Stefan Amsterdamski – chemik, filozof, z komunisty – opozycjonista, internowany

baner krzywdzeni

Stefan Amsterdamski w Encyklopedii Solidarności


ur. 15 I 1929 w Warszawie, zm. 19 VII 2005 w Warszawie. 1946-1951 student chemii na Politechnice Łódzkiej.

1947-1948 członek PPR, 1948-1968 członek PZPR. 1954-1968 pracownik naukowy UŁ, dziekan Wydziału Historyczno-Filozoficznego (1961 doktorat na UW). 1968 usunięty z pracy i z partii w za przynależność do środowiska tzw. Rewizjonistów (zakaz publikacji i zapis cenzury). 1970-1989 docent w Instytucie Historii Nauki i Oświaty PAN w Warszawie. 1975-1978 wykłada w mieszkaniach prywatnych najnowszą historię Polski. Zaangażowany w kampanię przeciwko zmianom w Konstytucji PRL, podpisany pod Listem 59 z 1975 i Listem 14 z 1976. 1978 współzałożyciel Towarzystwa Kursów Naukowych, członek Rady Programowej, wykładowca Społecznych problemów nauki (często przerywanych przez bojówki SB),… 1980 podpisany pod Apelem 64 intelektualistów popierających postulaty strajkujących i żądających od władz podjęcia rozmów.

Od 1980 członek „S”, organizator Towarzystwa Popierania i Krzewienia Nauki. 1980-1981 pełnomocnik „S” w kwestii opracowania nowej ustawy o szkolnictwie wyższym. 13 XII 1981 – XI 1982 internowany w Ośr. Odosobnienia w Białołęce, Jaworzu i Drawsku, 1982 wyrok w zawieszeniu za fikcyjne przestępstwo. 1982-1989 w Społecznym Komitecie Nauki, autor tekstów i opracowań dla podziemnych wydawnictw (m.in. Krąg) i periodyków (m.in. „Krytyka”). 1985 wśród autorów zamówionego przez L. Wałęsę niezależnego raportu Polska 5 lat po Sierpniu. Podczas rozmów Okrągłego Stołu reprezentant strony solidarności w podzespole ds. nauki, oświaty i postępu technicznego.

1989 profesor. 1989-1990 wiceminister nauki i szkolnictwa wyższego. 1992 członek Instytutu Filozofii i Socjologii PAN, dyrektor Szkoły Nauk Społecznych. Wykładowca uczelni zagranicznych (m.in. Stanford Univercity, Yale, College de France, Instytutu Humanistycznego w Wiedniu), autor licznych publikacji naukowych z dziedziny filozofii i socjologii nauki.

————-

Stefan Amsterdamski

Rzeczpospolita, 02.11.2005

Stefan Amsterdamski Metodyk filozofii i historii nauki, socjolog wiedzy. Żył 76 lat. (c) ARCHIWUM PRYWATNE 19 lipca

Byłem rewizjonistą, lansującym socjalizm o ludzkiej twarzy opowiadał o sobie. W 1956 roku marzyłem o demokracji systemu, w 1968 r. to marzenie się skończyło. W wyniku antysemickiej nagonki usunięty został z Uniwersytetu Łódzkiego, wyrzucony także z komitetu redakcyjnego „Studiów Filozoficznych”. Z jego nazwiskiem łączy się powstanie Uniwersytetu Latającego i Towarzystwa Kursów Naukowych. W jego mieszkaniu odbywały się nielegalne, z punktu widzenia władz, wykłady, przechowywał też nakład podziemnego „Zapisu”. W stanie wojennym był internowany. W latach 80. napisał m.in. „Między historią a metodą” i „Między doświadczeniem a metafizyką”. Był autorem jednego z najważniejszych tekstów dotyczących stosunków polsko-żydowskich „Odpowiedzialność bez winy i kary?”. W rządzie Tadeusza Mazowieckiego został podsekretarzem stanu zajmował się finansowaniem nauki.

———-

Stefan Amsterdamski w Wikipedii

St. Amsterdamski – Życie naukowe a monopol władzy ( casus Łysenko ) – 1981, „Nowa”,


Advertisements

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

%d bloggers like this: