Manfred Gorywoda – dr. ekonomista, wicepremier, KC PZPR, działacz ZSP, współpracownik wywiadu w SGPiS, jako „Werk” prowadził systematyczną pene­trację środowiska studenckiego

 

Manfred Gorywoda w Polskim Serwisie Naukowym

Manfred Gorywoda (ur. 31 sierpnia 1942 w Łanach koło Koźla, województwo opolskie) – działacz państwowy w okresie PRL, wicepremier, poseł IX kadencji, ekonomista.

Życiorys

Urodził się w rodzinie chłopskiej. W 1965 ukończył Szkołę Główną Planowania i Statystyki w Warszawie; w 1975 obronił doktorat nauk ekonomicznych. Od 1962 był członkiem PZPR (do rozwiązania partii), zajmował wiele stanowisk w kierownictwie. Od lutego 1980 do lipca 1981 był zastępcą członka Komitetu Centralnego, od lipca 1982 członkiem KC, od grudnia 1987 do lipca 1989 zastępcą członka Biura Politycznego KC, od lipca 1989 członkiem Biura Politycznego, od lipca 1982 do lutego 1984 sekretarzem KC.

Po studiach pracował do 1971 w SGPiS, następnie w aparacie partyjnym. Był zastępcą Wydziału Ekonomicznego KOC (1975–1977), następnie kierownikiem Wydziału Planowania i Analiz Gospodarczych KC (1977–1980). Od listopada 1987 był ponadto I sekretarzem Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Katowicach.

W lutym 1980 został mianowany kierownikiem Zespołu Doradców Ekonomicznych Prezesa Rady Ministrów; w listopadzie 1983 powołany na stanowisko wicepremiera i przewodniczącego Komisji Planowania przy Radzie Ministrów w rządzie Jaruzelskiego. Pełnił obie funkcje do października 1987, także w gabinecie Zbigniewa Messnera.

Poseł na Sejm PRL IX kadencji (1985–1989); w latach 1969–1971 wiceprzewodniczący Rady Naczelnej Związku Studentów Polskich. We wrześniu 1985 klub sportowy Ruch Chorzów nadał mu tytuł honorowego prezesa.

Mąż profesor Krystyny Michałowskiej-Gorywody.

Sławomir Cenckiewicz „Długie ramię Moskwy„ Zysk i s-ka. 2011

S,167068

W planowanym składzie rezydentury warszawskiej obsługującej SGPiS wymieniono również innego z późniejszych członków KC PZPR i Biura Polityczne­go— Manfreda Gorywodę, który wówczas był czołowym działaczem Zrzeszenia Studentów Polskich na uczelni. Początkowo był kandydatem na współpracownika Zarządu II, ale w sprawozdaniu za rok 1966 figuruje już jako współpracownik wywiadu wojskowego, choć stosowną, deklarację podpisał dopiero w październiku 1%7 r.105 Gorywoda został wskazany przez II sekretarza Komitetu Zakładowego PZPR w SGPiS Jana Giezgałe, który na co dzień współpracował z SB, ale pomagał również wojsku106. Późniejszy bliski współpracownik gen. Wojciecha Jaruzelskiego był młody (25 lat), znał języki obce, podróżował po zachodniej Europie, a jednocześnie podkreślał swoją lojalność wobec Polski Ludowej i nie stronił od kontaktów z tajnymi służbami. Był asystentem w Katedrze Międzynarodowych Stosunków Gospodarczych na Wydziale Handlu Zagranicznego SGPiS i kandydo­wał na przewodniczącego Rady Okręgowej ZSP. Gorywoda spełniał więc wszyst­kie kryteria dobrego współpracownika Zarządu II:

Dla nas stanowisko przewodniczącego Rady] O [kręgowej] ZSP daje możliwość doskonałej penetracji wszystkich kontaktów uczelni z zagranicą (każdy wyjazd jest akceptowany przez RO ZSP).

Sprowadzając rozmowę na temat naszej dotychczasowej współpracy, dałem Gorywodzie do zrozumienia, iż należałoby ten nasz kontakt prawnie usankcjonować. Gorywoda w tej sytuacji, uśmiechając się, dodał, że jeżeli doj­rzały ku temu warunki, to on osobiście nie sprzeciwia się takiemu rozwiązaniu sprawy. Wtedy podałem mojemu rozmówcy deklarację do podpisania, którą po przeczytaniu podpisał.

Gorywoda poinformował mnie następnie, że będąc jeszcze w gimnazjum w Koźlu, współpracował z miejscową milicją, a później w Warszawie na SGPiS i MSW. Współpraca ta sprowadzała się do charakteryzowania znanych mu studentów z tytułu zajmowanego stanowiska lub relacjonowania różnych zjawisk na uczelni z punktu widzenia działacza młodzieżowego. Była to współpraca bez żadnego zobowiązania107.

Trzy dni po tym spotkaniu Manfred Gorywoda został przewodniczącym Rady Okręgowej ZSP. Należał do najaktywniejszych współpracowników wywiadu w SGPiS. Jako „Werk” prowadził działalność typowniczą i „systematyczną pene­trację środowiska studenckiego”108.

.

105IPN BU 00234/306/2, Plan pracy sekcji ds. wyższych uczelni..., k. 24; ibidem, Spra­wozdanie z pracy sekcji…, k. 35; IPN BU 00335/93/4, Deklaracja M. Gorywody o współ­pracy z wywiadem wojskowym PRL, Warszawa 26 X 1967, k. 51.

mIPN BU 00335/93/4, Wniosek o wytypowanie kandydata na agenta [Manfreda Go­rywody], Warszawa, 16 XII 1966

108 Ibidem, Notatka służbowa, Warszawa, 12 VII 1968, k. 57. Gorywoda współpracował realnie do 1972 r., gdyż awanse i aktywność partyjna (praca w KC PZPR) uniemoż­iwiały prowadzenie działalności agenturalno-wywiadowczej. W 1980 r., ze względu na mianowanie go kierownikiem Zespołu Doradców Ekonomicznych Prezesa Rady Mini­strów, akta „Werka” zostały złożone w archiwum. W okresie współpracy z Oddziałem VI i Oddziałem X Zarządu II Gorywoda miał dwóch oficerów prowadzących: mjr/ppłk. Z. Nowaka i por. Jerzego Jerschinę. W spotkaniach z „Werkiem” uczestniczył także ppłk Mirosław Wojciechowski (por. ibidem, k. 58-59, 67-69, 83-84).

serwis  -polscy posłowie

 Imię i nazwisko: Manfred Gorywoda

Kadencja sejmowa: IX kadencja 1985 – 1989

Ugrupowanie polityczne: PZPR

Data slubowania: 1985-11-06

Komisje Sejmowe: Komisja Wspolpracy Gospodarczej z Zagranica

Okreg wyborczy: Lista Krajowa

Tytul/stopien naukowy: dr nauk ekonomicznych

Reklamy

Włodzimierz Reczek – rektor AWF, wiązał ściśle politykę ze sportem, działacz PKOL i MKOL

Włodzimierz Reczek w Wikipedii

Ukończył Uniwersytet Jagielloński w 1936,….W latach 1952-1973 kierował centralnym organem administracji państwowej ds. sportu – Głównym Komitetem Kultury Fizycznej (od 1960 pod nazwą Główny Komitet Kultury Fizycznej i Turystyki); jego poprzednikiem na tym stanowisku był Józef Faruga, a następcą Bolesław Kapitan.

Pracował jako pedagog na Akademii Wychowania Fizycznego w Katowicach od 1973; docent (obronił doktorat w 1968), w latach 1974-1980 rektor uczelni.

W latach 1952-1974 był także prezesem Polskiego Komitetu Olimpijskiego; zastąpił na tym stanowisku Alfreda Lotha, jego miejsce zajął z kolei w 1974 Bolesław Kapitan. Członkiem Prezydium PKOl był od 1952.

W 1961 został wybrany na członka Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego, pełnił tę funkcję 35 lat. Po rezygnacji w 1996 otrzymał dożywotnie honorowe członkostwo MKOl.

W latach 1981-1984 był prezesem Polskiego Związku Piłki Nożnej; ..Należał również do innych organizacji sportowych i turystycznych, m.in. Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego (do 1950, był wiceprezesem) oraz Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego (od 1950, pierwszy prezes w latach 1950-1954). Był członkiem organizacji międzynarodowych zajmujących się tą problematyką.

Opublikował wiele prac dotyczących kultury fizycznej i turystyki, m.in. książki Model ludowej kultury fizycznej (1956), Model organizacyjny turystyki (1969); we wcześniejszych latach publikował także artykuły na tematy polityczne i ekonomiczne.

Przez wiele lat pozostawał aktywnym uczestnikiem życia politycznego. W latach 1932-1938 działał w lewicowych organizacjach studenckich; później związany z PPS, w okresie od listopada 1945 do grudnia 1948 był sekretarzem Naczelnego Komitetu Wykonawczego PPS. Od 1948 należał do PZPR; w latach 1948-1954 członek Biura Organizacyjnego Komitetu Centralnego, w latach 1948-1972 członek KC. W latach 1945-1956 poseł do KRN, na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL I kadencji. W Sejmie Ustawodawczym był przewodniczącym Komisji Kultury i Sztuki…

————–

Włodzimierz Reczek (1911-2004)

Gościniec, Kwartalnik 3-4 (16-17)/2004

…Był autorem w 1968 r. książki Model organizacyjny turystyki w Polsce, wydanej w ramach Biblioteki Podręczników Katedry Turystyki AWF. Książka ta jest poświęcona wciąż aktualnemu zagadnieniu organizacji turystyki w Polsce. Jest to temat niezmiernie ważny, ponieważ turystyka odgrywa w Polsce i na świecie coraz większą rolę społeczną, kulturalną i gospodarczą. W przedmowie do tej książki prof. dr Stanisław Leszczyński, członek rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk, dyrektor Instytutu Geografii PAN i kierownik Katedry Geografii Ekonomicznej Polski Uniwersytetu Warszawskiego, tak między innymi pisał: Praca dr. Włodzimierza Reczka, obejmująca całokształt zagadnień organizacyjnych, ma szczególne znaczenie, ponieważ daje pełną ocenę modelu organizacyjnego turystyki w Polsce Ludowej. Praca dr. Włodzimierza Reczka przyczyni się w dużej mierze do rozwoju rekreacji i turystyki w naszym kraju dzięki temu, że zaznajamia czytelnika z całokształtem zagadnień organizacyjnych, które wywierają tak poważny wpływ na dalsze losy turystyki w Polsce…

—————–

Nasza Polska, NR 36 (657)     3 września 2008 
Od 56 lat na czele Polskiego Komitetu Olimpijskiego stoją ludzie z PZPR. I to się szybko nie zmieni….Rok 1952 to Igrzyska Olimpijskie w Helsinkach, w których po raz pierwszy wzięli udział sportowcy ze Związku Sowieckiego. I właśnie wtedy fotel prezesa PKOl zajął pierwszy aparatczyk PZPR. Był nim Włodzimierz Reczek, przedwojenny socjalista z Krakowa i przyjaciel Józefa Cyrankiewicza, z którym po wojnie kierowali odrodzoną PPS i doprowadzili do jej zjednoczenia z PPR. Równocześnie od 1952 r. Reczek był przewodniczącym Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Turystyki, czyli ministrem sportu, i przetrwał na tym stanowisku 21 lat. O roli, jaką Reczek pełnił w strukturach władzy PRL (dodajmy, że na początku lat 80. kierował jeszcze Polskim Związkiem Piłki Nożnej), świadczy fakt, iż Aleksander Kwaśniewski odznaczył go Orderem Orła Białego zaraz po objęciu prezydentury w 1996 r…
—————- 
ZWIĄZKI POLITYKI I SPORTU W CZASACH PRL-U

Jarosław Grochowski

Kolejnym wydarzeniem   na tych mistrzostwach,[ Mistrzostwach Europy w boksie zorganizowanych w Warszawie w 1953 roku.} które przeszło do historii sportu, był donos Włodzimierza Reczka (ministra kultury fizycznej) do KC PZPR w związku z przyznaniem Zygmuntowi Chychle zwycięstwa nad Sergiejem Szczerbakowem. Zapewniał w nim, że towarzysze radzieccy byli w pełni poinformowani o złożeniu przez polskie kierownictwo w 5 minut po ogłoszeniu werdyktu, protestu wobec przyznania Chychle zwycięstwa!!!. 

 

Trudno w to uwierzyć, ale okazuje się, że sukces sportowy nie miał w wielu przypadkach żadnego znaczenia, można się nawet zastanawiać, czy ludzie odpowiedzialni za propagandę w ogóle go odnotowali

W 1966 toku na naradzie w Ministerstwie Spraw Zagranicznych nikt nie przedstawił tak wielu pomysłów na zakłócanie i dezorganizacją obchodów kościelnych związanych z milenijnymi uroczystościami, jak właśnie Włodzimierz Reczek. Jednym z jego najwaniejszych pomysłów było przesunięcie terminu międzypaństwowego meczu piłki nonej Polska – Węgry z 24 kwietnia na 3 maja, gdy w Częstochowie miały się odbywać główne uroczystości religijne. Jednak to nie koniec. Przeznaczono ogromne środki z rezerwy budetowej resortu kultury fizycznej na skoordynowanie równie innych terminów meczów reprezentacji Polski z terminami uroczystości kościelnych.

Sylwester Kaliski – generał, profesor od laserów, minister i członek KC

baner człowiek nauki

Sylwester Kaliski w Katologu IPN

Profesor nadzwyczajny i profesor zwyczajny nauk technicznych – 1961. Członek Rzeczywisty PAN – 1970. Generał dywizji -10.1972. W PZPR od 28.01.1959. Poseł do Sejmu PRL w okresie 1972-1978. W okresie 1966-1974 Komendant WAT. 1977-1978 Dyrektor Instytutu Fizyki Plazmy i Laserowej Mikrosyntezy. Zmarł 16.09.1978

————-

Sylwester Kaliski w Wikipedii

(ur. 19 grudnia 1925 w Toruniu, zm. 16 września 1978) – polski generał dywizji, profesor, doktor habilitowany, inżynier, komendant WAT w latach 19671974.

Był specjalistą w zakresie fizyki. Stopień generała otrzymał w 1958. Został członkiem rzeczywistym PAN od 1969. Podał teorię ciągłego wzmacniania ultradźwięków i hiperdźwięków w kryształach półprzewodnikowych. Był inicjatorem polskich badań nad mikrosyntezą termojądrową za pomocą lasera. Poseł na Sejm PRL VI i VII kadencji z ramienia PZPR, a w latach 19751978 Minister Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki.

Zginął tragicznie w wypadku samochodowym.

Według niepotwierdzonych i nieobiektywnych informacji, otrzymanych od jednego oficera WP, Sylwester Kaliski został zamordowany rzekomo przez KGB, ponieważ pracując nad całkowicie polską bombą wodorową nie zgodził się na podzielenie się wiedzą ze Związkiem Sowieckim. 

———–

Atomowy miraż PRL  

Newsweek  Polska,16 grudnia 2008 02:04

W latach 70. wojsko prowadziło badania nad syntezą termojądrową. Pierwszy sekretarz KC PZPR Edward Gierek naprawdę uwierzył, że zrobi z Polski mocarstwo nuklearne.  

W Warszawie po długiej chorobie, spowodowanej ciężkimi obrażeniami odniesionymi w wypadku samochodowym, zmarł jeden z najwybitniejszych uczonych polskich, profesor Sylwester Kaliski, członek KC PZPR, poseł na Sejm PRL, minister nauki, szkolnictwa wyższego i techniki” – doniosło 30 lat temu „Życie Warszawy”.

Naukowiec w stopniu generała od lat zajmował się laserami i syntezą termojądrową, miał już na koncie kilka sukcesów. A do tego był pupilkiem ówczesnego przywódcy PRL, Edwarda Gierka. Jego współpracownicy byli pewni, że Nobel z fizyki to tylko kwestia czasu. Wszystko przerwał wypadek samochodowy we wrześniu 1978 r. Ale warszawska ulica wiedziała swoje: w laboratoriach na Bemowie naukowiec miał konstruować bombę atomową, a przeszkodzić mu w tym chciało KGB. Tuż po wypadku zaczęły krążyć plotki, że w generalskim fiacie mirafior i eksplodowała bomba. Czy jednak rzeczywiście komuś mogło zależeć na śmierci prof. Kaliskiego?