Komitetu Uczelnianego PZPR UJ

baner-osrodki-lustro2

Poczet sekretarzy

Komitetu Uczelnianego PZPR

Uniwersytetu Jagiellońskiego

 

11.03.1950 r.

I sekretarz – Bogdan Kędziorek

II sekretarz – Tarko


30.05.1951

I sekretarz – Tadeusz Kościański

II sekretarz –Tadeusz Rychlik


6.04.1952

I sekretarz – Bronisław Hefrat

I I sekretarz – L.Gepperowa

 

28.04.1953

I sekretarz – Jan Bartnik

II sekretarz –Marek Waldenberg

 

20.11.1954

I sekretarz –Florian Nieuważny

II sekretarz –Jan Pawlica

 

21.10.1955

I sekretarz –Bogdan Kędziorek

II sekretarz –- Jan Pawlica

 

6.11.1956

I sekretarz –Marian Stepień

 

28.05.1958

I sekretarz – Mieczysław Karaś

II sekretarz – Jan Pawlik

 

20.10.1959

I sekretarz –Mieczysław Karaś

II sekretarz – Jan Pawlik

 

8.06.1960

I sekretarz –Antoni Walas

II sekretarz –Jan Pawlik

 

31.05.1961

I sekretarz –Antoni Walas

II sekretarz –Mieczysław Hess

 

6.11.1962

I sekretarz – Mieczysław Karaś

II sekretarz –Tadeusz Hanausek

 

23.10.1963

I sekretarz –Mieczysław Karaś

II sekretarz –Tadeusz Haunasek, Mieczysław Hess

 

14.12.1965

I sekretarz –Tadeusz Haunasek

II sekretarz –Mieczysław Hess

 

24.05.1968

I sekretarz – M.Kulczykowski

II sekretarz – Władysław Serczyk, T.Bujnicki

 

27.11.1970

I sekretarz – M.Kulczykowski

II sekretarz – Andrzej Oklejak, Jan Pawlica

 

10.10.1971

I sekretarz – Jan Pawlica

II sekretarz – Andrzej Oklejak, L.Gabła, M.Radłowski

 

8.12.1972

I sekretarz – JanPawlica

II sekretarz – Andrzej Oklejak, M.Radłowski, L.Gabła

 

29.11.1974

I sekretarz – Jan Pawlica

II sekretarz – Andrzej Oklejak, M.Radłowski, Kaczanowski

 

17.12.1975

I sekretarz – Jan Pawlica

II sekretarz – M.Radłowski, Kaczanowski, S.Hanauskowa

 

12.09.1978

I sekretarz – Kazimierz Buchała

II sekretarz – Andrzej Pilch, Jan Białczyk, S.Nieciuński

 

27.11.1978

I sekretarz – Kazimierz.Buchała

II sekretarz – S.Nieciuński, Jan Białczyk, W.Piotrowski

 

10.11.1979

I sekretarz – Kazimierz Buchała

II sekretarz – Jerzy Rusek, Jan Białczyk, S.Nieciuński

 

24.01.1980

I sekretarz – Kazimierz Buchala

II sekretarz – Jerzy Rusek, S.Nieciuński, Adam Zając

 

24.01.1981

I sekretarz – Emil Kornaś

II sekretarz – Andrzej Kozanecki, S.Nawrot

 

29.01.1982

I sekretarz – Andrzej Kozanecki

II sekretarz – M. Schab,  S .Nawrot

 

28.06.1982

I sekretarz – Andrzej Kozanecki

II sekretarz – J. Godyń,  S. Nawrot

 

18.12.1983

I sekretarz – Andrzej Kozanecki

II sekretarz – J. Godyń, K. Woźniakowski

 

20.12.1986

I sekretarz – Tadeusz Hanausek

II sekretarz – M.Grzybowski, Jan Białczyk, M.Piasecki

 

19.01.1987

II sekretarz – A.Świątkowski

Otwórzcie w końcu te cholerne archiwa

baner6

Otwórzcie w końcu te cholerne archiwa

Polska ,2009-04-26

Paweł Fąfara, redaktor naczelny

– apeluje do zbiorowego rozumu i odpowiedzialności polityków Platformy Obywatelskiej, Prawa i Sprawiedliwości, Polskiego Stronnictwa Ludowego oraz Lewicy redaktor naczelny dziennika „Polska” Paweł Fąfara. I wzywa naczelnych i szefów największych mediów, szefów instytucji publicznych oraz każdego obywatela, któremu dobro kraju leży na sercu, aby wspólnie wymusić na politykach jak najszybsze załatwienie tej sprawy…..

 

Niektórzy przestrzegają, że po pełnym otwarciu akt prawda z ubeckich teczek zdominuje postrzeganie rzeczywistości, że ubecy i esbecy będą pisać naszą historię. Tyle że tak dzieje się właśnie teraz. Natomiast jeśli wrzucenie akt do internetu zostałoby połączone ze skierowaniem aktywności Instytutu Pamięci Narodowej na tory opisywania bohaterów oraz pokazywania katów UB i SB, prawdziwych oprawców i ich metod, wówczas prawda się obroni. 

Niech więc ta fala w końcu się przeleje. A spór o historię zacznie się wtedy toczyć według reguł i zasad obowiązujących w każdym demokratycznym europejskim kraju. Nie raz będzie równie gorący jak obecnie, ale na zdrowych zasadach. A na maniaków i kłamców, którzy mimo jawności akt i oczywistej prawdy swoje kłamstwa będą powtarzać, są sądy. Innej drogi nie ma. 

Piotr Słonimski – genetyk, represjonowany za przynależność do AK

baner-krzywdzeni8

Baza Nauka Polska

prof. dr czł. PAN  Piotr  Słonimski  

uczony polski za granicą 

Id osoby:   76545

Miejsce urodzenia: Warszawa 

Adres e-mail: slonimski@cgm.cnrs-gif.fr 

Dyscypliny KBN: biologia

Specjalności: biologia i genetyka molekularna, genomika, oddychanie komórkowe, biogeneza mitochondriów, struktura i funkcjonowanie genów, bioinformatyka genomów

Pełnione funkcje: Nieaktualne: Przewodniczący Rady Naukowej  Polsko-Francuskie Centrum Biotechnologii Roślin

Członkostwo: Aktualne:

Członek zagraniczny  Polska Akademia Nauk; Wydziały PAN; Wydział II – Nauk Biologicznych

Członek zagraniczny  Polska Akademia Umiejętności; Wydział IV Przyrodniczy

Rozprawa doktorska:

Brak tytułu, 01/01/1952,  Université Paris I Panthéon – Sorbonne,  

Uzyskany stopień: doktor w zakresie nauk przyrodniczych, specjalność: 

Brak tytułu, 01/01/1947,  Uniwersytet Jagielloński,

—————

Piotr Słonimski w Wikipedii

Prof. Piotr Słonimski (ur. 1922 w Warszawie – zm. 25 kwietnia 2009) – polski genetyk, twórca genetyki mitochondrialnej.

Uczył się w Gimnazjum Stefana Batorego, później na tajnych kompletach studiował medycynę. Podczas okupacji był żołnierzem Armii Krajowej w stopniu podchorążego. Walczył w powstaniu warszawskim. Po wojnie wyemigrował do Francji z powodu represji za przynależność do AK.

Członek Akademii Nauk we Francji i najmłodszy dyrektor francuskiego laboratorium biologicznego. Przez długi czas był także dyrektorem Centrum Genetyki Molekularnej w paryskim CNRS. Nazywany papieżem genetyki mitochondrialnej.

Był zagranicznym członkiem Wydziału II – Nauk Biologicznych PAN oraz Wydziału IV – Przyrodniczego PAU. Za osiągnięcia naukowe otrzymał Nagrodę Prezesa Rady Ministrów.

Był synem Piotra Słonimskiego, brata Antoniego Słonimskiego.

————-

Prof. Słonimski nie żyje

Tygodnik Powszechny

———-

SŁONIMSCY CZ. 2 BIEGUNY

Forum Akademickie

————–

Robert Jarocki

Genetyk i historia. Opowieść o Piotrze Słonimskim

——-

Piotra Słonimskiego paryskie początki

Rzeczpospolita

 

Stefan Kurowski – ekonomista, któremu hablitację kazał cofnąć Gomułka

baner-krzywdzeni7

Baza – Nauka polska

prof. dr hab.  Stefan  Kurowski

Id osoby:   18664

Dyscypliny KBN: ekonomia

Specjalności: ekonomia polityczna, geografia ekonomiczna, polityka gospodarcza, teoria ekonomii

Miejsca pracy: Aktualne: Wyższa Szkoła Handlu i Finansów Międzynarodowych im. Fryderyka Skarbka w Warszawie; Wydział Ekonomii, Zarządzania i Finansów; Katedra Teorii Ekonomii i Polityki Gospodarczej

Nieaktualne:  Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II; Wydział Nauk Społecznych; Instytut Ekonomii,  Instytut Nauk Ekonomicznych PAN  Wyższa Szkoła Handlu i Prawa im. Ryszarda Łazarskiego w Warszawie; Wydział Handlu Zagranicznego i Gospodarki Światowej

Ukończone studia:1949,  ekonomia,  Uniwersytet Łódzki,

Uzyskany tytuł profesora: 1985,   nauki ekonomiczne

————–

Stefan Kurowski w Wikipedii

Stefan Kurowski (ur. 11 marca 1923 w Wilnie) – polski ekonomista, profesor KUL i Instytutu Nauk Ekonomicznych PAN.

Uczęszczał do gimnazjum i liceum im. Bolesława Chrobrego w Piotrkowie Trybunalskim, naukę przerwała wojna. W 1949 r. ukończył Wydział Prawno-Ekonomiczny Uniwersytetu Łódzkiego. Po studiach pracował w Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego, skąd został usunięty w 1953 r. Od 1955 r. w Zakładzie Nauk Ekonomicznych Polskiej Akademii Nauk.

W czasach PRLu szykanowany ze względu na poglądy polityczne (m.in. na 3 lata wstrzymano przyznaną już habilitację). Profesor zwyczajny od 1989 r.

W 1990 współautor tzw. Planu Beksiaka.

————-

Stefan Kurowski w Encyklopedii Solidarności

, ur. 11 III 1923 w Wilnie. 1945-1949 student wydziałów: Prawno-Ekonomicznego i Humanistycznego UŁ.

1949-1953 pracownik Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego. 1953-1955 pracownik Centralnego Zarządu Instalacji Przemysłowych; 1955-1973 pracownik Zakładu Nauk Ekonomicznych PAN. 1956-1962 członek Klubu Krzywego Koła, od 1963 w KIK. Uczestnik Tygodni Kultury Chrześcijańskiej. 1957 jeden z inicjatorów pisma „Za i Przeciw”. 1966 ponowna habilitacja (władze odebrały pierwszą w 1963). 1972-1976 ekspert ekonomiczny katolickiego koła poselskiego Znak. 1973-1993 pracownik Instytutu Geografii i Zagospodarowania Przestrzennego PAN. 1976 podpisał List 101 protestujący przeciwko zmianom w Konstytucji PRL.

W latach 1980-81 doradca ekonomiczny KKP i KK „S”..

13 XII 1981 – 14 IV 1982 internowany. 1982-1998 wykładowca KUL, od 1989 profesor.

1988-1989 w KO przy Przewodniczącym „S”. 1991 członek Komitetu Doradczego Prezydenta RP, 1992 doradca premiera RP. Autor licznych prac naukowych publikowanych w kraju i w wydawnictwach emigracyjnych..

————–

Moja droga, moja walka

Nasz DziennikSobota-Niedziela, 10-11 maja 2008, Nr 109 (3126)

Będąc pracownikiem ZNE PAN, wpadłem na pomysł napisania książki o współzawodnictwie gospodarki komunistycznej i kapitalistycznej. W ten sposób powstała moja wielka rozprawa habilitacyjna „Historyczny proces wzrostu gospodarczego”, złożona w Szkole Głównej Planowania i Statystyki. Z przedstawionego w niej wywodu wynikało, że socjalizm nie wygra wyścigu z gospodarką kapitalistyczną.

Książka ukazała się w 1963 r., tuż przed XIII Plenum KC PZPR. Na SGPiS na jej podstawie przyznano mi jednogłośnie habilitację. Została wydana przez Państwowe Wydawnictwa Naukowe, których dyrektorem był Adam Bromberg. Z PWN rywalizowało inne wydawnictwo. Ludzie z nim związani podsunęli moją książkę Władysławowi Gomułce. Gdy ją przejrzał, wybuchła znowu kosmiczna awantura. Kazał cofnąć moją habilitację. Jednak wówczas nie było trybu cofnięcia habilitacji. Więc zmuszono mnie do tzw. reasumpcji. Zatrzymano mi na trzy lata habilitację. Po tym okresie złożyłem jeszcze raz habilitację, ale bez newralgicznego rozdziału, który był nie do zaakceptowania dla komunistów. Tym razem trzech członków komisji habilitacyjnej wstrzymało się, a na decyzję o przyznaniu stopnia docenta czekałem kilka lat.

Romuald Szeremietiew – profesor od bezpieczeństwa państwa, notorycznie inwigilowany, nie tylko w PRL

baner-krzywdzeni6Baza: Nauka Polska

dr hab.  Romuald  Szeremietiew 

Id osoby:   94129

Dyscypliny KBN: nauki wojskowe

Specjalności: bezpieczeństwo państwa

Miejsca pracy: Aktualne: Krakowska Akademia im. Andrzeja Frycza Modrzewskiego, profesor  Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II; Wydział Zamiejscowy Prawa i Nauk o Gospodarce w Stalowej Woli; Instytut Prawa

Rozprawa doktorska:Kierowanie obronnością Rzeczypospolitej Polskiej, 22/06/1995,  Akademia Obrony Narodowej; Wydział Strategiczno-Obronny,  

Uzyskany stopień: doktor w zakresie nauk wojskowych, specjalność: nauki wojskowe,  

Rozprawa habilitacyjna:O bezpieczeństwie Polski w XX wieku, 27/02/2001,  Akademia Obrony Narodowej; Wydział Strategiczno-Obronny,  

Uzyskany stopień: doktor habilitowany w zakresie nauk wojskowych, specjalność: bezpieczeństwo państwa,  

———————-

Romuald Szeremietiew w Encyklopedii Solidarności

Romuald Szeremietiew, ur. 25 X 1945 w Olmontach k. Białegostoku. Absolwent Uniwersytetu Wrocławskiego….

—————————-

Strona osobista:

Romuald Szeremietiew

 Od 1968 r. studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Wrocławskiego uzyskując w 1972 r. stopień magistra praw. 
Od 1964 r. działał w środowiskach niezależnych. W grupie samokształceniowej przy duszpasterstwie ojców Franciszkanów w Legnicy. Współdziałał z konspiracyjną organizacją „RUCH” – kolportował biuletyn. W marcu 1968 r., pobity przez MO w czasie demonstracji w Legnicy. Od 1972 r. był członkiem ścisłego kierownictwa w konspiracyjnym Nurcie Niepodległościowym. Działalność niepodległościową prowadził także na terenie organizacji kontrolowanych przez PZPR, w Stronnictwie Demokratycznym (1966-1970), Zrzeszeniu Studentów Polskich (1970-1972) i w Stowarzyszeniu PAX (1974-1978). Z SD został usunięty za protest przeciwko masakrze robotników na Wybrzeżu w grudniu 1970. Przeciwstawiał się przekształceniu ZSP w „Socjalistyczny” Związek Studentów Polskich, a pod odmowie wstąpienia do PZPR został
usunięty ze studiów doktoranckich. Za szczególnie groźną SB uznała jego działalność w PAX-ie mającą na celu przekształcenie Stowarzyszenia w organizację opozycyjną. Dla uniemożliwienia tego zamiaru SB podjęła działania operacyjne pod nazwą „Burza”. 

W końcu 1978 r. po usunięciu z PAX przystąpił do jawnej działalności niezależnej w Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela. Zakładał Konfederację Polski Niepodległej w 1979 r., pierwszą jawną partię dążącą do odzyskania przez Polskę niepodległości. Był stale inwigilowany przez SB (figurant „Taktyk”), represjonowany, wielokrotnie aresztowany i pozbawiony pracy. W miejscu zamieszkania (Leszno Wlkp.) SB prowadziła przeciwko niemu odrębną operację o kryptonimie „Polip” (W 1990 r. zniszczono 40 tomów akt z tej operacji). Po aresztowaniu przewodniczącego KPN, w czerwcu 1980 r., pełnił jego obowiązki. Od listopada 1980 r. był poszukiwany listem gończym, aresztowany w Katowicach 21 stycznia 1981 r. W procesie kierownictwa KPN, który trwał od 15 czerwca 1981 r. do 8 października 1982 r. został skazany przez sąd Warszawskiego Okręgu Wojskowego na 5 lat więzienia za „próbę obalenia ustroju PRL”…

W dniu 22 stycznia 1985 r. ogłosił założenie konspiracyjnej Polskiej Partii Niepodległościowej. Był przewodniczącym PPN i twórcą jej programu. Doprowadził do utworzenia Porozumienia Partii i Organizacji Niepodległościowych stanowiącego skuteczną formułę współdziałania ruchu niepodległościowego przez okres kilku lat. 

W 1986 r. wyjechał na stypendium do Instytutu Najnowszej Historii Polski Józefa Piłsudskiego w Nowym Jorku

W 1988 r. brał udział w strajkach w Gdańsku – protestował przeciwko poddaniu strajków. Jako przeciwnik ugody z władzami PRL odrzucił propozycję wspierania „Okrągłego Stołu”. Został podany inwigilacji najpierw przez SB, a następnie przez Urząd Ochrony Państwa (operacja „Hydra”).

W 1990 r. po zakończeniu działalności konspiracyjnej PPN i rejestracji partii w sądzie nawiązał współpracę z Komitetem Obywatelskim. Wraz z KO i Porozumieniem Centrum PPN stworzyła koalicję wyborczą w wyborach 1991 r. W rządzie premiera Jana Olszewskiego został w lutym 1992 r. wiceministrem Obrony Narodowej, a następnie ministrem (kierownikiem resortu). Po odwołaniu z MON jego następca Janusz Onyszkiewicz wydał zakaz wpuszczania Szeremietiewa do jednostek wojskowych oraz instytucji MON. Był inwigilowany przez WSI oraz UOP (tzw. inwigilacja prawicy)…

Podjął pracę asystenta w Instytucie Nauk Społecznych Politechniki Wrocławskiej i otworzył przewód doktorski na Wydziale Strategiczno-Obronnym w Akademii Obrony Narodowej w Rembertowie. W czerwcu 1995 r. obronił pracę „Kierowanie obronnością RP. Model funkcjonalno – organizacyjny” i uzyskał jako pierwszy cywil tytuł doktora nauk wojskowych w specjalności kierowanie obronnością państwa. Zdał egzamin oficerski i otrzymał awans prezydenta RP na ppor. WP. ..

W styczniu 2001 r. obronił pracę „Bezpieczeństwo Polski w XX w.”, a w marcu 2001 r. państwowa komisja w głosowaniu tajnym nadała mu stopień doktora habilitowanego nauk wojskowych. 

Od maja 1998 r. był na polecenie min. Onyszkiewicza inwigilowany przez WSI. Zostało to wznowione po objęciu stanowiska ministra przez Bronisława Komorowskiego. W lipcu 2001 r. w związku z medialnymi zarzutami tolerowania korupcji w MON został odwołany z stanowiska. W listopadzie 2001 r. warszawska prokuratura apelacyjna podjęła przeciwko niemu śledztwo. Został w kwietniu 2004 r. oskarżony o korupcje. Proces rozpoczął się w końcu września 2005 r. przed sądem rejonowym w Warszawie. W dniu 24 października 2008 r. sąd wydał wyrok uniewinniający. 

Po usunięciu ze stanowiska adiunkta w AON w styczniu 2002 r. podjął pracę jako profesor Krakowskiej Szkoły Wyższej. Od października 2008 r. jest profesorem i kierownikiem katedry w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. 

———–

Blog Romualda Szeremietiewa

——

Brudne gry WSI

Dorota Kania, Niezależna.pl, 27-10-2008 

Romuald Szeremietiew, wiceminister obrony w rządzie Jerzego Buzka, siedem lat temu został publicznie zlinczowany. Oskarżono go o przyjmowanie łapówek i korupcję. Teraz został oczyszczony z zarzutów – sąd go uniewinnił, a prokuratura, mimo że wyrok jest nieprawomocny, nie zapowiedziała apelacji.