Stefan Tarczyński – prof. od zoohigieny, ale też KO „Turysta” kształtujący postawę moralną otoczenia

Współpraca naukowca z kontrwywiadem SB- przypadek profesora Tarczyńskiego- KO „Turysta”

wg. Debata, Sobota, 30 Styczeń 2010, Paweł Warot

prof. dr. hab. Stefan Szymon Tarczyński – w latach 1969–1975 prorektor Akademii Rolniczo-Technicznej ds. dydaktyczno-wychowawczych, a w okresie 1967–1975 również kontakt operacyjny (KO)[1] kontrwywiadu SB o ps. „Turysta”.

Kontakt operacyjny Tarczyńskiego z Wydziałem II olsztyńskiej SB wynikał z częstych wyjazdów zagranicznych oraz licznych kontaktów naukowych profesora[2]. Tarczyński był też jednym ze źródeł informacji, które zwłaszcza po Marcu `68[3] miało zapewniać pełne rozeznanie o tym, co dzieje się na terenie Wyższej Szkoły Rolniczej[4]. Kontakt z nim z ramienia SB utrzymywał kpt. Mieczysław Bartos[5].

KO zwyczajowo nie był zmuszany do podpisania zobowiązania, w omawianym przypadku był jednak rejestrowany. Dostarczane SB relacje, zwłaszcza z pobytów za granicą, Tarczyński podpisywał nazwiskiem oraz pseudonimem agenturalnym „Turysta”. Jest to dowód na to, iż musiał mieć pełną świadomość współpracy z organami komunistycznego aparatu represji[6] i że wyrażał na nią zgodę[7].

W jednej z charakterystyk Tarczyńskiego, sporządzonych przez jego oficera prowadzącego, przeczytać można, że z pracy zawodowej wywiązywał się dobrze. Przez kolegów-naukowców i studentów oceniany był jako dobry współpracownik i wychowawca. Do SB docierały też sygnały, że przez niektórych wykładowców uważany był za karierowicza.

 Nie należący do partii Tarczyński miał jednak, ku zadowoleniu władz z pewnością, brać aktywny udział w życiu społeczno-politycznym kraju. Jednocześnie, jak zauważała bezpieka, „właściwie” interpretował wszelkie przemiany społeczno-polityczne zachodzące w tym czasie w PRL-u, „wykazując przy tym – jak napisano w dokumencie SB – zrozumienie i lojalność wobec przemian i wydarzeń politycznych ze strony obozu socjalistycznego”[8].

Taka ocena wyczerpywała zatem wymagania stawiane KO, który powinien był, prezentując odpowiednią postawę ideowo-polityczną, gwarantować zachowanie w tajemnicy spotkań z oficerem SB i ich treści[9].

Dla bezpieki nie było też bez znaczenia, że Tarczyński miał duży wpływ na kształtowanie postawy moralno-politycznej studentów i swojego otoczenia, szczególnie wśród kadry naukowej WSR. Często też wyjeżdżał za granicę, co wykorzystywała olsztyńska SB, przeprowadzając z nim przed każdym wyjazdem i po powrocie rozmowy operacyjne[10]…..

————-

Katedra Higieny Zwierząt i Środowiska

serwis UWM

Zakład Zoohigieny powstał w 1953 r. przy Zespołowej Katedrze Fizjologii Zwierząt i Higieny Weterynaryjnej, kierowanej przez zastępcę profesora lek. wet. Kazimierza Rzeszowskiego. W 1955 r. zakład stał się jednozakładową katedrą, której kierownictwo objął zastępca profesora lek. wet. Jerzy Żebrowski. Oprócz prowadzenia zajęć dydaktycznych, bierze on udział w popularyzacji wiedzy rolniczej w woj. olsztyńskim.

W 1961 r. z Warszawy do WSR w Olsztynie przenosi się dr Stefan Tarczyński i przejmuje obowiązki kierownika katedry. W 1962 r. Stefan Tarczyński uzyskuje stopień doktora habilitowanego i 1.04.1963 r. – stanowisko docenta etatowego, a 1.05. tegoż roku – nominację na kierownika katedry. W styczniu 1967 r. doc. dr hab. Stefan Tarczyński otrzymuje nominację na kierownika Katedry Parazytologii i Chorób Inwazyjnych Wydziału Weterynaryjnego WSR w Olsztynie.

Strażnicy sowieckiego imperium

Instytut Pamięci Narodowej, Śródmiejski Ośrodek Kultury zapraszają:

2 lutego godz. 18.00

ul.Mikołajska 2

31-027 Kraków

Strażnicy sowieckiego imperium.

Urząd Bezpieczeństwa i Służba Bezpieczeństwa

w Małopolsce 1945-1990″.


Spotkanie z dr Filipem Musiałem i dr Michałem Wenklarem poprowadzi Marek Górka


Filip Musiał: doktor, politolog, historyk, pracuje w IPN o/Krakowie oraz w Wyższej Szkole Filozoficzno-Pedagogicznej „Ignatianum” w Krakowie, sekretarz redakcji „Zeszytów Historycznych WiN-u”, redaktor popularno-naukowej serii „Z archiwów bezpieki – nieznane karty PRL”, autor licznych książek, m.in.: „Skazani na karę śmierci przez Wojskowy Sąd Rejonowy w Krakowie 1946-1955”.
Michał Wenklar: doktor, politolog, historyk, pracuje w IPN o/Kraków, członek redakcji „Zeszytów Historycznych WiN-u”, współautor i redaktor pracy „Koniec jałtańskich złudzeń. Sfałszowane wybory 19 I 1947”.


Tajne służby PRL przez 45 lat stanowiły zbrojne ramię partii komunistycznej, zabezpieczając w Polsce utrzymanie władzy i realizację interesów sowieckiego imperium. Książka powyższa jest pierwszym tak obszernie opracowanym materiałem dotyczącym dziejów krakowskiej bezpieki. Znajdziemy w niej strukturę organizacyjną UB, SB, ich najwyższą kadrę kierowniczą, system działań operacyjnych i pomocniczych, przykłady działań podejmowanych wobec małopolskich środowisk i instytucji, m.in.: krakowskich uczelni, robotników Nowej Huty, bernardynów z Kalwarii Zebrzydowskiej, a także zbrojnych oddziałów niepodległościowych. Cała prawda o skrywanych przez długie lata kulisach tajnych operacji bezpieki została wreszcie ujawniona przez krakowskich badaczy.

Strażnicy sowieckiego imperium. Urząd Bezpieczeństwa i Służba Bezpieczeństwa w Małopolsce 1945–1990, pod red. Filipa Musiała i Michała Wenklara, Wydawnictwo „Dante”, Kraków 2009, 664 s.

Śródmiejski Ośrodek Kultury

ul.Mikołajska2

31-027Kraków

http://www.lamelli.com.pl/

O możliwościach badań historycznych w III RP

Rozmowa dnia – Historyk bez afiliacji

O możliwościach i skutkach badań historycznych  w III RP z dr  S. Cenckiewiczem  – historykiem niezależnym, bez afiliacji

Rz

Juliusz Bardach – prof. historyk prawa na UW, sygnatariusz listu „44”, b. oficer polityczny LWP, attache wojskowy w Moskwie

Baza ludzi nauki – Nauka Polska

Dyscypliny KBN:nauki prawne Specjalności:historia państwa i prawa Polski Miejsca pracy:Aktualne: Uniwersytet Warszawski; Wydział Prawa i Administracji; Instytut Historii Prawa

Członkostwo:Aktualne: Członek krajowy rzeczywisty Polska Akademia Nauk; Wydziały PAN; Wydział I – Nauk Społecznych, Członek Polska Akademia Nauk; Wydziały PAN; Wydział I – Nauk Społecznych; Komitet Nauk Historycznych, Członek Polska Akademia Nauk; Wydziały PAN; Wydział I – Nauk Społecznych; Komitet Nauk Prawnych, Członek zwyczajny Towarzystwo Naukowe Warszawskie; Wydział II Nauk Historycznych, Społecznych i Filozoficznych ,Członek Polska Akademia Nauk; Wydziały PAN; Wydział I – Nauk Społecznych; Komitet Nauk Politycznych

————-

Juliusz Bardach w Wikipedii

(ur. 3 listopada 1914 w Odessie, zm. 26 stycznia 2010 w Warszawie) – historyk ustroju i prawa.

Absolwent Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie (prof. Stefan Ehrenkreutz i prof. Henryk Łowmiański), 1938–1939 redaktor wileńskiej mutacji „Robotnika” i działacz PPS, od 1943 w Ludowym Wojsku Polskim w ZSRR jako oficer pionu polityczno-wychowawczego w randze pułkownika, 1945–1947 attaché wojskowy Ambasady RP w Moskwie, 1948 doktorat na UJ (1998 odnowiony).

Autor prac z zakresu ustroju i prawa dawnej Litwy, parlamentaryzmu polskiego, historii porównawczej prawa. Profesor Uniwersytetu Warszawskiego, członek PAN (1983 członek korespondent, 1989 członek rzeczywisty).

Pracownik naukowy Zakładu Historii Państwa i Prawa Polskiego, członek: Rady Instytutu Historii Prawa oraz Rady Wydziału Prawa i Administracji UW, Komitetu Nauk Historycznych PAN, Komitetu Nauk Prawnych PAN, Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, Rady Wydawnictwa „Przegląd Wschodni”.

W 1995 Uniwersytet Łódzki, 19 listopada 1996 Uniwersytet Warszawski, a w 1997 Uniwersytet Wileński przyznały mu tytuły doktora honoris causa. Odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski.

——–

Oficerowie polityczni LWP

———-

Zmarł prof. Juliusz Bardach – nestor polskich historyków prawa

PAP – Nauka w Polsce

W wieku 96 lat 28 stycznia zmarł w Warszawie prof. Juliusz Bardach, nestor polskich historyków prawa – poinformował Wydział Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego na swojej stronie internetowej.
———–

„Pierwsza kadrowa” PRL

Nasza Polska , NR 30 (651)     24 lipca 2008

Na froncie ideologicznym

Niektórzy z wyszkolonych w Sielcach politruków zrobili później kariery naukowe. Wymieńmy choćby znanego historyka prawa prof. Juliusza Bardacha,

——–

List naukowców do premiera

(tzw „List „44”)

GW 2008-04-16,

Zostawić habilitację

Środowisko naukowe ma w pamięci decyzje władz PRL z 1968 r……

Nie chcemy, żeby wydziały humanistyczne najlepszych polskich uczelni padły łupem jakichkolwiek środowisk politycznych. Obronę kultury polskiej przed takim zagrożeniem uważamy za swój zawodowy i obywatelski obowiązek. Dlatego zwracamy się z tym apelem do Pana Premiera i dlatego o naszym wystąpieniu informujemy także media.

Prosimy przyjąć, Panie Premierze, wyrazy naszego prawdziwego szacunku
Juliusz Bardach UW…..

Kryptonim „Kooperanci” – czyli współpraca zagraniczna PAN pod lupą MSW

 

 Kryptonim „Kooperanci”

– czyli PAN pod lupą MSW 

Wniosek

o wszczęcie sprawy obiektowej kryptonim „Kooperanci” 

Na (podać jakie zagadnienie lub obiekt): Biuro Współpracy Naukowej z Zagranicą PAN. 

Cel złożenia: Zabezpieczenie polityki stypendialnej i wymiany zagranicznej pod kątem właściwego doboru kandydatów na wyjazdy długoterminowe do państw kapita­listycznych.

– Rozpoznawanie kontaktów utrzymywanych przez pracowników biura z obcokra­jowcami i instytucjami zagranicznymi w celu przeciwdziałania wrogim wpływom na kształtowanie wymiany zagranicznej i infiltracji ośrodków wywiadowczych i ośrodków dywersji ideologiczno-politycznej.

-Objęcie kontrolą operacyjną przyjeżdżających do PAN przedstawicieli instytucji naukowych państw kapitalistycznych oraz ograniczanie ich wpływu na dobór stypendy­stów, stażystów i tzw. profesorów wizytujących.

– Zabezpieczenie doboru odpowiednich kandydatów do pracy w zagranicznych pla­cówkach naukowych PAN (Stacja Naukowa w Paryżu i Rzymie).

(podpis i pieczątka kierownika jednostki wnioskującej/

Źródło: AIPN, 01419/195, jacket 1. L l, mps.

1970 listopad 23, Warszawa – Plan przedsięwzięć operacyjnych w sprawie obiektowej ktyptonim,,Kooperanci”, tajne

 

Plan

przedsięwzięć operacyjnych w sprawie obiektowej kryptonim „Kooperanci””

Polska Akademia Nauk i jej placówki naukowe, komitety i inne jednostki organi­zacyjne oraz dotowane przez Akademię towarzystwa naukowe w celu zapewnienia re­alizacji planowych zadań naukowych oraz kształcenia wysoko kwalifikowanych kadr naukowych, szczególnie w zakresie dyscyplin deficytowych – współpracuje z zagranicz­nymi akademiami nauk, ośrodkami naukowymi, towarzystwami, fundacjami i innymi instytucjami. 

Akademia, jej placówki naukowe, komitety i inne jednostki organizacyjne oraz towa­rzystwa stosują różne formy współpracy z zagranicą, m.in.:

-współpraca polegająca na wspólnych badaniach, wymianie pracowników nauko-wo-badawczych i koordynacji wspólnych planów prac badawczych;

-udział w dwustronnych i wielostronnych komisjach i grupach badawczych oraz w międzynarodowych wyprawach i programach badawczych;

-uczestnictwo w międzynarodowych organizacjach i w pracach międzynarodowych instytucji naukowych;

-udział w międzynarodowych zebraniach naukowych (kongresach, sympozjach, konferencjach, naradach itp.);

-organizowanie specjalistycznych zebrań naukowych na terenie Polski;

-indywidualne wyjazdy naukowe pracowników naukowo-badawczych;

-krótkoterminowe wizyty mające na celu wzajemne konsultacje, zapoznawanie się z problematyką i metodyką badań oraz wymianą doświadczeń;

-przyjmowanie J wysyłanie pracowników naukowo-badawczych na stypendia i staże;

-wymiana wydawnictw, materiałów informacyjnych i dokumentacyjnych, wspólne publikacje książek i artykułów, organizowanie wspólnych przedsięwzięć edytorskich oraz wystaw wydawnictw naukowych;

– organizowanie narad szkoleniowych, udział w szkołach letnich, kursach szkolenio­wych, kursach językowych i innych form szkolenia;

-wizyty naukowców zagranicznych w Polsce dla prowadzenia wykładów i semina­riów oraz wygłaszania odczytów. 

Organami powołanymi do realizacji tych wielopłaszczyznowych zadań w zakresie współpracy z zagranicą w Polskiej Akademii Nauk są: Biuro Współpracy Naukowej z Zagranicą oraz Biuro Kadr Naukowych i Spraw Osobowych.

Biuro Współpracy Naukowej z Zagranicą koncentruje swoją pracę na zagadnieniach badań naukowych objętych współpracą, wyjazdach na zebrania naukowe, wyjazdach indywidualnych w celach naukowo-badawczych na koszl Akademii, wyjazdach w ra­mach wymiany bezdewizowej i na zaproszenia oraz na indywidualnych przyjazdach cu­dzoziemców na zaproszenia i koszt Akademii. 

Biuro Współpracy Naukowej z Zagranicą sprawuje ponadto nadzór nad stacjami naukowymi PAN za granicą (Rzym, Paryż) oraz organizacjami międzynarodowymi.

Biuro Kadr Naukowych i Spraw Osobowych jest odpowiedzialne za prawidłową po­litykę w zakresie wyjazdów stypendialnych, organizowanych przez Akademię zebrań naukowych o charakterze międzynarodowym lub krajowym z udziałem uczestników zagranicznych. 

W celu sprawnej i prawidłowej realizacji zadań związanych z zagadnieniem współ­pracy z zagranicą powołane zostały komisje:

  • Komisja Kwalifikacyjna ds. Wyjazdów Pracowników Naukowych PAN za granicę na zasadzie umowy o pracę oraz Komisja Współpracy Naukowej PAN z Zagranicą. 

Ważnym elementem w pracy wymienionych biur z operacyjnego punktu widzenia jest planowanie całokształtu działalności związanej z zagadnieniem współpracy i wy­miany osobowej z zagranicą. Sporządzane przez powyższe biura plany pozwalają z jed­nej strony na wszechstronne sprawdzenie kandydatów na wyjazdy zagraniczne i jeszcze przed ostatecznym ich zatwierdzeniem wyeliminowanie elementu wrogiego lub nieod­powiedzialnego, z drugiej zaś strony na przygotowanie operacyjnego zabezpieczenia zebrań naukowych z udziałem przedstawicieli z państw kapitalistycznych. 

W Biurze Współpracy Naukowej z Zagranicą zatrudnionych jest ogółem 35 pracow­ników, zaś w Biurze Kadr Naukowych i Spraw Osobowych PAN pracują 22 osoby. 

W ostatnich dwóch latach na skutek weryfikacji pracowników zatrudnionych w po­wyższych biurach zwolnionych zostało kilka osób budzących zastrzeżenia ideowo-polityczne. Obecnie obsada personalna biur nie wzbudza poważniejszych zastrzeżeń. 

W celu zapewnienia prawidłowej realizacji zadań stojących przed Biurem Współpra­cy z Biurem Kadr w zakresie współpracy i wymiany naukowej z zagranicą planuje się następujące czynności operacyjne: 

1) sprawdzenie i opracowanie notatek biograficznych na pracowników koncepcyjnych Biura Współpracy Naukowej z Zagranicą oraz pracowników Biura Kadr Naukowych i Spraw Osobowych zaangażowanych bezpośrednio w sprawy wymiany zagranicznej.

I kwartał 1971 r. 

2) Sprawdzenie i opracowanie notatek biograficznych na pracowników zatrudnio­nych w stacjach naukowych w Paryżu i Rzymie.

Do 31 XII 1970 r.

3) Prowadzenie systematycznej kontroli operacyjnej kandydatów na wyjazdy służbowo-szkoleniowe do państw kapitalistycznych.

4) Analiza osób ubiegających się o zezwolenia na wyjazdy prywatno-czasowe w ra­mach zaproszeń indywidualnych do państw kapitalistycznych pod kątem ewentualnych pozyskań do współpracy ze służbą bezpieczeństwa.

5)Określenie instytucji i organizacji międzynarodowych, w których zatrudnieni są przedstawiciele Polski. Sprawdzenie i sporządzenie notatek biograficznych na ww. oso­by oraz kontrolę operacyjną kandydatów do organizacji międzynarodowych.

Do 30 I 1971 r.

6)Za pośrednictwem posiadanych źródeł informacji i nowo pozyskanych rozpozna­nie postaw i działalności osób o poglądach antysocjalistycznych zatrudnionych w Biurze Współpracy Naukowej z Zagranicą, Biurze Kadr Naukowych i Spraw Osobowych oraz wśród członków Komisji. 

7) Pozyskanie nowych źródeł informacji w Biurze Współpracy spośród członków komisji.

l kwartał 1971 r. 

8)  Na podstawie uzyskanych informacji typowanie spośród osób wyjeżdżających na długoterminowe stypendia i staże naukowe oraz do pracy w organizacjach międzyna­rodowych kandydatów na celowe źródła informacji. 

9) Operacyjne zabezpieczenie delegacji oraz osób indywidualnych przyjeżdżających do PAN z państw kapitalistycznych. 

10) Opracowanie notatek problemowych dotyczących „Polityki stypendialnej”. „Współpracy naukowej PAN z NRF”, „Współpracy PAN z USA”, „Współpracy z fran­cuskimi instytucjami naukowymi” itp. 

11) Prowadzenie systematycznych rozmów profilaktyczno-ostrzegawczych z wyjeż­dżającymi na stypendia i staże naukowe. 

12) Przeprowadzanie rozmów operacyjnych pod kątem ewentualnych pozyskań z osobami samowolnie przedłużającymi sobie pobyt za granicą oraz zmieniającymi sa­mowolnie kraj docelowego pobytu, 

13) Zabezpieczenie operacyjne organizowanych przez Polską Akademię Nauk zjaz­dów, konferencji, sympozjów itp., w których uczestniczyć będą przedstawiciele państw kapitalistycznych. 

Inspektor Wydz[iału] IV Departamentu] 111 MSW

kpt. Jan Sobieszczukb

Źródło: AIPN, 01419/195, jacket 2, k. 1-5, mps.

Źródło: Spętana Akademia. Polska Akademia Nauk w dokumentach władz PRL. Materiały Służby Bezpieczeństwa (1967–1987), tom 1. Wybór, wstęp i opracowanie Patryk Pleskot, Tadeusz Paweł Rutkowski, Warszawa 2009,.Wydawnictwo: IPN  

Zmiana warty w Uniwersytecie Jagiellońskim w 1972 roku

   

Zmiana warty

w Uniwersytecie Jagiellońskim w 1972 roku

 wg K. Estreicher – Dziennik Wypadków T. IV 

Z chwilą odejścia z rektoratu, w 1972 roku, prof. Mieczysława Klimaszewskiego na­stąpiło odprężenie! Klimaszewski byi już naprawdę bardzo trudny zarówno dla kole­gów (nieprzystępny, wyniosły, niekoleżeński) jak i nieużyteczny dla instytucji. Zależało mu na osobistej karierze (politycznej, naukowej, finansowej) i dla tych sukcesów po­święcał wszystko, a przede wszystkim Uniwersytet, którego był mianowanym rektorem.

Nie ufał nikomu. Opierał się tylko na słabych bo nie mogli być dla niego konku­rentami — na urzędnikach ustosunkowanych w sferach dawnego UB (dyr. adm. Hajec), tłumił wszelką inicjatywę.  

Osobiście przeszedłem z nim różne niełatwe afery w trakcie których wykręcał się i politykował. W ciągu tych ośmiu lat rządów — od ro­ku 1964 — napracowałem się dobrze i nieraz, nie jeden musiałem ustąpić lub (nawet przed samym sobą!) udawać, że czegoś nie widzę.

Osiem lat to spory kawał czasu. To w życiu Uniwersytetu okres, w którym można przeprowadzić niejedną zmianę. Niestety, nic z tych rzeczy nie miało miejsca.

Za rektoratu Klimaszewskiego ostatecznie dokonało się to, co dokonać się musiało. Odeszli profesorowie habilitowani jeszcze przed wojną. Byli to ludzie z pokolenia prze­ważnie ok. 1900 lub wcześniej. Reprezentowali oni na wszystkich wydziałach zarówno wysoki poziom naukowy, jak i moralny. Byli na ogół przywiązani do tradycji Uniwersy­tetu i do Krakowa. Wielu z nich było więźniami obozu i uczestnikami walki podziem­nej. Oto ich nazwiska:

Jan Gwiazdomorski Tadeusz Dobrowolski Adam Bochnak Witold Taszycki Stanisław Gołąb Stanisław Smreczyński

Długa jest ich lista. Niektórzy zmarli jak Ważewski, nagle jak Patkaniowski, Jamka. R.J.P.

Na ich miejsce przyszli ludzie młodzi. Docenci, profesorowie. Na ogół wydają się sympatyczni, ale dużo jest wśród nich partyjnych. To zaciemnia obraz.

Klimaszewski nadmiernie popierał socjologię na wyraźną niekorzyść nauk historycz­nych. Tych ostatnich nie znosił, sam uważał się za przyrodnika, choć przyrodnikiem chyba nie był, bo jako geograf raczej uprawiał systematykę i klasyfikację. Zresztą mniejsza o to.

Gdzie mógł i jak mógł, popierał ludzi partyjnych, chcąc się przysłużyć. Przypodchle-biał się środowiskom śląskim (stworzył tam niepotrzebnie filię UJ), o środowisko kra­kowskie nic dbał zupełnie. Zniszczył Collegium Juridicum, bardzo źle odnowił Collegium Phisicum — Kołłątaja.


Najwi
ększym błędem rektoratu Klimaszewskiego było obniżenie poziomu Uniwersyte­tu i wyraźne prześladowanie nauk humanistycznych. Robił tak dlatego, iż w ten sposób pozyskiwał zaufanie Gomułki, Kliszki, Domagały, tzn. tych którzy w Krakowie widzieli źródło intelektualnej opozycji. Jako zastępca Przewodniczącego Rady Państwa mógł wie­le wytargować dla Uniwersytetu — nie zyskał nic — nie chciał. Pilnował, aby nic mieć konkurencji. Tytuł rektora magnificencji byt mu potrzebny, ale dla niego samego. 

Był bardzo zręczny, układny, w rozmowie bardzo przyjemny, choć bez głębszego wy­kształcenia. Popadł jednak rychło w jakąś manię reprezentowania, protokołów dyplo­matycznych, oficjalnych przyjęć, przemówień, hołdów. Dla celów reprezentacyjnych używał dworu w Modlnicy. Nie można zaprzeczyć, że tego rodzaju siedziba jest po­trzebna, ale było to niepomiernie kosztowne, a budżet Modlnicy nie jest ustalony i jaw­ny, lecz ukryty w jakichś ogólnych wydatkach.

W przygotowaniu książka o olsztyńskich rektorach uczelni wyższych (wobec SB)

Informacja o książce

Debata,
Niedziela, 24 Styczeń 2010 Paweł Warot
Paweł Warot informuje, że książkę na temat olsztyńskich rektorów uczelni wyższych uwikłanych we współpracę z komunistyczną Służbą Bezpieczeństwa w okresie Polski Ludowej,  zamierza sfinalizować jesienią tego roku.
W książce zostaną przedstawieni także liczni rektorzy  z Olsztyna, którzy pomimo usilnych zabiegów ze strony SB nie dali się złamać i nie podjęli współpracy z komunistycznym aparatem represji.  Zostanie scharakteryzowana konfidencjonalna przeszłość rektorów-agentów współpracowników bezpieki m.in. o pseudonimach: „Czerski”, „Edward”, „Felek”, „Ford”, „Kuzyn”, „Lasocki”, „Olsztyński”, „Paweł”, „Piernik”, „Prezes”, „Profesor”, „Siwy”, „Słoń”, „Słowik”, „Turysta”, „Zn” oraz innych kategorii osobowych źródeł informacji. Wśród nich będzie, niestety, pięciu rektorów Wyższego Seminarium Duchownego w Olsztynie.