Zygmunt Kowalski – prof. chemicznie związany z bezpieką, ‚śpiewał’ przed SB jako Caruso

baner człowiek nauki

Zygmunt Kowalski

Nasza Politechnika, 2004

http://riad.usk.pk.edu.pl/~naszapol/np48/str10_12.shtml

Urodził się 3 września 1946 r. w Fordonie koło Bydgoszczy. Studiował w latach 1964 – 1969 na Wydziale Matematyki, Fizyki, Chemii Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, stopień naukowy doktora nauk technicznych nadała mu w 1978 r. Rada Wydziału Chemii i Fizyki Technicznej Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie, a stopień naukowy doktora habilitowanego nauk technicznych – w roku 1992 – Rada Wydziału Chemicznego Politechniki Warszawskiej. Tytuł profesora nauk technicznych uzyskał w 2001 r.

Po studiach podjął pracę w Zakładach Chemicznych „Alwernia” koło Krakowa, z których profilem produkcyjnym wiąże się dalszy rozwój jego zainteresowań naukowych. Poważniejsze próby działalności naukowej podjął w 1972 r., kiedy zaczął pełnić funkcję kierownika Działu Badawczo-Rozwojowego, był głównym specjalistą ds. rozwoju i postępu techniki (1978 – 1986). W latach 1986 – 1989, wygrawszy konkurs, pełnił funkcje zastępcy dyrektora Instytutu Szkła i Ceramiki, dyrektora filii w Krakowie. Następnie pracował jako zastępca dyrektora ds. produkcji i rozwoju w Krakowskich Zakładach Przemysłu Nieorganicznego „Bonarka” (1989 – 1994) i równolegle na stanowiskach adiunkta i docenta w Instytucie Chemii Nieorganicznej w Gliwicach (1992 – 1995). W 1995 r. został powołany na stanowisko profesora nadzwyczajnego Politechniki Krakowskiej i kierownika Zakładu Chemicznej Technologii Nieorganicznej na Wydziale Inżynierii i Technologii Chemicznej PK, którą to funkcję pełni do dziś. Od 2002 r. jest dyrektorem Instytutu Chemii i Technologii Nieorganicznej na tym wydziale. Profesor Zygmunt Kowalski łączył pracę naukową na Politechnice Krakowskiej z pracą w przemyśle – w latach 1997 – 1999 był członkiem Zarządu, dyrektorem inwestycji i rozwoju w Zakładach Chemicznych „Alwernia”…..

.. Profesor jest promotorem 7 prac doktorskich. Jego dorobek naukowy liczy 320 pozycji: 3 monografie, 151 publikacji w czasopismach naukowych, 55 patentów i zgłoszeń patentowych oraz 111 referatów i komunikatów na konferencjach naukowych. Jest autorem i współautorem 162 prac nie opublikowanych (głównie projektowych). Za osiągnięcia naukowo-techniczne otrzymał 6 nagród.

Chemiczny związek z bezpieką

niezalezna.pl 08.11.2015

Znany chemik Zygmunt Kowalski, szczycący się tytułem profesora zwyczajnego, stanie przed sądem z oskarżenia IPN‑u o zatajenie faktu tajnej współpracy z komunistycznym wywiadem. W III RP pełnił wiele funkcji kierowniczych w instytutach naukowych. Do dzisiaj jest dziekanem Politechniki Krakowskiej.

Na długą karierę profesorską w naukach chemicznych i w szkolnictwie wyższym Zygmunta Kowalskiego nie miała dotąd wpływu tocząca się w kraju lustracja obejmująca m.in. środowiska naukowe. Ale to może się zmienić, bo IPN zakwestionował jego oświadczenie lustracyjne. Prokurator zarzucił naukowcowi zatajenie współpracy w charakterze kontaktu operacyjnego z wywiadem MSW. Tajna współpraca lustrowanego, zgodnie z aktami IPN‑u, rozpoczęła się w stanie wojennym w 1982 r. Kowalski obejmował wówczas kierownicze stanowisko w Zakładach Chemicznych „Alwernia”. Od tego czasu do zakończenia współpracy w 1988 r. dla Departamentu I MSW był KO działającym pod ps. Caruso.

Bezpieka uzyskała dzięki niemu informacje o osobach, które wyjechały za żelazną kurtynę do RFN-u. „Caruso” wspierał też SB jako konsultant przekazujący oceny materiałów dotyczących nowych technologi….Zygmunt Kowalski od 2002 r. jest dyrektorem Instytutu Chemii i Technologii Nieorganicznej na Politechnice Krakowskiej. Oprócz pracy na uczelni w latach 90. był też członkiem zarządu oraz dyrektorem w Zakładach Chemicznych „Alwernia”.

prof. dr hab. inż.  Zygmunt  Kowalski 
……
Miejsca pracy: Aktualne:

Nieaktualne:

Pełnione funkcje: Aktualne:

Nieaktualne:

Jan Czochralski – jeden z najwybitniejszych uczonych, przez lata poddany ostracyzmowi środowiska akademickiego

baner krzywdzeni

Jan Czochralski w Wikipedii

Jan Czochralski (ur. 23 października 1885 w Kcyni, zm. 22 kwietnia 1953 w Poznaniu) – polski chemik, metaloznawca, wynalazca powszechnie stosowanej do dzisiaj metody otrzymywania monokryształów krzemu, nazwanej później metodą Czochralskiego, podstawy procesu produkcji mikroprocesorów. Najczęściej wymieniany polski uczony we współczesnym świecie techniki………….

Koniec wojny oznaczał dla profesora nowe kłopoty. Ówczesny prokurator apelacyjny w Warszawie wydał postanowienie o aresztowaniu. 7 kwietnia 1945 roku został aresztowany jako „niejaki Jan vel Johan Czochralski, obywatel Rzeszy, dawny honorowy profesor Politechniki Warszawskiej”, pod zarzutem „współpracy z niemieckimi władzami okupacyjnymi na szkodę osób spośród ludności cywilnej, względnie Państwa Polskiego”. Od 18 kwietnia 1945 spędził cztery miesiące w więzieniu w Piotrkowie Trybunalskim, do 14 sierpnia 1945. Jednak Specjalny Sąd Karny w Łodzi na rozprawie w dniu 13 sierpnia 1945 r. uniewinnił go od stawianych zarzutów. W procesie zeznawał Ludwik Solski. Pomimo tego Senat (10 profesorów) Politechniki Warszawskiej odmówił przyjęcia go do pracy uchwałą z 19 grudnia 1945 roku. W ten sposób wykluczono go ze środowiska i skazano na zapomnienie. Czochralski nie mógł się bronić, nie mógł też ujawnić współpracy z AK, za którą groziło kilkuletnie więzienie UB.

Wrócił do Kcyni i założył Zakłady Chemiczne BION, produkujące różnego rodzaju wyroby kosmetyczne i drogeryjne, w tym znany „proszek od kichania z Gołąbkiem”.

Zmarł w Poznaniu 22 kwietnia 1953 roku po rewizji Urzędu Bezpieczeństwa w jego willi w Kcyni. Przyczyną śmierci był atak serca. Został pochowany na starym cmentarzu w rodzinnej Kcyni, ale dopiero w 1998 roku na anonimowym grobie umieszczono tablicę z nazwiskiem.

…. 29 czerwca 2011 roku Senat Politechniki Warszawskiej ogłosił rehabilitację Czochralskiego.

….Sejm RP, na posiedzeniu z dnia 7 grudnia 2012 r., przyjął uchwałę w sprawie ustanowienia roku 2013 Rokiem Jana Czochralskiego

http://www.janczochralski.com/

Sejm RP w piątek, 7 grudnia 2012 r. przyjął trzy zgłoszone przez Komisję Kultury i Środków Przekazu uchwały dotyczące ustanowienia roku 2013 Rokiem Jana Czochralskiego, Rokiem Juliana Tuwima i Rokiem Witolda Lutosławskiego.

Szczegółowe wyniki głosowania przez posłów na stronie Sejmu RP.
Głosowało – 437 posłów Za – 425 Przeciw – 0 Wstrzymało się – 12 Nie głosowało – 23

Link do filmiku na YouTube z głosowania w Sejmie: tutaj

Uchwała Sejmu RP do pobrania tutaj: Uchwała Sejmu RP

UCHWAŁA

Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej
z dnia 7 grudnia 2012 r.
w sprawie ustanowienia roku 2013 Rokiem Jana Czochralskiego

W sześćdziesiątą rocznicę śmierci Jana Czochralskiego Sejm Rzeczypospolitej Polskiej postanawia oddać hołd jednemu z najwybitniejszych naukowców współczesnej techniki, którego przełomowe odkrycia przyczyniły się do światowego rozwoju nauki.
Odkryta przez niego metoda otrzymywania monokryształów, nazwana od jego nazwiska metodą Czochralskiego, wyprzedziła o kilkadziesiąt lat swoją epokę i umożliwiła rozwój elektroniki. Dziś wszelkie urządzenia elektroniczne zawierają układy scalone, diody i inne elementy z monokrystalicznego krzemu, otrzymywanego właśnie metodą Czochralskiego.
Wkład polskiego uczonego prof. Jana Czochralskiego w dziedzinę światowej nauki oraz techniki został doceniony przez uczonych świata, którzy zaczęli korzystać z jego najważniejszego wynalazku. Wynalazku bez którego trudno byłoby funkcjonować w XXI wieku.
Sejm Rzeczypospolitej Polskiej ogłasza rok 2013 Rokiem Jana Czochralskiego.

MARSZAŁEK SEJMU
/ – / Ewa Kopacz

wywiad z dr Pawłem Tomaszewskim (INTiBS PAN, biograf prof. Czochralskiego)

http://www.janczochralski.com/wp-content/uploads/2012/12/10.02-rano-01-Jan-Czochralski.mp3

Kalendarium życia i dokonań Jana Czochralskiego

serwis http://www.nauka.gov.pl

Sylwetka Profesora Czochralskiego

http://bcpw.bg.pw.edu.pl/Content/3576/Czochralski_sylwetka.pdf

…OKRES POWOJENNY

osobisty dramat Profesora Jana Czochralskiego
19 grudnia 1945 roku Senat PW uchwala„ dr Jan Czochralski od końca 1939 roku przestał być uważany przez grono profesorów za profesora Politechniki Warszawskiej i uchwala dać odpowiedź, że sprawa podjęcia pracy w Politechnice przez Jana Czochralskiego jest
nieaktualna”
.
Po decyzji Senatu PW odmawiającej zatrudnienia, prof Jan Czochralski poddany
ostracyzmowi środowiska akademickiego

Józef Hurwic – wybitny fizykochemik, usunięty w 1968 r, emigrant, proszony o powrót w 1989 r.

baner człowiek nauki

prof. dr  Józef  Hurwic w bazie  Nauki Polskiej

uzyskane tytuły i stopniemgr – inż. 1939, dr 1950 – Politechnika Warszawska, Warszawa, Polska
prof. nadzw. 1954, prof. zw. 1967 – nominacja Rady Państwa PRL

Główny Instytut Chemii Przemysłowej, Warszawa, Polska – pracownik naukowy 1948-50
Politechnika Warszawska, Wydział Chemii, Warszawa, Polska – młodszy asystent 1933-39, profesor Katedry Chemii Fizycznej 1950-60, kierownik Katedry Fizyki, 1960-68, dziekan 1962-68
Université de Provence, Marsylia, Francja – profesor, kierownik Zakładu Dielektrochemii 1969-79..

Józef Hurwic w Wikipedii

Józef Hurwic (ur. 23 maja 1911 w Warszawie) – polski fizykochemik, profesor, popularyzator nauki, członek honorowy Komitetu Historii Nauki Polskiej Akademii Nauk, członek wielu polskich i zagranicznych towarzystw naukowych…..W roku 1968 usunięty z Politechniki Warszawskiej i zmuszony do emigracji (→ Marzec 1968), objął kierownictwo Zakładu Dielektrochemii na Université de Provence w Marsylii (Francja). Promotor 13 prac doktorskich, autor lub współautor ok. 100 prac naukowych z chemii fizycznej i fizyki, ok. 100 prac z historii nauki, a także wielu wydawnictw książkowych. Obecnie na emeryturze….

Biografia

miesiecznik chemik

….Pierwsze lata II wojny światowej Hurwic spędza we Lwowie, gdzie niedługo po jej wybuchu udaje mu się wyjechać z rodziną. Pracuje początkowo w wydawnictwie książek szkolnych dla szkół radzieckich z polskim językiem nauczania. Kieruje działem podręczników z matematyki, fizyki i chemii. W dalszych latach wojny zostaje przeniesiony do Swierdłowska, gdzie pracuje w Uralskim Instytucie Leśnictwa, budując i uruchamiając wytwórnię paliwa ciekłego do samochodów, na bazie miejscowego drewna oraz wytwórnię mydła na bazie kalafonii z żywic drzew sosnowych. Ostatnie lata wojny i pierwsze po jej zakończeniu, spędza Hurwic w Moskwie pracując w Agencji Prasowej. W 1947 r. wraca jako repatriant do Warszawy.
Nawiązuje kontakt ze swoją macierzystą Politechniką Warszawską, szczególnie z kolegą ze studiów z młodszego rocznika Witoldem Tomassim, który właśnie przejął po swoim nauczycielu Wojciechu Świętosławskim, Katedrę Chemii Fizycznej. Od stycznia 1948 r. jest asystentem w tej Katedrze….Wszystkie liczne prace i funkcje pełnione w Warszawie w 1968 r. Józef Hurwic, jak wspomniano, jest zmuszony przerwać – sytuacja polityczna w kraju zmusza Go do emigracji z Polski. Wyjeżdża do Francji, gdzie w 1969 r. zatrudnia się w Universite de Provence w Marsylii….

..Jego prace naukowe prowadzone w czasie pobytu we Francji zostały zauważone przez międzynarodowe środowisko Europy Zachodniej, co m.in. zaowocowało przyznaniem Mu tytułów: Członka Europejskiej Akademii Nauk i Sztuk w Paryżu (1985); Członka Akademii Nauk, Sztuk i Literatury w Aix – en – Provence (1986); Członka Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie w Londynie (1987); Członka Polsko – Skandynawskiego Instytutu Nauk w Kopenhadze (1993).

W wyniku otrzymanych kilku zaproszeń, po raz pierwszy odwiedza kraj. Jest gościem odbywającego się w Gdańsku kolejnego Zjazdu Polskiego Towarzystwa Chemicznego, składa wizytę Rektorowi Politechniki Warszawskiej prof. Władysławowi Findeisenowi, a na zaproszenie prof. Zbigniewa Jedlińskiego wygłasza referat w Zakładzie Polimerów PAN w Zabrzu. W dalszych latach odwiedziny tego typu i kontakty stają się częstsze. Znamienna jest uchwała Senatu Politechniki Warszawskiej z dnia 8 listopada 1989 r. akceptująca propozycję Ministerstwa Edukacji Narodowej zwrócenia się do prof. J. Hurwica z prośbą o powrót do stołecznej Politechniki.

Robert Duszewski – TW ps. „Doktor”, doktor nauk chemicznych z Zakładów Azotowych

baner

Robert Duszewski – TW ps. „Doktor”

Robert Duszewski urodził się w 1947 r. w Poznaniu. W latach 1965-1970 studiował on chemię na Uniwersytecie Wrocławskim. SB odnotowała fakt jego uczestnictwa w proteście studenckim z marca 1968 r. W 1970 r. zatrudnił się on w Zakładach Azotowych „Kędzierzyn”, gdzie po odbyciu stażu został technologiem laboratorium w Zakładzie Naukowo-Badawczym. Od 1973 r. Duszewski był samodzielnym technologiem. W 1975 r. został on kierownikiem laboratorium w Zakładzie Produkcji Amoniaku, a w 1978 r. kierownikiem Wydziału Wosków w Zakładzie Organiki. W grudniu 1978 r. Robert Duszewski obronił pracę doktorską, uzyskując tytuł doktora nauk chemicznych.

W początkach 1980 r. został on Głównym Specjalistą ds. instalacji OXO. Nazwę taką nosiła nowa instalacja do produkcji alkoholi, projektowana i budowana na rzecz kędzierzyńskich „Azotów” przez zachodnioniemiecką firmę „Zimmer”.

Już pod koniec 1979 r. mł. chor. Stanisław Chudaszek, ówczesny inspektor Wydziału III „A” Komendy Wojewódzkiej MO w Opolu, zaczął interesować się dr Duszewskim jako kandydatem na osobowe źródło informacji. Początkowo chodziło o pozyskanie go w charakterze kontaktu operacyjnego. Już niebawem „poprzeczka” została jednak podniesiona. Z dniem 28 stycznia 1980 r. mł. chor. Chudaszek wystąpił do naczelnika Wydziału III „A” KW MO w Opolu z wnioskiem o zezwolenie na „opracowanie” dr Duszewskiego jako kandydata na tajnego współpracownika. Wniosek ten został zaakceptowany przez Wydziału III „A” KW MO, mjr. Andrzeja Mikołajewa, z dniem 30 stycznia 1980 r. Już przed upływem dwóch tygodni, w raporcie z 12 lutego 1980 r., mł. chor. Chudaszek, zwrócił się o zgodę na pozyskanie dr Duszewskiego w charakterze tajnego współpracownika. Przedstawiając swoje plany i zamierzenia, pisał on: „W chwili obecnej opracowanego kandydata zamierza się wykorzystać w celu informowania nas o sprawach związanych z produkcją na Zakładzie Organiki […] o zaniedbaniach pod względem bezpieczeństwa, a także o konfliktach społecznych wynikających na tym Zakładzie. Po objęciu przez kandydata nowego stanowiska Gł. Spec. ds. OXO (angaż taki otrzymał z dniem 1.01.1980 r.) zamierza się go ukierunkować na sprawy związane z budową tej instalacji”. Nowy współpracownik miał informować „o terminach przewidzianych w umowach, dostawach urządzeń przez firmę »Zimmer« itp.” Planowano również wykorzystanie go do sprawowania kontroli „nad przedstawicielami firmy RFN przebywającymi na terenie Z[akładów]A[zotowych]”.

Z dniem 13 lutego 1980 r. mjr Mikołajew wyraził zgodę na pozyskanie i w dwa tygodnie później, 28 lutego 1980 r., odbyła się zaplanowana przez mł. chor. Chudaszka rozmowa werbunkowa. Dr Robert Duszewski własnoręcznie napisał zobowiązanie następującej treści: „Oświadczam, że treść rozmów przeprowadzonych z pracownikiem Służby Bezpieczeństwa zachowam w ścisłej tajemnicy. Zobowiązuję się do udzielenia pomocy w zakresie interesujących go spraw”. Relacjonując przebieg rozmowy, mł. chor. Chudaszek pisał: „Kandydat na umówione telefonicznie spotkanie przyszedł punktualnie. W czasie rozmowy na tematy ogólne oraz [na temat] jego pracy zaproponowałem mu współpracę z nami; na tę propozycję kandydat wyraził zgodę, oświadczając, że będzie się starał, aby wszelkie informacje przekazane przez niego były pełne i obiektywne. […] Nowo pozyskany TW poinformował mnie o sprawach dotyczących pracy na Z-dzie Organiki oraz o wyjazdach służbowych niektórych pracowników z tego zakładu i przyjmowaniu drobnych upominków od przedstawicieli firm zachodnich, z którymi Z[akłady]A[zotowe] współpracują”. Ponieważ dr Duszewski nie wybrał sobie żadnego pseudonimu, mł. chor. Chudaszek sam postanowił nadać mu pseudonim „Doktor”.

W okresie od 21 marca 1980 do 8 lipca 1982 r. mł. chor./chor. Chudaszek (awansowany w 1981 r. o jeden stopień) odbył 21 spotkań z TW ps. „Doktor”. W spotkaniu z 8 lipca 1982 r. uczestniczył również przedstawiciel pionu I SB, zajmującego się prowadzeniem działalności wywiadowczej. W latach 1980-1982 TW ps. „Doktor” był dwukrotnie wynagradzany pieniężnie za przekazywane informacje. W dniu 30 kwietnia 1980 r. wypłacono mu sumę 500 zł, a w dniu 3 maja 1982 r. – sumę 1500 zł.

W 1982 r. dr Robert Duszewski zaczął starać się o wyjazd do RFN w ramach fundacji Humboldta. Naczelnik Wydziału V KW MO w Opolu (do początku grudnia 1981 r. – Wydział III „A”), mjr Andrzej Mikołajew, w datowanym 29 marca 1982 r. piśmie skierowanym do Inspektoratu Kierownictwa KW MO sugerował operacyjne wykorzystanie tej sytuacji. Informował on również o oczekiwaniach „Doktora”, pisząc: „liczy na to, że dzięki naszej pomocy nie przeszkodzą mu w tym [wyjeździe]] ograniczenia stanu wojennego”.

We wrześniu 1982 r. zapadła decyzja o przekazaniu TW ps. „Doktor” do wyłącznej dyspozycji Wydziału V KW MO w Opolu na okres do 1984 r. Nastąpiło wówczas formalne rozwiązanie współpracy między nim a SB w Kędzierzynie-Koźlu. Akta TW ps. „Doktor” złożono w archiwum Wydziału „C” KW MO, skąd jednak trafiły one później do Departamentu I MSW w Warszawie. Akta ta powróciły do Kędzierzyna-Koźla dopiero w połowie 1986 r. Zawarte w nich dokumenty nie zawierają żadnych informacji na temat tego, co działo się z „Doktorem” w okresie od września 1982 r. Same informacje na temat ruchu akt jasno świadczą jednak o tym, że zajmował się nim wówczas pion wywiadowczy SB na czele z Departamentem I MSW w Warszawie.

Od połowy 1986 r. TW ps. „Doktor” znów spotykał się ze Stanisławem Chudaszkiem, funkcjonującym już wówczas w stopniu starszego chorążego jako starszy inspektor Sekcji V SB Rejonowego Urzędu Spraw Wewnętrznych w Kędzierzynie-Koźlu. W okresie od 20 czerwca 1986 do 24 lipca 1987 r. st. chor. Chudaszek spotkał się dziewięciokrotnie z „Doktorem”, a także trzykrotnie wypłacił mu wynagrodzenie pieniężne za przekazane informacje: po 2000 zł w dniach 29 sierpnia i 24 listopada 1986 oraz 3000 zł w dniu 24 lipca 1987 r.

Z dniem 24 lipca 1987 r. prowadzenie „Doktora” przejął st. szer. Jerzy Zapolny, inspektor Sekcji V SB Rejonowego Urzędu Spraw Wewnętrznych w Kędzierzynie Koźlu. Dotychczasowa współpraca z TW ps. „Doktor” została wówczas podsumowana w charakterystyce opracowanej przez st. szer. Chudaszka również z datą 24 lipca 1987 r. W dokumencie tym czytamy: „Tajny współpracownik ps. »Doktor«, lat 40, aktualnie realizuje zadania w zakresie rozpoznawania: wszelkiego rodzaju nieprawidłowości występujących w funkcjonowaniu Zakładów Azotowych, a w szczególności Zakładu OXO, powstałych awarii i przestojów oraz produkcji, oraz nastrojów społecznych i sytuacji konfliktowych. Informacje przekazywane przez niego […] mówiły o sytuacji na obiekcie pod względem nieprawidłowości występujących na obiekcie oraz o nastrojach i dyskusjach wśród pracowników Zakładu OXO. Informacje przekazane przez TW były również przekazywane do wykorzystania przez Ref.[erat] II SB, a mówiły o cudzoziemcach pracujących na instalacji OXO”.

Zgodnie z cytowanym powyżej dokumentem, TW ps. „Doktor” dostawał do realizacji również zadania dodatkowe, obejmujące rozpoznawanie „aktualnej sytuacji w działalności Samorządu Pracowniczego oraz Związków Zawodowych”, a także dotyczące „rozeznawania konkretnych osób”. „Zadania te – oceniał st. chor. Chudaszek – tajny współpracownik realizuje i wywiązuje się z nich w stopniu zadowalającym”.

TW ps. „Doktor” własnoręcznie opracowywał informacje w formie pisemnej. Był on „kontrolowany poprzez analizę przekazywanych przez niego informacji, jak również poprzez porównywanie z informacjami TW ps. »Czesław«, »Ernest«, jak również konsultant »Andrzej«, oraz poprzez rozmowy z kierownictwem Zakładów Azotowych”.

W lipcu 1988 r. współpraca z „Doktorem” została zawieszona w związku ze skierowaniem st. szer. Zapolnego na studia podyplomowe w Akademii Spraw Wewnętrznych w Warszawie oraz „brakiem możliwości podjęcia współpracy przez inną osobę”.

W styczniu 1990 r. współpraca z TW ps. „Doktor” została rozwiązana z następującym uzasadnieniem: „W związku ze zmieniającą się sytuacją społeczno-polityczną w naszym kraju, [a także w związku] ze zmianami organizacyjnymi w naszym resorcie, TW ps. »Doktor« kategorycznie nie wyraża zgody na dalszą współpracę z naszymi służbami. Z analizy materiałów, jak również z rozmów z TW, wnioskuję, że w przyszłości nie będzie chciał [on] być wykorzystywany. W związku z powyższym należy rozwiązać współpracę, a materiały złożyć w archiwum Wydz. »C« w Opolu”.

Materiały z teczki pracy TW ps. „Doktor” zachowały się tylko częściowo. Niektóre z nich zostały wyłączone z owej teczki na mocy decyzji MSW nr 003/82. Szereg innych „ulotniło” się z nieznanych bliżej powodów. Konsekwencją tego jest niemożność wyjaśnienia wielu ważnych spraw. Tak np. na spotkaniu w dniu 27 stycznia 1981 r. mł. chor. Chudaszek zlecił „Doktorowi” „rozeznanie przedstawicieli zarządu »Solidarności« w Dyrekcji Technicznej oraz ich działalności”. Czy i jak zadanie to zostało wykonane, nie wiadomo, ponieważ nie zachowały się notatki z następnych spotkań z „Doktorem” w 1981 r.

Dr Robert Duszewski jest aktualnie członkiem zarządu spółki ZAK S.A. w Kędzierzynie-Koźlu, powstałej na bazie dawnych Zakładów Azotowych „Kędzierzyn”. Tajnymi współpracownikami SB były również niektóre inne wysoko usytuowane osoby ze środowiska ZAK. Jedną z nich jest Leszek Grochowski, dyrektor jednostki biznesowej Nawozy – TW ps. „Leszek” w latach 1984-1990. Kolejny tego typu przypadek to Krzysztof Skrzypczak, przewodniczący Międzyzakładowej Organizacji Związkowej NSZZ „Solidarność” przy ZAK S.A. – TW ps. „Krzysztof” w latach 1988-1989.

Zbigniew Bereszyński

Zbigniew Bereszyński – chemik, legenda opolskiej opozycji niepodległościowej, prowadzi badania na własną rękę

baner-krzywdzeni1

Zbigniew Bereszyński w Encyklopedii Solidarności

Zbigniew Bereszyński  ur. 8 I 1956 w Opolu. Absolwent Uniwersytetu Wrocławskiego, Wydział Chemii (1980). 1973–1975 inicjator działalności opozycyjnej w I Liceum Ogólnokształcącym w Opolu. W II 1978 zatrzymany na 48 godz., przesłuchiwany przez SB (wraz z Wiesławem Ukleją).

W X 1980 współorganizator NZS w Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Opolu, redaktor niezależnych wydawnictw NZS WSI, m.in. „Biuletynu Informacyjnego NZS WSI”, „Informatora NZS WSI”, biuletynu „Opolitechnik” (wyd. 20 X 1980 – IV 1981). W związku z działalnością wydawniczą w 1981 – dwie sprawy karne: w V za rzekome zniesławienie komendanta wojewódzkiego MO płk. Juliana Urantówki i w VI za wydanie broszur: Katyń oraz Rewolucja bez rewolucji Leszka Moczulskiego; umorzone na mocy abolicji po 13 XII 1981. Od X 1980, członek „S” UWr. W 1981 działacz Studenckiego Komitetu Obrony Więzionych za Przekonania oraz Opolskiego Komitetu Obrony Więzionych za Przekonania, współorganizator manifestacji, m.in. 25 V 1981 marszu w obronie więźniów politycznych, współorganizator obchodów rocznicowych 3 Maja i 11 Listopada w Opolu. Od IX 1981 redaktor prasy związkowej w ZR „S” Śląska Opolskiego (biuletyny „Prawda” i „Sygnały”). 13 XII 1981 – 14 X 1982 internowany, do 8 I 1982 w Ośr. Odosobnienia w Opolu, do VII 1982 w Nysie, do 14 X 1982 w Grodkowie.

1980-1989 doktorant Uniwersytetu Wrocławskiego. Publicysta niezależny, autor publikacji naukowych z dziedziny chemii fizycznej, autor licznych publikacji naukowych i popularnonaukowych z dziedziny historii i dyscyplin pokrewnych. Publikacje m. in. w „Journal of Molecular Structure”, „Journal of Magnetic Resonance”, „Śląskim Kwartalniku Historycznym – Sobótka”, „Studiach Śląskich” i in.

————

Zbigniew Bereszyński w Wikipedii

(ur. 8 stycznia 1956Opolu), absolwent I Liceum Ogólnokształcącego im. Mikołaja Kopernika w Opolu (1975)[1]; absolwent studiów chemicznych na Uniwersytecie Wrocławskim (1980); publicysta, autor prac nauk naukowych i artykułów popularnonaukowych z dziedziny historii, historii materialnej i historii budownictwa obronnego. Działacz niepodległościowy.

——————

IPN- Dane osoby z katalogu osób rozpracowywanych

————–

Strona Zbigniewa  Bereszyńskiego ( w budowie)

—————–

Krucjata Bereszyńskiego

Nasze Miasto, Opole, 25.03.2008

Zbigniew Bereszyński od czterech lat bada historię opolskiej Solidarności. Kosztuje go to nie tylko sporo wolnego czasu, ale także coraz więcej pieniędzy. Ostatnio w Archiwum Państwowym na ksero dokumentów potrzebnych do pracy badawczej wydał całe półtora tysiąca złotych.

– Swoją działalność prowadzę społecznie – mówi nam Bereszyński. – Jest mi bardzo ciężko i powoli przestaje mnie być na nią stać. Dlatego za odszkodowanie nie kupię sobie nowego samochodu, tylko przeznaczę je na dalszą pracę badawczą.

Bereszyński prowadzi badania na własną rękę, nie jest zatrudniony w żadnej placówce naukowej. Te, gdy prowadzą podobne badania, otrzymują na nie granty opiewające na kilkadziesiąt tysięcy złotych.

Mi nikt taki nie pomaga – mówi Bereszyński. – Nie wspiera mnie ani miasto, ani zarząd regionu Solidarności. Nie będę chodził po prośbie. Są pewne granice….

Zbigniew Bereszyński to legenda opolskiej opozycji niepodległościowej

Ma dziś 52 lata. Pierwszy raz był represjonowany przez Służbę Bezpieczeństwa już w 1973 roku za próbę inicjowania działalności opozycyjnej wśród uczniów I Liceum Ogólnokształcącego. W lutym 1978 roku SB zatrzymało go na 48 godzin, gdy razem z Wiesławem Ukleją – kolejną legendą opolskiej opozycji – kolportował ulotki w formie listu gończego za Edwardem Gierkiem.

W 1980 roku współorganizował Niezależne Zrzeszenie Studentów przy Wyższej Szkole Inżynierskiej w Opolu. Był wtedy także redaktorem prasy związkowej.

Po stanie wojennym zaangażował się w podziemną działalność wydawniczą i kolportażową na terenie Opola.

W 1989 r., współorganizował protest przeciwko ugodzie Okrągłego Stołu, który uważał za niedopuszczalny kompromis z komunistyczną władzą. W 2001 roku prezydent Aleksander Kwaśniewski odznaczył go Złotym Krzyżem Zasługi za „działalności na rzecz przemian demokratycznych w Polsce”. Bereszyński odznaczenia jednak nie przyjął z uwagi na negatywny stosunek do Kwaśniewskiego.

Witold Jan Kowalski – chemik donoszący jako TW”Jan”, potem towarzysz

baner-czlowiek-nauki10

Baza OPI

dr hab. inż.  Witold  Jan  Kowalski 

Id osoby:   68364

Dyscypliny KBN: nauki chemiczne

Specjalności: chemia fizyczna i analityczna, chromatografia

Miejsca pracy: 

Aktualne:profesor  Akademia im. Jana Długosza w Częstochowie; Wydział Matematyczno-Przyrodniczy; Instytut Chemii i Ochrony Środowiska

Nieaktualne:   Uniwersytet Śląski w Katowicach; Wydział Matematyki, Fizyki i Chemii; Instytut Chemii

Rozprawa doktorska:Chromatograficzne i spektroskopowe badanie reakcji samoutleniania oleinianu i elaidynianu metylu, 29/06/1976,  Uniwersytet Śląski w Katowicach; Wydział Matematyki, Fizyki i Chemii,

Rozprawa habilitacyjna: Chromatografia gazowa na fazach stacjonarnych zawierających chelaty lantanowców, 12/01/1999,  Politechnika Łódzka; Wydział Chemiczny

———-

Blog Tomasza Szymborskiego

Witold Kowalski TW JAN

dr hab. Witold Kowalski
nr rejestracyjny 24904.   

Chemik, został zwerbowany przez SB w maju 1977 roku w Hotelu „Katowice”. Donosił m.in. na prof. dr hab. Aleksandra Ratajczaka(chemika) oraz doc. Edwarda Kluka (fizyka).
Oficerem prowadzącym TW JAN był kapitan Zdzisław Kozłowski z Wydziału III katowickiej SB. Tak oceniał swego agenta: „Materialista, nawiązanie kontaktów uzależnia od ewentualnych korzyści materialnych”. I takowe SB swemu agentowi zapewniało.
Kowalski został wyeliminowany z czynnej sieci TW, bo w styczniu 1979 roku wstąpił do PZPR. O dziwo – nie zastosowano wobec W. Kowalskiego zastrzeżenia w postaci zakazu wyjazdów zagranicę.
Obecnie jest profesorem Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie.

——

Instytut Chemii i Ochrony Środowiska Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie

Chemia analityczna – wykład
Prowadzący: prof. dr hab. Witold Kowalski

Józef Śliwiok – profesor chemii i TW „Romanowski” od kontroli publikacji naukowych

baner-czlowiek-nauki9

Baza OPI

Prof. zw. dr hab.  Józef  Kazimierz  Śliwiok 

Id osoby:   68382

Adres e-mail: jsliwiok@us.edu.pl 

Dyscypliny KBN: nauki chemiczne

Specjalności: analiza i fizykochemia związków organicznych, chromatografia

Miejsca pracy: Aktualne:

Uniwersytet Śląski w Katowicach; Wydział Matematyki, Fizyki i Chemii; Instytut Chemii

Pełnione funkcje: Aktualne:

Prezes  Górnośląskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk im. Walentego Roździeńskiego

Nieaktualne:

Dyrektor  Uniwersytet Śląski w Katowicach; Wydział Matematyki, Fizyki i Chemii; Instytut Chemii

Członkostwo: Nieaktualne:

Członek  Polska Akademia Nauk; Wydziały PAN; Wydział III – Nauk Matematycznych, Fizycznych i Chemicznych; Komitet Chemii Analitycznej

Uzyskany tytuł profesora:

1975,   nauki chemiczne

———

Blog Tomasza Szymborskiego

Józef Śliwiok TW „Romanowski” nr ewid. 15629

Józef Śliwiok został zarejestrowany jak Tajny Współpracownik „Romanowski” w czasach, kiedy był docentem w katedrze chemii nieorganicznej Uniwersytetu Ślaskiego. 

Do rozmowy werbunkowej doszło w hotelu „Katowice”. Rozmowa dotyczyła badań prowadzonych przez Śliwioka. Udzielił chętnie informacji o zainteresowaniu jego pracami ze strony zagranicznych placówek naukowych. Kpt. Benbenek stwierdził, że „wymieniony może oddać usługi Sł. Bezpieczeństwa na styku z cudzoziemcami, ich zainteresowań[iami], oceny prowadzonych prac naukowych z chemii na U. Śląskim”

Jako cel przyszłego pozyskania wymieniono kontrolę publikacji naukowych pod względem zabezpieczenia tajemnicy państwowej (docent Śliwiok oceniał wartość publikacji jako sekretarz naukowy publikacji UŚl. z zakresu chemii), ponadto, „jako uznana sława ma naturalne możliwości styku z naukowcami obcych państw na Zjazdach i Sympozjach naukowych w kraju i za granicą”. Zamierzano dzięki niemu zbierać informacje o zainteresowaniu obcych środowisk naukowych polską myślą twórczą

Pozyskać go zamierzano odwołując się do lojalności wobec PRL i ambicji, ze polska myśl naukowa jest nie gorsza niż zachodnia. Ciekawa była metoda werbunku: „przez stopniowe pozyskiwanie w formie odbywania spotkań, punktem kulminacyjnym będzie przekazanie w/w konkretnych zadań na odbywający się w Warszawie Międzynarodowy Zjazd Chemików w którym weźmie udział” .

Do pozyskania doszło 27 września 1969 r. w Hotelu „Katowice”. Odbyto już do tej pory co najmniej dwa spotkania ze Śliwiokiem, na których przekazał szereg istotnych informacji. Dotyczyły zainteresowania pracami naukowymi ze strony Philipsa, Siemensa i Departamentu Wojskowego USA, pracowników uczelni. Złożył też sprawozdanie z przebiegu Kongresu Chemii. Śliwiok wybrał sobie pseudonim „Romanowski”, funkcjonariusz nie odebrał od niego zobowiązania .

Śliwiok nie chciał jednak składać pisemnych raportów. Wszystkie informacje na spotkaniach przekazywał ustnie. Jakakolwiek próba nakłonienia go do pisania raportów lub podpisywania zadań, spotykała się ze sprzeciwem. Jednak informacje od niego były na tyle cenne, że prowadzący go wówczas kpt. E Cichopek z Gr IV Wydziału III zwrócił się do przełożonych z prośbą o zachowanie dotychczasowej formy współpracy. 

Oceniano go wysoko, był ukierunkowany na inwigilację wydziału Mat-Fiz-Chem . Dziesięć lat później przydatność „Romanowskiego” SB oceniała nadal bardzo wysoko. Przekazał szereg wartościowych operacyjnie informacji, a w lutym 1977 r. na podstawie jego informacji założono SOS „Molekuła”. Jednak za współpracę nie otrzymywał gratyfikacji. Na ostatnim spotkaniu z SB w 1978 r. z okazji imienin otrzymał paczkę delikatesową wartą 1458 zł. 

11 listopada 1978 r. Śliwiok poinformował oficera SB, że miesiąc wcześniej został przyjęty do PZPR. W związku z tym, że „zgodnie z obowiązującymi przepisami współpraca z t.w. nie może być kontynuowana”.  28 grudnia 1978 r. współpraca została rozwiązana.

———-

prof. dr hab. Józef Śliwiok – ocena

——

laureaci honorowej Nagrody im. Wojciecha Korfantego

Prof. Józef Śliwiok z Uniwersytetu Śląskiego jest uznanym chemikiem, autorem ponad 200 prac naukowych. Prowadzi szeroką działalność społeczną, m.in. jako prezes Górnośląskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk im. Walentego Roździeńskiego organizuje konferencje naukowe poświęcone najwybitniejszym postaciom Górnego Śląska. Jest także członkiem Duszpasterstwa Akademickiego w Katowicach.