Kalendarium końca PRL z perspektywy Uniwersytetu Warszawskiego

Kalendarium końca PRL

z perspektywy Uniwersytetu Warszawskiego

(wybrane z:  Joanna Mantel- Niećko, przy współpracy Marii Stanowskiej, Haliny Suwały,Beaty Chmiel, Ewy Pankiewicz -Próba sił- Źródła do dziejów Uniwersytetu Warszawskiego po 13 grudnia 1981, Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego 1991)

1982

4 maja

Sejm uchwalił ustawę o szkolnictwie wyższym w kształcie wynegocjowanym w 1981 r. przez Komisję Kodyfikacyjną pod przewodnictwem prof. Zbigniewa Resicha

10 maja

Senat Uniwersytetu Warszawskiego powołuje Senacką Komisję d/s Osób Pozbawionych Wolności, której przewodniczącą zostaje doc. dr hab. Jadwiga Puzynina, a sekretarzem doc. dr hab. Joanna Mantel-Niećko

13 maja

na apel TKK w całym kraju od były się 15-minutowe manifestacje i strajki; w Krakowie t w Warszawie ZOMO zaatakowało demonstrantów; demonstracja w Uniwersytecie Warszawskim

13 maja

internowano trzech dziekanów Uniwersytetu Warszawskiego: doc. dr hab. Joannę Mantel-Niećko, doc. dr hab. Jadwigę Puzyninę (sekretarza i przewodniczącą Senackiej Komisji d/s Osób Pozbawionych Wolności) oraz doc. dr hab. Hannę Świde-Ziembę, która zgłosiła na posiedzeniu Senatu projekt powołania Komisji; podanie się do dymisji dziekana Wydziału Humanistycznego Filii w Białymstoku, prof. Andrzeja Wyrobisza

14 maja

zarządzenie ministra nauki i szkolnictwa wyższego o przeprowadzeniu weryfikacji kadr

30 sierpnia

Uchwałą nr 189 Rady Ministrów wraz z wydanym w dniu 7 września Zarządzeniem nr 28 ministra nauki, szkolnictwa wyższego i techniki wraz z wytycznymi zawieszono moc niektórych postanowień Ustawy o szkolnictwie wyższym z 4 maja

8 października

Sejm przy 10 głosach sprzeciwu i 9 wstrzymujących się uchwalił ustawy o związkach zawodowych i o organizacjach rolników; wszystkie związki zawodowe istniejące przed 13 grudnia 1981, w tym NSZZ „Solidarność” zostały rozwiązane; w Gdańsku doszło do demonstracji ulicznych

25 października

Rada Naukowa Instytutu Prawa Karnego Wydziału Prawa i Administracji UW poświęcona problematyce przestępstwa politycznego i statusu więźnia politycznego

10 listopada

strajki i demonstracje w rocznicę rejestracji NSZZ „Solidarność”; manifestacje w Uniwersytecie Warszawskim

15 listopada

rektor UW, prof. Dobrowolski zawiesił zajęcia na Wydziale Psychologii i w Instytucie Socjologii oraz zawiesił w pełnieniu funkcji dziekanów: prof. dr hab. Jerzego Szackiego, doc. dr hab. Janusza Grzelaka l dr Barbarę Malak

25 listopada

dymisja złożona przez zespół dziekański Wydziału Psychologii

29 listopada

pierwsze posiedzenie Rady Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego

10 grudnia

rozporządzenie w sprawie organizacji i stowarzyszeń studenckich

18 grudnia

Sejm uchwalił ustawę o szczególnej regulacji prawnej w okresie zawieszenia stanu wojennego

19 grudnia

Rada Państwa podjęła uchwałę zawieszającą stan wojenny z dniem 31 grudnia 1982

23 grudnia

minister spraw wewnętrznych poleci! zwolnić wszystkich internowanych i zlikwidować obozy dla internowanych

1983

4 stycznia

min. J. Urban poinformował, że w ciągu całego 1982 r. aresztowano z powodów politycznych 3600 osób; skazanych i tymczasowo aresztowanych było łącznie 1500 osób

8 marca

manifestacja w Uniwersytecie Warszawskim w rocznicę wydarzeń marcowych w 1968

22 marca

minister spraw wewnętrznych, gen. Cz. Kiszczak poinformował Sejm, że w ciągu 15 miesięcy od ogłoszenia stanu wojennego w czasie demonstracji śmierć poniosło 15 osób, rany postrzałowe odniosło 36 manifestantów; w czasie zajść ulicznych aresztowano ogółem 630 osób, kolegia ukarały 6800 demonstrantów; minister sprawiedliwości Sylwester Zawadzki podał, iż za wszystkie przestępstwa antypaństwowe skazano ogółem 2580 osób, zaś za przestępstwa określone w dekrecie o stanie wojennym — 1462

16 kwietnia

decyzja ministra nauki i szkolnictwa wyższego o przeprowadzeniu kolejnej weryfikacji zwanej okresową oceną kadry kierowniczej

6 lipca

Senat UW decyduje przekazać ministrowi sprawiedliwości stanowisko w sprawie statusu więźniów politycznych

21 lipca

Sejm ogłosił amnestię obejmującą także więźniów politycznych oprócz sprawców przestępstw przeciwko podstawowym interesom politycznym PRL (nie objęła m.in. 11 tymczasowo aresztowanych działaczy „Solidarności” i dawnego KSS „KOR”), równocześnie Sejm uchwalił ustawę o szczególnej regulacji prawnej w okresie przezwyciężania kryzysu społeczno-ekonomicznego

22 lipca

po 586 dniach zniesiony został w Polsce stan wojenny

28 lipca

Sejm dokonał zmian w kodeksie karnym, zaostrzając jego represyjność, oraz znowelizował ustawę o cenzurze, rozszerzając katalog kontroli prewencyjnej

19 sierpnia

rozwiązano Związek Literatów Polskich

21 grudnia

zatwierdzenie statutu UW przez ministerstwo po kolejnych ustępstwach Uniwersytetu zgłaszanych od momentu zatwierdzenia statutu przez Senat UW, tj. 15 grudnia 1982

1984

6 stycznia

minister spraw wewnętrznych wydał rozporządzenia: w sprawie zasad i trybu zatrzymywania, kontroli osobistej, przeglądania zawartości bagaży osób naruszających lub zagrażających porządkowi i bezpieczeństwu publicznemu; w sprawie warunków użycia środków przymusu bezpośredniego przez funkcjonariuszy SB i MO; w sprawie warunków użycia broni palnej przez funkcjonariuszy SB i MO

18 stycznia-l marca

wybory uzupełniające do Senatu UW

8 marca

odmowa zarejestrowania Towarzystwa Naukowego UW przez prezydenta Warszawy, utrzymana w mocy przez ministra spraw wewnętrznych 11 maja 1984

22 marca

minister nauki, szkolnictwa wyższego i techniki, prof. Benon Miśkiewicz w liście do rektora uznał wybory uzupełniające do Senatu za nieważne i mimo wykazania przez prawników i Komisję Wyborczą UW bezpodstawności zarzutów, podtrzymał swą opinię 9 kwietnia

7 maja

wybór prof. Klemensa Szaniawskiego na stanowisko rektora UW (204 głosy do 66 oddanych na prof. Dobrowolsklego, dotychczasowego rektora)

9 maja

sprzeciw ministra nauki, szkolnictwa wyższego i techniki, prof. B. Miśkiewicza wobec wyboru prof. Szaniawskiego

21 maja

oddalenie zarzutu ministra Miśkiewicza przez Prezydium Rady Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego; uchylenie uchwały Prezydium Rady Głównej przez Prezesa Rady Ministrów i zawieszenie uprawnień Kolegium Elektorów UW na okres 6 miesięcy

3 grudnia

rektorem UW został wybrany prof. Grzegorz Białkowski, który nominację ministra otrzymał 15 lutego 1985 (nominacji nie uzyskał prorektor d/s współpracy z zagranicą, prof. Antoni Mączak)

1985

10 maja

nowelizacja prawa karnego i prawa o wykroczeniach; wprowadzenie na 3 lata kolejnej ustawy o „szczególnej odpowiedzialności karnej”

25 lipca

nowelizacja ustawy o szkolnictwie wyższym ograniczająca autonomie uczelni i zwiększająca równocześnie uprawnienia ministra nauki i szkolnictwa wyższego

6 listopada

gen. W. Jaruzelski objął funkcje przewodniczącego Rady Państwa, prezesem Rady Ministrów został Z. Messner

27 listopada

na podstawie znowelizowanej ustawy o szkolnictwie wyższym minister nie zatwierdził na stanowisku dziekanów:

Wydziału Chemii UW — prof. dr hab. Zbigniewa Koczorowskiego,

Wydziału Neofilologii UW — doc. dr hab. Tadeusza Majdy i

doc. dr hab. Andrzeja Sieroszewskiego, Wydziału Humanistycznego Filii UW w Białymstoku prof. dr hab. Andrzeja Wyrobisza i dr Adama Dobrońskiego,

a także kierownika zakładu Wydziału Psychologii doc. dr hab. Janusza Grzelaka

oraz około 70 osób wybranych do pełnienia kierowniczych funkcji w 15 uczelniach, w tym rektorów 5 uczelni.

1986

8 kwietnia

kolejne zarządzenie ministra nauki l szkolnictwa wyższego o przeprowadzeniu weryfikacji w uczelniach

10 grudnia

powstała Komisja d/s Interwencji i Praworządności NSZZ „Solidarności” pod przewodnictwem Zbigniewa Romaszewskiego

1987

17 lutego

przedstawiciele uczelni warszawskich utworzyli Unię NZS

22 kwietnia

prof. Grzegorz Białkowski zostaje powtórnie wybrany rektorem UW

21 grudnia

złożenie w Sądzie Wojewódzkim w Warszawie podpisanego przez 405 osób wniosku o rejestrację Komisji Zakładowej NSZZ „Solidarność” UW

1988

8 marca

w rocznice marca 1968 niezależne demonstracje studenckie w Krakowie, Warszawie i Lublinie, żądające legalizacji NZS zostały zaatakowane przez MO; ujawnienie się komitetu założycielskiego NZS w UW, do którego akces złożyło jeszcze lego samego dnia blisko 1000 studentów; wniosek o rejestrację złożony w Urzędzie Wojewódzkim został odrzucony jako „zagrażający porządkowi publicznemu”

1989

6 lutego

rozpoczęcie obrad „okrągłego stołu”

17, 24 lutego

w Krakowie milicja rozpędziła demonstracje NZS

l kwietnia

Forum Kultury Niezależnej w Uniwersytecie Warszawskim

5 kwietnia

zakończenie obrad „okrągłego stołu”

17 kwietnia

ponowna rejestracja NSZZ „Solidarność” 20 kwietnia

16-18 maja

demonstracje studenckie w Krakowie przekształciły się w wielogodzinne starcia z milicją

23 maja

Sąd Wojewódzki w Warszawie odrzucił wniosek o rejestracje NZS

4 czerwca

I tura wyborów do Sejmu i Senatu: frekwencja 62%

18 czerwca

II tura wyborów: frekwencja 26%; kandydaci Komitetu Obywatelskiego „Solidarność” poza jednym — wygrali wybory w swych okręgach; senatorem z listy KO „Solidarności” został rektor UW, prof. Grzegorz Białkowski

23 czerwca

ukonstytuował się Obywatelski Klub Parlamentarny

29 czerwca

zmarł prof. Grzegorz Białkowski, rektor UW

4 lipca

inauguracyjne posiedzenie Sejmu i Senatu

6 lipca

wybór prof. Andrzeja K. Wróblewskiego na rektora UW

20 lipca

Zgromadzenie Narodowe 270 glosami wybrało W. Jaruzelskiego na prezydenta PRL

24 sierpnia

Sejm powołał Tadeusza Mazowieckiego na urząd Prezesa Rady Ministrów

Reklamy

Sędzimir Klimaszewski – b. rektor UŚ, członek KC PZPR, przyjaciel bezpieki

Sędzimir Klimaszewski w Wikipedii

Sędzimir Maciej Klimaszewski (ur. 1937 w Krakowie, zm. 16 marca 2001 wKatowicach) − polski zoolog.

Prorektor ds. Nauczania (w latach 19781980) a następnie rektor Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach w latach 19801981 i 19821990 oraz długoletni kierownik Katedry Zoologii na Wydziale Biologii i Ochrony Środowiska tej uczelni. Pracę zawodową rozpoczął w 1954 w Instytucie Zoologicznym PAN w Warszawie. W latach 19641973 pracował na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi UMCS wLublinie, jako dyrektor Instytutu Biologii oraz kierownik Zakładu Zoologii Systematycznej. Z Uniwersytetem Śląskim w Katowicach związał się w 1973 roku podejmując pracę na nowo zorganizowanym Wydziale Biologii i Ochrony Środowiska….

Członek Polskiego Towarzystwa EntomologicznegoPolskiego Towarzystwa Zoologicznego i Lubelskiego Towarzystwa Naukowego. Był także członkiem Rady Naukowej Muzeum i Instytutu Zoologii PAN w Warszawie. W roku 1988 otrzymał stopień doktora honoris causa rosyjskiego Uniwersytetu Państwowego w Rostowie nad Donem.

——————

BIP IPN –

Sędzimir Maciej Klimaszewski-Od 05.03.1959 r. w PZPR. Profesor, rektor Uniwersytetu Śląskiego. W 1987 r. członek Komisji Nauki i Oświaty KC PZPR. Źródła: AAN CK/VIII-467.

—————–

Rektor – biolog

Gazeta Uniwersytecka ,  nr 10-11 (55-56) Lipiec 1998

Rozmowa z prof. dr hab. Sędzimirem M. Klimaszewskim

….Przeszedłem całą drogę uczelnianą: od asystenta do rektora. Rektorem zostałem wybrany w 1980 roku. Wybór był podstawą do mianowania przez ministra, co stało się w 1981 roku. Potem miałem przerwę. I w okresie stanu wojennego, kiedy wykładałem w Uniwersytecie Moskiewskim zostałem odwołany, w maju 1982 wróciłem do Polski. Od razu jako rektor.

Jak długo sprawował Pan tę funkcję?

Dużo, za dużo. Do 1990 roku, czyli 8 lat w sposób ciągły.

Jak Pan wspomina ten czas ?

Jako wyjątkowo trudny psychicznie, bo stan wojenny nie był łatwym okresem. Uczelnia miała te same braki, które pewno ma i teraz, to znaczy niedostatek pieniędzy. Z trudem można było zapewnić pobory pracownikom przy górnej granicy stawek, a nie jak było w większości polskich uczelni przy niższej. I wiele innych spraw, których nie sposób w kilku słowach opowiedzieć. Poprzedni rektor był internowany, w styczniu został odwołany.

Obowiązki rektora pełnił profesor Maksymilian Pazdan, ja Uczelnię przejmowałem z jego rąk, a on pozostał moim zastępcą.

Kłopotem była ogólna atmosfera i stosunek do Uniwersytetu, gdzie jak można było domniemywać, zaufaniem obdzielano nas ograniczonym.

Musiał Pan ulegać naciskom politycznym?

Oczywiście, że musiałem, bo był przedstawiciel WRON-u, który w sprawach wszystkich kadrowych był opiniodawcą i stawiającym wnioski. Musieliśmy na przykład ulegać wnioskom o zwolnienie, po czym pracownik się odwoływał do sądu, sąd przywracał go do pracy, a myśmy nie protestowali. Szliśmy po linii najmniejszego oporu, żeby wyjść na swoje. Nie było to proste, były naciski. Chociaż podejrzewam, że mogło być gorzej, bo na Śląsku naciski te były silniejsze niż w innych województwach.

To było wszystko strasznie skomplikowane, pewnie nie wszystko zrobiłem właściwie, miałem ograniczony zasób informacji. Jestem przedstawicielem nauk przyrodniczych i dla mnie pojęcie prohibitu było raczej takie mgliste, w biologii nie było prohibitów….

Są rzeczy z których jestem dumny i takie, z których nie jestem. W tych wariacko trudnych czasach utrzymaliśmy, a nawet zwiększyli, tempo rozwoju habilitacji i profesur w stosunku od poprzedniego okresu. Sądzę, że sumarycznie moje działania miały więcej pozytywów niż negatywów.

————–

Przyjaciele bezpieki na uniwersytecie

Gazeta Polska – ONET pl. 29.11.2006  – P.Harczuk
Sędzimir Klimaszewski, w latach 80. rektor Uniwersytetu Śląskiego, zmarł w 2001 r. W nekrologu widniały słowa „przyjaciel studentów”.

Jednym z „przyjaciół” rektora był Wiesław Asman, student matematyki, który w obawie przed internowaniem ukrywał się przez wiele miesięcy. W związku z nieobecnościami na zajęciach decyzją władz uczelni został skreślony z listy studentów. W sierpniu 1982 r. dzięki pomocy i życzliwości osób trzecich udało mu się nawiązać kontakt z rektorem Klimaszewskim i umówić na spotkanie. Dzięki troskliwej „opiece” rektora z gabinetu został wyprowadzony w kajdankach przez funkcjonariuszy SB, a następne miesiące spędził w obozie dla internowanych. Rektor był też „przyjacielem” pracowników naukowych, z których wielu, jak chociażby dr Barbara Kowalczyk czy nieżyjący już dr Sławomir Bugajski, musiało poszukać sobie innej pracy. W notatce służbowej z 13 grudnia 1983 r. z przeprowadzonej rozmowy z rektorem UŚ prof. Sędzimirem Klimaszewskim czytamy:

W wyniku tej rozmowy sędzia oświadczył, że prawdopodobnie skorzysta z przepisów prawnych mówiących o tym, że uznaje się za słuszną wersję S. Bugajskiego., lecz podtrzymuje się decyzję o zwolnieniu z pracy w Uniwersytecie Śląskim ze względu na dobro zakładu pracy…..

Funkcjonariusze mile widziani 

Jak mówią świadkowie, funkcjonariusze byli stałymi i mile widzianymi gośćmi zarówno w gabinecie rektora, jak i w całej uczelni. Do natychmiastowej ich dyspozycji były wszystkie akta personalne, a drzwi większości dziekanatów stały przed nimi otworem. Przekonali się o tym uczestnicy demonstracji zorganizowanej 23 marca 1988 r. przed budynkiem rektoratu Uniwersytetu Śląskiego. Protestujący, chcąc w rektoracie złożyć petycję, natknęli się na chorążego Janusza Umińskiego, funkcjonariusza SB, jednego z esbeckich „opiekunów” studentów, który przybył wysłuchać relacji rektora.

Andrzej Bogusławski – prof. UW, językoznawca, internowany w stanie wojennym za (?) walkę o kształt nauki polskiej

Andrzej Bogusławski w Wikipedii

Andrzej Stanisław Bogusławski (ur. 1 grudnia 1931) – polski językoznawca ifilozof języka. Początkowo zajmował się rusycystyką językoznawczą, by później poświęcić się pracy nad teorią języka. Członek Komitetu Językoznawstwa PAN, członek zwyczajny Towarzystwa Naukowego Warszawskiego (Wydział I), członek krajowy czynny Wydziału Filologicznego Polskiej Akademii Umiejętności, wieloletni kierownik Katedry Lingwistyki Formalnej na Uniwersytecie Warszawskim.

W swoich pracach Bogusławski porusza szeroki zakres zagadnień: od słownikarstwa, przez sprawy czysto gramatycznesemantykę językoznawczą,semiotykę logiczną i logikę formalną, po związki językoznawstwa z filozofią iteologią

———————-

Internowani 1981-82

UNIWERSYTET WARSZAWSKI –Joanna Mantel-Niećko

Jest to relacja kierownika jednej z jednostek organizacyjnych Uniwersytetu  Warszawskiego obejmująca to, co leżało w polu jego widzenia i uzupełniona informacjami z drugiej ręki…

Wobec nieskuteczności starań o zwolnienie internowanych rodzi się myśl zabiegania o zwolnienie poszczególnych osób drogą bezpośredniej rozmowy z ministrem Kiszczakiem. Na rozmowę tę udaje się 5 lutego 1982 rektor Samsonowicz, który składa wniosek o zwolnienie wszystkich internowanych, a szczególnie zabiega o zwolnienie prof. Andrzeja Bogusławskiego. Rektor ma bowiem sygnały o złym samopoczuciu profesora, a zarazem nadzieję, że Bogusławskiego jako jedynego profesora z Warszawy uda się wydobyć najłatwiej, stwarzając w ten sposób precedens skuteczności starań Uniwersytetu o zwolnienia. Rektor zostaje poinformowany, że prof. Bogusławski mógłby dawno być na wolności, ale nie godzi się na nią wyjść. Aby przekonać prof. Bogusławskiego do wyjścia na wolność, do ośrodka odosobnienia w Jaworzu udaje się 12 lutego na życzenie min. Kiszczaka doc. Mantel-Niećko, pełniąca obowiązki dziekana Wydziału Neofilologii. Udaje się tam ona helikopterem, w towarzystwie płk Romanowskiego (z ramienia MSW – pełnomocnika min. Kiszczaka d/s internowanych) oraz 12 internowanych osób, przewożonych z Białołęki do Jaworza. Nota bene 12 internowanych eskortuje 12-osobowa straż; zużycie paliwa – 600 1. ropy; internowanym wieziono piłki futbolowe. W drodze powrotnej przewieziono tymże helikopterem zwolnionego Waldemara Kuczyńskiego.W rozmowie w cztery oczy z J. Mantel-Niećko Bogusławski wyraża zgodę na wyjście, po czym płk Romanowski żąda od niego – jako warunku wyjścia – podpisania deklaracji lojalności. Bogusławski odmawia. Wtedy Mantel-Niećko żąda skontaktowania z min. Kiszczakiem, zarzucając władzy niedotrzymanie słowa danego środowisku uniwersyteckiemu, iż jedynym warunkiem wyjścia Bogusławskiego jest jego zgoda na wyjście. Usiłuje ona również wydobyć prof. Bogusławskiego za swoim poręczeniem – bezskutecznie. Następnego dnia płk Romanowski przekazał rektorowi Samsonowiczowi, że min. Kiszczak pod pojęciem „zgoda internowanego na wyjście” rozumie podpisanie przez niego deklaracji lojalności….

W lutym lub marcu 1982 UW rozpoczyna starania o zwalnianie internowanych na przepustki. Pomysł ten – nie wiem, czy powstały w UW, czy inspirowany z zewnątrz – był związany z nadzieją, że uzyskawszy zwolnienie na jakiś czas, uda się może, przedłużając przepustkę, uzyskać i zwolnienie…..Między 18 a 22 kwietnia 1982 na przepustkę w związku z kolokwium habilitacyjnym wychodzi prof. Andrzej Bogusławski z neofilologii i wraca do obozu….

——————– 

l lutego 82

Do

Generała Wojciecha Jaruzelskiego

Przewodniczącego Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego 

 

My, niżej podpisani pracownicy Uniwersytetu Warszawskiego prosimy o spowodowanie zwolnienia internowanego w dniu 13 grudnia 1982 roku prof. dr hab. Andrzeja Bogusławskiego, pracownika Wydziału Neofilologii.

Internowanie prof. A.  Bogusławskiego budzi szczególny niepokój środowiska akademickiego. Jest on bowiem, o ile nam wiadomo, jedynym internowanym profesorem z Warszawy. Tymczasem cała działalność prof. A. Bogusławskiego koncentrowała się na walce o kształt nauki polskiej. Toteż w społeczności akademickiej narasta przekonanie, że internowanie prof. A. Bogusławskiego nie zostało spowodowane wymogami stanu wojennego, a jakimiś innymi względami, ze stanem tym nie mającymi nic wspólnego. Narastaniu tego przekonania sprzyja dodatkowo to, że władze nie informują szczegółowo o powodach internowań. Taka sytuacja tworzy klimat utrudniający normalizacje życia akademickiego.

Środowisko nasze szczerze pragnie uczciwego ułożenia stosunków z władzami, a dalsze przetrzymywanie w odosobnieniu prof. Andrzeja Bogusławskiego, człowieka dobrze znanego w świecie nauki, stoi temu na przeszkodzie. (s.135)

wg: Joanna Mantel- Niećko, przy współpracy Marii Stanowskiej, Haliny Suwały, Beaty Chmiel, Ewy Pankiewicz 

Próba sił – Źródła do dziejów Uniwersytetu Warszawskiego po 13 grudnia 1981 

Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego 1991

Weryfikacja kadr akademickich na początku stanu wojennego – wytyczne ministra

Weryfikacja kadr akademickich

na początku stanu wojennego – wytyczne ministra

Przykład UW

Załącznik do pisma DKZ-III-610-10/B2

MINISTERSTWO

NAUKI, SZKOLNICTWA WYŻSZEGO I TECHNIKI

ZASADY, KRYTERIA I TRYB PRZEGLĄDU l OCENY NA UCZYCIELI AKADEMICKICH

Biorąc pod uwagę doświadczenia uzyskane w toku zainicjowanych w 1979 r. okresowych ocen nauczycieli akademickich ustala się następujące zasady i kryteria a także tryb przeglądu i oceny nauczycieli akademickich, który winien być przeprowadzony i zakończony do 20 czerwca 1982r.

1. Przegląd i ocena nauczycieli akademickich powinna służyć zarówno ocenianym pracownikom, motywując ich do lepszej pracy, jak i doskonaleniu polityki kadrowej.

2. Przeglądem i oceną kadr należy objąć nauczycieli akademickich zatrudnionych w szkołach wyższych za wyjątkiem tych, którzy zostali zatrudnieni w okresie ostatnich trzech miesięcy oraz rozwiązujących do końca roku akad. 1981/82 stosunek pracy (zwolnienia, emerytury). Nauczyciele akademiccy winni być oceniani za okres ostatnich dwóch lat.

3. Ocena rektorów i prorektorów dokonana zostanie w innym trybie.

4. Przegląd ma charakter dwustopniowy. Oceny nauczycieli akademickich powinny dokonać komisje oceniające, działające na wydziałach lub w instytutach, a w razie potrzeby także w innych jednostkach organizacyjnych szkoły.

Oceny dziekanów i prodziekanów a także przewodniczących i członków komisji oceniających powinna dokonać uczelniana komisja oceniająca, która jednocześnie powinna sprawować ogólny nadzór nad przeglądem, przyjąć bądź skorygować oceny dokonane przez komisje oceniające niższego szczebla oraz formułować odpowiednie wnioski osobowe do realizacji przez właściwe organy szkoły. Komisje oceniające powołuje rektor szkoły wyższej. W skład uczelnianej komisji oceniającej wchodzą przedstawiciele WKO, Komitetu Uczelnianego PZPR oraz Komitetów ZSL i SD — jeżeli działają one na uczelni jak również przedstawiciele senatu szkoły. W jej pracach będzie uczestniczył przedstawiciel Ministerstwa Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki. Na przewodniczących komisji niższego szczebla należy powołać dziekanów lub prodziekanów, a w przypadku gdy zostaną one powołane w instytutach — dyrektorów lub wicedyrektorów instytutu. Komisjom powołanym w innych jednostkach organizacyjnych szkoły np. w bibliotekach, etc. winni przewodniczyć dyrektorzy i kierownicy tych jednostek względnie ich zastępcy. W skład tych komisji wchodzą przedstawiciele właściwych organizacji PZPR, organizacji politycznych a także przedstawiciele rad wydziałowych. Podstawę oceny winny stanowić pisemne informacje przedstawione przez nauczyciela akademickiego zajmującego stanowisko do docenta włącznie na odpowiedniej ankiecie kwalifikacyjnej, stanowiącej załącznik do niniejszych „Zasad…”. Tryb postępowania w odniesieniu do nauczycieli akademickich zajmujących stanowiska profesorów przedstawiony jest w pkt 7. Indywidualne osiągnięcia nauczyciela akademickiego należy oceniać na tle zadań i wyników pracy wydziału, instytutu czy też zespołu, w ramach którego pracuje.

Ocena nauczyciela akademickiego po jej akceptacji przez komisję uczelnianą winna mu zostać zakomunikowana oraz dołączona do jego akt osobowych.

5. W wyniku przeglądu i oceny nauczycieli akademickich należy doskonalić politykę kadrową szkoły wyższej. Powinno się to wyrażać w:

wykorzystaniu informacji uzyskanych w ramach przeglądu i oceny kadr dla podjęcia decyzji i działań na rzecz zapewnienia prawidłowego rozwoju najbardziej uzdolnionych i twórczych pracowników naukowych;

podjęciu decyzji o zwolnieniu z pracy nauczycieli akademickich nie wywiązujących się ze swych obowiązków, którzy w związku z tym w toku przeglądu uzyskali negatywną ocenę swej pracy oraz postawy;

krytycznej analizie obciążeń dydaktycznych nauczycieli akademickich na tle aktualnych rozmiarów kształcenia oraz w podejmowaniu w związku z tym decyzji o przemieszczeniach lub zwolnieniach nauczycieli akademickich nie posiadających wystarczającego obciążenia dydaktycznego;

kształtowaniu pozytywnych postaw i zachowań nauczycieli akademickich;

określeniu kierunków doskonalenia kwalifikacji nauczycieli akademickich oraz usprawnieniu organizacji i metod pracy zespołów naukowych oraz dydaktycznych, w tym również poprzez proporcjonalny rozdział obowiązków dydaktycznych w ramach szkoły wyższej oraz jednostki dydaktycznej.

Przedmiotem okresowej oceny nauczycieli akademickich jest:

a. postawa moralno-etyczna i społeczno-polityczna wyrażająca się w szczególności w akceptacji zasad ustrojowych ujętych w Konstytucji PRL, a także wymagań sformułowanych w przepisach prawnych dotyczących szkolnictwa wyższego;

b. działalność dydaktyczno-wychowawcza rozpatrywana z punktu widzenia poziomu i zdyscypli­nowanego jej prowadzenia oraz aktywnego udziału w procesie wychowawczym, realizowanym zgodnie z zasadami socjalistycznej szkoły wyższej. Należy także ocenić stosowanie nowoczesnych metod dydaktycznych, jak również autorstwo wyróżniających się pomocy dydaktycznych;

c. działalność naukowo-badawcza i rozwojowa oraz udział we wdrożeniach. W głównej mierze należy poddać ocenie poziom wykonanych i ogłoszonych prac badawczych, poziom prac realizowanych w ramach współpracy z gospodarką narodową i ich znaczenie dla rozwoju gospodarki, a także aktywny udział w kongresach i konferencjach naukowych;

d. kształcenie kadr naukowych i podnoszenie ich kwalifikacji oraz doskonalenie kadr z wyższym wykształceniem;

e. działalność organizacyjna prowadzona na terenie szkoły wyższej lub danej jednostki dydaktycznej;

f. podnoszenie własnych kwalifikacji naukowych i zawodowych;

g. analiza celowości wyjazdów zagranicznych oraz ocena korzyści naukowych wynikających z tych wyjazdów.

Biorąc pod uwagę zróżnicowane zadania realizowane przez nauczycieli akademickich w zależności od kwalifikacji i zajmowanych stanowisk celowe jest odpowiednie zróżnicowanie kryterium ocen. W odniesieniu do profesorów (którzy przeszli uprzednio cały system postępowania kwalifi­kacyjnego do uzyskania tytułu naukowego, dokumentując swój dorobek naukowy i dydaktyczny) przegląd i ocena winna zostać dokonana bez wymogu przedstawiania przez nich arkusza kwalifikacyj­nego.

W związku z tym rekomenduje się pisemne zwrócenie się do profesorów z prośbą o wskazanie, które ze swych osiągnięć w okresie ostatnich 2 lat uważają za najwartościowsze. Ocena powinna koncentrować się na: udziale profesorów w rozwoju nauki i tworzeniu szkół naukowych, wynikach uzyskanych przez podległe zespoły naukowe czy dydaktyczne oraz na ich osobistym zaangażowaniu zarówno w działalność dydaktyczno-wychowawcza, jak i w rozwijanie socjalistycznych postaw obywatelskich wśród studentów i pracowników,

W odniesieniu do docentów na podstawie analizy i oceny ich postawy moralno-politycznej, twórczego wkładu w rozwój reprezentowanej dyscypliny naukowej, wdrożeniach, wynalazkach, kształceniu młodej kadry naukowej, działalności dydaktyczno-wychowawczej (z uwzględnieniem autorstwa podręczników, skryptów, itp.) oraz organizacyjnej, należy również ocenić możliwość uzys­kania przez nich w ciągu najbliższych lat tytułu naukowego a także zasadność dalszej ich pracy w jednostce dydaktycznej na dotychczasowym stanowisku.

W odniesienia do pozostałych nauczycieli’ akademickich analiza i ocena ich. postawy moralno-politycznej, zaangażowania i osiągnięć w realizacji procesu dydaktyczno-wychowawczego, a także poziomu prac naukowych i wdrożeniowych winny stanowić podstawę decyzji co do ich dalszej pracy na zajmowanym stanowisku. W szczególności należy określić w stosunku do:

adiunktów — możliwości uzyskania w najbliższym czasie (2 do 3 lat) stopnia naukowego doktora habilitowanego.

W przypadku braku takich możliwości należy adiunkta zwolnić z pracy lub wyjątkowo przesunąć go na inne stanowisko — gdy będzie to korzystne dla szkoły.

Adiunkci, którzy pomimo dotychczasowego 9-letniego zatrudnienia na tym stanowisku nie przedstawili rozprawy habilitacyjnej, powinni być zwolnieni z pracy;

s t. asystentów — możliwości terminowego zakończenia pracy doktorskiej, a gdy okaże się to niemożliwe, należy zwolnić z pracy;

asystentów j asystentów stażystów — przydatność do pracy dydaktyczno-wychowawczej, predyspozycje do pracy naukowej oraz wyniki uzyskane w podwyższaniu kwalifikacji. Asystentów i asystentów stażystów, którzy nie sprawdzili się w pracy, należy zwolnić;

st. wykładowców i wykładowców — celowość dalszego zatrudnienia na tych stanowiskach uzasadnioną odpowiednimi kwalifikacjami i osiągnięciami dydaktycznymi, dążąc przy tym do ograniczenia liczebności tej grupy pracowników;

lektorów, nauczycieli przedmiotów, zawodów i umiejętności pra­ktycznych oraz dyplomowanych bibliotekarzy i pracowników doku-mentacji naukowej — efektywność pracy zawodowej uzasadniająca dalsze zatrudnienie na

zajmowanych stanowiskach oraz udział w doskonaleniu zawodowym.

Pracowników nie posiadających wystarczających osiągnięć zawodowych należy zwolnić.

8. W przypadku, gdy w wyniku przeglądu t oceny okaże się koniecznym rozwiązanie stosunku pracy lub zmiana warunków pracy nauczycieli akademickich, należy decyzję w tej sprawie doręczyć zainteresowanemu przed dniem 30 czerwca 1982 r.

9. Sprawozdania z przeprowadzonych ocen rektorzy szkól wyższych powinni przekazywać Ministerstwu Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki do dnia 30 czerwca 1982 r. W sprawozdaniach tych należy podać, jakie decyzje kadrowe zostały podjęte bądź są przewidywane do podjęcia w wyniku przeglądu i oceny kadr.

10.W szkołach wyższych, w których zgodnie z pismem ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki DKZ-111-610-8/79 z dnia 30 listopada 1979 r. dokonano w 1982 r. przeglądu i oceny nauczycieli akademickich, nie należy go powtarzać, jeżeli przy jego przeprowadzeniu stosowano zasady i kryteria nie odbiegające od przedstawionych w niniejszych „Zasadach…”. Rektorzy tych szkół winni natomiast nadesłać w pilnym trybie do MNSzWiT sprawozdania uwzględniając dane i informacje o których mowa w pkt. 9.

wg: Joanna Mantel- Niećko, przy współpracy Marii Stanowskiej, Haliny Suwały,Beaty Chmiel, Ewy Pankiewicz

Próba sił- Źródła do dziejówUniwersytetu Warszawskiego po 13 grudnia 1981

Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego 1991

Kadry PZPR na Uniwersytecie Warszawskim w 1982 r.

Kadry PZPR na Uniwersytecie Warszawskim w 1982 r.

wg . Joanna Mantel- Niećko przy współpracy Marii Stanowskiej, Haliny Suwały, Beaty Chmiel, Ewy Pankiewicz

Próba sił

Źródła do dziejów Uniwersytetu Warszawskiego po 13 grudnia 1981

Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego 1991


Tabela 2. Upartyjnienie w poszczególnych grupach zawodowych UOP na dzień 20X11982

Lp.

Grupy osobowe

Stan Ilość

czl. ogólny i kand. PZPR

% upartyjnienia

9

Profesorów 238

92

38,6

2

Docentów 283

71

25,1

3

Adiunktów 919

158

17,2

4

St. asystentów i asystentów 682

114

16,7

5

Stażystów 66

5

7,6

6

St. wykładowców i wykładowców 266

77

28,9

7

Lektorów, naucz, przedm., bibliot. dypl. 176

35

19,6

8

Doktorantów 526

62

11,8

9

Studentów (bez cudzoziemców i studentów zaocznych 11303

225

1,9

10

Pracowników nie będących nauczycielami 2638

98

3,7

11

Ogółem pracowników i studentów 20234

937

5,4

Delegaci na Konferencję Sprawozdawczą Uczelnianej PZPR w UW

POP Administracji

1. Magdalena Baturo

2. Marian Doliński

3. Ryszard Kaśka

4. Jerzy Kochanowicz

5. Józef Konecki

6. Michał Langowski

7. Stefan Makowski

8.Józef Mikosa

9.lżbieta Nogowicz

POP Biologii

10. Andrzej Batko

11. Grażyna Byslrzejewska

12. Jerzy Nowicki

POP Chemii

13. Andrzej Kaim

14. Zenon Kublik

15. Andrzej Misiura

16. Andrzej Szymański

17. Jerzy Osek

18. Grzegorz Smółka

19. Zbigniew Stójek

POP COM

20. Robert Bryła

21. Sławomir Wiatr

POP WdiNP (Wydział Dzienikarstwa i Nauk Politycznych)

22. Jan Baszkiewicz

23. Andrzej Barcikowski

24. Tomasz Boczkowski

25. Ryszard Brożyniak

26. Teodor Filipiak

27. Bogdan Galasiński

28. Jan Garlicki

29. Ryszard Grodzicki

30. Krzysztof Jaźwiński

31. Bohdan Kaczmarek

32. Krzysztof Karolczak

33. Zbigniew Kiełmiński

34. Jakub Kuś

35. Witold Nieciuński

36. Paweł Nowak

37. Zbigniew Siemiątkowski

38. Antoni Rajkiewicz

39. Barbara Szatur

40. Wiesław Szlednak

41. Jacek Szmidt

42. Dariusz Szymczycha

43. Roman Wasylewski

44. Krzysztof Wieckiewicz

45. Helena Zand

POP Fizyki

46. Zygmunt Szefliński

47. Krzysztof Wódkiewicz

POP Geografii

48. Maria Korotaj

49. Witold Kusiński

POP Geologii

50. Jerzy Głazek

51. Wiesław Mańczyk

52. Andrzej Różycki

53. Eugenia Zimnoch

POP Historii

54. Jerzy Halbersztadt

55. Jan Kancewicz

56. Zofia Sztetyłlo

POP Matematyki

57. Wiktor Bartol

58. Aleksandra Warzecha

POP Ekonomii

59. Zbigniew Chrupek

60. Witold Koziński

61. Andrzej Jezierski

62. Jędrzej Lewandowski

63. Zofia Liberda

64. Andrzej Lubbe

65. Krzysztof Opolski

66. Adam Runowicz

67. Radosław Wolniak

POP Filozofii

68. Andrzej Kołakowski

69. Jerzy Łoziński

70. Ryszard Miśkiewicz

71. Aleksander Ochocki

POP Socjologii

72. Jerzy Bartkowski

73. Aleksandra Jasińska-Kania

74. Witold Morawski

POP Neofilologii

75. Marek Gołebiowski

76. Stanisław Kałużyński

77. Witold Tyloch

78. Piotr Wilczyński

POP Polonistyki

79. Maria Juraszek

80. Stanisław Makowski

81. Jerzy Podracki

82. Janusz Rohoziński

83. Jadwiga Rytel

POP Prawa

84. Juliusz Bardach

85. Ludwika Lisiakiewicz

86. Leon Łustacz

87. Ryszard Malinowski

88. Jacek Mazur

89. Ryszard Piotrowski

90. Zbigniew Resich

91. Sławomir Sykucki

92. Zbigniew Szcząska

POP Pedagogiki

93. Waldemar Kamiński

94. Krzysztof Konarzewski

95. Mikołaj Lipowski

96. Ewa Milczarek

97. Aleksander Nocuń

98. Joanna Kowalczyk

99. Tadeusz Ratajczyk

100. Leszek Rowicki

POP Rusycystyki

101. Albert Bartoszewicz

102. Henryka Czajka

103. Hubert Hajduk

104. Florian Nieuważny

105. Antoni Semczuk

POP MONJO

106. Janina Bek

107. Daniela Dworakowska

POP IPSiR (Instytut Profilaktyki Społecznej i Resocjalizacji)

108. Adam Krukowski

POP Zarządzania

109. JanBrykcy

110. Eugeniusz Dyrc

111. Adam Jaroszyński

112. Sergiusz Najar

113. Zygmunt Rybicki

114. Jerzy Wieckowski

POP Studium Wojskowego

115. Bogumił Grotowski

116. Franciszek Wiśnioch

117. Eugeniusz Zagozda

Marian Grzybowski – prawnik wieloetatowy, sędzia TK, zarejestrowany jak KO ‚Krakatau’

prof. dr hab. Marian Grzybowski

Dyscypliny KBN: nauki prawne

Specjalności: prawo konstytucyjne, współczesne ustroje państwowe

Miejsca pracy: Aktualne:

profesor zwyczajny Uniwersytet Jagielloński; Wydział Prawa i Administracji; Katedra Prawa Ustrojowego Porównawczego

Uniwersytet Humanistyczno-Przyrodniczy Jana Kochanowskiego w Kielcach; Wydział Zarządzania i Administracji; Instytut Nauk Politycznych

Uniwersytet w Białymstoku; Wydział Prawa; Katedra Prawa Konstytucyjnego

profesor Uniwersytet Pedagogiczny im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie; Wydział Humanistyczny; Instytut Politologii

Nieaktualne:

Akademia Świętokrzyska im. Jana Kochanowskiego; Wydział Zarządzania i Administracji; Instytut Nauk Politycznych

Wyższa Szkoła Informatyki i Zarządzania w Rzeszowie; Wydział Administracyjno-Informatyczny; Katedra Prawa Administracyjnego

Wyższa Szkoła Administracji w Bielsku-Białej; Wydział Stosunków Międzynarodowych

Pełnione funkcje: Aktualne:

Prezes Polskie Towarzystwo Prawa Konstytucyjnego

Kierownik Uniwersytet Jagielloński; Wydział Prawa i Administracji; Katedra Prawa Ustrojowego Porównawczego

Opiekun Uniwersytet w Białymstoku; Wydział Prawa; Katedra Prawa Konstytucyjnego

——–

Marian Grzybowski w serwisie TK

———

Marian Grzybowski w serwisie  BIP IPN

W dniu 26.02.1988 r. został zarejestrowany w Biurze „C” MSW pod nr 105777 przez Wydz. II Dep. I MSW w kategorii zabezpieczenie. Do sprawy założono S[egregator] M[ateriałów] W[stępnych] nr 2/2376. W dniu 19.06.1989 r. przerejestrowano do nr 19390 w kategorii kontakt operacyjny „KRAKATAU”. Materiały zniszczono w dniu 16.01.1990

Marian Grzybowski (prawnik) w Wkipedii

Marian Grzybowski (ur. 9 marca 1945Prądniku Korzkiewskim) – polski prawnik, od 2001 sędziaTrybunału Konstytucyjnego.

W 1967 ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego, po których podjął pracę na tej uczelni. W latach 1970 zdał egzamin sędziowski, w 1976 uzyskał stopień doktoranauk prawnych, w 1982 obronił habilitację. W 1990 został profesorem nauk prawnych, od 1994 zajmuje stanowisko profesora zwyczajnego. Posiada także uprawnienia radcy prawnego.

W 2001 został wiceprzewodniczącym, w 2005 przewodniczącym zarządu głównego Polskiego Towarzystwa Prawa Konstytucyjnego. Od 1990 zasiada w Komitecie Nauk Politycznych Polskiej Akademii Nauk. W latach 90. był członkiem Zespołu Prawa Konstytucyjnego i Tworzenia Prawa Rady Legislacyjnej przy Prezesie Rady Ministrów oraz członkiem Zespołu Stałych Ekspertów Komisji Konstytucyjnej Zgromadzenia Narodowego.

W 1983 objął stanowisko kierownika Zakładu Współczesnych Systemów Ustrojowych, a w 1990 kierownika Katedry Współczesnych Systemów Ustrojowych (obecnie Katedry Prawa Ustrojowego Porównawczego) na UJ. W latach 1996–2001 pełnił funkcję prodziekana Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego. Kieruje Katedrą Prawa Konstytucyjnego na Wydziale PrawaUniwersytetu w Białymstoku.

Opublikował liczne prace naukowe z zakresu prawa konstytucyjnego. W 2001 z rekomendacji SLD został wybrany przez Sejm na urząd sędziego Trybunału Konstytucyjnego.

Postanowieniem prezydenta z 3 maja 1997 odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.

10 maja 2007 poseł Arkadiusz MularczykPiS stwierdził, że z materiałów IPNwynika, iż Marian Grzybowski był kontaktem operacyjnym Ministerstwa Spraw Wewnętrznych PRL. Sędzia zaprzeczył jakoby był współpracownikiem służb specjalnych PRL. W katalogach IPN nie ma informacji o podjętej współpracy, a jedynie jest informacja o tym, że został on zarejestrowany w 1988 i przerejestrowany w kolejnym roku jako ko „Krakatau”

————

IPN: sędzia Trybunału kłamcą lustracyjnym

Rzeczpospolita 21.05.2010

Krakowski IPN chce oskarżyć Mariana Grzybowskiego, sędziego Trybunału Konstytucyjnego, o kłamstwo lustracyjne.

– Sędzia miał współpracować z wywiadem PRL, ale nie podał tej informacji w oświadczeniu lustracyjnym – powiedział „Rz” chcący zachować anonimowość prokurator z Instytutu.

Wniosek w tej sprawie wkrótce ma być skierowany do sądu.

Cenckiewicz szefem IPN ?

Cenckiewicz chce być szefem IPN

Rzeczpospolita, 20.05.2010,  Cezary Gmyz

Współautor książki „SB a Lech Wałęsa” zamierza stanąć do konkursu.

Możliwe, że historyk z Trójmiasta będzie jedynym kandydatem w konkursie rozpisanym przez obecne Kolegium IPN 20 kwietnia. Termin nadsyłania zgłoszeń mija bowiem w piątek, tymczasem – jak ustaliła „Rz” – do wczoraj nie wpłynęła żadna aplikacja na konkurs.

Jeżeli nie zgłosi się nikt inny, jest wysoce prawdopodobne, że kolegium zakończy procedurę konkursową – przegłosuje kandydaturę Cenckiewicza – przed wejściem w życie znowelizowanej ustawy o IPN, która zmienia sposób wyboru władz Instytutu Pamięci Narodowej.