Organizacja partyjna w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie w latach 1961-1971

JÓZEF HAMPEL, MARIAN RÓŻYCKI, JAN SZMYD

PODSTAWOWA ORG ANIZACJA PARTYJNA W LATACH 1961— 1971

ORGANIZACJA PARTYJNA W WYŻSZEJ SZKOLE Pedagogicznej w Krakowie przeszła na przestrzeni lat 1962—1972 dynamiczny rozwój. U jego podstaw legły m. in. wzrost tempa życia politycznego
kraju, a także koncentracja wysiłków członków tej organizacji, mająca na
celu podniesienie zakresu i stopnia oddziaływania ideowego Partii w środowisku Uczelni.
Wynikiem tych wysiłków był wzrost ilościowy szeregów partyjnych, znaczne
przeobrażenia strukturalne POP oraz systematyczny wzrost autorytetu
organizacji tak w skali Uczelni, jak również środowiska akademickiego Krakowa

….KADENCJE ORAZ SKŁADY OSOBOWE WŁADZ PARTYJNYCH…

STAN UPARTYJNIENIA PRACOWNIKÓW I STUDENTÓW WSP
MARZEC 1972 ROKU..

Ilość pracowników-członków PZPR wzrosła
z 4 w 1950 r. do 197 w 1970 r., uzyskując w grupie samodzielnych pracowników nauki 42,2% upartyjnienia…

Działalność ideologiczna POP w ostatnim dziesięcioleciu funkcjonowania
Uczelni (1961—1971)…

Uznaje się, że przygotowanie współczesnego nauczyciela dla unowocześnionej szkoły podstawowej i średniej o sprecyzowanym profilu laickiej szkoły socjalistycznej, przygotowanie go do życia
i pracy w społeczeństwie socjalistycznym i dla tego społeczeństwa wymaga
przede wszystkim :…..

d) kształtowania wśród młodzieży studenckiej właściwych podstaw
ideowych, moralnych, politycznych i etycznych, wyrażających się w rozumieniu prawidłowości historycznych i problemów współczesności, w propagowaniu laickich poglądów, naukowego światopoglądu oraz w znajomości
podstawowych norm społecznego współżycia ;…

Krakowska organizacja PZPR (1948-1990). Struktury – członkowie – działalność 

Krakowska organizacja PZPR (1948-1990). Struktury – członkowie – działalność 

Brzask Komunistycznej Partii Polski po medialnym upadku komunizmu

Brzask Komunistycznej Partii Polski po medialnym upadku komunizmu

Znaczenie POP PZPR na uczelniach – jeden przypadek

Znaczenie POP PZPR w procesie sowietyzacji uczelni (1948–1956). Przypadek Uniwersytetu Poznańskiego – Elżbieta Mania 

W ramach przyspieszenia sowietyzacji szkolnictwa wyższego na uczelniach pojawiły się
struktury partyjne. Podobnie jak w innych ośrodkach akademickich również i na Uniwersytecie Poznańskim nad realizacją wszelkich rozporządzeń, które miały go przekształcić według nowego modelu, czuwała uczelniana Podstawowa Organizacja Partyjna Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej….

Podstawowa Organizacja Partyjna na UP czuwała nad odpowiednią selekcją przy przyjmowaniu i awansowaniu pracowników naukowych. Zajmowała się tym Komisja Kadr, która w myśl uchwały egzekutywy POP składała się z trzech osób: członka egzekutywy Oddziałowej Organizacji Partyjnej, członka Związku Akademickiego Młodzieży Polskiej i członka Klubu Demokratycznej Profesury. Z posiadanych danych wynika, że tylko w roku 1950 komisja odrzuciła 38 osób z powodu „zastrzeżeń natury politycznej”. Wynikało to z zaostrzonej czujności przy przyjmowaniu pracowników naukowych i ich awansowaniu. Wyjaśniano wówczas, że siedem osób miało słabe przygotowanie naukowe i niskie kwalifikacje dydaktyczne, natomiast kolejne dwie osoby wykazywały lekceważący stosunek do swoich obowiązków. Choć rektor przyjął czternaście osób z ogólnej liczby odrzuconych przez komisję, to na skutek opinii POP osoby te nie zostały zatwierdzone przez ministerstwo…

.Tylko w latach 1949–1951 z UP rozstało się jedenastu profesorów, a dwóm docentom nie zatwierdzono habilitacji, wskutek czego również musieli opuścić uczelnię…..

Dla profesury organizowano – na podstawie programu przysłanego z Komitetu Centralnego PZPR – wykłady z dorobku naukowego ZSRR i metodologii marksistowsko-leninowskiej.
Odbywały się one w Klubie Demokratycznej Profesury, który powstał w Poznaniu 17 grudnia 1949 r. Jego instancją nadrzędną był Centralny Komitet Koordynacyjny Profesury Demokratycznej w Warszawie. Zrzeszał on pracowników naukowych wyższych uczelni środowiska poznańskiego. Do jego zadań należała „współpraca z władzami państwowymi w procesie demokratyzacji szkolnictwa wyższego oraz oddziaływanie na środowisko naukowe w celu podnoszenia jego poziomu ideologicznego”, co realizowano przez „organizowanie odczytów, zebrań i posiedzeń dyskusyjnych oraz przez organizowanie życia towarzyskiego członków klubu”..

… Nad właściwą realizacją dyscypliny czuwały grupy studenckie, tzw. brygady lekkiej kawalerii. Miały one charakter urzędowy i działały według zatwierdzonego planu pracy,
nad którego realizacją czuwał opiekun powoływany przez dziekana spośród pracowników naukowych. Prowadziły one kontrolę wyników w nauce. W myśl ustaleń POP, o wszelkich akcjach przeprowadzanych przez „brygady lekkiej kawalerii” należało zawiadamiać POP, natomiast wszystkie kandydatury do wyżej wspomnianych brygad miały być ściśle kontrolowane przez Zarząd Uczelniany ZMP