Franciszek Longchamps de Bérier – autor pierwszej rozprawy habilitacyjnej w polskim Uniwersytecie Wrocławskim, zniszczonej, bo niezgodnej z ‚duchem ustroju państwa’

baner-krzywdzeni4

Franciszek Longchamps de Bérier w Wikipedii

Franciszek Longchamps de Bérier [znany jako Franciszek Longchamps] (ur. 9 września 1912 we Lwowie, zm. 19 maja 1969 we Wrocławiu) – polski prawnik, specjalista w dziedzinie prawa administracyjnego.

W okresie od grudnia 1936 do września 1939pracował jako asystent przy Katedrze Nauki Administracji i Polskiego Prawa Administracyjnego na Wydziale Prawa UJK kierowanej przez prof.Zbigniewa Pazdro. W 1938 obronił pracę doktorską („Ograniczenia własności w polskim prawie administracyjnym”), napisaną na seminarium prof. Pazdry.

1 kwietnia 1939 r. został mianowany na miejsce prof. Mariana Zimmermanna, starszym asystentem przy Katedrze Prawa Procesowego Cywilnego z przydziałem do Zakładu Prawa Administracyjnego na okres od 1.04.1939 do 31.08.1940 r. W okresie październik 1938 – kwiecień 1939 r. przebywał na studiach w Instytucie Prawa Porównawczego Uniwersytetu w Lyonie u prof. Jaques’a Lambert’a, a następnie w Instytucie Prawa Lotniczego w Rzymie u prof. Ambrosiniego.

W niedzielę 27 sierpnia 1939 r. wyjechał ze Lwowa wskutek powołania do służby wojskowej. W czasie kampanii wrześniowej był ppor. 9. Pułku Ułanów Małopolskich. Ranny w bitwie w okolicach Puszczy Kampinoskiej dostał się do niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagu w Hadamara następnie w Murnau w Niemczech, gdzie nauczał prawa na kursach prawniczych. Za walkę w kampanii wrześniowej odznaczony zostałKrzyżem Walecznych i srebrnym Krzyżem Virtuti Militari. Do Polski wrócił w 1945, a w 1946 rozpoczął pracę jako adiunkt na Wydziale PrawaUniwersytetu Wrocławskiego. Wykładał założenia nauki administracji i prawo agrarne (rolne).

Habilitował się w 1948 na podstawie monumentalnej pracy „Założenia nauki administracji”, która została uznana za niezgodną z „duchem ustroju państwa” i wycofana ze sprzedaży.  1956 został mianowany profesorem nadzwyczajnym, a w 1963 profesorem zwyczajnym prawa administracyjnego. Od 1964 kierował Katedrą Prawa Administracyjnego Uniwersytetu Wrocławskiego. Współpracował z Instytutem Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk. Był członkiem Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego

———

Rody uczone, Forum Akademickie, 2000, nr.7-8

Pierwszą habilitacją w polskim Uniwersytecie Wrocławskim była praca Franciszka Longchampsa. Skazano ją jednak na przemiał, gdyż powojenne władze zakazały nauki administracji, dopuszczając jedynie „prawo pozytywne”, w tym administracyjne. Trzy lata później, w roku 1950, podobny los spotkał filozofię prawa. Wróciły na uniwersytety w III Rzeczypospolitej. W 1990 r. wydano Założenia nauki administracji nieżyjącego już wtedy profesora Franciszka Longchampsa.

—————–

Skąd takie nazwisko?

Strona osobista wnuka  

W 1949 roku nakazano zniszczenie całego nakładu rozprawy habilitacyjnej Profesora Franciszka (1912-1969) pt. Założenia nauki administracji. Wydaje się, że ograniczenie prawa do woli ustawodawcy oraz obawa przed podważeniem jej niepodzielnego panowania, stały u podstaw zakazu uprawiania nauki administracji, a wkrótce również filozofii prawa – w zasadzie aż do 1989 roku. Jednak Założenia wydano ponownie w 1991 roku, a potem znów w 1994 roku – po przeszło dwudziestu latach od śmierci Autora.»

(z artykułu Po sześćdziesięciu latach, [wstępu do:]
R. Longchamps de Bérier, Zobowiązania, Lwów 1939 – wyd. anastatyczne Poznań 1999)
————-
Wybitnie polskie nazwisko
Rzeczpospolita, 11.04.2009
 Franciszek, syn Bogusława od pamiętników, podejmuje pracę na Uniwersytecie Jagiellońskim. Żeni się wkrótce po wojnie. Jego praca habilitacyjna, pierwsza na wydziale prawa Uniwersytetu Wrocławskiego, trafia na przemiał. Zakazano nauki administracji. W latach 50. zostaje wyrzucony z uczelni. Na trójkę dzieci zarabia tłumaczeniami, pracuje w domu. Pod koniec życia napisał książkę filozoficzną. Mówił przyjaciołom: ja się w tej książce wypisałem. – Zmarł w wieku 57 lat, nigdy go nie poznałem, a jednak gdy myślę o jego życiu, mam wrażenie, że ono się domknęło – opowiada jego wnuk ks. prof. Franciszek Longchamps de Berier.  

Pracę habilitacyjną wydano ponownie dopiero 1990 r., ogromnym nakładem pracy córki, Małgorzaty, która pracowała wtedy na Uniwersytecie Wrocławskim. – Nie straciła na aktualności, nadal jest czytana. A uczniowie jeszcze w 30. rocznicę śmierci zamawiali za niego mszę – mówi wnuk.

Advertisements

Jedna odpowiedź

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: