Stanisław Nahlik – wybitny prawnik, prof. UJ, z dużym oddaniem wspierał SB jako TW „Wiśniewski”

Stanisław Nahlik w Wikipedii

Stanisław Edward Nahlik (ur. 8 maja 1911 we Lwowie, zm. 5 listopada 1991Krakowie) – prawnik, profesor prawa międzynarodowego na Uniwersytecie Jagiellońskim, znawca zagadnień ochrony dóbr kultury, prawa dyplomatycznegoprawa traktatów. Członek Polskiej Akademii Umiejętności.

Ukończył Uniwersytet Jana Kazimierza1933 uzyskując tytuły magistra prawa i magistra nauk dyplomatycznych. Był następnie asystentem na UJK u profesora Ludwika Ehrlicha, a od 1936pracował w służbie dyplomatycznej. W czasie II wojny światowej pracował w Poselstwie RP wBernie.

Od 1946 przebywał w kraju. W 1948 uzyskał stopień na UJ doktora za pracę Prawo rozrodczości na tle nauki o stosunkach międzynarodowych. Z pracy w MSZ został zwolniony w 1949. Pracował następnie w Akademii Nauk Politycznych (do 1950) i w Ministerstwie Kultury i Sztuki, zajmując się m. in rewindykacją dzieł sztuki zagrabionych w czasie II wojny światowej przez NiemcyZSRR[1].

Od 1957 pracował jako sekretarz naukowy Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych oraz wSzkole Głównej Służby Zagranicznej. Od 1958 miał stopień docenta. Od 1959 do 1962 był profesoremUniwersytetu Mikołaja Kopernika, a następnie Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Uzyskał doktoraty honoris causa Uniwersytetu RuhryBochum i Uniwersytetu w Bordeaux.

Był delegatem Polski na konferencje międzynarodowe w 19681969Wiedniu, podczas których wynegocjowano i przyjęto Konwencję wiedeńską o prawie traktatów.

latach 80. XX wieku uczestniczył w negocjacjach[2]Adamem Czartoryskim w sprawie przekazania narodowi kolekcji Czartoryskich będącej częścią Muzeum Narodowego w Krakowie.

Wieloletni prezes krakowskiego oddziału Towarzystwa Polsko-Austriackiego[3]. Poza działalnością naukową był znany jako wybitny znawca dzieł Szekspira.

———–

Zarys historii nauki i nauczania prawa międzynarodowego publicznego

na Uniwersytecie Jagiellońskim w XX w.

serwis Zakładu Prawa Międzynardowego Publicznego UJ

Jeden z najwybitniejszych uczniów profesora Ehrlicha – Stanisław Edward Nahlik – w latach 1933-36 asystent w Katedrze Prawa Narodów Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, pierwsze lata aktywności zawodowej poświęcił czynnej służbie dyplomatycznej, obejmując w 1939 roku stanowisko attaché w poselstwie w Bernie.

Dwa lata po odwołaniu do kraju w 1946 roku, S. Nahlik uzyskuje na Wydziale Prawa UJ stopień doktora na podstawie rozprawy Prawo rozrodczości na tle nauki o stosunkach międzynarodowych, której promotorem jest L. Ehrlich. Względy polityczne przesądzają o usunięciu S. Nahlika z Ministerstwa Spraw Zagranicznych w 1949 roku.

Zdobyta przez niego praktyczna wiedza z zakresu prawa dyplomatycznego determinuje później jeden z głównych kierunków zainteresowań naukowych profesora. Do kręgu dziedzin, w których stał się S. Nahlik niekwestionowanym autorytetem naukowym należy również problematyka międzynarodowej ochrony dób kulturalnych, do czego w dużym stopniu przyczyniła się praca w Biurze Rewindykacji i Odszkodowań Ministerstwa Kultury i Sztuki oraz w Centralnym Zarządzie Muzeów i Ochrony Zabytków. Do najważniejszych prac w dorobku naukowym profesora należy monografia na podstawie której S. Nahlik uzyskał stopień docenta – Grabież dzieł sztuki. Rodowód zbrodni międzynarodowej w której autor poddał wnikliwej analizie zarówno materiały źródłowe, w szczególności dokumentację konferencji haskich z lat 1866, 1907, 1954, jak również literaturę z innych dziedzin nauki z zakresu ochrony dzieł sztuki. Wynikiem tych badań było ustalenie treści podstawowych norm zwyczajowego prawa międzynarodowego w zakresie ochrony dzieł sztuki.

Od 1962 roku profesor S. Nahlik związał się z Uniwersytetem Jagiellońskim obejmując katedrę Prawa Międzynarodowego Publicznego. Dbając o wysoką jakość procesu dydaktycznego opublikował profesor Wstęp do nauki prawa międzynarodowego (1967) będący zarysem historycznym rozwoju tej gałęzi prawa ułatwiającym zrozumienie funkcjonowania instytucji międzynarodowych. Kolejne prace naukowe pozostają w związku z dotychczasową aktywnością zawodową S. Nahlika –Narodziny nowoczesnej dyplomacji (1971) ukazują w szerokiej perspektywie historycznej proces kształtowania się prawa dyplomatycznego, natomiast Kodeks prawa traktatów (1976) jest efektem uczestnictwa S. Nahlika w składzie delegacji polskiej na wiedeńską konferencję w sprawie prawa traktatowego w 1968 i 1969 r.

Niewątpliwą zasługą S. Nahlika dla Katedry Prawa Międzynarodowego było umiejętne wykorzystanie własnej uznanej pozycji w świecie nauki prawa międzynarodowego dla otwarcia jej na kontakty międzynarodowe, czego wyrazem było m.in. zorganizowanie w Uniwersytecie Jagiellońskim europejskiej edycji seminarium prawa humanitarnego w 1979 roku czy też nawiązanie bliskiej współpracy z ówczesnym rektorem Uniwersytetu Ruhry w Bochum profesorem Knutem Ibsenem. Organizowane w dwuletnim cyklu polsko-niemieckie seminaria poświęcone współczesnym problemom prawa międzynarodowego stanowią forum wymiany poglądów pomiędzy studentami jak i pracownikami naukowymi obu uczelni, a od niedawna także Uniwersytetu Wrocławskiego i Europejskiego Uniwersytetu Viadrina we Frankfurcie nad Odrą.

Liczni wychowankowie i współpracownicy profesora Nahlika mają istotny udział w rozwoju nauki prawa międzynarodowego podejmując w swoich pracach problemy współcześnie interesujące prawników internacjonalistów.

———–

Warto przytoczyć kilka przykładów TW, którzy przez wiele lat z dużym oddaniem wspierali działania SB, a których współpraca zakończyła się właśnie w latach osiemdziesiątych.

Wniosek o zaniechanie współpracy z tajnym współpracownikiem o pseudonimie „Wiśniewski” został złożony przez mjr. Alfreda Korzeniowskiego 23 października 1981 r. Jako przyczynę podano jego wiek (71 lat!) i stan zdrowia. Jednocześnie wnioskowano o przechowywanie jego materiałów przez 25 lat’.

Pod pseudonimem „Wiśniewski” krył się docent, a później profesor i kierownik Katedry Prawa Międzynarodowego Publicznego UJ Stanisław Nahlik.

Chociaż dokumenty świadczą, że Nahlik miał już wcześniejsze kontakty z SB, to jednak formalny werbunek nastąpił 28 marca 1965 r., podczas spotkania w kawiarni „Marago” przy ul. Zwierzynieckiej. Wtedy właśnie przyjął pseudonim, prosząc jednocześnie rozmawiającego z nim oficera o „załatwienie telefonu dla siebie, bo ma tylko towarzyski”.

Po jego „działalności” pozostały dwa obszerne tomy „Teczki pracy” obejmujące doniesienia zarówno na kolegów z UJ, jak i na obcokrajowców, a także wiele komentarzy do aktualnych wydarzeń politycznych (np. wojny izraelsko-arabskiej w 1967 r., Marca ’68), sprawozdania (także rękopiśmienne) z konferencji i spotkań z zagranicznymi dyplomatami itp.

Za swoją działalność Nahlik otrzymywał różnego rodzaju gratyfikacje, głównie pieniężne. Nie bez zdziwienia pisał o tym w charakterystyce TW „Wiśniewskiego” oficer zamykający w 1981 r. współpracę: „Mimo wysokiej pozycji społecznej chętnie przyjmował nawet niewielkie kwoty wynagrodzenia”.

w: Naukowcy władzy, władza naukowcom. Studia pod redakcją Piotra Franaszka. IPN. Warszawa 2010

Piotr Franaszek- Agentura Służby Bezpieczeństwa na Uniwersytecie Jagiellońskim w latach osiemdziesiątych…

Reklamy

Zarządzanie nauką za pomocą paszportów (w PRL)

Zarządzanie nauką za pomocą paszportów ( w PRL)

Patryk Pleskot

„Władcy paszportów”. Biuro Współpracy Naukowej z Zagranicą PAN. Szkic analizy

(fragmenty)

w: Stłamszona nauka? Inwigilacja środowisk akademickich i naukowych przez aparat bezpieczeństwa w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych XX wieku,pod red. Piotra Franaszka, Warszawa 2010

Biuro Współpracy Naukowej z Zagranicą (BWNzZ) PAN było jed­ną z najważniejszych placówek Polskiej Akademii Nauk, odgrywało też pierwszoplanową rolę w kwestii kształtowania i realizowania współpracy naukowej polskich uczonych zrzeszonych w Akademii z zagranicą.

Jednocześnie stanowiło jednostkę administracyjną najmniej związaną z badaniami naukowymi, a najbardziej zbliżoną do SB. Zbliżenie to wcale nie przeszkadzało w objęciu działalności Biura opieką SB i założeniu sprawy operacyjnej „Kooperanci”, prowadzonej w latach 1970-1976. Ukazuje to zarazem poważne znaczenie placówki – w tym czasie nie prowadzono prawdopodobnie żadnej innej sprawy obiektowej w stosunku do struktur PAN. Widocznie uznano, że kontrola Biura wystarczy, by zapewnić kontrolę całej Akademii. Warto zatem przyjrzeć się bliżej tej ważnej instytucji, której rolę wcale nie jest łatwo zdefiniować…..……………..

Warto zaznaczyć i przypomnieć, że większość materiałów zgromadzonych w ramach SO „Kooperanci” nie dotyczyła samego Biura. Gros zgromadzonych raportów, notatek czy sprawozdań dotyczy poszczególnych zakładów i instytucji PAN, a także UW i Politechniki Warszawskiej, ze szczegółowymi opisami ich kadr. Analizowano mechanizmy funkcjonowania Akademii, organizację studiów doktoranckich, zarządzenia, decyzje, statuty, wewnętrzne spory i niesnaski, postawy ideologiczno-polityczne, kwestie kadrowe, życiorysy, materiały administracyjne, sprawy tajemnicy państwowej, problematykę przyjazdów zagranicznych uczonych, wyjazdów polskich delegacji itp.

Do najobszerniejszych dokumentów dołączonych do sprawy zaliczał się ponadstustronicowy raport NIK dotyczący działalności PAN z 1970 r. Skupił się on na kwestiach osobowych, doskonaleniu kadr, a także współpracy z zagranicą. Sprawa założona teoretycznie tylko na BWNzZ była narzędziem rozpracowania wszystkich struktur Akademii. Dlatego też zgromadzone w niej materiały mogą się okazać przydatne dla badaczy interesujących się poszczególnymi jednostkami akademickimi.

Wniosek o zakończenie sprawy obiektowej „Kooperanci” wystosował zastępca naczelnika Wydziału III Departamentu III MSW na początku kwietnia 1976 r. Zatwierdzono go 10 kwietnia. Rezultaty zebranych w ramach „Kooperantów” materiałów dotyczących Biura prezentowały się – przynajmniej na piśmie – mizernie: w streszczeniu sprawy stwierdzono jedynie, że „stosowane formy współpracy PAN z zagranicą wykraczały niejednokrotnie poza akty normatywne”. Ponadto czasami „miały również miejsce przypadki kierowania przez ośrodki zagraniczne do PAN (rozmowy i stypendia) naukowców i osób wykazujących zainteresowania wywiadowcze oraz prowadzących wrogą działalność ideologiczną”. Konkretów nie podano, niemniej słowa te pokazują, że SB chodziło nie tyle o kontrolę Biura, ile o obsługiwaną przez nie współpracę z zagranicą.

W rubryce „powód zakończenia (zaniechania)” wpisano: „zmiana zakresu zainteresowań operacyjnych. Aktualnie Wydz[iał] III zabezpiecza operacyjnie administrację PAN. Placówki naukowe są natomiast ochraniane przez jednostki terenowe”.

Materiały te miały być wykorzystane w nowo założonej sprawie „Antyk”, której obiektem stała się już oficjalnie cała Akademia’.

Biuro Współpracy Naukowej z Zagranicą PAN jest świetnym przykładem na to, jak trudno odtworzyć i ocenić skomplikowane i niejednoznaczne relacje między komunistycznymi władzami, partią, SB, tajnymi współpracownikami, uczonymi i strukturami akademickimi.

Po pierwsze, jak przekonują świadkowie epoki, BWNzZ było niemalże ekspozyturą MSW w Akademii: jego pracownicy pełnili funkcje operacyjne; decydowali (przynajmniej pośrednio) o tym, kto otrzyma paszport, a kto nie.

Roli tej prawie w ogóle nie ukazują źródła pisane, jawne i tajne.

Trudno odtworzyć, jak konkretna decyzja Biura o danym wyjeździe przekładała się proceduralnie na wydanie paszportu. Wiemy natomiast, że od lat siedemdziesiątych coraz powszechniej paszporty były gromadzone w sejfach przy Biurze, co jeszcze bardziej zwiększało jego rolę w ich wydawaniu.

Po drugie, placówka pełniła funkcje wybitnie administracyjno-urzędnicze, na co zresztą często narzekały kręgi decyzyjne. Na tej płaszczyźnie – najlepiej widocznej w źródłach – Biuro stanowiło obsługujący wyjazdy pracowników PAN trybik w biurokratycznej machinie.

Wreszcie na trzecim poziomie, komórka ta stała się obiektem inwigilacji ze strony SB – kontrolujący stawali się kontrolowanymi.

Ukazuje to wielostopniowy system ideologiczno-politycznych ograniczeń i nadzoru nad międzynarodową aktywnością polskich uczonych.

Tylko dzięki licznym mankamentom, wadom i pewnej nieudolności poszczególnych szczebli tej kontroli naukowcy mogli utrzymywać długotrwałe i owocne kontakty z zachodnimi partnerami.

Jerzy Hołowiecki – profesor medycyny, KO nr ew. 27543 w MSW

prof. dr hab.  Jerzy  Hołowiecki
Dyscypliny KBN: nauki medyczne
Specjalności: choroby wewnętrzne, hematologia, transplantologia kliniczna
Miejsca pracy: Aktualne: konsultant naukowy  Centrum Onkologii – Instytut im. Marii Skłodowskiej-Curie; Oddział w Gliwicach
Nieaktualne:  Śląska Akademia Medyczna w Katowicach; Wydział Lekarski w Katowicach; Katedra i Klinika Hematologii i Transplantacji Szpiku
Śląski Uniwersytet Medyczny w Katowicach; Wydział Lekarski w Katowicach; Katedra i Klinika Hematologii i Transplantacji Szpiku
Pełnione funkcje: Aktualne:
Przewodniczący Rady Naukowej  Instytut Hematologii i Transfuzjologii
Nieaktualne:
Kierownik  Śląska Akademia Medyczna w Katowicach; Wydział Lekarski w Katowicach; Katedra i Klinika Hematologii i Transplantacji Szpiku
Kierownik  Śląski Uniwersytet Medyczny w Katowicach; Wydział Lekarski w Katowicach; Katedra i Klinika Hematologii i Transplantacji Szpiku
Członkostwo: Aktualne:
Członek krajowy korespondent  Polska Akademia Umiejętności; Wydział V Lekarski
Nieaktualne:
Członek  Polska Akademia Nauk; Wydziały PAN; Wydział VI – Nauk Medycznych; Komitet Patofizjologii Klinicznej
Ukończone studia:
1962,  medycyna,  Śląska Akademia Medyczna w Katowicach,
Uzyskany tytuł profesora:
1988,   nauki medyczne

Jerzy Hołowiecki w Wikipedii

Jerzy Hołowiecki (ur. 8 maja 1937 w Warszawie) – polski lekarz, profesor doktor habilitowany nauk medycznych ze specjalnościami choroby wewnętrzne, onkohematologia i transplantacja szpiku kostnego.

Edukacja

W czasie II wojny światowej rodzinę Hołowieckich deportowano do ZSRR, po jej zakończeniu powrócił do Polski i osiadł w Wałbrzychu, gdzie uczęszczał do szkoły podstawowej i gimnazjum. W 1953 przeprowadził się do Bytomia i kontynuował naukę w II Liceum Ogólnokształcącym. Dwukrotny laureat ogólnopolskich olimpiad z dziedziny chemii. Po uzyskaniu świadectwa dojrzałości w 1955 podjął studia na Wydziale Lekarskim Śląskiej Akademii Medycznej. Dyplom lekarza zdobył w 1962. Staże naukowe odbywał w renomowanych klinikach, m.in. w Londynie (Birch Hill Hospital, Kings College Hospital), Wiedniu (Instytut Białaczek i Hematologii L. Boltzmanna) i Zurychu.

Specjalizacje:

  • 1966 – I stopnia z chorób wewnętrznych
  • 1970 – II stopnia z chorób wewnętrznych
  • 1977 – z hematologii

Stopień naukowy doktora nauk medycznych uzyskał broniąc pracę Badania nad wpływem surowic chorych na zapalenie kłębków nerkowych na hodowle komórek ludzkiej nerki w 1968.

Kariera zawodowa

W 1970 zorganizował laboratorium hematologiczne, a w 1972 Pracownię Hematologii. Rok później został ordynatorem Oddziału Hematologii.

W 1988 otrzymał stanowisko profesora nadzwyczajnego, a w 1993 – stanowisko profesora zwyczajnego. Od 1988 kieruje Katedrą i Kliniką Hematologii i Transplantacji Szpiku w Katowicach.

Od 1996 przewodniczy Polskiej Szkole Hematologii działającej pod patronatem Polskiego Towarzystwa Hematologii i Transplantologii.

Odznaczenia i nagrody

Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

  • Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
  • Złoty Krzyż Zasługi
  • Medal 40-lecia Polski Ludowej
  • Medal Komisji Edukacji Narodowej
  • Odznaka „Za wzorową pracę w służbie zdrowia”
  • Złota Odznaka „Zasłużony w rozwoju województwa katowickiego”
  • Nagroda Sodalis Honoris Causa Associato Medicorum Bohemoslovakorum J. E. Purkyne
  • Specjalna Nagroda Ministra Zdrowia
  • Nagroda Sekretarza Naukowego PAN
  • Złoty Medal Kongresu Onkologii Polskiej

Hołowiecki Jerzy s. Kazimierza, ur. 8.05.1937 – Kontakt Operacyjny

Strona Solidarności Walczącej  Oddział Trójmiasto

Prezentowana poniżej teczka pracy z Kontaktem Operacyjnym dowodzi, że nie tylko Tajni Współpracownicy  byli gorliwymi informatorami Służby Bezpieczenstwa.  Z zamieszczonych dokumentów wyłania się obraz świadomej i bardzo uczynnej współpracy informatora z oficerem bezpieki. Bez najmniejszych skrupułów donosi on na swoich przyjaciół i współpracowników a niekiedy zachęca bezpiekę do aktywniejszego działania przeciw tym osobom. Niewątpliwie jest to postać pozbawiona zasad moralnych w pełni świadoma szkód wrządzanych swoim postępowaniem dlatego w pełni ponosi za nie odpowiedzialność. Fakt, zarejestrorowania informatora jedynie jako Kontakt Operacyjny nie zdejmuje z niego odpowiedziałności za plugawe postępowanie tym bardziej, że SB dopuszczała się odstępstw od rejestrowania niektórych, ważnych informatorów w środowiskach naukowych i wśród duchownych.  Takie odstępstwa stosowano wówczas gdy zachodziła obawa, że cenny informator może mieć zbyt duże opory przed podpisaniem  formalnej współpracy. Niemniej informacje takich delikwentów były cenniejsze  dla SB od raportów TW a sami informatorzy powodowani niskimi pobubkami (awansu zawodowego za cenę krzywd wyrządzanych najbliższemu otoczeniu) zsługują na bardzo surową ocenę i potępienie.

001 Okładka teczki personalnej

002 notatka służbowa

003 spis zawartości teczki

004 spis zawartości teczki str. 2

005 kwestionariusz osobowy

006 kwestionariusz osobowy str. 2

007 kwestionariusz osobowy str. 3

008 kwestionariusz osobowy str. 4

009 kwestionariusz osobowy str. 5

010 kwestionariusz osobowy str. 6

011 kwestionariusz osobowy str. 7 uzasadnienie pozyskania

012 kwestionariusz osobowy str. 8

013 kwestionariusz osobowy str. 9

014 kwestionariusz osobowy str. 10

015 kwestionariusz osobowy str. 11

016 kwestionariusz osobowy str. 12

017 kwestionariusz osobowy str. 13

018 wykaz osób które zapoznały się z aktami

019 karta E 15 Hołowiecki Jerzy

020 karta E 15 Hołowiecki Jerzy str. 2

021 karta E 15 Hołowiecki Kazimierz

022 karta E 15 Hołowiecki Kazimierz str. 2

023 karta E 15 Hołowiecka Urszula

024 karta E 15 Hołowiecka Urszula str. 2

025 karta E 15 Hołowiecki Adam

026 karta E 15 Hołowiecki Adam str. 2

027 karta E 15 Hese Teresa

028 karta E 15 Hese Teresa str. 2

029 karta E 15 Hołowiecka Elżbieta

030 karta E 15 Hołowiecka Elżbieta str. 2

031 raport dotyczący wyrażenia zgody na opracowanie kandydata na TW

032 raport dotyczący wyrażenia zgody na opracowanie kandydata na TW str. 2

033 raport dotyczący wyrażenia zgody na opracowanie kandydata na TW str. 3

034 notatka służbowa z 21.05.1974

035 notatka służbowa z 21.05.1974 str 2

036 notatka służbowa z 27.05.1974

037 notatka służbowa z 27.05.1974 str 2

038 notatka służbowa z 06.06.1974

039 notatka służbowa z 06.06.1974 str. 2

040 notatka służbowa z 06.06.1974 str. 3

041 notatka służbowa z 03.10.1974

042 notatka służbowa z 28.10.1974

043 notatka służbowa z 28.10.1974  str. 2

044 notatka służbowa z 28.02.1975

045 notatka służbowa z 28.02.1975  str. 2

046 notatka służbowa z 02.03.1975

047 notatka służbowa z 02.03.1975 str. 2

048 notatka służbowa z 03.03.1975

049 notatka służbowa z 03.03.1975 str. 2

050 powiadomienie o sprawdzaniu

051 powiadomienie o sprawdzaniu str. 2

052 notatka służbowa z rozmowy z kandydatem na TW 26.02.1976

053 notatka służbowa z rozmowy z kandydatem na TW 26.02.1976 str. 2

054 notatka służbowa z rozmowy z kandydatem na TW 26.02.1976 str. 3

055 notatka służbowa z rozmowy z kandydatem na TW 26.02.1976 str. 4

056 notatka służbowa ze spotkania z „HJ”  15.03.1976

057 notatka służbowa ze spotkania z „HJ”  15.03.1976 str. 2

058 sprawozdanie z pobytu w Wiedniu  22.01.1975

059 sprawozdanie z pobytu w Wiedniu  22.01.1975 str.2

060 sprawozdanie z pobytu w Wiedniu  22.01.1975 str.3

061 sprawozdanie z pobytu w Wiedniu  22.01.1975 str.4

062 sprawozdanie z pobytu w Wiedniu  22.01.1975 str.5

063 sprawozdanie z pobytu w Wiedniu  22.01.1975 str.6

064 sprawozdanie z pobytu w Wiedniu  22.01.1975 str.7

065 notatka służbowa  z ustaleń dot. kandydata na TW „HJ” z 01.07.1976

066_1 notatka służbowa dot. Stelli Hołowieckiej 7.07.1976

066_2 zapytanie o karalnośćStella Hołowiecka

066_2a zapytanie o karalnośćStella Hołowiecka str. 2

066_3 zapytanie o karalność Jerzy Hołowiecki

066_3a zapytanie o karalność Jerzy Hołowiecki str 2

067_ notatka służbowa 7.10.1976

067_2 notatka służbowa 7.10.1976 str. 2

068_1  raport dotyczący kandydata na TW „HJ” 8.12.1976

068_2  raport dotyczący kandydata na TW „HJ” 8.12.1976 str. 2

068_3  raport dotyczący kandydata na TW „HJ” 8.12.1976 str. 3

068_4  raport dotyczący kandydata na TW „HJ” 8.12.1976 str. 4

068_5  notatka służbowa  9.12.1976

068_5a  notatka służbowa 9.12.1976  str. 2

069  notatka służbowa 9.12.1976  str. 3

070  notatka służbowa 9.12.1976  str. 4

071  notatka służbowa 30.12.1976

072  notatka służbowa 30.12.1976  str. 2

073  notatka służbowa 17.02.1978

074  notatka służbowa 17.02.1978  str. 2

075  notatka służbowa 24.05.1978

076  notatka służbowa 15.07.1981

077  notatka służbowa z przeprowadzonej rozmowy z KO „HJ” 15.07.1981 str. 2

078  notatka służbowa z przeprowadzonej rozmowy z KO „HJ” 15.07.1981 str. 3

079  notatka służbowa z przeprowadzonej rozmowy z KO „HJ” 15.07.1981 str. 4

080  notatka służbowa z przeprowadzonej rozmowy z KO „HJ” 15.07.1981 str. 5

081  notatka służbowa z rozmowy z KO „HJ” 6.10.1981

082  notatka służbowa z rozmowy z KO „HJ” 6.10.1981 str. 2

083 notatka służbowa z rozmowy z KO „HJ” 6.10.1981 str. 3

084  notatka służbowa z rozmowy z KO „HJ” 6.10.1981 str. 4

085  notatka służbowa z rozmowy z KO „HJ” 20.06.1982

086  notatka służbowa z rozmowy z KO „HJ” 20.06.1982 str. 2

087 notatka służbowa z rozmowy z KO „HJ” 24.07.1982

088  notatka służbowa z rozmowy z KO „HJ” 24.07.1982 str. 2

089  notatka służbowa z rozmowy z KO „HJ” 26.07.1983

090 notatka służbowa z rozmowy z KO „HJ” 26.07.1983 str. 2

091  notatka służbowa z rozmowy z KO „HJ” 24.10.1983

092  notatka służbowa z rozmowy z KO „HJ” 24.10.1983 str. 2

093  notatka służbowa 2.01.1984

094  notatka służbowa z relacji ustnej KO „HJ” 17.01.1984

095  notatka służbowa z relacji ustnej KO „HJ” 17.01.1984 str. 2

096 powiadomienie o sprawdzaniu 25.01.1984

097 powiadomienie o sprawdzaniu 25.01.1984 str. 2

098 analiza materiałów KO „HJ” 9.08.1985

099 analiza materiałów KO „HJ” 9.08.1985 str. 2

000 potwierdzenie zgodności materiałów KO „HJ” 16.06.2010

Zrównanie „Solidarności” z SB

Arabski zrównał „Solidarność” z SB

Nasz Dziennik , Sobota-Niedziela, 21-22 sierpnia 2010, Nr 195 (3821)

W kancelarii premiera Donalda Tuska opracowano rozporządzenie do nowelizacji ustawy o IPN, zgodnie z którym członkowie Niezależnego Samodzielnego Związku Zawodowego „Solidarność” nie mogą kandydować do Rady Instytutu. W dokumencie związkowców zrównano m.in. ze współpracownikami organów bezpieczeństwa państwa. Działacze „Solidarności” są oburzeni. Ich zdaniem, rozporządzenie jest niezgodne z Konstytucją. Posłowie opozycji dodają natomiast, że nie tylko te zapisy, ale cała nowa ustawa o IPN nadaje się do Trybunału Konstytucyjnego. ….Kontrowersyjne przepisy w rozporządzeniu prezesa Rady Ministrów z 2 czerwca 2010 r. w sprawie zgromadzenia elektorów oraz zgłaszania kandydatów do Rady Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu można znaleźć w piśmie Tomasza Arabskiego, szefa kancelarii premiera, skierowanym do prof. dr. hab. inż. Józefa Lubacza, przewodniczącego Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego. Zgodnie z załącznikami nr 1 i 2 dokumentu kandydat do Rady Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narowowi Polskiemu musi podpisać oświadczenie, że nie należy do związku zawodowego……

Symbioza SB-PZPR-władz uczelni w weryfikacji kadr Politechniki Białostockiej

Symbioza SB-PZPR-władz uczelni w weryfikacji kadr Politechniki Białostockiej

na podstawie :

Krzysztof Sychowicz

Sprawa obiektowa kryptonim „Kuźnia”

rozpracowywanie środowiska Politechniki Białostockiej przez Służbę Bezpieczeństwa

w: Stłamszona nauka? Inwigilacja środowisk akademickich i naukowych przez aparat bezpieczeństwa w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych XX wieku, pod red. Piotra Franaszka, Warszawa 2010

Uczelnie białostockie, tak jak i pozostałe funkcjonujące w PRL, znajdowały się pod stałym nadzorem aparatu bezpieczeństwa. Działo się tak m.in. dlatego, że stanowiły zbiorowisko młodych ludzi, którzy przynajmniej w części nie akceptowali haseł głoszonych przez system komunistyczny.

Ponadto z zasady już występowali oni przeciwko nakładanym na nich ograniczeniom. Zagrożenie stanowiła też inteligencja (wykładowcy), skupiona w jednym miejscu i mająca możliwość działania. Podobnie sytuacja przedstawiała się z powołaną do życia w miejsce Wyższej Szkoły Inżynierskiej w październiku 1974 r. Politechniką Białostocką, która automatycznie została objęta sprawą obiektową „Kuźnia”, założoną na jej poprzedniczkę 21 października 1970 r.

...Jedną z form represji zastosowanych wobec środowiska naukowego była tzw. weryfikacja kadr. W działaniach tych na Politechnice Białostockiej uczestniczył przedstawiciel Wojewódzkiego Komitetu Obrony Witold Stodulko, a przewodniczącym uczelnianej Komisji Oceniającej był oczywiście rektor – doc. dr hab. Jerzy Niebrzydowski

Oceną objęto 401 osób, z których grona negatywnie oceniono pozostającego przez cały czas pod dozorem SB dr. Tadeusza Waśniewskiego (w uzasadnieniu podano, że był członkiem Zarządu Regionu NSZZ „Solidarność’, za którą to działalność został internowany. Na wolność wyszedł w wyniku poręczenia rektora i przewodniczącego OKOŃ; biorąc to ostatnie pod uwagę, komisja odstąpiła od wcześniejszego wniosku o zwolnienie z pracy i zadowoliła się przeniesieniem na inne stanowisko na czas określony).

Dwie inne osoby. tj. dr. inź. Jerzego Grykę (nie gwarantował „socjalistycznego wychowania studentów zgodnie z konstytucją PRL„, był internowany za „działalność ekstremistyczną” na uczelni i nadal prezentował „negatywną postawę do zachodzących przemian”) oraz dr. inż. Jerzego Zieniuka („przeciwnik porozumienia narodowego”, negował wydarzenia zaszłe w Polsce po wprowadzeniu stanu wojennego, zignorował Komisję Instytutową), zwolniono z pracy z trzymiesięcznym wypowiedzeniem.

Ponadto na inne stanowisko została przesunięta dr Krystyna Zabłudowska (ze względu na zastrzeżenia do postawy społeczno-politycznej), niejednoznaczne stanowisko zarzucono dr. Tadeuszowi Citce i Brunonowi Lejdemu, specjalnie zaś potraktowano przy zatrudnianiu na czas nieokreślony, ze względu na działalność społeczno-polityczną i pełnienie funkcji sekretarza OOP, Włodzimierza Ochrymiuka. W przypadku Waśniewskiego sprawa nie zakończyła się na tym, gdyż na wniosek KU PZPR podjęto decyzję o jego zwolnieniu z trzymiesięcznym wypowiedzeniem.

Członkowie PZPR wysunęli także zaaprobowaną przez UKO propozycję zwolnienia z pracy i zatrudnienia na czas określony (2 lata) dr. Edwarda Grabowskiego i dr Krystyny Zabłudowskiej

….Realizując zalecenia narady przeprowadzonej pod koniec listopada 1986 r., aparat bezpieczeństwa w Białymstoku kontrolował także kolejną weryfikację kadry naukowej na Politechnice Białostockiej, rozpoczętą w grudniu tego roku.

Do tego momentu do poszczególnych komisji zaczęły spływać karty informacyjne dotyczące pracowników i dopiero te komisje miały przekazać je do Komisji Uczelnianej. Z rozpoznania prowadzonego przez SB wynikało, że weryfikacja prowadzona jest bez zakłóceń, a informacja o propozycjach zwolnień z pracy miała się znaleźć w kolejnych meldunkach.

Stanisław Kłys -były funkcjonariusz UB i SB, w III RP – wykładowca

Stanisław Kłys

Ludzie nauki – Baza nauki polskiej ( zdezaktualizowana)
dr  Stanisław  Kłys
Dyscypliny KBN:    nauki prawne
Specjalności:    archiwoznawstwo, teoria państwa i prawa
Miejsca pracy:    Aktualne:
profesor  Bałtycka Wyższa Szkoła Humanistyczna w Koszalinie
Nieaktualne:
Naczelna Dyrekcja Archiwów Państwowych
Pełnione funkcje:    Nieaktualne:
Dyrektor  Archiwum Państwowe w Poznaniu

Stanisław Kłys w Wikipedii

(ur. 1934), prawnik i archiwista, doktor nauk prawnych,

Praca zawodowa

1953-1971 oficer (kapitan) Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego (UBP) i Służby Bezpieczeństwa (SB) (usunięty z SB za korupcję i branie łapówek otrzymał tzw. „emeryturę resortową”), z ramienia SBprowadził w latach 1956-1969 inwigilację Stanisława Hejmowskiego wybitnego poznańskiego adwokata, obrońcy uczestników wydarzeń Poznańskiego Czerwca 1956, 1971-1974 prowadził gospodarstwo rolne rodziców, 1974-1999 dyrektor Archiwum Państwowego w Poznaniu i od 1999 główny specjalista w Naczelnej Dyrekcji Archiwów Państwowych RP (NDAP), 1994-1999 wykładowca archiwistyki w Zakładzie Archiwistyki Instytutu Historii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu (kierownik prof. Stanisław Sierpowski), 1998-2008 profesor w Bałtyckiej Wyższej Szkole Humanistycznej w Koszalinie.

Śledztwo IPN przeciwko kpt. SB Stanisławowi Kłysowi

30 czerwca 2008 r. IPN wszczął śledztwo przeciwko dr Stanisławowi Kłysowi, byłem kapitanowi SB, za prześladowanie mecenasa Stanisława Hejmowskiego– legendarnego obrońcy Powstańców z Czerwca ’56 w Poznaniu[1].

Działalność społeczna [edytuj]

  • 1952-1990 członek PZPR.
  • od 1974 działacz Stowarzyszenia Archiwistów Polskich (przewodniczący Sądu Koleżeńskiego w latach 2002-2007),

Oficer stalinowskiego UB dziś uczy studentów prawa

Polska The Times. 2008-06-27

Stanisław Kłys po tragicznych wydarzeniach poznańskiego Czerwca ’56 prześladował obrońcę zbuntowanych robotników, mec. Stanisława Hejmowskiego. Dziś ten były oficer UB jest profesorem nadzwyczajnym uczelni w Koszalinie i wykłada prawo. Wczoraj, dokładnie w przededniu 52. rocznicy Czerwca, egzaminował studentów.

Kłys rozpoczął pracę w Urzędzie Bezpieczeństwa jeszcze w czasach stalinowskich, w 1954 roku. Trzy lata po poznańskim zrywie, w 1959 roku, wszczął sprawę o kryptonimie Maestro przeciwko poznańskiemu adwokatowi Stanisławowi Hejmowskiemu…
Z inicjatywy Kłysa preparowano dokumenty dowodzące rzekomego łamania prawa przez Hejmowskiego i rozpowszechniano szkalujące informacje. Adwokata pozbawiono prawa wykonywania zawodu i obciążono wysokimi grzywnami. Dzisiejszy profesor koszalińskiej uczelni uniemożliwiał prawnikowi wyjazd do rodziny do Szwecji. Zaszczuwany latami obrońca robotników podupadł na zdrowiu.

Były SB-ek znowu uczy studentów

Głos Wielkopolski, 11.08.2010

Oburzeni czytelnicy poinformowali nas, że były funkcjonariusz UB i SB, wieloletni prześladowca słynnego obrońcy uczestników Poznańskiego Czerwca 1956 roku, Stanisława Hejmowskiego uczy w Poznaniu studentów. Stanisław Kłys wykłada w Wyższej Szkole Bezpieczeństwa na kierunkach pedagogika, historia i bezpieczeństwo narodowe. Kombatanci uważają, że były oficer bezpieki nie ma moralnej legitymacji do edukowania studentów….

Przed dwoma laty Kłys wykładał w Bałtyckiej Wyższej Szkole Humanistycznej. Kierownictwo uczelni uznało jednak, że zataił on swoją przeszłość i zrezygnowało ze współpracy z byłem oficerem bezpieki.
Zwróciliśmy się do Wyższej Szkoły Bezpieczeństwa z pytaniami, czy jej władzom znana jest przeszłość Stanisława Kłysa oraz czy uważają, że prześladowca mecenasa Hejmowskiego ma moralne prawo do nauki studentów. Odpowiedzi na żadne z pytań nie uzyskaliśmy. – Uczelni nie są znane przeszkody prawne do prowadzenia zajęć z przedmiotów adekwatnych do wykształcenia – stwierdziła Natalia Majchrzak, asystentka rektora WSB.