Julian Haraschin w drodze do docentury na UJ

baner historia PRL

Julian Haraschin w drodze do docentury na UJ

 – ujęcie Stefana Grzybowskiego:  Wspomnienia 1999 [ wyd. Zakamycze]

1

2

3

 

4

5

…….

6

7

8

9

10

Reklamy

Włodzimierz Reczek – rektor AWF, wiązał ściśle politykę ze sportem, działacz PKOL i MKOL

Włodzimierz Reczek w Wikipedii

Ukończył Uniwersytet Jagielloński w 1936,….W latach 1952-1973 kierował centralnym organem administracji państwowej ds. sportu – Głównym Komitetem Kultury Fizycznej (od 1960 pod nazwą Główny Komitet Kultury Fizycznej i Turystyki); jego poprzednikiem na tym stanowisku był Józef Faruga, a następcą Bolesław Kapitan.

Pracował jako pedagog na Akademii Wychowania Fizycznego w Katowicach od 1973; docent (obronił doktorat w 1968), w latach 1974-1980 rektor uczelni.

W latach 1952-1974 był także prezesem Polskiego Komitetu Olimpijskiego; zastąpił na tym stanowisku Alfreda Lotha, jego miejsce zajął z kolei w 1974 Bolesław Kapitan. Członkiem Prezydium PKOl był od 1952.

W 1961 został wybrany na członka Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego, pełnił tę funkcję 35 lat. Po rezygnacji w 1996 otrzymał dożywotnie honorowe członkostwo MKOl.

W latach 1981-1984 był prezesem Polskiego Związku Piłki Nożnej; ..Należał również do innych organizacji sportowych i turystycznych, m.in. Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego (do 1950, był wiceprezesem) oraz Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego (od 1950, pierwszy prezes w latach 1950-1954). Był członkiem organizacji międzynarodowych zajmujących się tą problematyką.

Opublikował wiele prac dotyczących kultury fizycznej i turystyki, m.in. książki Model ludowej kultury fizycznej (1956), Model organizacyjny turystyki (1969); we wcześniejszych latach publikował także artykuły na tematy polityczne i ekonomiczne.

Przez wiele lat pozostawał aktywnym uczestnikiem życia politycznego. W latach 1932-1938 działał w lewicowych organizacjach studenckich; później związany z PPS, w okresie od listopada 1945 do grudnia 1948 był sekretarzem Naczelnego Komitetu Wykonawczego PPS. Od 1948 należał do PZPR; w latach 1948-1954 członek Biura Organizacyjnego Komitetu Centralnego, w latach 1948-1972 członek KC. W latach 1945-1956 poseł do KRN, na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL I kadencji. W Sejmie Ustawodawczym był przewodniczącym Komisji Kultury i Sztuki…

————–

Włodzimierz Reczek (1911-2004)

Gościniec, Kwartalnik 3-4 (16-17)/2004

…Był autorem w 1968 r. książki Model organizacyjny turystyki w Polsce, wydanej w ramach Biblioteki Podręczników Katedry Turystyki AWF. Książka ta jest poświęcona wciąż aktualnemu zagadnieniu organizacji turystyki w Polsce. Jest to temat niezmiernie ważny, ponieważ turystyka odgrywa w Polsce i na świecie coraz większą rolę społeczną, kulturalną i gospodarczą. W przedmowie do tej książki prof. dr Stanisław Leszczyński, członek rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk, dyrektor Instytutu Geografii PAN i kierownik Katedry Geografii Ekonomicznej Polski Uniwersytetu Warszawskiego, tak między innymi pisał: Praca dr. Włodzimierza Reczka, obejmująca całokształt zagadnień organizacyjnych, ma szczególne znaczenie, ponieważ daje pełną ocenę modelu organizacyjnego turystyki w Polsce Ludowej. Praca dr. Włodzimierza Reczka przyczyni się w dużej mierze do rozwoju rekreacji i turystyki w naszym kraju dzięki temu, że zaznajamia czytelnika z całokształtem zagadnień organizacyjnych, które wywierają tak poważny wpływ na dalsze losy turystyki w Polsce…

—————–

Nasza Polska, NR 36 (657)     3 września 2008 
Od 56 lat na czele Polskiego Komitetu Olimpijskiego stoją ludzie z PZPR. I to się szybko nie zmieni….Rok 1952 to Igrzyska Olimpijskie w Helsinkach, w których po raz pierwszy wzięli udział sportowcy ze Związku Sowieckiego. I właśnie wtedy fotel prezesa PKOl zajął pierwszy aparatczyk PZPR. Był nim Włodzimierz Reczek, przedwojenny socjalista z Krakowa i przyjaciel Józefa Cyrankiewicza, z którym po wojnie kierowali odrodzoną PPS i doprowadzili do jej zjednoczenia z PPR. Równocześnie od 1952 r. Reczek był przewodniczącym Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Turystyki, czyli ministrem sportu, i przetrwał na tym stanowisku 21 lat. O roli, jaką Reczek pełnił w strukturach władzy PRL (dodajmy, że na początku lat 80. kierował jeszcze Polskim Związkiem Piłki Nożnej), świadczy fakt, iż Aleksander Kwaśniewski odznaczył go Orderem Orła Białego zaraz po objęciu prezydentury w 1996 r…
—————- 
ZWIĄZKI POLITYKI I SPORTU W CZASACH PRL-U

Jarosław Grochowski

Kolejnym wydarzeniem   na tych mistrzostwach,[ Mistrzostwach Europy w boksie zorganizowanych w Warszawie w 1953 roku.} które przeszło do historii sportu, był donos Włodzimierza Reczka (ministra kultury fizycznej) do KC PZPR w związku z przyznaniem Zygmuntowi Chychle zwycięstwa nad Sergiejem Szczerbakowem. Zapewniał w nim, że towarzysze radzieccy byli w pełni poinformowani o złożeniu przez polskie kierownictwo w 5 minut po ogłoszeniu werdyktu, protestu wobec przyznania Chychle zwycięstwa!!!. 

 

Trudno w to uwierzyć, ale okazuje się, że sukces sportowy nie miał w wielu przypadkach żadnego znaczenia, można się nawet zastanawiać, czy ludzie odpowiedzialni za propagandę w ogóle go odnotowali

W 1966 toku na naradzie w Ministerstwie Spraw Zagranicznych nikt nie przedstawił tak wielu pomysłów na zakłócanie i dezorganizacją obchodów kościelnych związanych z milenijnymi uroczystościami, jak właśnie Włodzimierz Reczek. Jednym z jego najwaniejszych pomysłów było przesunięcie terminu międzypaństwowego meczu piłki nonej Polska – Węgry z 24 kwietnia na 3 maja, gdy w Częstochowie miały się odbywać główne uroczystości religijne. Jednak to nie koniec. Przeznaczono ogromne środki z rezerwy budetowej resortu kultury fizycznej na skoordynowanie równie innych terminów meczów reprezentacji Polski z terminami uroczystości kościelnych.

Andrzej Kurz – docent ‚teatralny’ i partyjny, także na froncie weryfikacji dziennikarzy w stanie wojennym

baner człowiek nauki

Andrzej Kurz w Wikipedii

Członek PZPR od 1951. W latach 50. pełnił funkcję osobistego sekretarza Romana Zambrowskiego1. Pierwszy sekretarz Komitetu Miejskiego PZPR w Krakowie 1961-1965. Po rozwiązaniu komitetu w 1965 przez centralne władze partyjne powrócił do Warszawy, gdzie w ramach aparatu KC PZPR opracowywał podręczniki marksizmu-leninizmu i materiały szkoleniowe dla członków PZPR, prowadząc  zajęcia z nauk politycznych w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Warszawie.

W 1971 r. wrócił do Krakowa na stanowisko dyrektora Wydawnictwa Literackiego oraz wykładowcy nauk politycznych, przejściowo także prorektora, w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej2.

W latach 1971-1981 i 1983-1990 dyrektor Wydawnictwa Literackiego, które pod jego kierownictwem zyskało markę jednego z czołowych wydawnictw humanistycznych w Polsce, dokonując m.in. edycji utworów Sławomira Mrożka oraz pierwszą w oficjalnym obiegu w PRL edycję dzieł Witolda Gombrowicza. Przewodniczący Miejskiej Rady Narodowej w Krakowie 1980-1981. Od listopada 1981 do 1982 jako I zastępca przewodniczącego Komitetu ds. Radia i Telewizji kierował Telewizją Polską.

W okresie jego kierownictwa, po wprowadzeniu 13 grudnia 1981 w Polsce stanu wojennego, została pod dyktando struktur partyjnych i Służby Bezpieczeństwa3 przeprowadzona akcja weryfikacji dziennikarzy Telewizji Polskiej, w wyniku której usunięto z niej osoby sympatyzujące z ruchem „Solidarności”4.

Bezskutecznie kandydował jako członekPZPR w wyborach 4 czerwca 19895.

Od 1975 działacz kojarzonego z liberalnym skrzydłem PZPR Stowarzyszenia „Kuźnica”, jego wiceprzewodniczący 1981-2001 i po śmierciAndrzeja Urbańczyka przewodniczący w 2001. Doradca w kancelarii prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego 1999-2005, radny sejmiku Województwa Małopolskiego z listy SLD-UP 2002-2006. Członek Społecznego Komitetu Odnowy Zabytków Krakowa 1978-1989, od 1996 z nominacji prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego zastępca przewodniczącego Komitetu.

Autor książek:

  • Społeczna rola Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, 1. wyd. Warszawa 1966
  • Zasady organizacyjne partii, Warszawa 1970
  • Podstawowa organizacja partyjna, jej rola i zadania, Warszawa 1971
  • Przyszłość a przezwyciężenie przeszłości, Warszawa 1988
  • Podstawy ideologii i polityki PZPR, Warszawa 1975 [wraz z Jerzym Pawłowiczem i Januszem Gołębiewskim]
  • Partia i ideologia. Marksizm-leninizm ideologią partii, PZPR kierowniczą siłą narodu, 1. wyd. Warszawa 1968 [z Marianem Żychowskim]

——————-

Wybory Samorządowe 2002 SLD UP

>Strona główna >Lista Okręgów Wyborczych Sejmiku >Okręg Wyborczy nr 3

Andrzej Kurz – lat 70, historyk i politolog, nauczyciel akademicki (docent PWST), autor i współautor kilkunastu książek, m.in. monumentalnej „Kroniki Krakowa”. Przez 20 lat dyrektor Wydawnictwa Literackiego. Długoletni prezes Polskiego Towarzystwa Wydawców Książek, w 1989 roku przewodniczący „Okrągłego Stołu” wydawców oficjalnych, podziemnych i emigracyjnych. Działacz społeczny Krakowa i województwa, były przewodniczący Rady Miasta Krakowa, współtwórca regionalnych programów rozwojowych i uchwał o ochronie środowiska i zabytków. Wiceprezes „Kuźnicy” (najbliższy współpracownik Andrzeja Urbańczyka). Weteran Polskiej Partii Socjalistycznej. Obecnie na emeryturze, jest ekspertem w Kancelarii Prezydenta RP i członkiem Rady Programowej Telewizji Polskiej.

Chce się zajmować strategią rozwojową województwa i Krakowa, kulturą i edukacją.

—————

Kuźnica (stowarzyszenie) w Wikipedii

Kuźnica – Krakowskie Stowarzyszenie Kuźnica zrzesza około 450 lewicowych intelektualistów, artystów i polityków. Założył je pisarz Tadeusz Hołuj1975. Do 2001 przewodniczył jej Andrzej Urbańczyk; po jego tragicznej śmierci prezesem został Andrzej Kurz, a następnie Jerzy Hausner. W 2005 r. Kuźnica obchodziła 30-lecie swej działalności. Prezydent Aleksander Kwaśniewski (członek Kuźnicy) wręczył kilku „kuźniczanom” wysokie odznaczenia państwowe: Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski otrzymał doc. Andrzej Kurz, współzałożyciel stowarzyszenia, wiceprezes, radny sejmiku wojewódzkiego, ekspert w Kancelarii Prezydenta; Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polskiprezydent wręczył Józefowi Klasie.

Stowarzyszenie Kuźnica co roku przyznaje nagrodę „Kowadło”.

———— 

serwis prezydent.pl (archiwum)  

Sobota, 18 czerwca 2005

Wizyta Prezydenta RP w Krakowie

18 czerwca 2005 roku Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Aleksander Kwaśniewski przebywał z wizytą w Krakowie.  

Następnie Prezydent Aleksander Kwaśniewski spotkał się z członkami Stowarzyszenia „Kuźnica”. Zwracając się do zebranych Prezydent RP powiedział m.in. 
„Za chwilę, w imieniu Rzeczpospolitej, Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski odznaczony zostanie Andrzej Kurz, Jest on współzałożycielem „Kuźnicy”, jej wiceprezesem i inicjatorem większości programowych działań tej organizacji. Działa również w Instytucie Badań Społecznych, powołanym przez „Kuźnicę”, jest redaktorem biblioteki „Kuźnicy”. W działalności Andrzeja Kurza chcę docenić także ten inny wymiar jego pracy, mianowicie działalność w SKOZK. W 1978 roku – kiedy Komitet powstawał – Andrzej Kurz był już obecny i współtworzył tę bardzo zacną, potrzebną, znakomicie spisując się strukturę, której jest wiceprezesem od 2 lat. Chcę wspomnieć o wypełnianiu przez Andrzeja Kurza powinności radnego Sejmiku Wojewódzkiego, chcę również powiedzieć, że Andrzej Kurz jest także ekspertem w mojej Kancelarii. Mówiąc najkrócej lista dokonań Andrzeja Kurza jest tak znacząca, że odznaczenie jest nie tylko w pełni uzasadnione, ale jest też formą symbolicznego uhonorowania tych wszystkich zasług dokonanych na bardzo wielu polach. Wspominam tu również o jego działalności jako szefa wydawnictwa, jako autora. Ważne jest także, że lista spraw w życiu Andrzeja Kurza, które już zrobił, a tymi, którymi się zajmuje jest mniej więcej równoważna. To świadczy o jego niespożytej energii i za to chcę również Andrzejowi Kurzowi serdecznie podziękować oraz życzyć zdrowia, sił, kolejnych sukcesów. 

Julian Polan-Haraschin – okrutny prawnik, „Krwawy Julek”, TW”Karol”

baner człowiek nauki

Julian Polan-Haraschin w Wikipedii

Julian Polan-Haraschin (ur. 1912 – zm. 1984) – zastępca przewodniczącego Wojskowego Sądu Rejonowego w Krakowie w latach 19461951 , odpowiedzialny za wydawanie ponad 60 wyroków śmierci na żołnierzy podziemia niepodległościowego, podpułkownik LWP.

Do 1962 był pracownikiem Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz kierownikiem katedry prawa Wojskowego Instytutu Prawniczego przy Wojskowej Akademii Politycznej. Skazany na więzienie za łapówki w latach 60-siątych, po wyjściu z więzienia został płatnym donosicielem, zajmując się m.in. rozpracowywaniem kurii krakowskiej w tym Franciszka Macharskiego, Wyższego Seminarium Duchownego i środowiska Radia Wolna Europa

————-

Profesor Haraschin donosi…

Tadeusz M. Płużański

Jako stalinowski sędzia wydał co najmniej 60 wyroków śmierci. W tym czasie donosił na swoich kolegów-sędziów Informacji Wojskowej, której był agentem. Na początku lat 60., aresztowany i skazany za pospolite przestępstwa, też donosił, tym razem na współwięźniów w celi. Od początku lat 50. związany ze środowiskiem „krakowskich intelektualistów”, był dla bezpieki jednym z najcenniejszych źródeł informacji o Kościele. Jako TW „Karol” donosił na Karola Wojtyłę, nawet po wyborze go na papieża. Julian Polan-Haraschin ze spec-służbami PRL współpracował, z przerwami, przez 35 lat, aż do swojej śmierci w 1984 r.

Biografia tego wyjątkowego okrutnika to gotowy materiał na książkę albo film ze szwarccharakterem w roli głównej. Haraschin to jednak postać prawie nieznana. Tymczasem historia człowieka, który wielu ludziom wyrządził wiele zła, a wielu pozbawił życia, jest również kluczem do poznania i zrozumienia wielu najbardziej mrocznych kart PRL.
Do niedawna chyba jedynym źródłem wiedzy o Haraschinie był tekst Krystiana Brodackiego „Krwawy Julek” sprzed siedmiu lat („Tygodnik Solidarność”, 1999, nr 25). Autor nazwał go „jedną z najczarniejszych postaci w całej historii PRL”. Nie wiedział jeszcze o sprawie kluczowej – że Haraschin był agentem, najpierw Informacji Wojskowej, a potem SB. Po zapoznaniu się z jego „osiągnięciami” można nawet stwierdzić, że tajna współpraca z komunistycznymi służbami specjalnymi zdeterminowała życie „Krwawego Julka”.
Mateusz Wyrwich w książce „W celi śmierci” (wyd. „Rytm”, 2002) napisał o procesie AK-owca Stanisława Szury przed Wojskowym Sądem Rejonowym w Krakowie 3 lutego 1947 r.: „Rozprawie przewodniczył ppłk Haraszyn [błąd w nazwisku – TMP]. Pospolity przestępca, którego jakiś czas później sami komuniści skazali za handel dyplomami wyższej uczelni”. To, że stalinowski sędzia był jednocześnie łapówkarzem, nie dziwi. Czytelnik może natomiast zapytać – co mógł mieć wspólnego z uniwersyteckimi dyplomami? Otóż Haraschin – przedwojenny absolwent prawa na Uniwersytecie Jagiellońskim (1936 r.), w PRL został „naukowcem” – w cudzysłowie, ponieważ jego dorobek jest mizerny, a uniwersytecką karierę robił głównie dzięki znajomościom, przekrętom i kłamstwom. I tak, w 1950 r. obronił doktorat, by pięć lat później osiągnąć szczyt swoich „naukowych” możliwości – zostać kierownikiem zaocznego studium na wydziale prawa UJ – kierował nim do 1962 r. Właśnie wtedy otrzymał tytuł docenta, a SB oskarżyła go o przyjmowanie łapówek za zaliczanie zajęć, a nawet wystawianie dyplomów ukończenia studiów. Pieniądze tak kochał, że brał je od wszystkich: „zwykłych” studentów, ale także od swoich kolegów partyjnych, ubeków i milicjantów, załatwiając im tytuły magistrów prawa. Za ogromne sumy „ratował” też ludzi przed więzieniem albo wysokim wyrokiem. Haków na Haraschina bezpieka miała więcej, m.in. szydzenie z partii i jej przedstawicieli (wroga propaganda) czy wystawny i hulaszczy styl życia.
Stalinowski sędzia, profesor wyższej uczelni, łapówkarz. To jeszcze nie wszystkie twarze Haraschina, człowieka, który zawsze chciał być na świeczniku. Wszystko, co robił, było podporządkowane karierze, sławie i pieniądzom….

——————

Otwarcie wystawy „Zbrodnie w majestacie prawa 1944–1956” – Kraków, 2 lutego 2006 r.

—————

TW „Karol” – ten, który donosił na Wojtyłę

TW „Karol”, czyli w rzeczywistości Julian Haraschin, to jeden z najważniejszych tajnych współpracowników SB, działający do 1984 roku – ujawnia RMF FM. 2006-08-08

„Karol” donosił na Karola Wojtyłę, docierał także do papieża Jana Pawła II – twierdzi RMF FM.

TW „Karol” wykorzystywał do tego rodzinne koligacje – był mężem siostry kardynała Franciszka Macharskiego. Był jednym z najważniejszych źródeł informacji dla bezpieki. Dorobek jego działalności jest potężny – jego praca mieści się w 12 pełnych tomach, na 4 tysiącach stron.

– Na dobrą sprawę jest to jedno z dwóch najważniejszych opracowań, jakie po esbecji zostało – mówi w rozmowie z reporterem RMF ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski.

Julian Haraschin „pracował” podczas dwóch papieskich pielgrzymek do Polski – w latach 1979 i 1983 roku. W archiwach IPN zachowały się nawet jego zdjęcia z Janem Pawłem II.

– On uwiarygodniał się przed esbekami – to, że sfotografował się z papieżem, wręczając mu kwiaty, było dowodem – tłumaczy ks. Zaleski. Dodaje, że „Karol” dostawał ogromne, jak na ówczesne czasu, sumy – 5, a nieraz 10 tysięcy zł miesięcznie; pensje wynosiły wówczas około 1,5 tysiąca złotych.

TW „Karol” zmarł w 1984 roku. Do końca był czynnym tajnym współpracownikiem SB.