Stanowiska wobec weryfikacji kadr akademickich (UW. r.1982)

Stanowiska wobec weryfikacji kadr akademickich

(UW. r.1982)

Warszawa, dn. 27 maja 1982 r. Szkic pisma

Obywatel Rektor UW

W odpowiedzi na pismo z dnia 25 maja 1982 roku w sprawie przeglądu i oceny nauczycieli akademickich uprzejmie informuję, że:

  1. Realizując zalecenie prorektora UW prof. dr hab. H. Kupiszewskiego z dnia 10 lutego 1982 r. H-l-847/82/ Wydział Psychologii dokonał oceny młodych • pracowników naukowo-dydaktycznych w marcu i kwietniu br. Przegląd kadry dokonany został przez Komisje Rady Wydziału ds. oceny Młodej Kadry na podstawie nadzwyczaj wnikliwej analizy dorobku naukowego i osiągnięć dydaktycznych (itd.). W skład Komisji wybranych zostało trzech samodzielnych pracowników i młodych pracowników nauki. Komisja dokooptowała ponadto przedstawiciela PZPR. Oceny Komisji stały się podstawą wniosków dziekana Wydziału Psychologii UW o awanse, przeszeregowania i nieprzedłużania zatrudnień w nowym roku akademickim. Wnioski te były przedstawione do dyskusji i zatwierdzone przez Rade, Wydziału, a następnie przekazane rektorowi UW.
  1. Ponadto dziekani Wydziału Psychologii UW dokonali oceny całego Wydziału, a więc i nie objętych ocenami Komisji Rady Wydziału nauczycieli akademickich, stwierdzając, że zarówno ich praca naukowa, jak i działalność dydaktyczna nie budzą zastrzeżeń ani środowiska, ani kierowników jednostek organizacyjnych Wydziału.
  2. Okresowe przeglądy kadry w tym i ubiegłym roku akademickim przeprowadzone zostały nie tylko ze względu na wymogi formalne. Tryb i bardzo rzetelny sposób przeprowadzenia przeglądu był także świadectwem naszej troski i odpowiedzialności za prawidłowy rozwój kadry akademickiej. W tym sensie wszystkie podjęte przez Wydział działania należy uznać za zgodne z tymi intencjami, które legły u podstaw zarządzenia ministra NSzWiT z dnia 30 listopada 1979 r., i potwierdzonymi w wypowiedzi wiceministra Jerzego Sablika na posiedzeniu Senatu UW w dniu 26 maja br.

W związku z tym osobiście nie widzę potrzeby powołania na naszym Wydziale komisji do przeglądu i oceny nauczycieli akademickich, jeśli zaś koniecznym okaże się przeprowadzenie przeglądu w innym okresie niż dotychczas, nie widzę możliwości, aby mogło być to uczynione w proponowanym terminie i trybie.

Dziekan (doc. Janusz Grzelak)

——–

UNIWERSYTET WARSZAWSKI

INSTYTUT PROFILAKTYKI SPOŁECZNEJ I RESOCJALIZACJI

Warszawa 30 maja 1982 r.

Obywatel Rektor Uniwersytetu Warszawskiego Prof. dr hab. Kazimierz Dobrowolski

W odpowiedzi na pismo z dnia 25 maja 1982 r. uprzejmie informuję, iż nie widzę potrzeby powołania w naszym Instytucie nowej komisji do przeglądu i oceny nauczycieli akademickich. Biorąc pod uwagę wyjaśnienia ministra Jerzego Sablika na posiedzeniu Senatu UW w dniu 26 maja br., stwierdzam, że zalecona przez Ministerstwo ocena nauczycieli akademickich (z powołaniem się na zarządzenie ministra NSzWiT z 1979 r.) została w naszym Instytucie dokonana.

Realizując zalecenia prorektora UW, prof. dr hab. H. Kupiszewskiego (który właśnie w swym piśmie powoływał się na zarządzenie Ministerstwa z 1979 r.) dokonaliśmy w naszym Instytucie oceny wszystkich asystentów, starszych asystentów i adiunktów, którzy nie byli oceniani od 1980 roku (w stosunku do asystentów od 1981 r.).

Tryb oceny przebiegał następująco: na podstawie sprawozdania pracownika i oceny kierownika zakładu sporządzałam własną ocenę pracownika, która to następnie była weryfikowana przez Komisję Rady Instytutu d/s Młodej Kadry, do której został dokooptowany przedstawiciel PZPR. Moje wnioski oraz wyniki prac Komisji zostały następnie przedstawione do dyskusji i zatwierdzone przez Radę Naukową Instytutu w dniu 22 marca 1982 r.

Oceną nie objęliśmy: 1) docentów i profesorów, 2) wykładowców, 3) bibliotekarzy, 4) wszystkich tych, którzy w związku z przyjęciem do pracy lub awansem byli oceniani później niż na wiosnę 1980 r. (asystenci 1981 r.)

Co do oceny ostatniej grupy wyrażam pogląd, że ocena ich w tej chwili jest niecelowa, gdyż — zgodnie z zarządzeniem Ministra z 1979 r. i wyjaśnieniami ministra Jerzego Sablika — oraz biorąc pod uwag? względy merytoryczne — oceny adiunktów i starszych asystentów powinny być przeprowadzane co 2 lata, nie częściej.

Oceny bibliotekarzy dyrekcja Instytutu dokonuje bezustannie na podstawie ich pracy bieżącej.

Ocena docentów i profesorów nie może być dokonywana przez władze Instytutu, lecz przy udziale specjalistów z zewnątrz, co wymaga innego niż proponowany trybuj odpowiedniej ilości czasu.

Weryfikacji wykładowców należy spodziewać się wkrótce, po wejściu w życie nowej ustawy o szkolnictwie wyższym zgodnie z art. 176 § 2, tak, że sądzę, iż ich ocena w tej chwili jest niepotrzebna i przedwczesna.

Dokumentację z wyników ocen dokonywanych w Instytucie w marcu br., zgodnie z życzeniem Obywatela Rektora, prześlę (po uporządkowaniu) do 10 czerwca 1982 r.

Dyrektor Instytutu doc. dr hab. Hanna Świda-Ziemba

———–

Warszawa, dnia 31 maja 1982 r.

STANOWISKO RADY WYDZIAŁU NEOFILOLOGII UW W SPRAWIE OCENY NAUCZYCIELI AKADEMICKICH przyjęte przez aklamację na posiedzeniu dnia 31 maja 1982 r.

Stoimy wobec decyzji przeprowadzenia w naszej uczelni przeglądu i oceny kadry, przy czym według oświadczeń wiceministra Jerzego Sablika oraz rektora UW, złożonych na posiedzeniu Senatu w dniu 26 maja br., chodzi o merytoryczną ocenę przydatności nauczycieli akademickich. Zapewnienia te jednak tracą wiele ze swej wiarygodności w świetle dokumentów. Przekazane przez Ministerstwo „Zasady” przeglądu w punkcie 6 na pierwszym miejscu jako przedmiot oceny wymieniają „postawę moralno-etyczną i społeczno-polityczną”, a w wypadku docentów (punkt 7) na pierwszym miejscu wymienia się postawę moralno-polityczną.

Ostateczne decyzje mają należeć nie do ciał przedstawicielskich, jak rady wydziału lub instytutu, Senatu, co określone jest w piśmie Ministra NSzWiT z dnia 30 listopada 1979 r. i co potwierdza nowa ustawa o szkolnictwie wyższym, dział IV, rozdział 2, art. 133 (patrz „Diariusz Sejmowy”, sprawozdanie z posiedzenia plenarnego nr 21 Sejmu PRL w dniach 3-4 maja 1982 r.), lecz do uczelnianych komisji pochodzących z nominacji i składających się w znacznej części z przedstawicieli organizacji politycznych oraz władz wojskowych i ministerialnych. Uważamy, że taka komisja nie może merytorycznie oceniać pracowników naukowych różnorodnych dyscyplin i specjalności uprawianych w Uniwersytecie. Zupełnie niezrozumiale jest zalecenie oceny merytorycznej pracowników wyłącznie na podstawie ich osiągnięć naukowych z ostatnich dwóch lat.

Środowisko naszego Wydziału aprobuje idee oceny merytorycznej, która przecież jest przeprowadzana w UW od wielu lat zgodnie z zarządzeniami władz uczelni i resortu. Jednakże po zapoznaniu się z „Zasadami” zaleconej obecnie przez Ministra NSzWiT akcji oceny nauczycieli akademickich, Rada Wydziału Neofilologii wyraża sprzeciw wobec formy, trybu i kryteriów takiej oceny.

Przypominamy, że w roku bieżącym, podobnie jak w poprzednich latach, zgodnie z zarządzeniem władz UW, merytoryczna ocena pracowników niższych szczebli została przeprowadzona w naszym Wydziale w sposób bardzo staranny, a po jej zakończeniu dziekan przedstawił rektorowi odpowiednie wnioski. Natomiast ocena docentów i profesorów naszego Wydziału wymagałaby recenzji zewnętrznych od kompetentnych specjalistów, wskutek czego procedura musiałaby trwać dłuższy czas. Poza tym poddawanie zaleconej przez Ministra procedurze nawet profesorów uniwersyteckich, którym tytuły ma prawo nadawać tylko Rada Państwa, uważamy za szczególnie niewłaściwe.

Rada Wydziału Neofilologii w zaleceniach Ministra, dotyczących przeprowadzania oceny, widzi naruszenie samorządności szkół wyższych, która to zasada jest niezmiennie deklarowana przez władze państwowe, a także legła u podstaw niedawno uchwalonej przez Sejm PRL ustawy o szkolnictwie wyższym. Rada stwierdza, iż zgodnie z odczuciem środowiska wydziałowego polecenie przeprowadzenia oceny w formie przekazanej zarządzeniem Ministra, stwarza atmosferę nerwowości i niepokoju na UW, co musi odbić się szkodliwie na jakości pracy Uniwersytetu.

Rada Wydziału Neofilologii zwraca .się do Jego Magnificencji z prośbą o przychylne przedstawienie powyższego stanowiska Senatowi UW i działania w duchu zawartych w tym stanowisku zastrzeżeń.

Z: Joanna Mantel- Niecko, przy współpracy Marii Stanowskiej, Haliny Suwały, Beaty Chmiel

Ewy Pankiewicz

Próba sił.Źródła do dziejów Uniwersytetu Warszawskiego po 13 grudnia 1981

Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego 1991

Plany ‚ochrony’ środowiska akademickiego przez SB pod koniec PRL

Plany ‚ochrony’ środowiska akademickiego przez SB pod koniec PRL ( przykład krakowski)

 

Symbiotyczne relacje ZSP i MSW (przykład z r.1986)

Symbiotyczne relacje ZSP i MSW (przykład)

źródło: Krzysztof M.Kaźmierczak – Tajne. spec.znaczenia, 2009

ZSP -rzekomo niepolityczna organizacja studencka- kuźnia późniejszych kadr politycznych ( Ordynacka !) , biznesowych i akademickich – heroicznie walczących   przeciw lustracji.

Kierunki ochrony weryfikacji kadr akademickich (1986) przez SB

dokumenty-ipn1

 

skanuj0032

skanuj0033skanuj0034skanuj0035

skanuj0036

 

(IPNKr 060/96 t.5)

Weryfikacja kadr akademickich (1986) w dokumentach SB

dokumenty-ipn

skanuj0030
skanuj0031

(IPNKr 060/96 t.5)

List w sprawie weryfikacji kadr akademickich UJ w 1986 r.

baner-weryfikacja
—– Original Message —–

Sent: Tuesday, April 07, 2009 8:44 AM
Subject: List w sprawie weryfikacji kadr akademickich  
  

Kraków, 7 kwietnia 2009

Aleksander Koj prof. dr hab., profesor zwyczajny,
profesor emerytowany

Wydział Biochemii, Biofizyki i Biotechnologii UJ

Zakład: Zakład Biochemii Komórki 

Gronostajowa 7, 30-387 Kraków

List w sprawie weryfikacji kadr akademickich

Uniwersytetu Jagiellońskiego w 1986 r.

Niniejszym zwracam się do pana jako świadka i uczestnika historii, pełniącego poważne funkcje akademickie, o kilka informacji w sprawie weryfikacji kadr akademickich w PRL.

W ramach realizacji projektu badawczego  Weryfikacja kadr naukowych w okresie PRL-u na przykładzie ośrodka krakowskiego’  mam możliwość zapoznania się z materiałami SB ( w IPN) i PZPR ( w Archiwum Państwowym), niestety nie mam możliwości na zapoznanie się z podstawowymi materiałami akademickimi. Mimo kilku prób do tej pory władze UJ nie zdołały mi w tych sprawach czegokolwiek udostępnić, zasłaniając się m.in. brakiem materiałów.

Władze UJ nie wiedzą nawet, że pan by szefem weryfikacji A.D. 1986 r. na UJ, mimo że obecne władze UJ zgodnie z moją najlepszą wiedzą, o tym informowałem.

Wiedza na temat weryfikacji akademickich lat 80-tych jest niezwykle uboga, a historie uczelni na ogół tego problemu wcale nie podejmują, co jest błędem metodycznym, lub skutkiem cenzury, istniejącej nadal mimo likwidacji urzędu cenzury.

Brak jest informacji na ten temat w Dziejach Uniwersytetu Jagiellońskiego (Krzysztof Stopka, Andrzej Kazimierz Banach, Julian Dybiec, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego wyd. 1 , 2000 r Redaktor naukowy : prod. dr hab. Jerzy Wyrozumski, Recenzent:prof.dr hab.Kamilla Mrozowska, Słowo wstępne: rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego Franciszek Ziejka) w bardzo bałamutny sposób informujących o historii najnowszej UJ.

Właściwie jedyną znaną mi informacją publikowaną o weryfikacji na UJ stanowi tekst ‚POWRACAJĄCA FALA ROZRACHUNKU Z PRZESZŁOŚCIĄ’ napisany przez prof. Jerzego Wyrozumskiego i zamieszczony za wiedzą i zgodą Rektora Franciszka Ziejki w 69 numerze Alma Mater (r. 2005) a przedstawiający prace komisji senackiej, ‚mającej rozpoznać skalę represji i wyrządzonych krzywd pracownikom i studentom UJ w PRL–u’ .

Niestety ten tekst jest wręcz skandaliczny i pokazuje jedynie kompromitującą metodykę badań i zdumiewające wnioskowanie ze strony Komisji Senackiej UJ. Wyników prac tej komisji, podobnie jak prac komisji weryfikacyjnych z lat 80-tych, nie ma w Archiwum UJ, mimo że prace ciał kolegialnych uczelni winny być dostępne do badań w ramach dostępu do informacji publicznej.

Zdumiewające jest twierdzenie szefa Komisji Senackiej UJ, że weryfikacje stanu wojennego ( i chyba późniejsze) były per saldo dodatnie ! Weryfikacje te jak wiadomo ( także z materiałów SB i PZPR) były uwarunkowane politycznie i stanowiły widoczne naruszenie autonomii uczelni. Dziwi zatem aprobowanie do dnia dzisiejszego przebiegu i skutków tych weryfikacji, i jednoczesne ukrywanie prac tych komisji.

Zatem zwracam się do pana jako kompetentnego źródła i świadka historii o informacje na temat:

  • składu komisji uczelnianej (senackiej) i komisji wydziałowych do spraw weryfikacji A.D. 1986 na UJ ( jak mi wiadomo komisje te zakończyły prace przed konferencją sprawozdawczo-wyborczą KU PZPR w grudniu 1986 r.)

  • liczby wyrejstrowanych z systemu akademickiego w wyniku tej weryfikacji i ew. dalszych ich losów

  • uzasadnienia negatywnej oceny zweryfikowanych, gdyż do tej pory takie uzasadnienia nie są ujawniane nawet wyrejestrowanym z systemu akademickiego

  • czy komisje weryfikacyjne miały wiedzę o tajnych i jawnych współpracownikach systemu komunistycznego, tak licznych do tej pory w strukturach UJ ? czy może ci współpracownicy byli właśnie w tych komisjach ?

  • ocenę wpływu jaka ta weryfikacja miała na lukę pokoleniową w nauce ( moim zdaniem był to wpływ nader ważny) oraz na obniżenie poziomu nauki i edukacji w III RP ( mimo podobno pozytywnych per saldo zmian wg senackiej Komisji UJ, obniżenie tego poziomu jest nader widoczne).

  • ocenę wpływu jaki miała weryfikacja na widoczne obecnie obniżenie poziomu prac magisterskich, co nie było do tej pory przedmiotem kontroli, a np. w latach 80-tych było widoczne i udokumentowane, że poziom prac magisterskich- prowadzonych przez wyrejestrowanych w wyniku weryfikacji – był zdecydowanie wyższy od poziomu prac magisterskich prowadzonych przez profesorów, m.in towarzyszy PZPR, którzy nie zostali wyrejestrowani, a chyba w tej weryfikacji brali udział

  • ocenę wpływu weryfikacji na poziom moralny obecnych kadr akademickich zważywszy na fakt, że w ocenach brano pod uwagę poziom moralności socjalistycznej i wyrejestrowywano niespełniających kryterium budowniczego systemu socjalistycznego – na podstawie oskarżeń np. o negatywny wpływ na młodzież akademicką. Obecny poziom etyczny kadr ocenia się jako katastrofalny (zapaść moralna), znacznie niższy niż w czasach PRL, co jest np. moim zdaniem oczywistym skutkiem metod stosowanych podczas weryfikacji w PRL – negatywnej selekcji kadr, tak pod względem potencjału intelektualnego, jak i moralnego.

Oczywiście podjęty problem to jest temat na sporą książkę, ale byłbym wdzięczny za ustosunkowanie się chociaż do tych kilku kwestii, jakże jednak ważnych dla zrozumienia historii nauki w Polsce.

Józef Wieczorek