Stefan Żółkiewski – wprowadzał postępowy system w nauce i chronił młodzież przed negatywnym wpływem

baner człowiek nauki

Stefan Żółkiewski w Portalu Wiedzy

Żółkiewski Stefan (1911-1991), historyk i teoretyk literatury, krytyk. W latach 1929-1934 studiował polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim, następnie pracował jako nauczyciel gimnazjalny. W okresie okupacji niemieckiej uczestnik lewicowego ruchu oporu, od 1942 członek Polskiej Partii Robotniczej, redaktor pism podziemnych: PrzełomPoradnik Oświatowy. 1945-1948 współzałożyciel, redaktor i programowy publicysta tygodnika Kuźnica. Współzałożyciel i 1948-1953 dyrektor Instytutu Badań Literackich PAN, 1950-1968 profesor Uniwersytetu Warszawskiego. Od 1952 członek Polskiej Akademii Nauk (1953-1954 sekretarz naukowy). W latach 1956-1959 minister szkolnictwa wyższego. Redaktor czasopism: 1957-1958 Polityka, 1958-1962 Nowa Kultura, 1960-1968 Kultura i Społeczeństwo. 1942-1948 członek Komitetu Centralnego PPR, 1948-1968 Komitetu Centralnego PZPR. 1944-1947 poseł do Krajowej Rady Narodowej, 1947-1969 na sejm. Po wydarzeniach marcowych w 1968, kiedy poparł protest młodzieży studenckiej i wziął wespół z nią udział w manifestacjach na Uniwersytecie Warszawskim, usunięty ze składu KC oraz ze stanowiska w Polskiej Akademii Nauk, pozostał profesorem Instytutu Badań Literackich Polskiej Akademii Nauk.

Po II wojnie światowej zwolennik realizmu, następnie socrealizmu w literaturze, po 1955 głosił program unowocześnienia marksizmu i metodologii badań literackich

————-

Stefan Żółkiewski – Errata do biografii video

Stefan Żółkiewski (1911 – 1991), historyk i teoretyk literatury, krytyk. Przed wojną studiował polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim, następnie pracował jako nauczyciel gimnazjalny. W okresie okupacji niemieckiej uczestnik zależnej od Moskwy konspiracji, od 1942 członek Komitetu Centralnego PPR, redaktor pism podziemnych: „Przełom” i „Poradnik Oświatowy”. W latach 1945 – 1948 współzałożyciel, redaktor programowy i publicysta tygodnika „Kuźnica”. Współzałożyciel w latach 1948 – 1953 i dyrektor Instytutu Badań Literackich PAN. Od 1950 do 1968 profesor Uniwersytetu Warszawskiego. Od 1952 członek w pierwszych latach sekretarz naukowy Polskiej Akademii Nauk. 1942 – 1948 członek Komitetu Centralnego PPR, 1948 – 1968 Komitetu Centralnego PZPR. 1944 – 1947 poseł do Krajowej Rady Narodowej, od 1947 – poseł na Sejm. Żółkiewski odegrał istotną rolę w podporządkowywaniu kultury polskiej dyrektywom propagandy moskiewskiej, w narzucaniu polskiej literaturze doktryny socrealizmu, a polskiej humanistyce marksizmu. Był czołowym współpracownikiem i inspiratorem Bieruta, Bermana, Borejszy. Odwilż nie złamała Żółkiewskiemu kariery. Decyzją Biura Politycznego KC PZPR został pierwszym redaktorem naczelnym nowego tygodnika „Polityka” (1957 – 58), a w latach 1956 – 59 piastował urząd ministra szkolnictwa wyższego. Po 1968 r. , kiedy poparł protest młodzieży studenckiej, przestał być także posłem na Sejm PRL, jednak pozostawał profesorem Instytutu Badań Literackich Polskiej Akademii Nauk.

Advertisements

Jedna odpowiedź

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: