Zygmunt Kowalski – prof. chemicznie związany z bezpieką, ‚śpiewał’ przed SB jako Caruso

baner człowiek nauki

Zygmunt Kowalski

Nasza Politechnika, 2004

http://riad.usk.pk.edu.pl/~naszapol/np48/str10_12.shtml

Urodził się 3 września 1946 r. w Fordonie koło Bydgoszczy. Studiował w latach 1964 – 1969 na Wydziale Matematyki, Fizyki, Chemii Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, stopień naukowy doktora nauk technicznych nadała mu w 1978 r. Rada Wydziału Chemii i Fizyki Technicznej Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie, a stopień naukowy doktora habilitowanego nauk technicznych – w roku 1992 – Rada Wydziału Chemicznego Politechniki Warszawskiej. Tytuł profesora nauk technicznych uzyskał w 2001 r.

Po studiach podjął pracę w Zakładach Chemicznych „Alwernia” koło Krakowa, z których profilem produkcyjnym wiąże się dalszy rozwój jego zainteresowań naukowych. Poważniejsze próby działalności naukowej podjął w 1972 r., kiedy zaczął pełnić funkcję kierownika Działu Badawczo-Rozwojowego, był głównym specjalistą ds. rozwoju i postępu techniki (1978 – 1986). W latach 1986 – 1989, wygrawszy konkurs, pełnił funkcje zastępcy dyrektora Instytutu Szkła i Ceramiki, dyrektora filii w Krakowie. Następnie pracował jako zastępca dyrektora ds. produkcji i rozwoju w Krakowskich Zakładach Przemysłu Nieorganicznego „Bonarka” (1989 – 1994) i równolegle na stanowiskach adiunkta i docenta w Instytucie Chemii Nieorganicznej w Gliwicach (1992 – 1995). W 1995 r. został powołany na stanowisko profesora nadzwyczajnego Politechniki Krakowskiej i kierownika Zakładu Chemicznej Technologii Nieorganicznej na Wydziale Inżynierii i Technologii Chemicznej PK, którą to funkcję pełni do dziś. Od 2002 r. jest dyrektorem Instytutu Chemii i Technologii Nieorganicznej na tym wydziale. Profesor Zygmunt Kowalski łączył pracę naukową na Politechnice Krakowskiej z pracą w przemyśle – w latach 1997 – 1999 był członkiem Zarządu, dyrektorem inwestycji i rozwoju w Zakładach Chemicznych „Alwernia”…..

.. Profesor jest promotorem 7 prac doktorskich. Jego dorobek naukowy liczy 320 pozycji: 3 monografie, 151 publikacji w czasopismach naukowych, 55 patentów i zgłoszeń patentowych oraz 111 referatów i komunikatów na konferencjach naukowych. Jest autorem i współautorem 162 prac nie opublikowanych (głównie projektowych). Za osiągnięcia naukowo-techniczne otrzymał 6 nagród.

Chemiczny związek z bezpieką

niezalezna.pl 08.11.2015

Znany chemik Zygmunt Kowalski, szczycący się tytułem profesora zwyczajnego, stanie przed sądem z oskarżenia IPN‑u o zatajenie faktu tajnej współpracy z komunistycznym wywiadem. W III RP pełnił wiele funkcji kierowniczych w instytutach naukowych. Do dzisiaj jest dziekanem Politechniki Krakowskiej.

Na długą karierę profesorską w naukach chemicznych i w szkolnictwie wyższym Zygmunta Kowalskiego nie miała dotąd wpływu tocząca się w kraju lustracja obejmująca m.in. środowiska naukowe. Ale to może się zmienić, bo IPN zakwestionował jego oświadczenie lustracyjne. Prokurator zarzucił naukowcowi zatajenie współpracy w charakterze kontaktu operacyjnego z wywiadem MSW. Tajna współpraca lustrowanego, zgodnie z aktami IPN‑u, rozpoczęła się w stanie wojennym w 1982 r. Kowalski obejmował wówczas kierownicze stanowisko w Zakładach Chemicznych „Alwernia”. Od tego czasu do zakończenia współpracy w 1988 r. dla Departamentu I MSW był KO działającym pod ps. Caruso.

Bezpieka uzyskała dzięki niemu informacje o osobach, które wyjechały za żelazną kurtynę do RFN-u. „Caruso” wspierał też SB jako konsultant przekazujący oceny materiałów dotyczących nowych technologi….Zygmunt Kowalski od 2002 r. jest dyrektorem Instytutu Chemii i Technologii Nieorganicznej na Politechnice Krakowskiej. Oprócz pracy na uczelni w latach 90. był też członkiem zarządu oraz dyrektorem w Zakładach Chemicznych „Alwernia”.

prof. dr hab. inż.  Zygmunt  Kowalski 
……
Miejsca pracy: Aktualne:

Nieaktualne:

Pełnione funkcje: Aktualne:

Nieaktualne:

Grzegorz Leopold Seidler – komunistyczny rektor UMCS, z obozu poparcia Jaruzelskiego

baner człowiek nauki

Grzegorz Leopold Seidler w WikiOrmianie 

Grzegorz Leopold Seidler (ur. 18 września 1913 w Stanisławowie, zm. 28 grudnia 2004 w Lublinie) – profesor nauk prawnych, wieloletni rektor UMCS, poseł na Sejm PRL IX kadencji…..W marcu 1945 roku Grzegorz Seidler powrócił do pracy naukowej na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego, gdzie jako adiunkt prowadził wykłady z ustroju państw współczesnych. Wykłady z zakresu współczesnych kierunków nauki prawa prowadził również w krakowskiej Akademii Handlowej….

Po uzyskaniu docentury Grzegorz Seidler aktywnie włączył się w organizację w krakowskiej Akademii Handlowej Katedry Filozofii Marksistowskiej. W styczniu 1950 roku Seidler został przyjęty do Podstawowej Organizacji Partyjnej (POP) Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej przy Akademii Handlowej. Po wstąpieniu w szeregi partyjne objął kierownictwo Katedry Podstaw Marksizmu-Leninizmu Akademii Handlowej. W ocenie sekretarza Komitetu Uczelnianego PZPR, Grzegorz Seidler wykładał filozofię prawa w sposób interesujący i rzeczowy wykorzystując w konstrukcji wykładów idee profesora Jerzego Landego odrzucając jednak w całości wyznawany wcześniej również przez siebie idealizm swojego mistrza.

W 1950 roku Grzegorz Seidler został skierowany decyzją władz do Lublina, gdzie aktywnie włączył się w budowę Wydziału Prawa Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej odznaczając się szczególnie w tworzeniu Katedry Teorii Państwa i Prawa, której został kierownikiem oraz objął funkcję prodziekanem Wydziału Prawa. 22 stycznia 1951 roku Grzegorz Seidler otrzymał nominację na profesora nadzwyczajnego UMCS. Na lubelskiej uczelni prowadził wykłady z materializmu dialektycznego i historycznego odwołując się przy tym z dużą częstotliwością do tez marksistowsko-leninowskich. Praca profesora Seidlera została doceniona przez czynniki partyjne, które wskazywały na wzorowe funkcjonowanie prowadzonej przez niego Katedry oraz odpowiedni dobór kadry naukowej. Zaufanie, jakim cieszył się Seidler w kręgach aparatu partyjnego może obrazować fakt, iż w okresie ścisłej reglamentacji wyjazdów zagranicznych, uzyskał pozwolenie na wyjazd do Stanów Zjednoczonych, gdzie na zaproszenie Fundacji Forda wystąpił jako prelegent historii doktryn politycznych. O niezwykle silnej pozycji społeczno-politycznej Grzegorza Seidlera świadczy fakt, iż powołany został na członka Komisji Oświaty i Nauki Komitetu Centralnego PZPR oraz przewodniczącym Wojewódzkiej Komisji Nauki Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Lublinie. Aktywnie działał również w pracach komitetu nauk prawnych PAN. Pozycja w aparacie partyjnym umożliwiła Seidlerowi podjęcie skutecznej inicjatywy nawiązania kontaktów naukowych pomiędzy lubelskim UMCS z Uniwersytetem im. Iwana Franki we Lwowie.

W 1954 roku Grzegorz Seidler został redaktorem powołanej sekcji wydawniczej „Annales Universitatis Mariae Curie-Skłodowska….W 1959 roku Grzegorz Seidler został wytypowany przez władze partyjno-państwowe na stanowisko rektora UMCS.  Funkcje rektora Grzegorz Seidler sprawował łącznie przez trzy pełne kadencje i jedną niepełną, a więc na stanowisku rektorskim pozostawał od 1 września 1959 roku do 11 kwietnia 1969 roku, a więc prawie przez 10 lat…..W czasie wydarzeń marcowych w 1968 roku Grzegorz Seidler zdecydowanie wystąpił przeciwko protestującym studentom UMCS na znak solidarności ze studentami warszawskimi. Słusznie postrzegany przez protestujących żaków jako przedstawiciel władzy komunistycznej doznał z ich strony wielu upokorzeń,…..podał nazwiska 14 osób relegowanych z lubelskiej uczelni. Zarządzenie to zostało wydane przez Grzegorza Seidlera niezgodnie z obowiązującym prawem,…. Ówczesny minister oświaty i szkolnictwa wyższego Henryk Jabłoński dokonując oceny wydarzeń marcowych złożył podziękowania Grzegorzowi Seidlerowi za spacyfikowanie protestów lubelskiej młodzieży akademickiej.

Po wprowadzeniu 13 grudnia 1981 roku w Polsce stanu wojennego, profesor Grzegorz Seidler aktywnie włączył się w akcję poparcia dla obozu generała Wojciecha Jaruzelskiego. W jednym z programów telewizyjnych wyemitowanym w czasie trwania stanu wojennego powiedział, że stan wojenny przypomina operację, której wykonanie jest niezbędne dla uratowania choremu życia. 30 września 1983 roku profesor Grzegorz Seidler przeszedł na emeryturę, prowadził jednak w dalszym ciągu wykłady na UMCS w niepełnym wymiarze godzin. W 1985 roku został posłem na Sejm PRL IX kadencji pełniąc mandat poselski do 1989 roku, w latach 1989-1992 natomiast został wybrany na członka Trybunału Stanu.

Na przełomie lat 80-ych i 90-ych zaangażowany był w działalność ruchu rotariańskiego

 

Z BIP IPN – Dane osoby z katalogu kierowniczych stanowisk partyjnych i państwowych b. PRL

Członek PZPR od 1950. ….Po wojnie pracował na UJ, w 1950 podjął pracę na UMCS w Lublinie (w 1950 został profesorem nadzwyczajnym, w 1957 profesorem zwyczajnym). W latach 1959-1969 był rektorem tej uczelni. W latach 1969 – 1972 kierował Instytutem Kultury Polskiej w Londynie. W okresie 1973-1976 pracownik naukowy ASW (patrz Katalog Funkcjonariuszy IPN). Poseł do Sejmu PRL w 1985. Autor wielu prac naukowych z dziedziny teorii państwa i prawa oraz historii myśli politycznej. Wielokrotnie wyjeżdżał na sympozja naukowe. W trakcie nich współpracował (jako KO, nr rejestracyjny I/14743) z Wydziałem II KW MO w Lublinie i Departamentem I MSW w Warszawie (zbierając i przekazując informacje) ….. Pełnił m.in. funkcję członka Egzekutywy Rady Uczelnianej PZPR na UMCS oraz funkcje radnego MRN w Lublinie (b.d.b.). Prowadził także szkolenia ideologiczne dla asystentów UMCS. Zmarł 28 grudnia 2004…28 listopada 1957 roku Centralna Komisja Kwalifikacyjna przyznała Grzegorzowi Leopoldowi Seidlerowi tytuł profesora zwyczajnego nauk prawniczych. Uzyskanie tytułu profesorskiego umożliwiło Seidlerowi jego zaangażowanie w prowadzenie zajęć dydaktycznych zgodnie z obowiązującą linią partii. Jego zasługi na tym polu podkreślono w uzasadnieniu wniosku, w którym prezes krakowskiego Oddziału Polskiej Akademii Umiejętności Adam Krzyżanowski napisał, że profesor Seidler jest wyznawcą marksizmu i w swojej działalności przyjmuje on maksymalistyczną teorię Marksa podnosząc jego doktrynę do rzędu jedynej doktryny naukowej.

Odsłonięcie popiersia prof.G.L. Seidlera

27.10.2014
serwis UMCS

Ktoś ukradł popiersie byłego rektora UMCS

Dziennik Wschodni 5.01.2016

Pod koniec ubiegłego roku ze skweru przed Chatką Żaka na miasteczku akademickim UMCS skradziono popiersie byłego rektora uczelni Grzegorza Leopolda Seidlera…Monument został odsłonięty w październiku 2014 roku w ramach obchodów 70-lecia uniwersytetu. Wykonali go pracownicy Wydziału Artystycznego lubelskiej uczelni. – Jest zrobiony z żywicy imitującej metal szlachetny. Dlatego nie wykluczamy, że ktoś ukradł popiersie licząc, że sprzeda je jako złom….Prof. Grzegorz Leopold Seidler (1913–2004) był prawnikiem i historykiem idei, członkiem Trybunału Stanu i z ramienia PZPR posłem na Sejm PRL IX kadencji. Był rektorem UMCS od 1959 do 1969 roku

Policja zatrzymała złodziei pomnika byłego rektora UMCS

Kurier Lubelski 2.02.2016

Wiemy, kto zniszczył i ukradł popiersie Grzegorza Leopolda Seidlera, byłego rektora UMCS. Zarzuty usłyszeli trzej mężczyźni. Jeden zrzucił popiersie z cokołu, jego dwaj koledzy przenieśli ważący około 50 kilogramów pomnik na swoją stancję.

Czytaj więcej: http://www.kurierlubelski.pl/aktualnosci/art/9354951,policja-zatrzymala-zlodziei-pomnika-bylego-rektora-umcs,id,t.html

 

 

Julian Jan Auleytner – wybitny fizyk, prof. PAN, zarejestrowany jako kontakt operacyjny ‚Prox’

baner człowiek nauki

Julian Jan Auleytner – wybitny fizyk prof.  PAN, zarejestrowany jako kontakt operacyjny ‚ Prox’

Julian Jan Auleytner (1922–2003)

W dniu 7 grudnia 2003 r. odszedł od nas profesor Julian Auleytner, wybitny fizyk i organizator nauki,
długoletni pracownik Instytutu Fizyki Polskiej Akademii Nauk w Warszawie. Urodzony w 1922 r. w Stu
dziankach koło Tomaszowa Mazowieckiego, został dotkliwie doświadczony przez wojnę. Wiosną 1940 r. trafia z łapanki ulicznej w Warszawie do obozu koncentracyjnego Sachsenhausen-Oranienburg. Zwolniony dzięki usilnym i kosztownym staraniom ojca, działa następnie w Armii Krajowej. Po wkroczeniu Armii Czerwonej zostaje zadenuncjowany i aresztowany przez NKWD,
a następnie zesłany do łagru koło miasta Stalino (obecnie Donieck) na Ukrainie, gdzie pracuje w kopalni węgla. Zwolniony na podstawie amnestii, wraca do kraju i wstępuje na Uniwersytet Warszawski, który kończy w 1952 r. Jeszcze podczas studiów zostaje zatrudniony w Instytucie Fizyki Doświadczalnej UW, gdzie rozpoczyna pionierskie badania struktury mozaikowej kryształów i defektów sieci krystalicznej w zorganizowanej przez prof. Stefana Pieńkowskiego pracowni rentge-
nowskiej. Doktoryzuje się w roku 1959. Po doktoracie odbywa półtoraroczny staż naukowy w Królewskim Uniwersytecie w Uppsali, gdzie zapoznaje się z metodami spektroskopii rentgenowskiej, rozwiniętymi tam przez prof. K.M. Siegbahna (laureata Nagrody Nobla w 1924 r.). Owocem tego stażu było uruchomienie w Warszawie rentgenowskiej spektroskopii izochromat widma ciągłego jako metody badania struktury elektronowej półprzewodników.
W 1962 r. habilituje się i rozpoczyna pracę w Instytucie Fizyki PAN w Warszawie, a w 1968 r. uzyskuje tytuł profesora nadzwyczajnego. ……

Profesor wypromował łącznie 27 doktorów(!), z których wielu pracuje obecnie w różnych ośrodkach badawczych w kraju i za granicą (w USA, Kanadzie, Australii i Brazylii).
Wspaniałą inicjatywą Profesora było zorganizowanie serii Międzynarodowych Szkół Letnich poświęconych defektom strukturalnym w kryształach. Na wykładowców byli zapraszani wybitni uczeni z różnych stron świata podzielonego wówczas żelazną kurtyną.
Pierwsza Szkoła odbyła się w 1966 r. w Zakopanem, a ostatnia – ósma – w w Szczyrku (1988). Szkołom towarzyszyły zazwyczaj specjalistyczne sympozja, a począwszy od IV Szkoły w 1973 r. materiały z nich były publikowane w formie książkowej. Dla wielu ówczesnych młodych adeptów nauki uczestnictwo w tych imprezach było jedyną okazją bezpośredniego kontaktu z uczonymi zza żelaznej kurtyny. Profesor dzięki tym Szkołom zyskał wielu szczerych przyjaciół pośród uczonych na całym świecie. Szczególnie bliskie kontakty łączyły go z kolegami w Niemczech, na Ukrainie, we Francji, Włoszech i Japonii…..
…..

Był człowiekiem ciepłym. Jego uczniowie i współpracownicy wyrażają się o nim z najwyższą sympatią i uznaniem. Ale zdarzali się też w jego otoczeniu ludzie mu niechętni, nad czym głęboko bolał. Mnie
osobiście najgłębiej w pamięci zapadły nasze dawne wspólne górskie wędrówki.
Tadeusz Figielski
Instytut Fizyki PAN
Warszawa

Julian Jan Auleytner w Wikipedii

(ur. 13 lutego 1922 w Studziankach, zm. 7 grudnia 2003) – polski fizyk, wieloletni pracownik naukowy Polskiej Akademii Nauk, członek egzekutywy POP PZPR w Instytucie Fizyki PAN, członek PZPR w latach 1969-1981.

Urodził się w rodzinie ziemiańskiej jako syn Kazimierza i Wandy z Pomian Zakrzewskich. Walczył w wojnie obronnej Polski 1939, po czym przebywał w niewoli niemieckiej (obóz Sachsenhausen–Oranienburg). W latach 1943–1945 walczył w Armii Krajowej. Po wkroczeniu wojsk sowieckich na teren Polski aresztowany przez NKWD i zesłany do łagru na wschodniej Ukrainie (pracował w kopalni węgla).

Po powrocie do kraju ukończył w 1952 studia na Uniwersytecie Warszawskim, po siedmiu latach uzyskując doktorat. W latach 1959–1960 przebywał na stażu naukowym w Uppsali. Od 1967 profesor nadzwyczajny, a od 1974 zwyczajny. W latach 1950–1961 zatrudniony w charakterze pracownika naukowego Instytutu Fizyki Doświadczalnej Uniwersytetu Warszawskiego (prowadził badania struktury mozaikowej kryształów i defektów sieci krystalicznej w pracowni rentgenowskiej prof. Stefana Pieńkowskiego), następnie w Instytucie Fizyki PAN. Był kierownikiem Zakładu Fizyki Promieni X (następnie: Zakładu Rentgenografii i Spektroskopii Rentgenowskiej) oraz inicjatorem utworzenia w 1973 Środowiskowego Laboratorium Badań Rentgenowskich i Elektronomikroskopowych (stał na jego czele do przejścia na emeryturę w 1993).

Specjalizował się w badaniach strukturalnych, fizyce ciała stałego oraz fizyce promieni. Był wieloletnim członkiem Polskiego Towarzystwa Fizycznego oraz przewodniczącym Polskiego Towarzystwa Promieniowania Synchrotronowego. Wypromował kilkudziesięciu doktorów, był również recenzentem prac doktorskich i habilitacyjnych. Odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2001)  i Złotym Krzyżem Zasługi.

Szokujące ustalenia „GPC”

 , 26.08.2013

….„Gazeta Polska Codziennie” dotarła do akt IPN, w których również jego brat Julian Jan Auleytner, fizyk Polskiej Akademii Nauk występuje jako kontakt operacyjny SB.

…..Jego brat, znany fizyk Julian Auleytner był m.in. członkiem egzekutywy POP PZPR w Instytucie Fizyki PAN. Oficjalnie. A w niejawnej części swojej biografii – był zarejestrowany przez SB kontaktem operacyjnym o ps. Prox. Wywiad wykorzystywał go w latach 1978- 1986 do tworzenia nowych metod technik operacyjnych. Miał dostarczać informacje na temat osób ze środowiska naukowego. „Prox” był wówczas kierownikiem zakładu w Instytucie Fizyki PAN i „zaangażowanym członkiem PZPR” – jak pisano w aktach KO Prox.

Służba Bezpieczeństwa była zadowolona ze współpracy z nim, a w 1984 r. na dowód tego oficer prowadzący wręczył „Proksowi” butelkę koniaku. Teczkę „Proxa” zamknięto, gdy  Auleytner otrzymał inną funkcję w PAN i nie miał możliwości dostarczania służbom, interesujących je informacji.

Kazimierz Wajda, rezydent UB na UMK – w wolnej już Polsce wykreowany na ofiarę tamtego systemu.

mobbing lektura

Kazimierz Wajda, „człowiek odnowy”

Paweł Piotr Warot – Debata 64,2012
Jak pamiętamy, Kazimierz Wajda, w księdze pamiątkowej poświeconej swojej osobie
przedstawiony został jako ofiara komunizmu, gdyż nie dane mu było dostąpić
tytułu profesora aż do końca trwania systemu komunistycznego. Powodem „prześladowań”
miała być rzekomo przynależność do „Solidarności”.

Jednakże już pobieżna lektura zachowanych ubeckich i esbeckich akt Wajdy, wskazuje nam, że sprawa profesora jest znacznie bardziej złożona. Ideowy komunista, badacz dziejów ruchu
robotniczego, a ponadto agent i rezydent UB na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika
w Toruniu, następnie członek partii z poczuciem zepchnięcia na boczny tor, który
„rezolucję Solidarności” wykorzystać chciał do powrotu, by znowu stać w centrum
wydarzeń politycznych, jak to było chociażby w latach pięćdziesiątych. Przez pryzmat
związków profesora z komunistycznym aparatem represji dostrzegamy też coś
więcej, mianowicie złożoność środowiska, na które składał się największy Związek
Zawodowy obozu sowieckiego, z jednej strony i przykład na występowanie licznych
antagonizmów w partii, z drugiej…..

….A zatem, jak to było…
Tak samo jak nie został Kazimierz Wajda  usunięty z partii za przynależność do „Solidarności”, tak samo też przeciągająca się decyzja o przyznaniu jemu profesury nie wynikały z działalności w NSZZ, ale z faktu znajdowania się w nieodpowiedniej  frakcji partii komunistycznej. Dla Wajdy w
1981 r. Polska Zjednoczona Partia Robotnicza była już za mało „robotnicza”.

Sam w swoich doniesieniach zwracał uwagę, iż problemy gospodarcze kraju wynikają z zaniedbań
na froncie ideologicznym. Jest to zrozumiałe, że dla kogoś kto pamiętał okres stalinowski i wówczas intensywnie włączał się w budownictwo socjalizmu nad Wisłą, tzw. czerwona burżuazja, „westernizujące” się elity partii, życie w sytuacji schizofrenicznej, kiedy publicznie podkreślało się rolę Związku Sowieckiego w „umacnianiu pokoju na świecie”, a prywatnie robiło się wszystko, by własne dzieci wysyłać na studia do Europy Zachodniej, kiedy wychwalało się nowoczesność sowieckiej myśli technicznej, gdy samemu jeździło się fiatem mirafiori, to wszystko mogło wydawać się Wajdzie nie do przyjęcia. Dlatego działał w „strukturach poziomych”, sprzeciwiał
się oligarchizacji partii.

Był być może marginalizowany przez ówczesnych partyjnych decydentów, od których zależało to, czy profesura przyjdzie wcześniej, czy też  będzie trzeba na nią jeszcze poczekać. Okazało się, że trzeba było poczekać. W wolnej już Polsce został przy okazji wykreowany  na ofiarę tamtego sytemu.

Adam Buraczewski – matematyk, TW „Adam” o zdolnościach operacyjnych wysoko cenionych przez SB

Nauka Polska – Baza Ludzi nauki

dr hab. Adam Tadeusz Buraczewski


Dyscypliny KBN: matematyka Specjalności: analiza funkcjonalna, teoria operatorów

Miejsca pracy:

Aktualne:
Wyższa Szkoła Informatyki i Ekonomii TWP w Olsztynie

Nieaktualne:
profesor Uniwersytet Warmińsko-Mazurski w Olsztynie; Wydział Matematyki i Informatyki

Członkostwo: Aktualne:
Członek Polskie Towarzystwo Matematyczne

A jak TW ps. „Adam”, czyli Adam Buraczewski, okres współpracy 1976-1985

w: „Holender Warota” – słownik agentów olsztyńskiej SB. Część II

Debata, 25.11.2010, Paweł Piotr Warot

Adam Buraczewski, kierownik Zespołu Matematyki z Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Olsztynie, jak wynika z zachowanych dokumentów współpracował z Wydziałem III Służby Bezpieczeństwa w okresie od 1976 do 1985 r., a więc przez dziewięć długich lat. Jeszcze wcześniej współpracował jako kontakt operacyjny (KO) pseudonim B. A.

Zapewniał on komunistycznym służbom specjalnym rozpoznanie tzw. sytuacji operacyjnej na Wydziale Przyrodniczo-Matematycznym, zwłaszcza wśród kadry naukowej WSP, które dotychczas było słabe. Tym bardziej, że oceniany był na macierzystym wydziale, jako liczący się naukowiec, utrzymujący szerokie kontakty towarzyskie z innymi wykładowcami.

Dzięki zdobywanej ciągle w ramach spraw obiektowych założonych na naukowców  o kryptonimach „Uczelnia R” i „Uczelnia N” wiedzy operacyjnej, SB wiedziała, że rektor uczelni prof. Juliusz Popowicz miał o Buraczewskim jak najlepszą opinie, składając mu nawet propozycję objęcie stanowiska prorektora WSP ds. dydaktyczno-naukowych. Bezpieka oceniała ewentualne objęcie takiego stanowiska, jako wzrost możliwości operacyjnych agenta. A ponieważ stanowisko to Buraczewski objąłby po Stanisławie Szteynie, a więc innym współpracującym z nią TW o pseudonimie „Zn”, zapewniłoby to SB, oprócz wiedzy na temat pracowników WSP, dalsze utrzymanie szerokiego dopływu informacji ze środowiska rektorskiego uczelni.

Buraczewski na współpracę z SB zgodził się dobrowolnie, przyjmując przed swoim oficerem prowadzącym, którym był por. Wojciech Napora, pseudonim agenturalny „Adam”. Bezpiece szczególnie zależało na kontakcie, gdyż jak się spodziewano, dzięki licznym podróżom zagranicznym, m.in. do Finlandii, Szwecji czy Kanady, ale również do krajów tak egzotycznych, jak Kenia, posiada on rozległe kontakty na świecie, co więcej, dzięki znajomości języków obcych miał dotarcie do obcokrajowców przebywających na uczelni.

Nie przeszkadzało też nikomu z władz SB, że Buraczewski będąc przez 13 lat w Ghanie, gdzie wykładał jako profesor na Uniwersytecie Kumasz, odmawiał tak naprawdę w latach 1962-1975 powrotu do kraju. Z jakich powodów po powrocie do PRL nie został chociażby aresztowany, tego możemy się domyślać.

Po powrocie deklarował jednak zdecydowaną chęć  podtrzymywania kontaktów z SB, co jeszcze bardziej potwierdzało jego kontakty z komunistycznym aparatem represji przed 1975 r.. Wojciech Napora zapytał nawet Buraczewskiego wprost, co ten ma na myśli, naukowiec odparł, że nie będzie stawiał we wzajemnej współpracy żadnych „warunków, ani innych wymagań”. Funkcjonariusz zapowiedział przy okazji, że warunkiem dalszych wyjazdów Buraczewskiego do krajów zachodnich, będzie ściślejsza współpraca i to na „odpowiednim” poziomie operacyjnym, nie jak dotychczas na zasadzie kontaktu operacyjnego.

SB wysoko ceniła zdolności operacyjne TW „Adama”, zwłaszcza jego jasność przekazywania wniosków – „rzeczowy i zwięzły” język. Dalsza współpraca pokazała, co podkreślał Napora, że TW chętnie udzielał informacji. Bez oporów spotykał się ze swoim oficerem prowadzącym „dzieli się bez oporów swoimi spostrzeżeniami, czy uwagami, często wplatając wątki osobiste”.

W jego esbeckiej charakterystyce znalazły się określenia typu: „Nie kryje tego, że lubi pieniądze”, „Zachłanny na pieniądze”, „Człowiek hołdujący kultowi dolara”. Pobyt na zagranicznych stypendiach traktować miał, jak każdy chyba wyjeżdżający w tamtym czasie naukowiec, dwojako, w sposób naukowy i jednocześnie zarobkowy.

Już podczas spotkania werbunkowego 22 listopada 1976 r., SB uzyskała od Buraczewskiego informacje na temat jego znajomych z WSP. Informował m.in. o pracowniku naukowym, Edycie Kwasowskiej, którą TW oceniał bez zarzutu jedynie od strony dydaktycznej. Wytykał jej natomiast braki od strony naukowej. Opowiedział o tym jak zaproponował jej podjęcie się pisania pracy doktorskiej, z czego nie skorzystała – „nie traktuje pracy na uczelni perspektywicznie, jedynie doraźnie”. „Adam” tłumaczył to faktem posiadania przez Kwasowską rodziny w RFN i planów związanych wyjazdem z Polski.

Buraczewski był wykorzystywany, m.in. w sprawie tzw. działalności antysocjalistycznej, prowadzonej głównie wśród studentów przez niejakiego AleksandraRusieckiego. Do czasu wyjazdu z Polski w maju 1980 r., TW „Adam” dostarczył kilku, jak oceniała to SB „interesujących danych” dotyczących rozpracowywanego przez SB Rusieckiego. Sam Buraczewski, jako kierownik zakładu miał – w ocenie SB – posłużyć do represjonowania Rusieckiego, jako swoisty „odwód operacyjny”.

W lipcu 1980 r. Buraczewski wyjechał turystycznie do Indii, a następnie do Papui Nowej Gwinei, skąd odmówił powrotu do kraju. W Papui znalazł pracę w Port Moresby, na tamtejszym uniwersytecie. Służby specjalne PRL planowały jednak po jego powrocie do kraju, kontynuować z nim dalszą współpracę. W październiku 1985 r. Buraczewski wystąpił o uznanie ważności paszportu oraz o udzielenie mu urlopu naukowego. Co znamienne, obie sprawy zostały załatwione pozytywnie.


Jerzy Hołowiecki – profesor medycyny, KO nr ew. 27543 w MSW

prof. dr hab.  Jerzy  Hołowiecki
Dyscypliny KBN: nauki medyczne
Specjalności: choroby wewnętrzne, hematologia, transplantologia kliniczna
Miejsca pracy: Aktualne: konsultant naukowy  Centrum Onkologii – Instytut im. Marii Skłodowskiej-Curie; Oddział w Gliwicach
Nieaktualne:  Śląska Akademia Medyczna w Katowicach; Wydział Lekarski w Katowicach; Katedra i Klinika Hematologii i Transplantacji Szpiku
Śląski Uniwersytet Medyczny w Katowicach; Wydział Lekarski w Katowicach; Katedra i Klinika Hematologii i Transplantacji Szpiku
Pełnione funkcje: Aktualne:
Przewodniczący Rady Naukowej  Instytut Hematologii i Transfuzjologii
Nieaktualne:
Kierownik  Śląska Akademia Medyczna w Katowicach; Wydział Lekarski w Katowicach; Katedra i Klinika Hematologii i Transplantacji Szpiku
Kierownik  Śląski Uniwersytet Medyczny w Katowicach; Wydział Lekarski w Katowicach; Katedra i Klinika Hematologii i Transplantacji Szpiku
Członkostwo: Aktualne:
Członek krajowy korespondent  Polska Akademia Umiejętności; Wydział V Lekarski
Nieaktualne:
Członek  Polska Akademia Nauk; Wydziały PAN; Wydział VI – Nauk Medycznych; Komitet Patofizjologii Klinicznej
Ukończone studia:
1962,  medycyna,  Śląska Akademia Medyczna w Katowicach,
Uzyskany tytuł profesora:
1988,   nauki medyczne

Jerzy Hołowiecki w Wikipedii

Jerzy Hołowiecki (ur. 8 maja 1937 w Warszawie) – polski lekarz, profesor doktor habilitowany nauk medycznych ze specjalnościami choroby wewnętrzne, onkohematologia i transplantacja szpiku kostnego.

Edukacja

W czasie II wojny światowej rodzinę Hołowieckich deportowano do ZSRR, po jej zakończeniu powrócił do Polski i osiadł w Wałbrzychu, gdzie uczęszczał do szkoły podstawowej i gimnazjum. W 1953 przeprowadził się do Bytomia i kontynuował naukę w II Liceum Ogólnokształcącym. Dwukrotny laureat ogólnopolskich olimpiad z dziedziny chemii. Po uzyskaniu świadectwa dojrzałości w 1955 podjął studia na Wydziale Lekarskim Śląskiej Akademii Medycznej. Dyplom lekarza zdobył w 1962. Staże naukowe odbywał w renomowanych klinikach, m.in. w Londynie (Birch Hill Hospital, Kings College Hospital), Wiedniu (Instytut Białaczek i Hematologii L. Boltzmanna) i Zurychu.

Specjalizacje:

  • 1966 – I stopnia z chorób wewnętrznych
  • 1970 – II stopnia z chorób wewnętrznych
  • 1977 – z hematologii

Stopień naukowy doktora nauk medycznych uzyskał broniąc pracę Badania nad wpływem surowic chorych na zapalenie kłębków nerkowych na hodowle komórek ludzkiej nerki w 1968.

Kariera zawodowa

W 1970 zorganizował laboratorium hematologiczne, a w 1972 Pracownię Hematologii. Rok później został ordynatorem Oddziału Hematologii.

W 1988 otrzymał stanowisko profesora nadzwyczajnego, a w 1993 – stanowisko profesora zwyczajnego. Od 1988 kieruje Katedrą i Kliniką Hematologii i Transplantacji Szpiku w Katowicach.

Od 1996 przewodniczy Polskiej Szkole Hematologii działającej pod patronatem Polskiego Towarzystwa Hematologii i Transplantologii.

Odznaczenia i nagrody

Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

  • Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
  • Złoty Krzyż Zasługi
  • Medal 40-lecia Polski Ludowej
  • Medal Komisji Edukacji Narodowej
  • Odznaka „Za wzorową pracę w służbie zdrowia”
  • Złota Odznaka „Zasłużony w rozwoju województwa katowickiego”
  • Nagroda Sodalis Honoris Causa Associato Medicorum Bohemoslovakorum J. E. Purkyne
  • Specjalna Nagroda Ministra Zdrowia
  • Nagroda Sekretarza Naukowego PAN
  • Złoty Medal Kongresu Onkologii Polskiej

Hołowiecki Jerzy s. Kazimierza, ur. 8.05.1937 – Kontakt Operacyjny

Strona Solidarności Walczącej  Oddział Trójmiasto

Prezentowana poniżej teczka pracy z Kontaktem Operacyjnym dowodzi, że nie tylko Tajni Współpracownicy  byli gorliwymi informatorami Służby Bezpieczenstwa.  Z zamieszczonych dokumentów wyłania się obraz świadomej i bardzo uczynnej współpracy informatora z oficerem bezpieki. Bez najmniejszych skrupułów donosi on na swoich przyjaciół i współpracowników a niekiedy zachęca bezpiekę do aktywniejszego działania przeciw tym osobom. Niewątpliwie jest to postać pozbawiona zasad moralnych w pełni świadoma szkód wrządzanych swoim postępowaniem dlatego w pełni ponosi za nie odpowiedzialność. Fakt, zarejestrorowania informatora jedynie jako Kontakt Operacyjny nie zdejmuje z niego odpowiedziałności za plugawe postępowanie tym bardziej, że SB dopuszczała się odstępstw od rejestrowania niektórych, ważnych informatorów w środowiskach naukowych i wśród duchownych.  Takie odstępstwa stosowano wówczas gdy zachodziła obawa, że cenny informator może mieć zbyt duże opory przed podpisaniem  formalnej współpracy. Niemniej informacje takich delikwentów były cenniejsze  dla SB od raportów TW a sami informatorzy powodowani niskimi pobubkami (awansu zawodowego za cenę krzywd wyrządzanych najbliższemu otoczeniu) zsługują na bardzo surową ocenę i potępienie.

001 Okładka teczki personalnej

002 notatka służbowa

003 spis zawartości teczki

004 spis zawartości teczki str. 2

005 kwestionariusz osobowy

006 kwestionariusz osobowy str. 2

007 kwestionariusz osobowy str. 3

008 kwestionariusz osobowy str. 4

009 kwestionariusz osobowy str. 5

010 kwestionariusz osobowy str. 6

011 kwestionariusz osobowy str. 7 uzasadnienie pozyskania

012 kwestionariusz osobowy str. 8

013 kwestionariusz osobowy str. 9

014 kwestionariusz osobowy str. 10

015 kwestionariusz osobowy str. 11

016 kwestionariusz osobowy str. 12

017 kwestionariusz osobowy str. 13

018 wykaz osób które zapoznały się z aktami

019 karta E 15 Hołowiecki Jerzy

020 karta E 15 Hołowiecki Jerzy str. 2

021 karta E 15 Hołowiecki Kazimierz

022 karta E 15 Hołowiecki Kazimierz str. 2

023 karta E 15 Hołowiecka Urszula

024 karta E 15 Hołowiecka Urszula str. 2

025 karta E 15 Hołowiecki Adam

026 karta E 15 Hołowiecki Adam str. 2

027 karta E 15 Hese Teresa

028 karta E 15 Hese Teresa str. 2

029 karta E 15 Hołowiecka Elżbieta

030 karta E 15 Hołowiecka Elżbieta str. 2

031 raport dotyczący wyrażenia zgody na opracowanie kandydata na TW

032 raport dotyczący wyrażenia zgody na opracowanie kandydata na TW str. 2

033 raport dotyczący wyrażenia zgody na opracowanie kandydata na TW str. 3

034 notatka służbowa z 21.05.1974

035 notatka służbowa z 21.05.1974 str 2

036 notatka służbowa z 27.05.1974

037 notatka służbowa z 27.05.1974 str 2

038 notatka służbowa z 06.06.1974

039 notatka służbowa z 06.06.1974 str. 2

040 notatka służbowa z 06.06.1974 str. 3

041 notatka służbowa z 03.10.1974

042 notatka służbowa z 28.10.1974

043 notatka służbowa z 28.10.1974  str. 2

044 notatka służbowa z 28.02.1975

045 notatka służbowa z 28.02.1975  str. 2

046 notatka służbowa z 02.03.1975

047 notatka służbowa z 02.03.1975 str. 2

048 notatka służbowa z 03.03.1975

049 notatka służbowa z 03.03.1975 str. 2

050 powiadomienie o sprawdzaniu

051 powiadomienie o sprawdzaniu str. 2

052 notatka służbowa z rozmowy z kandydatem na TW 26.02.1976

053 notatka służbowa z rozmowy z kandydatem na TW 26.02.1976 str. 2

054 notatka służbowa z rozmowy z kandydatem na TW 26.02.1976 str. 3

055 notatka służbowa z rozmowy z kandydatem na TW 26.02.1976 str. 4

056 notatka służbowa ze spotkania z „HJ”  15.03.1976

057 notatka służbowa ze spotkania z „HJ”  15.03.1976 str. 2

058 sprawozdanie z pobytu w Wiedniu  22.01.1975

059 sprawozdanie z pobytu w Wiedniu  22.01.1975 str.2

060 sprawozdanie z pobytu w Wiedniu  22.01.1975 str.3

061 sprawozdanie z pobytu w Wiedniu  22.01.1975 str.4

062 sprawozdanie z pobytu w Wiedniu  22.01.1975 str.5

063 sprawozdanie z pobytu w Wiedniu  22.01.1975 str.6

064 sprawozdanie z pobytu w Wiedniu  22.01.1975 str.7

065 notatka służbowa  z ustaleń dot. kandydata na TW „HJ” z 01.07.1976

066_1 notatka służbowa dot. Stelli Hołowieckiej 7.07.1976

066_2 zapytanie o karalnośćStella Hołowiecka

066_2a zapytanie o karalnośćStella Hołowiecka str. 2

066_3 zapytanie o karalność Jerzy Hołowiecki

066_3a zapytanie o karalność Jerzy Hołowiecki str 2

067_ notatka służbowa 7.10.1976

067_2 notatka służbowa 7.10.1976 str. 2

068_1  raport dotyczący kandydata na TW „HJ” 8.12.1976

068_2  raport dotyczący kandydata na TW „HJ” 8.12.1976 str. 2

068_3  raport dotyczący kandydata na TW „HJ” 8.12.1976 str. 3

068_4  raport dotyczący kandydata na TW „HJ” 8.12.1976 str. 4

068_5  notatka służbowa  9.12.1976

068_5a  notatka służbowa 9.12.1976  str. 2

069  notatka służbowa 9.12.1976  str. 3

070  notatka służbowa 9.12.1976  str. 4

071  notatka służbowa 30.12.1976

072  notatka służbowa 30.12.1976  str. 2

073  notatka służbowa 17.02.1978

074  notatka służbowa 17.02.1978  str. 2

075  notatka służbowa 24.05.1978

076  notatka służbowa 15.07.1981

077  notatka służbowa z przeprowadzonej rozmowy z KO „HJ” 15.07.1981 str. 2

078  notatka służbowa z przeprowadzonej rozmowy z KO „HJ” 15.07.1981 str. 3

079  notatka służbowa z przeprowadzonej rozmowy z KO „HJ” 15.07.1981 str. 4

080  notatka służbowa z przeprowadzonej rozmowy z KO „HJ” 15.07.1981 str. 5

081  notatka służbowa z rozmowy z KO „HJ” 6.10.1981

082  notatka służbowa z rozmowy z KO „HJ” 6.10.1981 str. 2

083 notatka służbowa z rozmowy z KO „HJ” 6.10.1981 str. 3

084  notatka służbowa z rozmowy z KO „HJ” 6.10.1981 str. 4

085  notatka służbowa z rozmowy z KO „HJ” 20.06.1982

086  notatka służbowa z rozmowy z KO „HJ” 20.06.1982 str. 2

087 notatka służbowa z rozmowy z KO „HJ” 24.07.1982

088  notatka służbowa z rozmowy z KO „HJ” 24.07.1982 str. 2

089  notatka służbowa z rozmowy z KO „HJ” 26.07.1983

090 notatka służbowa z rozmowy z KO „HJ” 26.07.1983 str. 2

091  notatka służbowa z rozmowy z KO „HJ” 24.10.1983

092  notatka służbowa z rozmowy z KO „HJ” 24.10.1983 str. 2

093  notatka służbowa 2.01.1984

094  notatka służbowa z relacji ustnej KO „HJ” 17.01.1984

095  notatka służbowa z relacji ustnej KO „HJ” 17.01.1984 str. 2

096 powiadomienie o sprawdzaniu 25.01.1984

097 powiadomienie o sprawdzaniu 25.01.1984 str. 2

098 analiza materiałów KO „HJ” 9.08.1985

099 analiza materiałów KO „HJ” 9.08.1985 str. 2

000 potwierdzenie zgodności materiałów KO „HJ” 16.06.2010

Marian Grzybowski – prawnik wieloetatowy, sędzia TK, zarejestrowany jak KO ‚Krakatau’

prof. dr hab. Marian Grzybowski

Dyscypliny KBN: nauki prawne

Specjalności: prawo konstytucyjne, współczesne ustroje państwowe

Miejsca pracy: Aktualne:

profesor zwyczajny Uniwersytet Jagielloński; Wydział Prawa i Administracji; Katedra Prawa Ustrojowego Porównawczego

Uniwersytet Humanistyczno-Przyrodniczy Jana Kochanowskiego w Kielcach; Wydział Zarządzania i Administracji; Instytut Nauk Politycznych

Uniwersytet w Białymstoku; Wydział Prawa; Katedra Prawa Konstytucyjnego

profesor Uniwersytet Pedagogiczny im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie; Wydział Humanistyczny; Instytut Politologii

Nieaktualne:

Akademia Świętokrzyska im. Jana Kochanowskiego; Wydział Zarządzania i Administracji; Instytut Nauk Politycznych

Wyższa Szkoła Informatyki i Zarządzania w Rzeszowie; Wydział Administracyjno-Informatyczny; Katedra Prawa Administracyjnego

Wyższa Szkoła Administracji w Bielsku-Białej; Wydział Stosunków Międzynarodowych

Pełnione funkcje: Aktualne:

Prezes Polskie Towarzystwo Prawa Konstytucyjnego

Kierownik Uniwersytet Jagielloński; Wydział Prawa i Administracji; Katedra Prawa Ustrojowego Porównawczego

Opiekun Uniwersytet w Białymstoku; Wydział Prawa; Katedra Prawa Konstytucyjnego

——–

Marian Grzybowski w serwisie TK

———

Marian Grzybowski w serwisie  BIP IPN

W dniu 26.02.1988 r. został zarejestrowany w Biurze „C” MSW pod nr 105777 przez Wydz. II Dep. I MSW w kategorii zabezpieczenie. Do sprawy założono S[egregator] M[ateriałów] W[stępnych] nr 2/2376. W dniu 19.06.1989 r. przerejestrowano do nr 19390 w kategorii kontakt operacyjny „KRAKATAU”. Materiały zniszczono w dniu 16.01.1990

Marian Grzybowski (prawnik) w Wkipedii

Marian Grzybowski (ur. 9 marca 1945Prądniku Korzkiewskim) – polski prawnik, od 2001 sędziaTrybunału Konstytucyjnego.

W 1967 ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego, po których podjął pracę na tej uczelni. W latach 1970 zdał egzamin sędziowski, w 1976 uzyskał stopień doktoranauk prawnych, w 1982 obronił habilitację. W 1990 został profesorem nauk prawnych, od 1994 zajmuje stanowisko profesora zwyczajnego. Posiada także uprawnienia radcy prawnego.

W 2001 został wiceprzewodniczącym, w 2005 przewodniczącym zarządu głównego Polskiego Towarzystwa Prawa Konstytucyjnego. Od 1990 zasiada w Komitecie Nauk Politycznych Polskiej Akademii Nauk. W latach 90. był członkiem Zespołu Prawa Konstytucyjnego i Tworzenia Prawa Rady Legislacyjnej przy Prezesie Rady Ministrów oraz członkiem Zespołu Stałych Ekspertów Komisji Konstytucyjnej Zgromadzenia Narodowego.

W 1983 objął stanowisko kierownika Zakładu Współczesnych Systemów Ustrojowych, a w 1990 kierownika Katedry Współczesnych Systemów Ustrojowych (obecnie Katedry Prawa Ustrojowego Porównawczego) na UJ. W latach 1996–2001 pełnił funkcję prodziekana Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego. Kieruje Katedrą Prawa Konstytucyjnego na Wydziale PrawaUniwersytetu w Białymstoku.

Opublikował liczne prace naukowe z zakresu prawa konstytucyjnego. W 2001 z rekomendacji SLD został wybrany przez Sejm na urząd sędziego Trybunału Konstytucyjnego.

Postanowieniem prezydenta z 3 maja 1997 odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.

10 maja 2007 poseł Arkadiusz MularczykPiS stwierdził, że z materiałów IPNwynika, iż Marian Grzybowski był kontaktem operacyjnym Ministerstwa Spraw Wewnętrznych PRL. Sędzia zaprzeczył jakoby był współpracownikiem służb specjalnych PRL. W katalogach IPN nie ma informacji o podjętej współpracy, a jedynie jest informacja o tym, że został on zarejestrowany w 1988 i przerejestrowany w kolejnym roku jako ko „Krakatau”

————

IPN: sędzia Trybunału kłamcą lustracyjnym

Rzeczpospolita 21.05.2010

Krakowski IPN chce oskarżyć Mariana Grzybowskiego, sędziego Trybunału Konstytucyjnego, o kłamstwo lustracyjne.

– Sędzia miał współpracować z wywiadem PRL, ale nie podał tej informacji w oświadczeniu lustracyjnym – powiedział „Rz” chcący zachować anonimowość prokurator z Instytutu.

Wniosek w tej sprawie wkrótce ma być skierowany do sądu.