Stefan Żółkiewski – wprowadzał postępowy system w nauce i chronił młodzież przed negatywnym wpływem

baner człowiek nauki

Stefan Żółkiewski w Portalu Wiedzy

Żółkiewski Stefan (1911-1991), historyk i teoretyk literatury, krytyk. W latach 1929-1934 studiował polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim, następnie pracował jako nauczyciel gimnazjalny. W okresie okupacji niemieckiej uczestnik lewicowego ruchu oporu, od 1942 członek Polskiej Partii Robotniczej, redaktor pism podziemnych: PrzełomPoradnik Oświatowy. 1945-1948 współzałożyciel, redaktor i programowy publicysta tygodnika Kuźnica. Współzałożyciel i 1948-1953 dyrektor Instytutu Badań Literackich PAN, 1950-1968 profesor Uniwersytetu Warszawskiego. Od 1952 członek Polskiej Akademii Nauk (1953-1954 sekretarz naukowy). W latach 1956-1959 minister szkolnictwa wyższego. Redaktor czasopism: 1957-1958 Polityka, 1958-1962 Nowa Kultura, 1960-1968 Kultura i Społeczeństwo. 1942-1948 członek Komitetu Centralnego PPR, 1948-1968 Komitetu Centralnego PZPR. 1944-1947 poseł do Krajowej Rady Narodowej, 1947-1969 na sejm. Po wydarzeniach marcowych w 1968, kiedy poparł protest młodzieży studenckiej i wziął wespół z nią udział w manifestacjach na Uniwersytecie Warszawskim, usunięty ze składu KC oraz ze stanowiska w Polskiej Akademii Nauk, pozostał profesorem Instytutu Badań Literackich Polskiej Akademii Nauk.

Po II wojnie światowej zwolennik realizmu, następnie socrealizmu w literaturze, po 1955 głosił program unowocześnienia marksizmu i metodologii badań literackich

————-

Stefan Żółkiewski – Errata do biografii video

Stefan Żółkiewski (1911 – 1991), historyk i teoretyk literatury, krytyk. Przed wojną studiował polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim, następnie pracował jako nauczyciel gimnazjalny. W okresie okupacji niemieckiej uczestnik zależnej od Moskwy konspiracji, od 1942 członek Komitetu Centralnego PPR, redaktor pism podziemnych: „Przełom” i „Poradnik Oświatowy”. W latach 1945 – 1948 współzałożyciel, redaktor programowy i publicysta tygodnika „Kuźnica”. Współzałożyciel w latach 1948 – 1953 i dyrektor Instytutu Badań Literackich PAN. Od 1950 do 1968 profesor Uniwersytetu Warszawskiego. Od 1952 członek w pierwszych latach sekretarz naukowy Polskiej Akademii Nauk. 1942 – 1948 członek Komitetu Centralnego PPR, 1948 – 1968 Komitetu Centralnego PZPR. 1944 – 1947 poseł do Krajowej Rady Narodowej, od 1947 – poseł na Sejm. Żółkiewski odegrał istotną rolę w podporządkowywaniu kultury polskiej dyrektywom propagandy moskiewskiej, w narzucaniu polskiej literaturze doktryny socrealizmu, a polskiej humanistyce marksizmu. Był czołowym współpracownikiem i inspiratorem Bieruta, Bermana, Borejszy. Odwilż nie złamała Żółkiewskiemu kariery. Decyzją Biura Politycznego KC PZPR został pierwszym redaktorem naczelnym nowego tygodnika „Polityka” (1957 – 58), a w latach 1956 – 59 piastował urząd ministra szkolnictwa wyższego. Po 1968 r. , kiedy poparł protest młodzieży studenckiej, przestał być także posłem na Sejm PRL, jednak pozostawał profesorem Instytutu Badań Literackich Polskiej Akademii Nauk.

Jedna odpowiedź

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

%d blogerów lubi to: