Kazimierz Łaski – major MBP i prof. ekonomii w Polsce do 1968 r.

baner człowiek nauki

Prof. Kazimierz Łaski – CV

serwis Centrum Badawczego  Transformacji, Integracji i Globalizacji TIGER http://www.tiger.edu.pl/

Curriculum Vitae

Nazwisko: Łaski
Imię: Kazimierz
Data urodzenia: 15.12.1921
Edukacja: 1945-1953

Szkoła Nauk Politycznych, Szkoła Główna Planowania i Statystyki, Wyższa Szkoła Kształcenia Kadr Naukowych przy KC PZPR

Stopnie naukowe: Magister, Doktor
Znajomość jezyków:

polski (jezyk ojczysty), niemiecki, angielski, francuski, rosyjski

Obecne stanowisko:

Konsultant naukowy, Wiedeński Instytut Międzynarodowych Studiów Ekonommicznych (WIIW)

Zainteresowania naukowe: makroekonomia, transformacja

Zajmowane stanowiska:

1991-1996 dyrektor naukowy,
Wiedeński Instytut Międzynarodowych Studiów Ekonomicznych (WIIW)

1994-1995 Wissenschaftskolleg zu Berlin

1971-1991 profesor zwyczajny ekonomii,
Universytet Jana Keplera, Linz

1969-1971 referent naukowy,
Austriacki Instytut Badań Gospodarczych (WIFO)

1966-1967 Directeur d’Etudes a titre étranger,
Ecole Pratique des Hautes Etudes, Paris

1950-1968 różne stanowiska
(profesor nadzwyczajny ekonomii, prorektor, dziekan, asystent) w Szkole Głównej Planowania i Statystyki

Kazimierz Łaski w Wikipedii

(ur. 15 grudnia 1921 w Warszawie) – polsko-austriacki ekonomista postkeynesowski, specjalizujący się w zagadnieniach makroekonomicznych oraz transformacji gospodarczej.

Urodził się w rodzinie żydowskiej jako Hendel Cygler. W okresie wojennym należał do Gwardii Ludowej. Uczestniczył w powstaniu warszawskim. Od 1945 do 1950 pracował w Ministerstwie Bezpieczeństwa Publicznego, w którym od stanowiska referenta doszedł do funkcji naczelnika wydziału w Departamencie IV MBP. Służbę zakończył w stopniu majora. W 1950 został oddelegowany do dyspozycji KC PZPR i skierowany do Instytutu Kształcenia Kadr Naukowych. W tym samym roku ukończył studia w Szkole Głównej Planowania i Statystyki, a w 1953 obronił na tej uczelni doktorat. Pozostał na niej zatrudniony do 1968, pełniąc funkcje m.in. dziekana, prorektora oraz kierownika Katedry Ekonomii Politycznej na Wydziale Handlu Zagranicznego w okresie, gdy w katedrze pracował Michał Kalecki. Wykładał także w Instytucie Nauk Społecznych przy KC PZPR. W latach 1966-1967 współpracował z École pratique des hautes études (EPHE) w Paryżu.

W wyniku wydarzeń marcowych 1968 pozbawiony profesury i kierownictwa katedry oraz zdegradowany do stopnia szeregowca w ramach struktur wojskowych, wyemigrował do Austrii. Znalazł zatrudnienie w Austriackim Instytucie Badań Gospodarczych (WIFO, 1969-1971), a następnie na Uniwersytecie Johannesa Keplera w Linzu, gdzie pozostał na stanowisku profesora zwyczajnego do 1991. W latach 1991-1996 pełnił funkcję dyrektora naukowego Wiedeńskiego Instytutu Międzynarodowych Studiów Ekonomicznych (WIIW), z którym nadal współpracuje w charakterze konsultanta naukowego.

Katalog IPN….Inne informacje o funkcjonariuszu i służbie

Walczył w Powstaniu Warszawskim na Starówce w drużynie sztabowej AL (pseudonim „Kazik”). Z dniem 17.11.1950 oddelegowany do dyspozycji KC PZPR w związku ze skierowaniem do Instytutu Kształcenia Kadr Naukowych przy KC PZPR. W dniu 28.11.1968 wyjechał na pobyt stały do Izraela. Rozkazem personalnym nr 0139 z dnia 03.08.1974 podpisanym przez gen. armii Wojciecha Jaruzelskiego został pozbawiony stopnia oficerskiego „z powodu braku wartości moralnych” i zdegradowany do stopnia szeregowca (IPN BU 2174/2016, k. 23).
CV i publikacje

Najlepsi polscy ekonomiści

Puls Biznesu,

Stanisław Gomułka, Elżbieta Mączyńska, Kazimierz Łaski – to ścisła czołówka polskich ekonomistów wg „Gazety Bankowej”

Jan Kantyka – prof.dr hab. i inżynier dusz w PRL, nadal uczy studentów

baner człowiek nauki

Prof. dr hab. Jan Kantyka

serwis  Akademii ‚Artes liberales’

‚Historyk, profesor zwyczajny Uniwersytetu Śląskiego, pracuje w Instytucie Nauk Politycznych i Dziennikarstwa UŚ. Główne zainteresowania badawcze: najnowsza historia polityczna Polski, współczesna historia Śląska (XIX–XX w.); dzieje polskiego ruchu robotniczego, w tym: Polskiej Partii Socjalistycznej, Polskiej Partii Robotniczej, Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej; historia polskiego ruchu młodzieżowego: OMTUR, ZWM RP “Wici”, ZMP, ZMS, ZHP; historia klasowego ruchu zawodowego, w tym Związku Zawodowego Górników, Związku Zawodowego Hutników; polityka III Rzeszy na ziemiach polskich, ruch oporu w czasie II wojny światowej, w tym ruch oporu w KL Auschwitz–Birkenau. Kształtowanie się władzy ludowej, dzieje polityczne Polski Ludowe; przemiany społeczno–polityczne w III RP. Z tego zakresu opublikował łącznie 127 artykułów i rozpraw oraz 35 publikacji zwartych’…..

prof. dr hab. Jan Kantyka   

 serwis Zakładu Dziennikarstwa Uniwersytetu Śląskiego.      

Profesor w Zakładzie Dziennikarstwa Uniwersytetu Śląskiego. Interesuje się historią Polski XX wieku, szczególnie dziejami politycznymi oraz partiami politycznymi. W latach 1978-1979 oraz 1981-1987 pełnił funkcję Dziekana Wydziału Nauk Społecznych.

        Za działalność naukową był nagradzany nagrodami Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, JM Rektora Uniwersytetu Śląskiego oraz nagrodą Czerwonej Róży „Trybuny Ludu”….

Jan Kantyka w Wikipedii

(ur. 1933)– polski historyk, politolog, prof. dr hab.

Specjalizuje się w historii najnowszej, historii ruchu robotniczego. Jest pracownikiem naukowym Instytutu Nauk Politycznych i Dziennikarstwa Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach, Wydziału Nauk Społeczno-Pedagogicznych w Katowicach Wyższej Szkoła Pedagogicznej Towarzystwa Wiedzy Powszechnej oraz Wyższej Szkoły Bankowości i Finansów w Bielsku-Białej. W czasach PRL był długoletnim członkiem Komitetu Redakcyjnego kwartalnika KC PZPR Z Pola Walki, w którym publikowano artykuły na temat historii polskiego i międzynarodowego ruchu robotniczego i komunistycznego.

Inżynier dusz. Prof. Jan Kantyka, ideolog komunizmu, dziś ostrzega przed powrotem systemów totalitarnych

Tomasz Szymborski – wpolityce.pl, 13.03.2013

Właściwie nikogo już nie dziwi, że ideolog który większość swojego naukowego żywota poświęcił wspieraniu i obronie komunizmu, dziś ostrzega przed powrotem systemów totalitarnych i nadal uczy studentów dziennikarstwa….Obecnie jest pracownikiem Instytutu Nauk Politycznych i Dziennikarstwa Uniwersytetu Śląskiego [http://www.dziennikarstwo.us.edu.pl/Kantyka.html]. Uczy studentów….
…artykuł „Obiektywne spojrzenie na przebytą drogę” (Dziennik Zachodni nr 171, wydanie weekendowe z 21-22 lipca 1984 r.). To hołd Kantyki złożony partyjnej nomenklaturze i aparatowi PZPR z okazji 40. rocznicy Manifestu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego, czyli Święta 22 lipca…..

Historyk Jan Kantyka w książce z 1984 roku pisze o zbrodniach, jakich partyzanci dopuszczali się na przedstawicielach władzy ludowej…..

.…. Raport Senackiej Komisji Historycznej UŚ za rok 2007-2008: „W okresie po stanie wojennym dziekan Wydziału Nauk Społecznych prof. Jan Kantyka wezwał do swego gabinetu studentów: Adama Jawora i Macieja Wojciechowskiego, gdzie zostali przesłuchani przez oficera SB, kapitana Bąka. Ten sam dziekan z inspiracji SB podjął starania o „neutralizację” i usunięcie studenta Jana Jurkiewicza, zwłaszcza, że część kadry opierała się naciskom władz Uczelni, by zaostrzyć wobec Jurkiewicza i kilku innych działaczy NZS rygory egzaminacyjne.

 

Przyjaciele bezpieki na uniwersytecie

Przemysław Harczuk, Gazeta Polska

…. Z kolei dziekan WNS Jan Kantyka namawiał wykładowców, aby oblewali niewygodnych politycznie studentów oraz bez zażenowania pozwalał na przesłuchiwanie studentów przez funkcjonariuszy SB w swoim gabinecie….

Gabriel Temkin – ekonomista, prof. przy KC PZPR, też w USA i w Kanadzie

baner człowiek nauki

Gabriel Temkin w Wikipedii

Gabriel Temkin (ur. 16 lutego 1921, Łódź – zm. 15 lipca 2006, Sarasota, USA) – polski ekonomista, profesor Wyższej Szkoły Nauk Społecznych i Brock University w Kanadzie.

…Od wybuchu II wojny światowej przebywał na terenie ZSRR, następnie jako żołnierz Armii Czerwonej walczył na froncie austriackim.

Po wojnie w 1946 powraca do Łodzi, gdzie kontynuuje studia na Wydziale Prawno-Ekonomicznym Uniwersytetu Łódzkiego. W tym też roku wstępuje do Polskiej Partii Robotniczej. Od 1949 do 1957 praca w Dwuletniej Szkole przy Komitecie Centralnym PZPR (od asystenta do zastępcy dyrektora), od 1957 do 1968 praca w Wyższej Szkole Nauk Społecznych przy KC PZPR (od pracownika naukowego do zastępcy dziekana w Katedrze Ekonomii Politycznej). W latach 1959-1968 doradca ekonomiczny Wicepremiera PRL.

Pod koniec 1968 wyjechał z żoną i dwójką dzieci do USA….

Biogram Gabriela Temkina na stronach Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego

 

GABRIEL TEMKIN

16.02.1921 – 15.07. 2006

Zachłannie czytający  i wcześnie zaangażowany w  ruchu politycznym, w wieku niespełna lat 16-tu jest członkiem KZMP, aż do rozwiązania partii komunistycznej przez Komintern, czyli trochę ponad rok.  Jego wczesne zainteresowanie procesami gospodarczymi i nauką ekonomii było inspirowane głównie  młodzieńczymi lekturami marksistowskimi: Kautsky, Bucharin,Lenin, Engels i  Marks, między innymi.

Inwazja niemiecka 1939 r. bezpośrednio  zagroziła polskim Żydom zagładą; ale gdy Związek Radziecki na zasadzie paktu /Ribentrop-Mołotow/ zajął  wschodnie  polskie tereny, pilnie strzeżona  granica stała się na pewien okres czasu prawie amorficzna  i  tysiące Żydów polskich skorzystało z tej szansy na przeżycie, uciekając na Wschód. TEMKIN znalazl się, wraz ze swoją młodzieńczą miłością i przyszłą żoną, Hanną, najpierw na Uralu, gdzie przez krótki okres czasu  pracował w kopalni węgla, a  od kwietnia 1940 do inwazji Niemiec na Związek Radziecki , 22 czerwca 1941r,  w Homlu, zatrudniony jako tkacz w Spółdzielni  „Gomtekstil”. Jednocześnie  uczył się w „Wieczorowej szkole średniej dla młodzieży pracującej” /zajęcia pięć razy na tydzień, od 7-mej do 10-tej wieczorem/ pragnąc zrealizować marzenie o dostępie do studiów wyższych.
……W lipcu 1941 został powołany do wojska. Przeżył  ponad rok służby w „Batalionach  Pracy”, kopiąc okopy przeciwtankowe w pobliżu linii frontowych, dopóki takie linie były; przeżył niemiecki obóz  jeniecki, skąd uciekał dwukrotnie; przeżył obóz NKWD  sprawdzający  „lojalność”  byłych jeńców wojennych, i tyfus plamisty; powtórnie zmobilizowany przeżyl ponad dwa lata służby frontowej  w  pułku piechoty nr 458, 78 dywizji piechoty i awansując od szeregowca do starszego sierżanta w jednostce zwiadowczej  i tlumacza pułku,  przeszedł z nim w bojach od Kałacza nad Dnieprem do Budapesztu i Austrii. Swoje dramatyczne losy wojenne TEMKIN opisał w książce, wydanej w 1998r. „My Just War. The Memoir of a Jewish Red Army Soldier in World War II”, Presidio Press, Novato, USA…….
…. Zdemobilizowany w pażdzierniku 1945; nagrodzony orderami: „Za Otwagu”, „Krasnaja Zwiezda”,  i  „Sława 3-go stopnia” udał się do Leningradu, gdzie Hanna byla już w tym czasie studentką Wydziału Filozofii Uniwersytetu Leningradzkiego, i po zdaniu egzaminów wstępnych,  został przyjęty na pierwszy rok studiów na
Wydziale Ekonomicznym  Uniwersytetu Leningradzkiego.

W lipcu 1946 r. TEMKIN, wraz żoną, wraca do Łodzi; kontynuuje studia  na Wydziale Prawno-Ekonomicznym Uniwersytetu Łódzkiego, które  ukończy  w 1949 r., uzyskując  tytuł Magistra Nauk Ekonomicznych. W 1946 r. wstępuje do PPR. W 1948-1949  pracuje  w bibliotece Rocznej Szkoły PPR, w Łodzi.

W 1949 r., TEMKIN otrzymuje ofertę pracy w  Warszawie;  tu zaczyna się nowy  rozdział jego życia: praca naukowa  i pedagogiczna.

1949-1951- asystent w Katedrze Ekonomii Politycznej  Dwuletniej Szkoły przy KC
PZPR
1951-1954   – zastępca kierownika Katedry Ekonomii Politycznej.
1955-1957   – zastępca dyrektora Dwuletniej Szkoły przy KC PZPR.
1957-1962   – pracownik naukowy Katedry Ekonomii Politycznej Wyższej Szkoły                       Nauk Społecznych przy KC PZPR
1962-1968  –  Docent w Katedrze Ekonomii Politycznej Wyższej Szkoły Nauk                 Społecznych.
1966-1968  –  Zastępca dziekana, tamże
1959-1968   – Doradca ekonomiczny Wicepremiera PRL
…..

Gdy na początku lat pięćdziesiątych powołany zostaje Instytut  Nauk Społecznych przy KC PZPR, TEMKIN współpracuje  z  tą  placówką, prowadząc konsultacje dla „aspirantów”, przygotowujących prace doktorskie. Jednak jego własna praca badawcza nie rozwija się pomyślnie, napotykając na  poważne kłopoty natury teoretycznej i ideologicznej.  Rozczarowany rezultatem pracy nad własnym  doktoratem, zniszczy ponad 150 stron napisanego i zaakceptowanego już tekstu. ….
….W okresie 1954-1956, gdy coraz wyraźniejszy staje się  w PZPR ferment ideologiczny i narasta opór przeciwko  zakłamaniu ideowemu, spadkowi poziomu życiowego, gdy rośnie żądanie demokracji wewnątrz partyjnej, jednym słowem gdy zbliżał się tzw. Polski Październik,TEMKIN był  zaangażowany na rzecz ruchu reformy politycznej w swoim środowisku, a listy  anonimowe, pełne gróźb i antysemickich wyzwisk, adresowane do niego, wyraźnie wskazywały nadawcę. ….
…..Na podstawie pracy: Karola Marksa obraz gospodarki komunistycznej    TEMKIN uzyskał stopień naukowy Doktora Nauk Ekonomicznych, nadany przez Radę Wydziału Ekonomii Politycznej Uniwersytetu Warszawskiego, 25 marca 1961 r.
…..Praca: Marks i  idea pieniądza pracy stała się podstawą  przewodu habilitacyjnegoTEMKINA i uzyskania stopnia naukowego Docenta, który nadała mu   Rada Wydziału Ekonomicznego Wyższej Szkoły Nauk Społecznych przy KC PZPR, w Warszawie, 14 listopada 1961 r.
W 1965 roku, książka „Marks i  idea pieniądza pracy”, otrzymała  nagrodę Ministra Szkolnictwa Wyższego,  za „szczególne osiągnięcia w dziedzinie badań naukowych”. ….
…..
W końcu 1968 roku TEMKIN wraz rodziną, żoną, Hanną, synem Henrykiem i córką – Heleną, opuścił Polskę.

W Kanadzie i USA zacząl się trzeci etap życia TEMKINA. Po początkowym, tymczasowym okresie     w USA, TEMKIN przyjął ofertę z Brock University, w St. Catharines, w Kanadzie. Tutaj też, w Brock University, średniej wielkości nowej Szkole Wyższej jakich wiele powstało  w końcu lat 1950-tych i  w 1960-tych w Kanadzie jak i w USA, TEMKIN wrócił w pełnym wymiarze do nauczania, pracy, którą lubił, a życie w spokojnym, niewielkim  mieście Kanadyjskim, malowniczo położonym nad wielkim jeziorem Ontario i bardzo blisko Wodospadu Niagary, sprzyjało odzyskaniu równowagi ducha.
TEMKIN budował swoje kursy wykładów od podstaw, systematycznie nad nimi pracując, rozwijając i ulepszając, wprowadzając niemal rok rocznie nowe materiały, omawiając i analizując najnowsze osiągnięcia w dziedzinie nauki ekonomii. Wykładał Comparative Economic Systems oraz Historię Myśli Ekonomicznej. Mial dobre stosunki ze studentami, jak świadczą liczne listy, które pisali do niego z różnych stron świata, długo po ukończeniu studiów w Brock, zarówno z Kanady, USA,  Anglii i czasem z Niemiec,  jak i z  nowych krajów w Afryce, a czasem  i z wysp o wciąż jeszcze egzotycznie brzmiących nazwach, jego byli studenci.
Po pewnej przerwie, wrócił również do publikowania.

Miejsca pracy i zajmowane stanowiska

1969                  Columbia University, New York, visiting scholar
1970                  New York State University, Department of Economics,
Stony Brook, visiting lecturer
1970 – 1986      Brock University, Professor, Department of Economics,
St.Catharines, Ontario, Canada.
1986 – 1991       Professor, Department of Economics, part-time
1991 –             Brock University nadaje TEMKINOWI  tytuł: Professor Emeritus.

MARZEC 1968 R. – WSPOMNIENIA STUDENTA POLITECHNIKI WARSZAWSKIEJ Cz.V.

MARZEC 1968 R. – WSPOMNIENIA STUDENTA POLITECHNIKI WARSZAWSKIEJ

Cz.V.

Władysław Grodecki

C I S Z A     P R Z E D    B U R Z Ą

Zabrakło zaledwie cztery godziny do zaplanowanego końca strajku. Gdyby szczęśliwie udało się dotrwać do godziny 8.00, gdy rozpoczyna się wzmożony ruch uliczny, gdy ludzie rozpoczynają pracę, spacyfikowanie kilkutysięcznego tłumu studentów zgromadzonych w GG byłoby dla „służb porządkowych” niezmiernie trudne? A co mógł przynieść kolejny dzień?

Niestety. Po przyjściu do akademika przez dłuższy czas słuchaliśmy komunikatów „golędziniaków”.

Nim bezgranicznie fizycznie i psychicznie wyczerpani rozeszliśmy się do swoich pokoi ktoś zauważył, że przed Politechniką zaczynają gromadzić się ludzie, by nas wspierać. Jakie było ich rozczarowanie, gdy zobaczyli, że G.G. jest pusty?

Tego dnia ( sobota 23 marca 1968 r. ) odwołano wszystkie zajęcia na uczelni, a wśród studentów i wykładowców panowała atmosfera smutku, przygnębienia i żalu. Dzielono studentów na tych co przetrwali do końca i tych co stchórzyli i wyszli wcześniej.

Gmach Główny był zamknięty w niedzielę i w poniedziałek. Szczęśliwie udało mi się wejść bocznym wejściem. Wewnątrz było już posprzątane i bardzo czysto. Na pozór jak dawniej, ale zajęcia dla czterech wydziałów zostały zawieszone, aż do odwołania! Studentom wydawano stypendium i bony żywnościowe oraz stemplowano legitymacje. Wszystko po to by zamiejscowi wyjechali z Warszawy!

Ostatnie dni marca i początek kwietnia minął względnie spokojnie, choć 28 marca był wiec na Uniwersytecie Warszawskim. Mimo zakazu organizacji wiecu, ze strony rektora, mimo odwołania wszystkich zajęć na UW od godz.16.00, mimo zakazu uczestnictwa studentów innych uczelni wiec się odbył, a mnie udało się wcisnąć do auli im. A. Mickiewicza ( Audytorium Maximum). Ok. 16.20 w obecności ok. 2 500 studentów wiec otwarto. Na wstępie odczytano rezolucję w sprawie zwolnienia ze swoich stanowisk profesorów UW oraz projekt rezolucji – „Odezwy do ludzi pracy”. Wspomniano o „liście otwartym” do Władysława Gomułki. Zaproponowano na 22 kwietnia 1968 r. spotkanie Władz z przedstawicielami uczelni by wyjaśnić wszystkie sporne problemy. Jeśli do niego nie dojdzie to możliwy jest ogólnopolski strajk okupacyjny. Do tego czasu zawieszone zostały wszystkie zgromadzenia! Ok. 18.00 wiec się zakończył i bocznymi wyjściami wychodziliśmy poza obręb uczelni!

Decyzja o zawieszeniu wszelkich akcji protestacyjnych tylko częściowo uspokoiła środowisko akademickie Warszawy. Studenci pilnie obserwowali poczynania władz państwowych i uczelnianych. Na przełomie marca i kwietnia 1968 r. miały miejsce następujące wydarzenia:

– Rektor PW Dionizy Smoleński ogłosił zajęcia dla 4 wydziałów od 2 kwietnia.

– W Życiu Warszawy przeczytałem o ostrych represjach Rektora UW w stosunku do organizatorów wiecu 28 marca 1968r.

– Na SGGW skreślono z listy 250 studentów. Podobną ilość także we Wrocławiu!

– Na UW rozwiązano kilka kierunków studiów i zarządzono ponowne wpisy.

– Bestselerem literackim w tym czasie był IV tom Dzieł W.I. Lenina , w którym opisano podobne niepokoje studenckie na początku XX w. Podobne były wówczas przyczyny rozruchów, hasła i oceny! Nierzadkie były widoki studenta z IV tomem dzieł W.I. Lenina pod pachą!

-Po niefortunnym zdjęciu „Dziadów”, los K. Dejmka wydawał się przesądzony, a jednak już 16 marca na scenie Teatru Narodowego wystawiono „Ciężkie czasy” Michała Bałuckiego. Przyjęto je z ogromnym aplauzem!

– 3 kwietnia odbyło się spotkanie z redaktorem Trybuny Ludu Janem Brodzkim, autorem artykułu „Odpowiedzialność za słowa i czyny”. Wystąpienie było pełne rezerwy, asekuranctwa i arogancji. Nawet nie próbował się bronić przed lawiną zarzutów pod adresem prasy!

– Dziekan Wydziału Geodezji i Kartografii prof. Czesław Kamela powiedział: „Jeśli komukolwiek z wydziału stanie się coś złego to poda się do dymisji!” Ten zacny człowiek zaapelował byśmy już nie angażowali się w żadne zamieszki!

– Do Zarządu Koła Naukowego Geodetów ( byłem szefem Sekcji Kartograficznej ) dotarł list z Pragi,

gdzie w terminie 20-21 kwietnia mieliśmy uczestniczyć w konferencji naukowej na miejscowym Uniwersytecie. Nie mogliśmy skorzystać z zaproszenia, a czescy przyjaciele przyjęli z żalem naszą rezygnację z wyjazdu przekazując przy okazji serdeczne pozdrowienia, trochę rad, a nawet hasła, które były przez nich używane w czasie tzw. „Praskiej wiosny”!

– Studenci PW byli zalewani ogromną ilością ulotek . W jednej z nich

Kogo popieracie?”

mogliśmy się dowiedzieć coś o organizatorach protestów studenckich. Oto jej fragmenty”

Uwaga studenci Warszawy.

Oto ci, którzy chcą wami kierować,

którzy pretendują do przywództwa Wami.

Żeby wam ułatwić wybór, przedstawiamy niektórych z nich!

Przyjrzyjcie się im dobrze, zapamiętajcie,

Skonfrontujcie to co napisano o ich postępowaniu.

ADAM MICHNIK- syn Ozara Szechtera. Naukę prowokacji i rozróbek politycznych pobierał u Modzelewskiego i Kuronia. Główny przywódca grupy. Stały i zasłużony informator radia Freis Europa!

ALEKSANDER SMOLAR- syn Grzegorza, redaktora naczelnego „Fulls Sztyma”, pisma Towarzystwa Społeczno- Kulturalnego Żydów w Polsce, aktywista klubu „Babel”, asystent w Katedrze profesora W. Brusa. W rozrabiackiej działalności sekunduje mu brat Eugeniusz, student Ekonomii Politycznej.

HENRYK SZLAJFER- syn Ignacego, cenzora w Głównym Urzędzie Kontroli Prasy Publikacji i Widowisk. 5 czerwca ubiegłego roku w Ambasadzie Izraela złożył deklaracje solidarności. Aktywista klubu „Babel”. Ceniony przez korespondentów zachodnich, dostarczyciel informacji dla Freis Europa.

EWUNIA ZARZYCKA – córka Janusza, byłego Przewodniczącego Stołecznej Rady Narodowej. Może najbardziej predystynowana do rządu dusz, ponieważ znana jest z wyjątkowo pogardliwego stosunku do kolegów, studentów pochodzenia robotniczego i chłopskiego. Specjalizuje się w gaszeniu papierosów w dżemie.

Itd.

Marzec 1968 r. był okresem ożywionej działalności literackiej i poetyckiej. Oto dwa wiersze dotyczące aktualnych realiów społeczno- politycznych!

O D A D O S T U D E N T Ó W

( autor nieznany )

Marny studencie, wymoczku blady

Zostaw w spokoju drezdeńskie Dziady

Przy polskim stole zawsze zasiadasz

Pracę polskiego chłopa – chleb zjadasz

Gdy zeszły z nieba niewoli chmury

Po co łajdaku robisz w nim dziury

Za moje Dziady, wiersze i ody

Dejmek ma wille i samochody

Za moich czasów my Filomaci

Nie rzucaliśmy rublem w swych braci

Nie rzucaliśmy błotem w Moskali

Którzy za nami twardo trzymali

Za owych czasów raz na weselu

Dużo mówiło się o Jankielu

Grał Żydek Jankiel, grały cymbały

Gdy pany sobie zagrać kazały

Ach ty łachudro, durny muflonie

Kulturę widzisz w Mount Syjonie

Przecież Zambrowscy już ci nie dają

Dlaczego tańczysz jak Ci zagrają?

Gdybym nie musiał stać na cokole

Rzuciłbym do nóg twoich bawole

Wszystkie me szaty na jedną kupę

Byś mnie całował wraz z Dejmkiem w d…

B Y Ł S O B I E…

( autor nieznany )

Był sobie premier, co życie wstrzemięźliwe pędził,

Sekretarz, który nigdy zbyt długo nie ględził,

Komitet, co centralnie szanował kulturę,

Członkowie komitetu co mieli maturę.

Partia, w której nie było już karierowiczów,

Rząd co nie oszukał klasy robotniczej,

Milicja, co pałkami nie biła po głowach

Studentów nie wierzących jeszcze w wolność słowa.

Pytasz co w tym dziwnego? Być może prawda?

Lecz ja to jednak między bajki włożę!

Ps. Premier to Józef Cyrankiewicz, a sekretarz Władysław Gomułka

W owym czasie nie brakowało i dowcipów. Spisywałem je przez wiele lat, gdyż uważam, że są obrazem tego co dzieje się w kraju. Humor to swego rodzaju wentyl bezpieczeństwa. Studenci śmiali się ze wszystkiego, także i z siebie:

Dlaczego „wydarzenia marcowe” zaczęły się na Uniwersytecie? Bo studenci tej uczelni znali „Dziady”.

Dlaczego jako drudzy przystąpili do „rozruchów” studenci Politechniki? Bo musieli przeczytać „Dziady”.

Dlaczego w trzeciej kolejności uczynili to studenci SGGW? Bo ci musieli tę książkę przeczytać i zrozumieć!

Dlaczego na końcu włączyli się do akcji protestacyjnej studenci Akademii Medycznej? Bo musieli „Dziady” przeczytać, zrozumieć i nauczyć się na pamięć!

Co należało zrobić by zostać tzw. docentem marcowym? Wydać skrypt i dwóch kolegów!

Najwięcej jednak było dowcipów politycznych. Pamiętam jak w czasie trwania V ZJAZDU PZPR ( 11-16 XI 1968 r ) z pod Sali Kongresowej w Pałacu Kultury co godzinę, dwie przyjeżdżał ktoś z nowym kawałem. W owym czasie nie było problemów z pracą, tania była żywność, brakowało tylko wolności… Ludzie śmiali się z tych absurdów, które im towarzyszyły każdego dnia!

Pozornie pod koniec marca, w kwietniu i w następnych miesiącach nic nie wydarzyło się szczególnego, ale naprawdę była to cisza przed burzą. Z nowym rokiem akademickim przyszła pora rozliczeń i wprowadzania nowych porządków na uczelniach. Owoce tej „reformy” zbieramy dzisiaj; to niesłychana degradacja poziomu nauczania!

Władysław Grodecki

MARZEC 1968 R. – WSPOMNIENIA STUDENTA POLITECHNIKI WARSZAWSKIEJ – cz.4

MARZEC 1968 R. – WSPOMNIENIA STUDENTA POLITECHNIKI WARSZAWSKIEJ cz. 3

MARZEC 1968 R. – WSPOMNIENIA STUDENTA POLITECHNIKI WARSZAWSKIEJ cz. 2

MARZEC 1968 R. – WSPOMNIENIA STUDENTA POLITECHNIKI WARSZAWSKIEJ cz.1