Ryszard Frelek – członek władz PRL, dośmiertny rektor w III RP

Ryszard Frelek w serwisie IPN

Od 1950 r. kandydat do PZPR, członek od 1953 r. W latach 1947-1948 referendarz w Naczelnym Zarządzie Państwowych Gospodarstw Rolnych. Od 1948 r. w Polskiej Agencji Prasowej: redaktor do 1957 r., 1957-1959 korespondent w New Dehli, 1959-1962 redaktor, 1962-1968 pracownik KC PZPR (w innym miejscu, miał być starszym inspektorem), 1968-1969 z-ca red. nacz. PAP. W latach 1969-1971 dyrektor Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych. Od 01.05.1980 do 15.08.1981 stały przedstawiciel PRL przy ONZ w Nowym Jorku. Od 1981 do 1988 rencista, profesor na pół etatu w Akademii Nauk Społecznych KC PZPR. W 1988 r. radca w Ambasadzie PRL w Atenach. Źródła: AAN CK IX-256; CK VII-308; Informator o strukturze i obsadzie personalnej, red. K. Persak; Ludzie władzy 1944-1991, T. Mołdawa.

—————–

Ryszard Frelek w Wikipedii

Ryszard Frelek (ur. 30 maja 1929, zm. 21 października 2007) – polski działacz polityczny w okresie PRL, pisarz, scenarzysta filmowy, profesor, nauczyciel akademicki zajmujący się stosunkami międzynarodowymi, badacz historii dyplomacji, poseł na Sejm PRL VI i VII kadencji z ramienia PZPR. Przez dwadzieścia lat pracował na Uniwersytecie Warszawskim, na początku lat 90. w amerykańskim Bard College, później w Wyższej Szkole Biznesu i Administracji oraz w Szkole Głównej Handlowej. …Od 2004 do dnia śmierci pełnił funkcję rektora Toruńskiej Szkoły Wyższej, gdzie prowadził wykłady na kierunku Stosunki międzynarodowe.

———-

SPRAWA KOMANDOSÓW – artykuł Antoniego Zambrowskiego

..Organ PAX-u, dziennik „Słowo Powszechne” z dnia 11 marca 1968 roku w swej odezwie do studentów Uniwersytetu Warszawskiego, napisanej wspólnie przez prezesa PAX-u Bolesława Piaseckiego oraz pracownika KC PZPR Ryszarda Frelka, wręcz określał organizatorów wiecu protestacyjnego studentów UW na dziedzińcu przed BUW-em jako żydowskich nacjonalistów wysługujących się Izraelowi oraz rewanżystom z RFN…

Jarema Maciszewski – b. rektor Akademii Nauk Społecznych, który kryzysu nauki nie widział

baner-czlowiek-nauki13

Baza Nauka polska

prof. dr hab.  Jarema  Maciszewski  (nie żyje) 

Id osoby:   9992

Dyscypliny KBN: nauki historyczne

Specjalności: historia nowożytna Polski i powszechna

Miejsca pracy: Nieaktualne:

  Uniwersytet Warszawski; Wydział Historyczny; Instytut Historyczny

  Wyższa Szkoła Humanistyczna im. Aleksandra Gieysztora w Pułtusku; Wydział Historyczny

  Akademia Świętokrzyska im. Jana Kochanowskiego; Wydział Humanistyczny; Instytut Historii

—————–

Biogram:  prof. dr hab. Jarema Maciszewski

stanowisko: profesor zwyczajny

jednostka: Zapis archiwalny

specjalność: historia nowozytna 

funkcja w IH: emeritus

funkcja w Radzie Naukowej IH: członek RN IH

Ur. 1930, magisterium na Uniwersytecie Wrocławskim 1952, doktorat tamże 1957, habilitacja na UW 1966, profesura nadzwyczajna 1972, zwyczajna 1996. Zatrudniony w Bibliotece Zakładu Narodowego im. Ossolińskich we Wrocławiu 1950-1952, na Uniwersytecie Wrocławskim jako aspirant, starszy asystent i adiunkt 1952-1958, w Instytucie Historycznym UW od 1958 kolejno jako adiunkt, docent, profesor nadzwyczajny od 1972, w Akademii Świętokrzyskiej w Kielcach jako profesor zwyczajny 1996-2001. Kierownik Studium Zaocznego Historii UW 1966-1969. Rektor Akademii Nauk Społecznych 1986-1990, przewodniczący polskiej delegacji do mieszanej Komisji Historyków Polski i ZSRR 1987-1990.

najważniejsze publikacje: Wojna domowa w Polsce 1606-1609. Cz. I: Od Stężycy do Janowca, Wrocław 1960; Polska a Moskwa 1603-1618. Opinie i stanowiska szlachty polskiej, Warszawa 1968; Szlachta polska i jej państwo, wyd. 2, Warszawa 1986 (wyd. I 1969); Historia powszechna. Wiek Oświecenia, Warszawa 1985 (kilka wydań); Władysław IV, Warszawa 1988; Zbrodnia katyńska. Z prac polskiej części wspólnej komisji…, Warszawa 1990

aktualizacja: 2006.11.02

———–

Akademia Nauk Społecznych (ANS) – Wikipedia 

Rektorzy 

Jarema Maciszewski 1986-1990

——————

Zaproszenie do rodzinnej Europy – Magdalena Bajer, Miesięcznik ODRA

Jesienią 1980 roku powstawały wszechnice „Solidarności” – inicjatywa wrocławska zrodzona z tego Sierpniowego pobratania warstw społecznych. O tym ani o innych działaniach MKS-u (Międzyzakładowy Komitet Strajkowy), potem regionu „S” , nie udało mi się w „Polityce” napisać ani słowa. Z Aleksandrem Gieysztorem spotkałam się w tamtym roku nadziei jeszcze raz, kiedy to wraz z innymi profesorami: Grzegorzem Białkowskim, Władysławem Findeisenem, Klemensem Szaniawskim, przyjął zaproszenie działu naukowego pisma (Macieja Iłowieckiego i moje) do dyskusji o nauce i środowisku akademickim. Prezes PAN miał w klapie wyróżniający się rozmiarami znaczek „Solidarności”. 

Zorganizowanie i publikację tej dyskusji sprowokowało otwarte zebranie partyjne w listopadzie 1980 roku, podczas którego sekretarz KC PZPR, profesor historii UW Jarema Maciszewski, użalał się na artykuł Iłowieckiego zatytułowany Kryzys nauki, oparty na wiadomościach z referatu wygłoszonego na zebraniu Prezydium PAN kilkanaście dni wcześniej, który nosił tytuł Nauka polska na drogach odnowy. Z „sekretarsko-partyjnej” perspektywy żadnego kryzysu nie było widać, potrzeba odnowy jawiła się więc niechcianym owocem gorączki społecznej, jaka ogarnęła także uczonych. 

—————

IPN -Dane osoby z katalogu kierowniczych stanowisk partyjnych i państwowych b. PRL 

Imiona JAREMA

Nazwisko MACISZEWSKI

Kierownik Wydział Nauki i Oświaty KC Warszawa PZPR 28.01.1975 31.03.1981

Marian Orzechowski – ideolog PZPR, b. rektor, nadal w służbie nauki

baner-czlowiek-nauki10

Baza OPI

Ludzie nauki
identyfikator rekordu:  o33008
prof. zw. dr hab. Marian Orzechowski
Dyscypliny KBN: nauki o polityce
Specjalności: historia najnowsza, politologia, stosunki międzynarodowe
Miejsca pracy, zajmowane stanowiska, pełnione funkcje: – Katedra Międzynarodowych Stosunków Politycznych i Dyplomacji SWSPiZ w Łodzi – Kierownik
– Społeczna Wyższa Szkoła Przedsiębiorczości i Zarządzania w Łodzi

——

Marian Odon Orzechowski  w Wikipedii

(ur. 24 października 1931 w Radomiu) – polski polityk, historyk i politolog, działacz PZPR, były minister spraw zagranicznych, poseł na Sejm X kadencji.

1950 został absolwentem III LO we Wrocławiu[1]. W 1955 ukończył studia na Uniwersytecie wLeningradzie. Uzyskał tytuł profesorski w zakresie nauk o polityce.

W latach 19711975 był rektorem Uniwersytetu Wrocławskiego, a od 1984 do 1986 rektoremAkademii Nauk Społecznych przy KC PZPR. W latach 19851988 zajmował stanowisko ministra spraw zagranicznych w rządzie Zbigniewa Messnera.

Przez wiele lat należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W latach 19811983 i19881989 pełnił funkcję sekretarza KC, od 1986 do 1990 był członkiem Biura Politycznego[2]. W1989 został posłem na Sejm kontraktowy. W latach 19891990 był ostatnim przewodniczącym Klubu Poselskiego PZPR.

Wykłada w Społecznej Wyższej Szkole Przedsiębiorczości i Zarządzania w Łodzi.

——–

 

Military Rule in Poland  Autorzy George Sanford

————-

Wiki: Patriotyczny Ruch Odrodzenia Narodowego

Patriotyczny Ruch Odrodzenia Narodowego (PRON) – organizacja polityczna utworzona w okresie stanu wojennego przez PZPR i podporządkowane jej stronnictwa polityczne oraz zależne od władz organizacje katolickie w celu propagandowego wykazania poparcia społeczeństwa dla polityki partii, a w szczególności wprowadzenia stanu wojennego. PRON miał nawiązywać do tradycji działalności Frontu Jedności Narodu, jednoczącego „patriotycznie” nastawionych Polaków różnych orientacji politycznych i światopoglądowych (stąd istotny był udział organizacji katolickich).

Na czele PRON stał od listopada 1982 Jan Dobraczyński – ściśle współpracujący z PZPR działacz PAX o poglądach nacjonalistyczno-katolickich.

20 lipca 1982 PZPRZSLSD oraz PaxChSS i PZKS podpisały deklarację w sprawie utworzenia PRON. 17 grudnia 1982 na pierwszym posiedzeniu Tymczasowej Rady Krajowej PRON, jej przewodniczącym został pisarz Jan Dobraczyński, który sprawował tę funkcję aż do jej rozwiązania. W skład „Komisji Inicjującej PRON” weszli oprócz Dobraczyńskiego: Marian OrzechowskiJanusz ReykowskiAndrzej PrzypkowskiEdmund Męclewski, Jan Majewski, Andrzej ElbanowskiJózef ChlebowczykWładysław OgrodzińskiWalenty MilenuszkinWiesław NowickiJerzy StencelElżbieta CiborowskaJerzy KejnaPiotr PerkowskiJózef KiełbJerzy OzdowskiStanisław RostworowskiGizela PawłowskaZbigniew GertychKlemens KrzyżagórskiAnatola Klajna i Zbigniew Siatkowski.

———

Na froncie „walki i porozumienia”

Polskie Radio, 2006, 12 grudnia

Marian Orzechowski odpowiadający za działalność partii w sferze ideologii, nauki i oświaty, nadzorował partyjne pisma „Nowe Drogi”, „Ideologia i Polityka”, „Zagadnienia i Materiały”, „Fakty i Komentarze” oraz „Sugestie”.

——–

POLSKA 1986 – 1989, Końcówka 

Rzeczpospolita, 15.06.02 Nr 24 

Pytania historyków do członków władz PRL skupiały się właściwie wokół jednej kwestii: Jak wyglądał proces podejmowania decyzji? Zwłaszcza tej najważniejszej: że pora podzielić się władzą.

Obecni w Miedzeszynie Władysław Baka, Stanisław Ciosek, Krzysztof Dubiński, Wojciech Garstka, Roman Malinowski, Marian Orzechowski i Janusz Reykowski uczestniczyli w latach 1988/89 w przygotowaniu lub prowadzeniu negocjacji i słusznie przyznają się do współautorstwa kompromisu z opozycją. Ujawnili wiele mało znanych lub zupełnie nieznanych szczegółów. Marian Orzechowski i Janusz Reykowski, najwyżej uplasowani w oficjalnych strukturach władzy, bo w Biurze Politycznym PZPR, z dużą szczerością opowiadali, jak zmieniało się ich postrzeganie zarówno własnego, jak i przeciwnego obozu, możliwości manewru politycznego

 

Sprawa emerytur dla naukowców frontu ideologicznego PRL

CZERWONI EMERYCI BEZ PRZYWILEJÓW

Niezależna.pl, 04-10-2008

Do rozważenia przez naszych ustawodawców byłoby także zastanowienie się czy nie należałoby pozbawić nieuzasadnionych przywilejów emerytalnych kolejnych grup zasłużonych w budowie PRL. Np. etatowych pracowników aparatów tzw. stronnictw sojuszniczych (ZSL i SD), organizacji młodzieżowych (m.in. ZMP, ZMS, ZSMP ówczesne ZHP czy SZSP), Głównego Urzędu Prasy, Publikacji i Wydawnictw (cenzury), różnego typu przybudówek, typu Ogólnopolski Komitet Pokoju, Front Jedności Narodu czy naukowców pracujących w takich uczelniach, jak Wyższa Szkoła Nauk Społecznych przy KC PZPR, tzw. marleny, tj. Instytutu Podstaw Marksizmu-Leninizmu i Akademii Nauk Społecznych przy KC PZPR (powstałej w latach 80. z połączenia obu wymienionych wcześniej uczelni).

Wydaje się retoryczne pytanie: w jakiej wysokości emeryturę powinni otrzymywać tacy zasłużeni dla umacniania socjalizmu w PRL towarzysze, należący do jednej (bądź kilku) wymienionych powyżej kategorii, w tym choćby naukowcy, których nazwiska mogliśmy poznać dzięki jednemu z ostatnio publikowanych w niezaleznej.pl tekstów („Czerwona nagonka na naukowca”): 

• prof. Wojciech Pomykało, pracownik aparatu politycznego PZPR, naukowiec – marksista, 
• prof. Mieczysław Michalik, b. rektor Wojskowej Akademii Politycznej, 
• prof. Wiesław Iskra, autor m.in. Ekonomii politycznej socjalizmu, wyd. WSNS przy KC PZPR, 1973 r., 
• prof. Stefan Opara, jeden z czołowych wykładowców Akademii Nauk Społecznych przy KC PZPR, 
• prof. Janusz Sztumski, m.in. w latach 1981-82 kierownik zakładu socjologii pracy WSNS przy KC PZPR,
• prof. Longin Pastusiak (PZPR-owski politolog, amerykanista), 
• prof. Jerzy J. Wiatr (PZPR-owski politolog, socjolog), 
• prof. Janusz Reykowski (j.w. oraz członek politbiura);
• byli szefowie Związku Socjalistycznej Młodzieży Polskiej (i późniejsi posłowie i działacze SLD) – o ile już pobierają świadczenia emerytalne, jak Jerzy Jaskiernia, Krzysztof Janik, Jerzy Szmajdziński. 

I pozostała, żyjąca kadra naukowa frontu ideologicznego w PRL,