Stefan Ignar – ekonomista, prof., członek władz PRL, ZSL, ZMP, FJN,TPPR

Stefan Ignar w Wikipedii

(ur. 17 lutego 1908 w Bałdrzychowie w woj. łódzkim, zm. 23 stycznia 1992) – działacz ruchu ludowego, ekonomista.

Urodził się w rodzinie chłopskiej; ukończył Uniwersytet Poznański (1931), W 1949 otrzymał tytuł prof. nadzwyczajnego, w 1964 prof. zwyczajnego nauk ekonomicznych. Od 1931 członek SL, od 1949 ZSL. Należał do organów kierowniczych obu stronnictw ludowych – w latach 19351939 członek Rady Naczelnej SL, w latach 19481949 członek Prezydium Naczelnego Komitetu Wykonawczego SL, w latach 19491984 członek Naczelnego Komitetu Wykonawczego… W latach 19561962 i w 1981 (maj-listopad) prezes NK ZSL….

W latach 19451949 pracownik naukowo-dydaktyczny Wyższej Szkoły Gospodarstwa Wiejskiego w Łodzi. Działał także w ruchu młodzieży wiejskiej – w 1945 i w latach 19461947 wiceprezes, a w latach 19471948 prezes Zarządu Głównego Związku Młodzieży Wiejskiej RP „Wici”; w latach 19481950 przewodniczący Rady Naczelnej Związku Młodzieży Polskiej. W latach 19481950 był także prezesem Zarządu Głównego Związku Samopomocy Chłopskiej.

W latach 19491978 pracownik naukowo-dydaktyczny Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. Pełnił wysokie funkcje państwowe – w 1952 zastępca przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego, w latach 19521956 zastępca przewodniczącego Rady Państwa, w latach 19561969 wicepremier, a w latach 19691972 członek Rady Państwa. W latach 19701978 był dyrektorem Instytutu Ekonomiki Rolnictwa i Polityki Agrarnej SGGW.

W latach 19521976 poseł na Sejm PRL I, III, IV, V i VI kadencji; w latach 19521956 członek Prezydium Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Narodowego, a w latach 19581983Frontu Jedności Narodu. W 1978 otrzymał Order Budowniczych Polski Ludowej.

W latach 19831989 – członek Rady Krajowej Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej (TPPR).

———–

serwis IPN

Kierownicze stanowisko partyjne i państwowe b. PRL 

 ..1945 jako zwolennik nawiązania kontaktów z PPR przeciwstawił się polityce CKRL i wystąpił z SL „Roch”. Od 30.09.1948 do 29.11.1949 członek RN SL. 15.03.1949 – 29.11.1949 członek Prezydium i Sekretariatu NKW SL. W okresie 08-12.1945 oraz 12.1946 – 02.1947 wiceprezes, a od 29. 04.1947 do 20.07.1948 prezes ZG ZMW RP „Wici”. Z funkcji tej złożył rezygnację z powodów politycznych. Od 07.1948 do 1950 przewodniczący Rady Naczelnej ZMP. 20.09.1948 – 1950 prezes ZG Związku Samopomocy Chłopskiej. 30.08.1952 – 11.1956 członek Prezydium OK Frontu Narodowego, a w okresie 04.01.1958 – 16.07.1983 członek Prezydium OK. FJN. 20.11.1952 – 19.03.1976 poseł na Sejm PRL I-VI kadencji. 09.10.1955 – 12.05.1957 przewodniczący ZG TPPR. 1970-1978 dyrektor Instytutu Ekonomiki Rolnictwa i Polityki Agrarnej SGGW. Źródło: 1.NKW PSL. Centralna Kartoteka Działaczy Ruchu Ludowego (dalej: CKDRL), sygn. 950, 2. T. Mołdawa, Ludzie władzy 1944-1991, Wyd. PWN, Warszawa 1991, 3. Słownik biograficzny działaczy ruchu ludowego. Makieta, Wyd. LSW, Warszawa 1989, s. 145-146, 4. S. Giza Władze naczelne stronnictw ludowych (1861-1965), [w:], Roczniki Dziejów Ruchu Ludowego Nr 7 , Wyd. LSW, Warszawa 1965, s. 386-448.
———
serwis Muzeum Historii Polskiego Ruchu Ludowego
Piastując funkcje społeczne, partyjne i państwowe prowadził pracę badawczą i dydaktyczną: 1945-49 na WSGW w Łodzi, od 1949 w SGGW-AR w Warszawie, kolejno kierownik Katedry Polityki Agrarnej na Wydziale Ekonomiczno-Rolnym, a następnie dyrektor Instytutu Ekonomiki Rolnictwa i Polityki Agrarnej. Jednocześnie przewodniczący Komitetu Badań Rejonów Uprzemysłowionych przy Prezydium Polskiej Akademii Nauk.
 
 

 

Stanisław Wroński – historyk na froncie partyjnym, w czasie wojny w sowieckim zgrupowaniu partyzantów

baner człowiek nauki

Stanisław Wroński w Wikipedii

Stanisław Wroński (ur. 17 czerwca 1916 w Sielcach w pow. Jędrzejów, zm. 13 listopada 2003 w Warszawie) – historyk, działacz komunistyczny i państwowy w okresie PRL.

Ukończył studia w Szkole Partyjnej przy KC PZPR (1951), w Instytucie Nauk Społecznych przy KC PZPR (1953) oraz na UW (1957). Od 1944 członek PPR, następnie członek PZPR.

W latach 30. działacz ruchu młodzieży komunistycznej, podczas II wojny światowej uczestnik ruchu oporu na terenie Polski, Białorusi, Ukrainy i Słowacji (Brygada Partyzancka im. A. Newskiego, którą dowodził Wiktor Karasiow – jednostka frontowa NKWD). W latach 1946–1949 sekretarz generalny Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej (TPPR). W latach 1951–1956 był wykładowcą w Szkole Partyjnej przy KC PZPR i w Instytucie Nauk Społecznych przy KC PZPR. W latach 1957–1963 pracownik naukowy PAN oraz Wojskowego Instytutu Historycznego. W latach 1963–1971 prezes i redaktor naczelny Spółdzielni Wydawniczej „Książka i Wiedza”.

W latach 1964–1968 zastępca członka Komitetu Centralnego PZPR, w latach 1968–1980 członek KC. W latach 1971–1974 minister kultury i sztuki, w 1974 minister bez teki (od lutego do czerwca). W latach 1974–1987 redaktor naczelny pisma „Nowe Drogi„. W latach 1974–1985 członek Rady Państwa. W latach 1969–1985 poseł na Sejm PRL V, VI, VII i VIII kadencji.

W latach 1972–1980 prezes zarządu głównego Związku Bojowników o Wolność i Demokrację, a w latach 1980–1987 przewodniczący zarządu głównego TPPR. Od 1987 przedstawiciel PZPR w redakcji miesięcznika „Problemy Pokoju i Socjalizmu” (w Pradze).

Odznaczony Orderem Budowniczych Polski Ludowej.

————-

Po raz trzeci do urzędu
Rzeczpospolita,22.08.2001
NSA ponownie uchylił decyzję o pozbawieniu uprawnień kombatanckich Stanisława Wrońskiego.

Już po raz drugi Naczelny Sąd Administracyjny uchylił decyzję o pozbawieniu uprawnień kombatanckich Stanisława Wrońskiego, w przeszłości ministra kultury i sztuki, prezesa byłego ZBoWiD. Nie ma podstaw do przyjęcia, że udział w partyzantce radzieckiej jest tożsamy ze służbą w strukturach NKWD – stwierdził sąd.

85-letni dziś Stanisław Wroński, który w poprzednich latach pełnił wiele eksponowanych funkcji partyjnych i państwowych, uzyskał uprawnienia kombatanckie w 1976 r. z tytułu pobytu w obozach jenieckich i działalności w ruchu oporu w latach 1941-45. Należał do partyzanckiego oddziału im. Aleksandra Newskiego, działającego m.in. na Kresach Wschodnich, Lubelszczyźnie, Rzeszowszczyźnie i Słowacji. W 1998 r. uprawnienia mu odebrano, z motywacją, że radzieckie ugrupowania partyzanckie stanowiły „organa represji ZSRR”. Urząd ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych zgromadził zresztą wówczas sporą dokumentację na temat partyzantki radzieckiej, w tym opracowania historyków ukraińskich, dokumenty z Białorusi i związane ze Słowackim Powstaniem Narodowym.

W czerwcu 1999 r. NSA uchylił decyzję kierownika UdSKiOR. Za nieuzasadnione uznał uogólnione twierdzenie, jakoby wszystkie radzieckie oddziały partyzanckie miały charakter organów represji ZSRR, działających, jak przewiduje ustawa kombatancka, przeciwko narodowi i państwu polskiemu. Zgodnie z wytycznymi sądu Urząd miał wykazać, czy rzeczywiście „oddziały partyzanckie, w których S. Wroński pełnił służbę, miały charakter specjalnych formacji, które prowadziły działalność przeciwko ludności polskiej bądź podlegały NKWD”…

„Utożsamianie służby w partyzantce sowieckiej ze służbą w organach represji ZSRR działających przeciwko narodowi i państwu polskiemu jest niesłuszne, celem zaś ugrupowań, w których służyłem, była walka z Niemcami i UPA. Oddziały te nigdy nie walczyły z AK” – napisał S. Wroński w skardze do NSA. Do partyzantki radzieckiej uciekł z Kowla, po masakrach ludności polskiej na Wołyniu; taką drogę wybrało wówczas wielu Polaków. Z tych m.in. względów nie mogą być obiektywne, jego zdaniem, źródła ukraińskie, na które powołuje się Urząd. Również z załączonego przepraszającego pisma Antoniego R., uczestnika Słowackiego Powstania Narodowego, wynika, że pomylił majora Kroka z kimś innym…

————-

Agent czy tylko partyzant; Postacie

Rzeczpospolita, 28.01.2003,

Przed stołecznym Sądem Okręgowym rozpoczyna się dzisiaj proces o ochronę czci wytoczony przez Stanisława Wrońskiego, ministra kultury i sztuki w pierwszej połowie lat siedemdziesiątych, prof. Wojciechowi Roszkowskiemu, znanemu historykowi dziejów najnowszych. Roszkowski zarzucił Wrońskiemu agenturalną przeszłość.

 W drugim tomie swej pracy „Najnowsza historia Polski 1914-1993” pozwany historyk napisał o byłym ministrze, że „był związany z KGB”. Informacje te – według Roszkowskiego – pochodziły z dwóch źródeł. Otóż w czerwcu 1972 r. w paryskiej „Kulturze” ukazał się tekst, w którym napisano: „Generał Moczar został zdjęty z prezesury ZBoWiD. Na jego miejsce przyszedł Stanisław Wroński. W pewnym skrócie można to określić jako zmianę UB na KGB”. Druga pozycja, na którą powołuje się Roszkowski, to praca „Polacy w radzieckim ruchu partyzanckim 1941-1945”. Jej autor Mieczysław Juchniewicz napisał m.in., że Wroński był zastępcą dowódcy oddziału specjalnego partyzantki radzieckiej im. Aleksandra Newskiego.

Roszkowski powiedział „Rzeczpospolitej”, że nie było jego zamiarem dokuczenie Wrońskiemu. Chciał jedynie ukazać uzależnienie w latach siedemdziesiątych Wojska Polskiego i ZBoWiD od decydentów na Kremlu…

Roszkowski dodaje, że wiedza o całej sprawie dostępna w czasie pisania książki (a robił to w 1983 r.) uległa rozszerzeniu. Od tego czasu powstało wiele prac dokumentujących działalność radzieckiej partyzantki na Kresach Wschodnich. Wynika z nich m.in., że uczestniczyła ona w represjonowaniu Polaków i walczyła z Armią Krajową. Roszkowski powołuje się także na opinię Wojskowego Instytutu Historycznego z maja 2000 r. Wynika z niej, że oddział im. Newskiego powstał w lutym 1943 r. jako oddział specjalny białoruskiego NKWD „Olimp”. Był przeznaczony do działań rozpoznawczo-dywersyjnych. Kolejny dowód Roszkowskiego to znajdujący się w dyspozycji Urzędu do Spraw Kombatantów list słowackiego generała Antona Rasli. Generał pisze w nim, że Wroński, ubrany w radziecki mundur, uczestniczył w aresztowaniu oficerów: Słowaka ppłk. Frantiska Urbana i Jugosłowianina mjr. Vlasicia.

Podejrzenia wobec niejasnej przeszłości Wrońskiego wynikają nie tylko z fragmentów „Najnowszej historii Polski…”. Miał je chyba również Mieczysław F. Rakowski, skoro w publikowanych przez „Iskry” dziennikach napisał w 1971 r., po informacji o desygnowaniu Wrońskiego na ministra kultury: „Stary partyzant radziecki i zapewne też taki stary agent. Być może w tej nominacji jest ukryty jakiś głębszy sens. Postawienie takiego człowieka na tym stanowisku może uspokoić Rosjan i utwierdzić w przekonaniu, iż nie ma obawy, że Polacy pójdą drogą Dubczeka”…

———-

Historia poczęta w podziemiu- ANDRZEJ KACZYŃSKI

Rzeczpospolita, 12.11.05 Nr 264 –

W 2002 roku Wojciechowi Roszkowskiemu wytoczył proces Stanisław Wroński, były peerelowski dygnitarz, minister kultury i członek KC PZPR, prezes ZBoWiD i Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej, za stwierdzenie we wspominanej tu książce, że był on „związany z KGB”. W czasie wojny Wroński był zastępcą dowódcy sowieckiego zgrupowania partyzantów. Procesowa ekspertyza Wojskowego Biura Historycznego nie pozostawiała wątpliwości: był to oddział założony przez NKWD. Zgłosił się też do polskiego Urzędu ds. Kombatantów słowacki generał, w czasie wojny członek ruchu oporu, który zaświadczył, że Wroński w sowieckim mundurze aresztował w 1945 roku dwóch wysokich dowódców słowackiej partyzantki. Proces został umorzony z przyczyny śmierci powoda. (Podobny proces kilka lat wcześniej wytoczył historykowi wojskowości Jerzemu Poksińskiemu były funkcjonariusz Urzędu Bezpieczeństwa Mikołaj Kulik za to, że ten wymienił go wśród stalinowskich oprawców. Także ten proces został umorzony, w tym przypadku z powodu śmierci historyka, ale Kulik, którego nikt wcześniej nie ścigał, gdyż nikt nie wiedział nawet o jego istnieniu, został oskarżony i skazany za zbrodnię stalinowską).


Henryk Bednarski – socjolog z czerwonym życiorysem, nadal na froncie umiejętności pedagogicznych

baner człowiek nauki

prof. dr hab.  Henryk  Bednarski
Dyscypliny KBN:socjologia
Specjalności:socjologia wsi, socjologia wychowania
Miejsca pracy:Aktualne: Mazowiecka Wyższa Szkoła Humanistyczno-Pedagogiczna w Łowiczu
Wyższa Szkoła Umiejętności Pedagogicznych i Zarządzania w Rykach; Wydział Pedagogiczny; Zakład Podstaw Edukacji
Nieaktualne:   Politechnika Radomska im. Kazimierza Pułaskiego; Wydział Nauczycielski; Katedra Pedagogiki i Psychologii
Pełnione funkcje:Aktualne:
Dziekan  Mazowiecka Wyższa Szkoła Humanistyczno-Pedagogiczna w Łowiczu; Wydział Pedagogiczny
Nieaktualne: Kierownik  Politechnika Radomska im. Kazimierza Pułaskiego; Wydział Nauczycielski; Katedra Pedagogiki i Psychologii
Rektor  Wyższa Szkoła Umiejętności Pedagogicznych i Zarządzania w Rykach

Nauka Polska Baza Ludzi Nauki

prof. dr hab.  Henryk  Bednarski

Dyscypliny KBN:socjologia

Specjalności:socjologia wsi, socjologia wychowania

Miejsca pracy:Aktualne: Mazowiecka Wyższa Szkoła Humanistyczno-Pedagogiczna w Łowiczu

Wyższa Szkoła Umiejętności Pedagogicznych i Zarządzania w Rykach; Wydział Pedagogiczny; Zakład Podstaw Edukacji

Nieaktualne:   Politechnika Radomska im. Kazimierza Pułaskiego; Wydział Nauczycielski; Katedra Pedagogiki i Psychologii

Pełnione funkcje:Aktualne:

Dziekan  Mazowiecka Wyższa Szkoła Humanistyczno-Pedagogiczna w Łowiczu; Wydział Pedagogiczny

Nieaktualne: Kierownik  Politechnika Radomska im. Kazimierza Pułaskiego; Wydział Nauczycielski; Katedra Pedagogiki i Psychologii

Rektor  Wyższa Szkoła Umiejętności Pedagogicznych i Zarządzania w Rykach

———–

Henryk Bednarski  w Wikipedii

(ur. 22 czerwca 1934) – socjolog, polityk, działacz komunistyczny.

Należał do PZPR. W latach 19801983 był I sekretarzem KW PZPRBydgoszczy. Następnie – do 1987 – był sekretarzem KC PZPR. Od 23 października 1987 do 19 września 1988 był ministrem edukacji narodowej w rządzie Zbigniewa Messnera.

1984 został profesorem Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Bydgoszczy.

W latach 1987-1991 był Prezesem Zarządu Głównego Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej– ostatnim.

———-

Ciemne interesy dziekana UW

Gazeta Polska – ONET, 26.07.2006, Piotr Nisztor

Ze ścian ministerstwa Giertych usunął także wizerunek innego znajomego Szymańskiego – aktywnego działacza PZPR prof. Henryka Bednarskiego, który resortem oświaty kierował w 1987 r. W tym samym czasie był również przewodniczącym Komisji Ideologicznej KC PZPR. Wcześniej pełnił funkcję m.in. I sekretarza Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Bydgoszczy i sekretarza KC PZPR. W 2004 r. wydano księgę pamiątkową na jego 70. urodziny. W rozdziale „Telegramy i gratulacje dla Jubilata” możemy znaleźć ciepłe słowa, które do Bednarskiego kierują m.in. były prezydent Aleksander Kwaśniewski, Józef Oleksy, Krystyna Łybacka, Marek Siwiec i Wojciech Jaruzelski. „Zapamiętałem szczególnie jego postawę, poczucie odpowiedzialności w dramatycznie trudnym 1981 r. W późniejszej działalności potwierdzał cechy polityka-humanisty, w tym wysoką osobistą kulturę, skromność, gruntowną wiedzę, zwłaszcza w zakresie szeroko rozumianej pedagogiki. Jestem rad, że wykorzystuje owocnie te umiejętności, doświadczenia i przymioty, jako Rektor Wyższej Szkoły Umiejętności Pedagogicznych i Zarządzania w Rykach” – napisał Jaruzelski.

Dotarliśmy także do pisma Szymańskiego z 1 maja 2004 r., adresowanego właśnie do prof. Bednarskiego. „Korzystając z okazji chciałbym przede wszystkim z całego serca pogratulować Panu – w dzień przystąpienia Polski do Unii Europejskiej – dokonań w Rykach. Udała się Panu rzecz prawie niemożliwa, a mianowicie wyciągnięcie WSUPiZ z głębokiej zapaści w jakiej znalazła się” – pisał Szymański. „Pańska rezygnacja ze stanowiska Rektora oznaczałaby koniec tej uczelni” – kończył dziekan wydziału pedagogicznego UW.

————-

10 LAT WSUPIZ

Serwis uczelni

W roku akademickim 2006/2007 społeczność Wyższej Szkoły Umiejętności Pedagogicznych i Zarządzania w Rykach obchodziła 10 lat działalności.

To właśnie 10 lat temu dzięki staraniom i determinacji grupy profesorów z Warszawy oraz lokalnych działaczy samorządowych z Ryk i okolic, powołano w tym mieście wyższą uczelnię. Działająca w Rykach Wyższa Szkoła Umiejętności Pedagogicznych i Zarządzania z siedzibą w Rykach…

Trwające od maja  obchody zakończyły się posiedzeniem Senatu w dniu 13 listopada 2007 r. Wręczono na nim kolejnej grupie osób zasłużonych w 10-letnim rozwoju Uczelni, specjalne podziekowania podpisane przez Rektora a także pamiątkowe statuetki przyznane przez powołaną specjalnie na okres obchodów „Kapitułę 10-lecia WSUPiZ”, której przewodniczył wieloletni były Rektor a obecnie Rektor Senior, prof.zw. dr hab. Henryk Bednarski.

———-

Wyższa szkoła robienia interesów

Tygodnik Przegląd,51/2001

Zbudujemy Cambridge w Rykach – stwierdził w 1995 r. prof. dr hab. Jan Bogusz, pracownik Akademii Pedagogiki Specjalnej w Warszawie, i razem z prof. Danutą Piekut-Brodzką oraz swoim doktorantem, Stanisławem Szałajką, mieszkańcem i radnym Ryk, rozpoczęli propagowanie idei rozwijania regionalnych szkół wyższych……

Kiedy uczestnikom transakcji zaczął przyglądać się prokurator, zarząd spółki powołał nowego rektora. Tegoroczny rok akademicki inaugurował jako rektor prof. Henryk Bednarski. To nie jest przypadkowy wybór. W latach 1982-87 prof. Bednarski był sekretarzem w KC PZPR, a od 1987 do 1989 r. ministrem edukacji narodowej. – Teraz po zmianie rządu – twierdzi mój rozmówca, pracownik uczelni, który chce pozostać anonimowy – Szymański, Łaszczyk i Szlosek sądzą, że uda im się załatwić dla Ryk przedłużenie licencji na kolejne lata.

————-

Skandal wokół uczelni

Tygodnik Powiśla, 2004

Przed dotychczas szarymi eminencjami WSUPiZ, roztaczały się wspaniałe perspektywy. Zdawało się, że już nikt nie będzie im bruździć. Powołali nowego rektora. Kandydat był przedni. Profesor Henryk Bednarski w latach 80 – tych był sekretarzem KC PZPR, a od 1987 do 1989 r. ministrem edukacji narodowej. „Czerwony” fragment życiorysu prof. Bednarskiego nikomu nie przeszkadzał, choć przypomnijmy był to podstawowy argument, którym posłużyli się przeciwnicy rektora Bogusza, po raz pierwszy pozbawiając go pracy w ryckiej uczelni.

————-

Bydgoski Marzec 1981

Kalendarium wydarzeń 1981

Autor kalendarium: Jan Rulewski

29 marca

O godzinie 10.00 w Warszawie rozpoczęło się IX Plenum KC PZPR, które omawiało m.in. wypadki bydgoskie. Z jednostronną, tendencyjną oceną tych wydarzeń wystąpił I Sekretarz KW PZPR w Bydgoszczy – Henryk Bednarski.