Oświadczenie AKO w sprawie IPN

 

Poznań, 25 sierpnia 2012 r.

Oświadczenie

Akademickiego Klubu Obywatelskiego

im. Prezydenta Lecha Kaczyńskiego w Poznaniu

w sprawie zapewnienia prawidłowego funkcjonowania

Instytutu Pamięci Narodowej

Akademicki Klub Obywatelski zdecydowanie potępia działania władz Rzeczypospolitej Polskiej, które doprowadziły do sprzedaży budynku Centrali Instytutu Pamięci Narodowej w Warszawie, zajmowanego przez IPN od roku 2000. Na przystosowanie obiektu przy ul. Towarowej 28 do magazynowania i udostępniania badaczom i wymiarowi sprawiedliwości specyficznych materiałów archiwalnych, Skarb Państwa wydał dotąd ponad 17 milionów złotych. Z utratą budynku wiąże się nie tylko zaprzepaszczenie poniesionych na jego adaptację nakładów, ale przede wszystkim niebezpieczeństwo całkowitego zablokowania prac Instytutu.

Władze IPN alarmują bowiem, że nie jest możliwe przeniesienie części realizowanych przy ul. Towarowej 28 zadań do innych wynajmowanych pomieszczeń. Chodzi przede wszystkim o magazyn akt tajnych, wyposażony w specyficzne zabezpieczenia i funkcjonujące w IPN bezpieczne systemy teleinformatyczne. Przeniesienie akt i ich rozmieszczenie w nowej siedzibie spowodowałoby zatrzymanie na długo prac Instytutu.

Jak czytamy w komunikacie rzecznika prasowego IPN: „w przypadku nierozwiązania tej sytuacji w najbliższym czasie, realne jest niebezpieczeństwo całkowitego sparaliżowania pracy IPN po upływie terminu wypowiedzenia umowy najmu przez nabywcę obiektu, a co za tym idzie uniemożliwienie Instytutowi wykonywania ustawowych obowiązków, w tym także prac świadczonych na rzecz innych organów państwa. […] Tymczasem Minister Skarbu Państwa poinformował, że nie dysponuje na terenie Warszawy nieruchomością odpowiadającą potrzebom IPN.”

Nie możemy dopuścić, aby wraz z utratą siedziby Centrali IPN doszło do całkowitego sparaliżowania prac Instytutu – eksponenta sumienia narodowego, próbującego w żmudnym i trudnym, ciągle zakłócanym procesie, eliminować z polskiego życia publicznego osoby, które sprzeniewierzyły się etosowi służby Narodowi – a dzisiaj stanowią, z racji możliwości szantażu, realne zagrożenie dla suwerenności państwa.

My, członkowie Klubu, od początku swojej działalności opowiadaliśmy się jednoznacznie za koniecznością przeprowadzenia lustracji i wydaliśmy w obronie zagrożonego już w przeszłości bytu i sprawnego funkcjonowania IPN kilka oświadczeń – ponownie alarmujemy opinię publiczną w tej sprawie.

Zwracamy się zatem do władz Rzeczypospolitej Polskiej – w szczególności do premiera Donalda Tuska i ministra finansów Jacka Rostowskiego – o pilne sfinansowanie z budżetu państwa wykupu budynku IPN. Nieznalezienie w wielosetmiliardowym budżecie kwoty kilkunastu milionów złotych na ten cel, choćby w kontekście rozrzutnego finansowania inwestycji związanych z EURO 2012, kompromituje polskie władze państwowe.

Jakiekolwiek zagrożenie sprawnego funkcjonowania IPN jest niezwykle groźne dla moralnych podstaw bytu państwa polskiego, bowiem oznacza zablokowanie lustracji oraz zaprzestanie ważnych prac historycznych i działalności edukacyjnej Instytutu.

Apelujemy do wszystkich patriotycznych środowisk w kraju o wywieranie presji na władze Rzeczypospolitej Polskiej w obronie Instytutu Pamięci Narodowej i możliwości wypełniania przez niego funkcji, do których został powołany.

W imieniu Akademickiego Klubu Obywatelskiego:

  1. prof. dr hab. Stanisław Mikołajczak – UAM – Przewodniczący AKO
  2. ks. dr Adam Adamski Cor – UAM
  3. mgr Przemysław Alexandrowicz – KIK
  4. mgr Mirosław Andrałojć – archeolog
  5. dr Aleksandra Andruszewska – Inst. Wł. Nat. Poznań
  6. mgr Krystyna Andrzejewska – UAM
  7. dr hab. Bartłomiej Andrzejewski – PAN
  8. prof. dr hab. Marek Andrzejewski – Uniw. Szczeciński
  9. dr Róża Antkowiak – UAM
  10. prof. dr hab. Wiesław Antkowiak – UAM
  11. prof. dr hab. Barbara Apolinarska – PAN
  12. dr Adam Babula – UAM
  13. dr Lidia Banowska – UAM
  14. dr Arkadiusz Bednarczuk – UAM
  15. prof. dr hab. Leszek Bednarczuk – PAN Kraków
  16. prof. dr hab. dr h.c. Czesław Błaszak – UAM
  17. mgr Janina Błaszak – PP
  18. dr Mirosława Błaszczak-Wacławik – Uniw. Śląski
  19. prof. dr hab. dr h.c. Jacek Błażewicz – PP
  20. dr Paweł Binek – UP Kraków
  21. prof. dr hab. Krystyna Boczoń – UMed
  22. prof. dr hab. Władysław Boczoń – UAM
  23. prof. dr hab. Mieczysława Irena Boguś – PAN Warszawa
  24. dr Krzysztof Borowczyk – UAM
  25. dr inż. Krzysztof Borowiak
  26. ks. prof. dr hab. Paweł Bortkiewicz – UAM
  27. dr hab. Mariusz Bryl – UAM
  28. prof. dr hab. Jerzy Brzeziński – Uniw. Zielonogórski
  29. dr Krystyna Celichowska – lekarz
  30. doc. dr hab. Bogdan Celichowski – architekt
  31. dr Marek Chabior – Uniw. Technologiczny Szczecin
  32. dr inż. Stanisław Chęciński – Politechnika Wrocławska
  33. prof. dr hab. Adam Choiński – UAM
  34. dr Remigiusz Ciesielski – UAM
  35. prof. dr hab. med. Andrzej Cieśliński – UMed
  36. dr Ewa Ciosek – UAM
  37. dr Elżbieta Czarniewska – UAM
  38. dr Bożena Cząstka-Szymon – WSP Katowice
  39. prof. dr hab. Janusz Czebreszuk – UAM
  40. mgr Zbigniew Czerwiński – radny Sejmiku Wlkp.
  41. dr inż. Stanisław Czopor – leśnik
  42. prof. dr hab. Jacek Dabert – UAM
  43. dr Mirosława Dabert – UAM
  44. mgr Jan Dasiewicz
  45. dr Maria Dąbrowska-Bąk – UAM
  46. mgr inż. Maria Dolata – architekt
  47. mgr Danuta Anna Domaradzka – UMed
  48. inż. Józef Drausowski
  49. prof. dr hab. Leon Drobnik – UMed
  50. prof. dr hab. Edward Dutkiewicz – UAM
  51. prof. dr hab. Maria Dutkiewicz – UAM
  52. dr Tadeusz Dziuba – poseł na Sejm RP
  53. mgr Sylwiana Firin – Gramowska
  54. dr Jerzy Fischbach
  55. prof. dr hab. Bolesław Fleszar – Polit. Rzeszowska
  56. prof. dr hab. Antoni Florkiewicz
  57. mgr inż. Wojciech Foltyn – rolnik
  58. mgr inż. Bogdan Freytag
  59. dr hab. Jerzy Galina – PAN
  60. mgr Witold Gedymin – UE
  61. dr Grzegorz Gertig – U Med
  62. prof. dr hab. Bożena Górczyńska-Przybyłowicz – UAM
  63. prof. dr hab. Ewa Anna Gruszczyńska-Ziółkowska – Uniw. Warszawski
  64. prof. dr hab. Witold Grzebisz – UP
  65. mgr Stanisław Grzesiek – artysta plastyk

  66. dr Michał Haake – UAM

  67. dr Zdzisław Habasiński – informatyk

  68. dr Jolanta Hajdasz – nauczyciel akademicki
  69. mgr Iwona Horodecka – kustosz; Biblioteka Raczyńskich
  70. prof. dr hab. Henryk Hudzik – UAM
  71. mgr Eugeniusz Ilmak – Uniw. Zielonogórski
  72. prof. dr hab. Jacek Jackowski – PP
  73. prof. dr hab. dr h.c. Zbigniew Jacyna-Onyszkiewicz – UAM
  74. prof. dr hab. Dobrochna Jankowska – UAM
  75. prof. dr hab. Artur Jarmołowski – UAM
  76. prof. dr hab. Jarosław Jarzewicz – UAM
  77. dr Teresa Jerzak-Gierszewska – UAM
  78. prof. dr hab. Marek Jerzy – UP
  79. mgr Jolanta Jasińska – nauczyciel
  80. prof. dr hab. Tomasz Jasiński – UAM
  81. mgr inż. Andrzej Judek
  82. mgr Kazimierz Jósko-Wielgocki – radca prawny
  83. dr Jerzy Kaczmarek – UAM
  84. dr Józef Kapusta – IBiA Warszawa
  85. prof. dr hab. Janusz Kapuściński
  86. dr Zofia Karaszkiewicz
  87. dr Anna Kasprzyk – UAM
  88. prof. dr hab. Andrzej Kaźmierski – UAM
  89. mgr Iwona Klimaszewska – UAM
  90. prof. dr hab. Bożena Klimczak – UE Wrocław
  91. prof. dr hab. Zdzisław Kołaczkowski – AWF
  92. mgr Izabela Komar-Szulczyńska – UAM
  93. prof. dr hab. Aleksander Kośko – UAM
  94. prof. dr hab. Stanisław Kozłowski – UP
  95. prof. UP dr hab. Henryka Kramarz – UP Kraków
  96. prof. dr hab. Marek Kraska – UAM
  97. prof. dr hab. Tadeusz Marek Krygowski – Uniw. Warszawski
  98. dr Henryk Krzyżanowski – UAM
  99. prof. dr hab. Grzegorz Kubski – Uniw. Zielonogórski
  100. prof. dr hab. Grzegorz Kucharczyk – PAN
  101. dr Dariusz Kucharski – Warsztaty Idei Obywateli Rzeczypospolitej
  102. prof. dr hab. Mieczysław Kujawski
  103. prof. dr hab. Maria Kujawska – UAM
  104. inż. Julian Kulczyński – rolnik
  105. mgr Ewa Kuleczka – Drausowska
  106. dr Małgorzata Kulesza-Kiczka – lekarz
  107. dr Katarzyna Kulińska – PAN
  108. prof. dr hab. Tadeusz Kuliński – PAN
  109. dr Krystyna Laskowicz – nauczyciel akademicki
  110. dr Przemysław Lehmann – PAN
  111. mgr Elżbieta Leszczyńska – UAM
  112. dr Maria Leśniewicz – PP
  113. prof. dr hab. Ignacy Lewandowski – UAM
  114. dr Jarosław Liberek – UAM
  115. mgr Jolanta Lisiak – architekt
  116. mgr Rafał Lisiak – architekt
  117. prof. dr hab. inż. Władysław Łańczak – PP
  118. mgr Agata Ławniczak – dziennikarz
  119. dr Eryk Łon – UE
  120. mgr Małgorzata Łośko – UAM
  121. dr Piotr Łukasiak – PP
  122. prof. dr hab. Andrzej Maciejewski – UAM
  123. mgr Małgorzata Maciukiewicz – UAM
  124. mgr Agata Macniak
  125. ks. kan. lic. Tadeusz Magas – duszpasterz „S”
  126. ks. inż. Jan Majchrzak – Chodzież
  127. dr hab. Przemysław Makarowicz – UAM
  128. prof. dr hab. Andrzej Malinowski – UAM
  129. prof. dr hab. Jerzy Marcinek – UP

  130. prof. dr hab. Arkadiusz Marciniak – UAM
  131. prof. dr hab. Wojciech Markiewicz – PAN
  132. mgr Jan Martini – artysta muzyk
  133. mgr Helena Materny – nauczyciel
  134. mgr Ryszard Materny
  135. mgr Maria Matysiak – UAM
  136. inż. Janusz Matysiak – przedsiębiorca
  137. prof. dr hab. Karol Mausch – UAM

  138. prof. dr hab. inż. Krystyna Mędrzycka – Polit. Gdańska
  139. dr Jerzy Michalik – UAM
  140. prof. dr hab. inż. Jacek Bolesław Michalski – UP
  141. prof. dr hab. Michał Mierzejewski – Uniw. Wrocławski
  142. dr Bożena Mikołajczak – UAM
  143. prof. dr hab. Krzysztof Moliński – UP
  144. mgr Celina Monikowska-Martini – artysta muzyk
  145. mgr Grażyna Musiał – MN Poznań
  146. prof. dr hab. Grzegorz Musiał – UAM
  147. prof. dr hab. Czesław Muśnicki – UP
  148. mgr Danuta Namysłowska – nauczyciel
  149. prof. dr hab. Andrzej Nowak – UJ Kraków
  150. mgr Wilhelmina Nowak
  151. dr hab. Aurelia Nowicka – UAM
  152. prof. dr hab. Elżbieta Nowicka – UAM
  153. dr Małgorzata Okulicz-Kozaryn – UAM
  154. prof. dr hab. Radosław Okulicz-Kozaryn – UAM
  155. Włodzimiera Pajewska – UAM
  156. inż. Ryszard Paprzycki
  157. prof. dr hab. Jan Paradysz – UE

  158. prof. dr hab. Stanisław Paszkowski – UP
  159. dr Andrzej Pawuła – UAM
  160. prof. dr hab. Krystyna Pecold – UMed
  161. dr Barbara Peplińska – UAM
  162. dr Ryszard Piasek – reżyser
  163. mgr Mikołaj Pietraszak-Dmowski – Fundacja Raczyńskich
  164. prof. dr hab. Barbara Piłacińska – UAM
  165. dr Ryszard Piotrowicz – UAM
  166. dr hab. Jacek Piszczek – IOR PIB Toruń-Poznań
  167. prof. dr hab. Jan Prostko-Prostyński – UAM
  168. mgr Maria Przybylska – UAM
  169. prof. dr hab. Andrzej Przyłębski – UAM
  170. prof. dr hab. Tadeusz Puchałka – PP
  171. prof. dr hab. Zdzisław Puślecki – UAM
  172. dr Jacek Radomski – UAM
  173. dr hab. Wiesław Ratajczak – UAM
  174. dr hab. Lucyna Rempulska – prof.nadzw. PP
  175. mgr Emilia Rogalińska – nauczyciel
  176. prof. dr hab. Tadeusz Rorat – PAN
  177. prof. dr hab. Grzegorz Rosiński – UAM
  178. prof. dr hab. Ewa Ryś – UAM
  179. dr Lech Różański
  180. mgr Wanda Różycka-Zborowska – reżyser
  181. prof. dr hab. Wojciech Rypniewski – PAN
  182. prof. dr hab. Jan Sadowski – UAM

  183. prof. dr hab. Jerzy Samson-Zakrzewski – UMed
  184. mgr Halina Aurelia Siwa – dziennikarz
  185. prof. dr hab. Jan Skuratowicz – UAM
  186. dr Andrzej Jan Skrzypczak – PP
  187. prof. dr hab. Marian Smoczkiewicz – UMed
  188. mgr Janusz Smólski
  189. mgr Maria Sobańska-Liberek – UAM
  190. prof. dr hab. Marek Sozański – PP
  191. mgr Zygmunt Sporny – UAM
  192. dr Teresa Stanek – UAM
  193. prof. dr hab. Anna Stankowska – UAM
  194. prof. dr hab. Wojciech Stankowski – UAM
  195. mgr Piotr Stawicki – radca prawny
  196. mgr Gabriela Stępczak
  197. prof. dr hab. Kazimierz Stępczak – UAM
  198. mgr Bernadeta Sturzbecher – UAM
  199. dr inż. Krzysztof Szturzbecher – PP
  200. prof. dr hab. Wojciech Suchocki – UAM
  201. prof. dr hab. Eugeniusz Szcześniak – UAM
  202. prof. dr hab. Zofia Szczotka – UP
  203. dr hab. Andrzej Szpulak – UAM
  204. prof. dr hab. Jacek Sztaudynger – Uniw. Łódzki
  205. dr Anna Szukalska – PP
  206. mgr inż. Edwin Szukalski
  207. mgr Maciej Szulc – przedsiębiorca
  208. prof. dr hab. Roman Szulc – UMed
  209. dr Mirosław Szulczyński – UAM
  210. mgr Halina Szwarc-Hetmaniak – lekarz
  211. dr Hanna Szweycer
  212. prof. dr hab. Michał Szweycer
  213. prof. dr hab. Zofia Szweykowska-Kulińska – UAM
  214. dr Urszula Szybiak-Stróżycka – UAM
  215. prof. dr hab. Henryk Szydłowski – UAM
  216. mgr Stanisław Szymański – przedsiębiorca
  217. ks. prof. dr hab. Jan Szymczyk – KUL Lublin
  218. prof. dr hab. Wojciech Święcicki – PAN
  219. mgr Małgorzata Talarczyk-Andrałojć – archeolog
  220. prof. dr hab. Jerzy Tarajkowski – UE
  221. prof. dr hab. Kazimierz Tobolski – UAM
  222. mgr Grzegorz Tomczak – reżyser
  223. prof. dr hab. Lech Torliński – UMed
  224. mgr Jacek Tuchołka
  225. prof. dr hab. Ryszard Vorbrich – UAM

  226. prof. dr hab. Jerzy Bożydar Warchoł – UMed
  227. prof. dr hab. Jan Wawrzyńczyk – Uniw. Warszawski
  228. dr Marek Wedemann – UAM
  229. dr Maria Wejchan-Judek – PP
  230. prof. dr hab. inż. Jerzy Weres – UP

  231. dr Józef Wieczorek – Niezależne Forum Akademickie
  232. dr Jerzy Wierzchowiecki – Szpital Miejski Grodzisk Wlkp.
  233. prof. dr hab. Michał Wierzchowiecki – UMed
  234. dr Maria Wołuń-Cholewa – UMed
  235. prof. dr hab. Henryk Woźniakowski – Uniw. Warszawski
  236. dr Bartłomiej Wróblewski – WSPS Poznań
  237. mgr Andrzej Wybrański
  238. prof. dr hab. Barbara Wysocka – PAN
  239. prof. dr hab. Zygmunt Zagórski – UAM
  240. mgr Maria Zawadzka – nauczyciel
  241. prof. dr hab. Stefan Zawadzki – UAM
  242. mgr Tomasz Zdziebkowski – przedsiębiorca
  243. dr Franciszek Zerbe – lekarz
  244. dr Jerzy Zerbe – UAM
  245. mgr Małgorzata Zielonacka – adwokat
  246. dr Andrzej Zielonacki – adwokat
  247. dr Bronisława Zielonka – Uniw. Gdański
  248. dr Tadeusz Zysk – przedsiębiorca
  249. Jerzy Żarnowski – emeryt HCP
  250. prof. dr hab. Tadeusz Żuchowski – UAM
  251. dr Jakub Żmidziński – UAP

Stanisław Hoc – dr.hab, prawnik, wykładowca akademicki, ekspert sejmowy, b. funkcjonariusz MSW

Stanisław Hoc w bazie Ludzie Nauki

dr hab.  Stanisław  Franciszek  Hoc

Dyscypliny KBN:    nauki prawne
Specjalności:    prawo karne, kryminologia, kryminalistyka, prawo gospodarcze
Miejsca pracy:    Aktualne:
profesor nadzwyczajny  Uniwersytet Opolski; Wydział Prawa i Administracji; Katedra Prawa Karnego
profesor  Uczelnia Łazarskiego; Wydział Prawa; Katedra Prawa Gospodarczego
Nieaktualne:
profesor  Uniwersytet Opolski; Międzywydziałowy Instytut Prawa i Administracji
profesor  Wyższa Szkoła Handlu i Prawa im. Ryszarda Łazarskiego w Warszawie; Wydział Prawa; Katedra Prawa Gospodarczego
profesor  Wyższa Szkoła Handlu i Prawa im. Ryszarda Łazarskiego w Warszawie; Wydział Prawa; Katedra Prawa Gospodarczego i Handlowego
Pełnione funkcje:    Aktualne:
Kierownik  Uniwersytet Opolski; Wydział Prawa i Administracji; Katedra Prawa Karnego
Nieaktualne:
Kierownik  Wyższa Szkoła Handlu i Prawa im. Ryszarda Łazarskiego w Warszawie; Wydział Prawa; Katedra Prawa Gospodarczego i Handlowego
Ukończone studia:
1969,  prawo,  Uniwersytet Wrocławski,
Rozprawa doktorska:
Przestępstwo przeciwko porządkowi publicznemu w ujęciu art. 270 kk PRL, 30/03/1976,  Uniwersytet Wrocławski; Wydział Prawa i Administracji,

Uzyskany stopień doktor nauk prawnych w zakresie prawa, specjalność: prawo karne,
Rozprawa habilitacyjna:
Zagadnienia odpowiedzialności karnej za szpiegostwo, 23/02/1988,  Uniwersytet Śląski w Katowicach; Wydział Prawa i Administracji,

Uzyskany stopień doktor habilitowany nauk prawnych

Wydział Prawa i Administracji Uniwersytetu Opolskiego

RADA NAUKOWA

……Stanisław Hoc (Uniwersytet Opolski)…..

RADA WYDZIAŁU PRAWA I ADMINISTRACJI KADENCJI 2008-2012

Samodzielni pracownicy naukowo – dydaktyczni

……dr hab. Stanisław Hoc, prof. UO…..

Samodzielna Katedra Prawa Karnego

Kierownik katedry:
dr hab. Stanisław Hoc prof. UO

Prof. Stanisław Hoc „Karnoprawna ochrona informacji”

niwserwis.pl

Prof. Stanisław Hoc jest nie tylko wykładowcą akademickim, ale ma też ogromną, wieloletnią praktykę w organach odpowiedzialnych za zwalczanie przestępczości……Jest także od ponad 10 lat stałym ekspertem Sejmowej Komisji do Spraw Służb Specjalnych. „Karnoprawna ochrona informacji” to nie pierwsza jego publikacja. Prof. Hoc jest autorem książek: „Przestępstwa propagandy antypaństwowej w polskim prawie karnym” (Wrocław 1981), „Zagadnienia odpowiedzialności karnej za szpiegostwo” (Warszawa 1985), „Przestępstwa przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej” (Opole 2002, 2003), „Ochrona informacji niejawnych i innych tajemnic ustawowo chronionych. Wybrane zagadnienia” (Opole 2006)…..

Kancelaria Radcowska Chmaj i Wspólnicy

chmaj.pl

Eksperci

prof. dr hab. Stanisław Hoc – specjalista w zakresie: prawa celnego, prawa karnego, prawa dewizowego, administracji gospodarcze

O POTRZEBIE NOWELIZACJI ART. 5 UST. 1 PKT 2B
USTAWY O AGENCJI BEZPIECZEŃSTWA WEWNĘTRZNEGO ORAZ AGENCJI WYWIADU- STANISŁAW HOC
Uniwersytet Opolski

Przegląd policyjny

Szkolony przez Moskwę esbek ekspertem PO

niezalezna.pl 14.08.2012

Prof. Stanisław Hoc, doradca i darczyńca Platformy Obywatelskiej, do 1990 r. był funkcjonariuszem Departamentu II MSW. Jest także absolwentem czteroletnich studiów habilitacyjnych w ZSRS.

Ze zgromadzonych w Instytucie Pamięci Narodowej akt osobowych funkcjonariuszy służb specjalnych PRL wynika, że Stanisław Hoc karierę rozpoczął w Komendzie Wojewódzkiej Milicji Obywatelskiej w Opolu w październiku 1969 r. Przez kolejne lata wspinał się po szczeblach esbeckiej kariery – w 1983 r. trafił do Departamentu II MSW, gdzie zajmował się m.in. analizą informacji na temat działalności wywiadów zachodnich….

….Stanisław Hoc w styczniu 1977 r. został skierowany na szkolenie do Związku Sowieckiego. W tym czasie był już wykładowcą Wyższej Szkoły Oficerskiej im. Feliksa Dzierżyńskiego w Legionowie, która kształciła kadry służb specjalnych PRL i Milicji Obywatelskiej. W 1980 r. Stanisław Hoc wziął udział w organizowanym przez WSO seminarium pt. „Imperializm”, na którym przedstawił materiał dotyczący funkcji i zadań wywiadu RFN wobec Polski ludowej.

Po zlikwidowaniu SB Stanisław Hoc w 1990 r. został wiceszefem kontrwywiadu Urzędu Ochrony Państwa. W czasie pracy w UOP przełożonym Hoca był Konstanty Miodowicz, obecny poseł Platformy Obywatelskiej.

Aktualnie Hoc jest kierownikiem Samodzielnej Katedry Prawa Karnego Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu w Opolu. Wykłada również na uczelni Łazarskiego w Warszawie. Jako ekspert m.in. z dziedziny ochrony tajemnic niejawnych jest konsultantem Platformy Obywatelskiej w sejmowej komisji ds. służb specjalnych

 

Ryszard Nazarewicz – ubek, profesor habilitowany PAN i ANS

Ryszard  Nazarewicz w Bazie Ludzie Nauki

prof. dr hab.  Ryszard  Nazarewicz  (nie żyje)
Dyscypliny KBN:    nauki historyczne
Specjalności:    historia najnowsza
Członkostwo:    Nieaktualne:

Członek  Towarzystwo Naukowe im. Adama Próchnika
Promotor prac doktorskich:
Droga do powojennej stabilizacji w regionie częstochowskim w latach 1945-1948  01/01/1990,
autor rozprawy doktorskiej  Marian Kotarski ,
Recenzent prac doktorskich i habilitacyjnych:
Polski ruch oporu w walce z komunikacją okupanta w latach 1939 – 1945 na ziemiach polskich,  22/05/1987 ,
autor rozprawy doktorskiej  Aleksander Wojtczak

Ryszard Nazarewicz w Wikipedii

Ryszard Nazarewicz vel Ryszard Raps ps. Stefan (ur. 11 października 1921 we Lwowie, zm. 22 grudnia 2008 w Warszawie) – profesor zwyczajny historii, były podpułkownik MO, zastępca szefa Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego PRL dla miasta stołecznego Warszawy.

Był żołnierzem Gwardii Ludowej. W 1944 był oficerem do spraw informacji w III Brygadzie im. Józefa Bema Armii Ludowej, szef informacji i wywiadu Okręgu Częstochowa AL.

Od 1 lutego 1945 do 31 grudnia 1947 brał udział w walkach przeciwko oddziałom podziemia niepodległościowego.

W latach 1951-1956 pełnił funkcję naczelnika Wydziału V Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego PRL w Łodzi, a w okresie 1946-1951 zastępcy kierownika Miejskiego UBP w Łodzi w 1945.

Miał tytuł profesora zwyczajnego Polskiej Akademii Nauk. Był autorem kilku książek, m.in. Dylematy i dramaty Armii Ludowej. Był pracownikiem naukowym Instytutu Historii Ruchu Robotniczego Akademii Nauk Społecznych przy KC PZPR. Wieloletni członek Rady Naczelnej ZBoWiD.

Ryszard Nazarewicz w katalogu IPN

RYSZARD NAZAREWICZ – PARTYZANT, UBEK, „PROFESOR” – TADEUSZ M. PŁUŻAŃSKI

…..Po kilkunastoletnim „epizodzie” w bezpiece „ludowa” władza rzuciła byłego partyzanta na inny front walki z „reakcją” – walki piórem. Wtedy narodził się Nazarewicz – „profesor historii”. Jako pracownik m.in. Wyższej Szkoły Nauk Społecznych przy KC PZPR przez kolejne dekady dbał o „właściwy” obraz najnowszych dziejów Polski. Nie zapomniał oczywiście o swojej bojowej i wywiadowczej karcie – wychwalał dzieje Częstochowskiego Okręgu GL-AL. W ramach twórczości „naukowej” wydał wiele książek, nawet w III RP.
W numerze z lutego 2003 r. wspomnianego już „Głosu Kombatanta Armii Ludowej”, którego jest stałym autorem, Ryszard Nazarewicz napisał: „Prawda jest dlatego po naszej stronie, że od kilkunastu lat dominuje w radio, telewizji i prasie prawicowa wersja historii. Mało tego, że jest naświetlana pod kątem działania obecnej prawicy, ale jest również naświetlana w sposób obraźliwy, obelżywy dla nas, dla lewicowego ruchu oporu. Dla tych, którzy walczyli wtedy, kiedy inni zajmowali się wyszukiwaniem i mordowaniem ludzi, których uznawali za komunistów, za agentów itd. Ale i nadal to pojęcie »agenci« tkwi. Mamy ciągle w prasie prawicowej w kraju tego rodzaju czkawkę”…..

Ryszard Nazarewicz -wywiad Niezależnej Wytwórni Lewicowych Filmów

Czerwone dynastie: Ryszard Nazarewicz i jego córka Katarzyna – Jerzy Robert Nowak

2009-08-13 4:32 am

Dużą karierę w mediach po 1989 r. zrobiła Katarzyna Nazarewicz-Sosińska, m.in. pełniąc funkcje redaktora naczelnego “Expressu Wieczornego”, dyrektora wydawniczego magazynów “Playboy” i “Voyage”, swego czasu była kandydatką na rzecznika rządu AWS – UW. Jest córką byłego szefa wywiadu GL-AL w okręgu Częstochowa, późniejszego pułkownika UB Ryszarda Nazarewicza, który wsławił się nie tylko nadzorem UB zza biurka, lecz także osobistymi przesłuchaniami polskich patriotów…..

 

O stanie polskiej historiografii

Bogdan Musiał o  stanie  polskiej historiografii

( Casus prof. Włodzimierza Borodzieja a stan polskiej historiografii -dr Bogdan Musiał, Arcana, grudzień 2002 )

W czasach PRL wielu „historyków” zatrudnionych w instytucjach partyjnych, nauczycieli akademickich, publicystów i dziennikarzy pracowało pod dyktando partii fałszując obraz naszej przeszłości. Szczególnym zainteresowaniem komunistycznej historiografii cieszyła się historia najnowsza. Tu nie liczyła się prawda historyczna, lecz interes partii (władzy) oraz własna kariera.

Ofiarami tej działalności są całe pokolenia Polaków, których świadomość historyczna została wypaczona i zafałszowana. Paradoksalnie, że dzisiaj niektórzy z tych „kształtujących” wcześniej świadomość historyczną „po linii” partii – z przekonania lub oportunizmu – pozwalają sobie dziś na krytykę społeczeństwa polskiego zarzucając mu wypaczoną świadomość historyczną. Wydają się nie dostrzegać, iż jest to przecież zasługą ich wcześniejszych dokonań naukowych.

Największym dobrodziejstwem zmian politycznych po 1989 roku jest fakt, iż nie mają oni dziś monopolu na kształtowanie opisu naszej historii. Znikły bowiem dwa najpoważniejsze fundamenty ich naukowych karier: cenzura i wsparcie Wydziału Ideologicznego KC PZPR.

Po upadku komunizmu wiele osób było przekonanych, że zaczął się okres rzetelnych badań naukowych i odkłamywania najnowszych dziejów Polski. Faktycznie, po 1989 powstało wiele publikacji dotyczących tzw. „białych plam”, na przykład ważne monografie o okupacji sowieckiej Kresów 1939-1941, o oporze zbrojnym i społecznym w pierwszych latach PRL itd. Ale na ogół nie dokonywano prób rzetelnej krytyki najważniejszych publikacji historyków partyjnych traktując je jedynie jako skansen minionej epoki.

Autorzy tego typu prac byli w pierwszych latach III Rzeczpospolitej mało zauważalni; wydawało się, że ich czasy bezpowrotnie minęły. Część z nich zmieniła szybko dziedzinę badań z historii ruchu robotniczego, przyjaźni i współpracy polsko-radzieckiej itp. na tematy bardziej koniunkturalne, a przede wszystkim politycznie poprawne. Równocześnie konsekwentnie przemilczają swoje wcześniejsze publikacje lub wspominają o nich w sposób bardzo oględny, jak np. o „licznych publikacjach dotyczących ruchów społecznych w wieku XIX i XX”. Bez podawania konkretnych tytułów. Tylko nieliczni zmienili się naprawdę podejmując rzetelne badania.

Byli partyjni „historycy” po szeregu zwycięstw wyborczych postkomunistów zaczęli odzyskiwać jednak wcześniejszą pewność siebie. Ich działalność w czasach PRL przestała być czymś wstydliwym czy zasługującym na rozliczenie. Co prawda język ich najnowszych publikacji zmienił się, ale metody i tezy pozostały podobne a fałszerstwa stały się bardziej wysublimowane…..

„Samooczyszczenia” wśród polskich historyków po roku 1989 nie było i prawdopodobnie już nie będzie. Nie należy jednak sądzić, że czas rozwiąże problem dyspozycyjnych i nierzetelnych historyków – spuścizny czasów PRL. Przede wszystkim dlatego, iż ich działalność demoralizuje innych. Wydaje się więc, że nierzetelnych, niewiarygodnych historyków z okresu PRL należy opisać, wytykać i oceniać moralnie, a nie przemilczać ich istnienia.

Milczenie oznacza tolerowanie. Tymczasem obserwując całkowitą bezkarność partyjnych historyków, niektórzy młodzi naukowcy wyciągają z tego wnioski i zaczynają się podobnie zachowywać. Widzą, że kierowanie się etosem naukowym i kryterium prawdy historycznej nie gwarantuje kariery zawodowej.  Wręcz przeciwnie: może tylko spowodować konflikt z wpływowymi „starymi mistrzami”, którzy – blokując publikacje, pozbawiając dostępu do projektów naukowych lub nawet usuwając z pracy – mogą zniszczyć karierę każdego niewygodnego młodego naukowca.

Znacznie łatwiej przebiją się ci, którzy podobnie jak „dawni mistrzowie” pracę naukową traktują jak atrakcyjne miejsce pracy, interesują ich „granty”, zagraniczne wyjazdy. Zamiast odkłamywać historię, zabiegają o przychylne recenzje, wyróżnienia i nagrody w dominujących – politycznie poprawnych – mediach. Klimat dla „naukowców” o mentalności partyjnych, dyspozycyjnych „historyków” jest dzisiaj znowu, niestety, stosunkowo korzystny.

Dyspozycyjność, spełnienie oczekiwań mniej lub bardziej wpływowych partii czy środowisk, nie jest więc problemem jednej tylko, specyficznej generacji, czy też wyłącznie systemu komunistycznego. Skądinąd należy podkreślić, że nawet w nim duża część historyków (zapewne większość) zachowała niezależność i nie sprzeniewierzyła się etosowi naukowca.
Tym większa ich zasługa, że miało to miejsce w okolicznościach dużo trudniejszych niż na Zachodzie. Jak widać, jest to więc problem ogólny, etyczno-zawodowy, dotyczący nie tylko krajów komunistycznych, choć w systemach posttotalitarnych jest jaskrawo widoczny i poczynił najwięcej spustoszeń.

Brak rzeczowej krytyki prac autorów odpowiedzialnych za fałszerstwa i deformacje historyczne epoki komunistycznej, ma oprócz aspektu moralnego jeszcze inne konsekwencje…….brak „rozliczenia się” z historiografią PRL po 1989 roku doprowadził do tego, że niektórzy sądzą, iż można prace takie dalej rozpowszechniać jako wynik poważnych badań naukowych. Czynią to nawet za granicą i to wiele lat po upadku komunizmu w Polsce. Zjawisko to dobrze obrazuje sprawa książki Włodzimierza Borodzieja, znanego historyka, do niedawna prorektora Uniwersytetu Warszawskiego…….

….”kontrola jakości” w dziedzinie historiografii współczesnej, w Polsce nie funkcjonuje. Jej najważniejszym elementem jest otwarta i rzeczowa krytyka – to ona wymusza przestrzeganie podstawowych zasad warsztatu pracy naukowej. Tymczasem w Polsce panuje w tej dziedzinie atmosfera zupełnej niemal bezkarności. Praca prof. Borodzieja nie jest przecież jedynym przykładem. Innym, dużo bardziej spektakularnym efektem braku „kontroli jakości” jest ostatnia publikacja Jana Tomasza Grossa pt. „Sąsiedzi”. Autor oficjalnie ogłosił w niej nawet potrzebę „afirmacyjnego” traktowania niektórych źródeł, czyli rezygnację z ich naukowej krytyki. Wspomina też o „objawieniu”, które pozwoliło mu zrozumieć przebieg masakry w Jedwabnem bez przeprowadzenia należytych badań. Lista znanych „przeoczeń”, błędów, ahistorycznych spekulacji i bezpodstawnych oskarżeń pod adresem konkretnych osób jest w jego objętościowo skromnej publikacji tak długa, że trudno uwierzyć, aby były one tylko i wyłącznie efektem powierzchowności „badań” i braku elementarnej wiedzy o realiach panujących w okupowanej i powojennej Polsce, a nie skutkiem celowego działania.

Może nas tylko cieszyć fakt, że polscy naukowcy publikują za granicą prace na tematy dotyczące historii Polski. Jeśli my nie będziemy pisać o własnej historii – to zrobią to za nas inni, ze wszystkimi tego faktu konsekwencjami; wymownym przykładem jest właśnie ostatnie „dzieło” Jana Tomasza Grossa….

(podkreślenia red.   Tekst sprzed 10 lat ale nadal aktualny)