Walerian Pańko – prof. prawnik, prezes NIK, w latach 80-tych w „S”, internowany, represjonowany

baner krzywdzeni

Walerian Janusz Pańko w Wikipedii

(ur. 8 października 1941 w Turzym Polu, zm. 7 października 1991 w Słostowicach)

Prawnik, nauczyciel akademicki. Działacz opozycji demokratycznej w okresie PRL, poseł na Sejm X kadencji, prezes Najwyższej Izby Kontroli.

W 1971 obronił doktorat na podstawie pracy pt. Dzierżawa gruntów rolnych w aspekcie ekonomiczno-prawnym. Od 1 października 1974 pozostawał związany z Uniwersytetem Śląskim w Katowicach, kierował Zakładem Administracji Rolnictwa i Gospodarki Przestrzennej na Wydziale Prawa i Administracji tej uczelni . W 1978 otrzymał stopień doktora habilitowanego na podstawie rozprawy zatytułowanej Własność gruntowa w planowej gospodarce przestrzennej.

W październiku 1980 został członkiem „Solidarności”. W latach 1980–1981 pełnił funkcję doradcy „Solidarności” i NSZZ „Solidarność” Rolników Indywidualnych podczas strajków chłopskich w Rzeszowie i Ustrzykach Dolnych (był współautorem porozumień ustrzycko-rzeszowskich). Organizował Sieć Organizacji Zakładowych „Solidarności” Wiodących Zakładów Pracy Śląska. Przewodniczył zespołowi rolnemu Społecznej Rady Legislacyjnej. Po wprowadzeniu stanu wojennego był internowany w okresie od 13 grudnia 1981 do 16 stycznia 1982. Protestując przeciw działaniom władz państwowych w lutym 1982 wystąpił z PZPR. Był uczestnikiem prac Centrum Obywatelskich Inicjatyw Ustawodawczych Solidarności.

W 1989 uzyskał tytuł profesora nauk prawnych. Specjalizował się w prawie rolnym oraz zagadnieniach prawnych związanych z gospodarką przestrzenną. Był autorem kilkudziesięciu publikacji naukowych, a także członkiem kilku komitetów i komisji Polskiej Akademii Nauk.

Jako reprezentant strony opozycyjnej brał udział w obradach Okrągłego Stołu. W 1989 z ramienia Komitetu Obywatelskiego uzyskał mandat posła na Sejm kontraktowy, w którym objął przewodnictwo Komisji Samorządu Terytorialnego. Był współzałożycielem i wiceprezesem Fundacji Rozwoju Demokracji. 23 maja 1991 został wybrany na prezesa Najwyższej Izby Kontroli.

…Walerian Pańko poniósł śmierć na cztery dni przed przedstawieniem Sejmowi RP wyników kontroli związanej z aferą FOZZ.

Prof. Walerian Pańko – Człowiek „Solidarności”

serwis NSZZ Solidarność Uniwersytetu Śląskiego

Śp. Profesor Walerian Pańko zawsze niezależny, wymykający się spod wszelkich schematów, niezwykła osobowość, zaznaczył swoją obecność w wielu dziedzinach życia.
Był nie tylko wybitnym naukowcem i nauczycielem akademickim, ale także społecznikiem. Gdy wybuchł Sierpień 1980 r., jako jeden z pierwszych samodzielnych pracowników naukowych Uniwersytetu Śląskiego, nie tylko zapisał się do ówczesnej „Solidarności”, do powstania której przyczynił się swoją działalnością, ale i aktywnie w niej działał. Włączył się w prace związane z dążeniem do zmian ustrojowych w Polsce. Zarażał wszystkich swoim entuzjazmem i pasją działania. Nikt, kto się z Nim zetknął, nie mógł pozostawać wobec Niego obojętny. Trzeba podkreślić, że Jego niezłomna postawa budziła podziw otoczenia, ale i reakcję władz. Już wcześniej, w czerwcu 1976 r., został pozbawiony funkcji prodziekana Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Śląskiego w odwecie za poparcie protestu studenckiego w sprawie cen podręczników. W okresie 1980-1981 aktywnie uczestniczył w pracach legislacyjnych, będąc członkiem Społecznej Rady Legislacyjnej NSZZ „Solidarność” działającej pod przewodnictwem prof. Stefana Grzybowskiego. Był członkiem Komisji ds. ustawodawstwa rolnego działającej przy Ministrze Sprawiedliwości, doradcą NSZZ „Solidarność”, i NSZZ „Solidarność Rolników Indywidualnych”.
Odegrał istotną rolę jako ekspert „Solidarności” w długotrwałych okupacyjnych strajkach chłopskich w Ustrzykach Dolnych i Rzeszowie. Służył swoją konsultacją i pomocą rolnikom indywidualnym, a także był doradcą NSZZ „Solidarność” prowadzącym akcję strajkową w Rzeszowie i Ustrzykach Dolnych. Był współautorem tekstu porozumień ustrzycko-rzeszowskich podpisanych w lutym 1981 r., a następnie doradcą nowopowstałego związku „Solidarność Rolników Indywidualnych”, służąc w ten sposób środowisku, z którego pochodził.
Tworzył Sieć Organizacji Zakładowych „Solidarności” wiodących zakładów pracy na Śląsku. Służył swoją wiedzą prawniczą i doświadczeniem.

W dniu wprowadzenia stanu wojennego został internowany w nocy z 12 na 13 grudnia 1981 r. Przebywał kolejno w Jastrzębiu Szerokiej, Warszawie, Białołęce i Jaworzu na Pojezierzu Drawskim. W kajdanach wsadzano Go do więźniarki bądź helikoptera i wieziono na kolejne przesłuchania w atmosferze grozy wywołującej pytania: dlaczego… i gdzie tym razem?. Opowiadał o ciężkich warunkach internowania, podczas którego jednak nie tracił ducha i ofiarnie pomagał innym. Był autorem „Marszu internowanych”, w którym pojawiły się krzepiące słowa: „Wrócimy silniejsi, a z nami ta myśl, że Polska tak łatwo nie zginie”.
Po zwolnieniu z internowania 16 stycznia 1982 r. aktywnie współpracował z Duszpasterstwem Akademickim i Duszpasterstwem Ludzi Pracy na Śląsku. Pamiętamy Jego powrót z internowania, kiedy pojawił się na uczelni i znowu dał impuls do działania, nie pozwalając na poddanie się nastrojom załamania. W tym czasie nadal dyskretnie służył swą pomocą środowisku robotniczemu i chłopskiemu. Za swoją działalność zapłacił kilkakrotnymi aresztowaniami „prewencyjnymi”, a także o parę lat późniejszą profesurą, na którą dobrze zapracował znacznie wcześniej, czy wreszcie zablokowaniem na jakiś czas naukowych kontaktów zagranicznych. Służba Bezpieczeństwa zarejestrowała Profesora pod kryptonimem „Doradca”……

…..Po strajkach w 1988 r. brał udział w reaktywowaniu „Solidarności” w szkołach wyższych. Brał też udział jako reprezentant strony opozycyjnej w negocjacjach „Okrągłego Stołu” – w podzespołach do spraw rolnictwa oraz do spraw samorządu terytorialnego, przygotował opracowanie „Ład przestrzenny i ekologiczny wsi i rolnictwa”……

4 czerwca Walerian Pańko jako kandydat „Solidarności” z okręgu Katowice- Mysłowice został wybrany posłem na Sejm.
Był członkiem Obywatelskiego Klubu Parlamentarnego – Koła Posłów Niezależnych. Przewodniczył sejmowej Komisji Samorządu Terytorialnego. Ponadto był członkiem Komisji Konstytucyjnej i Komisji Ustawodawczej. Był jednym z założycieli Fundacji Rozwoju Demokracji Lokalnej. Dał się poznać na forum parlamentu jako człowiek ogromnej wiedzy i wielkiej pracowitości.

W maju 1991 r. został wybrany na stanowisko Prezesa Najwyższej Izby Kontroli……

Zginął tragicznie w wypadku samochodowym w drodze z Warszawy do Katowic na wykład 7 października 1991 r. Okoliczności tragicznej śmierci nigdy nie zostały wyjaśnione.
Komisja Zakładowa NSZZ „Solidarność” Uniwersytetu Śląskiego na kolejne swoje pismo w tej sprawie otrzymała odpowiedź Prokuratury Generalnej o braku możliwości wyjaśnienia okoliczności wypadku.
Zginął tak, jak żył: zawsze na służbie, zawsze w drodze.
Reklamy

Stanisław Mikołajczak – prof. językoznawca z UAM, internowany w stanie wojennym, w III RP założyciel AKO

 

Nauka Polska – Baza Ludzie Nauki

prof. dr hab. Stanisław Kazimierz Mikołajczak

Dyscypliny KBN: nauki filologiczne
Specjalności: językoznawstwo polskie
Miejsca pracy: Aktualne:

profesor zwyczajny Uniwersytet im. Adama Mickiewicza; Wydział Filologii Polskiej i Klasycznej; Instytut Filologii Polskiej
Uzyskany tytuł profesora:

2004/10/18, nauki humanistyczne
Rozprawa habilitacyjna:

Składnia tekstów naukowych. Dyscypliny humanistyczne, 01/01/1988, Uniwersytet im. Adama Mickiewicza; Wydział Filologii Polskiej i Klasycznej,

Uzyskany stopień doktor habilitowany nauk humanistycznych w zakresie językoznawstwa, specjalność : językoznawstwo polskie,……

Stanisław  Mikołajczak w Wikipedii 

Ukończył studia na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Na tej samej uczelni uzyskał stopień naukowy doktora. Habilitował się również na UAM w 1988 na podstawie rozprawy zatytułowanej Składnia tekstów naukowych. Dyscypliny humanistyczne]. W 2004 otrzymał tytuł profesora nauk humanistycznych. Specjalizuje się w zakresie językoznawstwa polskiego.

Zawodowo związany z Uniwersytetem im. Adama Mickiewicza. Doszedł do stanowiska profesora zwyczajnego w Instytucie Filologii Polskiej na Wydziale Filologii Polskiej i Klasycznej. Obejmował funkcje prodziekana tego wydziału i kierownika Zakładu Gramatyki Współczesnego Języka Polskiego i Onomastyki. Został też członkiem Komitetu Językoznawstwa PAN i redaktorem serii językoznawczej Poznańskie Studia Polonistyczne.

W okresie PRL był członkiem Stronnictwa Demokratycznego. W 1980 zaangażował się w działalność NSZZ „Solidarność”, został internowany w okresie stanu wojennego na okres od 13 grudnia 1981 do 5 lipca 1982 . W latach 90. działał w Partii Chrześcijańskich Demokratów, zasiadał we władzach krajowych tego ugrupowania. W okresie rządu Hanny Suchockiej był dyrektorem zespołu doradców wicepremiera Pawła Łączkowskiego. W kadencji 1998–2002 sprawował mandat radnego Poznania z ramienia Akcji Wyborczej Solidarność. W 2011 stanął na czele Akademickiego Klubu Obywatelskiego im. Prezydenta Lecha Kaczyńskiego.

z: Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w oczach służb specjalnych PRL. Wybór źródeł z lat 1982-1989 – Kazimierz Świrydowicz (red.)   

Władze AKO im. Prezydenta Lecha Kaczyńskiego

Prof. Stanisław Mikołajczak w Zielonej Górze

23 maja w kawiarni „Pod Aniołami” w Zielonej Górze odbyło się comiesięczne spotkanie Ruchu im. Lecha Kaczyńskiego. Zaproszonym gościem był prof. Stanisław Mikołajczak – przewodniczący Akademickiego Klubu Obywatelskiego im. Prezydenta Lecha Kaczyńskiego. Przedmiotem wykładu Profesora była  Zasada solidarności społecznej w wychowaniu i utrzymaniu dzieci i młodzieży  jako gwarant suwerenności demograficznej Polski. …..

gloria.tv

 Prof. Stanisław Mikołajczak – suwerenność demograficzna Polski cz. 1

Prof. Stanisław Mikołajczak – suwerenność demograficzna Polski cz. 2

Andrzej Bogusławski – prof. UW, językoznawca, internowany w stanie wojennym za (?) walkę o kształt nauki polskiej

Andrzej Bogusławski w Wikipedii

Andrzej Stanisław Bogusławski (ur. 1 grudnia 1931) – polski językoznawca ifilozof języka. Początkowo zajmował się rusycystyką językoznawczą, by później poświęcić się pracy nad teorią języka. Członek Komitetu Językoznawstwa PAN, członek zwyczajny Towarzystwa Naukowego Warszawskiego (Wydział I), członek krajowy czynny Wydziału Filologicznego Polskiej Akademii Umiejętności, wieloletni kierownik Katedry Lingwistyki Formalnej na Uniwersytecie Warszawskim.

W swoich pracach Bogusławski porusza szeroki zakres zagadnień: od słownikarstwa, przez sprawy czysto gramatycznesemantykę językoznawczą,semiotykę logiczną i logikę formalną, po związki językoznawstwa z filozofią iteologią

———————-

Internowani 1981-82

UNIWERSYTET WARSZAWSKI –Joanna Mantel-Niećko

Jest to relacja kierownika jednej z jednostek organizacyjnych Uniwersytetu  Warszawskiego obejmująca to, co leżało w polu jego widzenia i uzupełniona informacjami z drugiej ręki…

Wobec nieskuteczności starań o zwolnienie internowanych rodzi się myśl zabiegania o zwolnienie poszczególnych osób drogą bezpośredniej rozmowy z ministrem Kiszczakiem. Na rozmowę tę udaje się 5 lutego 1982 rektor Samsonowicz, który składa wniosek o zwolnienie wszystkich internowanych, a szczególnie zabiega o zwolnienie prof. Andrzeja Bogusławskiego. Rektor ma bowiem sygnały o złym samopoczuciu profesora, a zarazem nadzieję, że Bogusławskiego jako jedynego profesora z Warszawy uda się wydobyć najłatwiej, stwarzając w ten sposób precedens skuteczności starań Uniwersytetu o zwolnienia. Rektor zostaje poinformowany, że prof. Bogusławski mógłby dawno być na wolności, ale nie godzi się na nią wyjść. Aby przekonać prof. Bogusławskiego do wyjścia na wolność, do ośrodka odosobnienia w Jaworzu udaje się 12 lutego na życzenie min. Kiszczaka doc. Mantel-Niećko, pełniąca obowiązki dziekana Wydziału Neofilologii. Udaje się tam ona helikopterem, w towarzystwie płk Romanowskiego (z ramienia MSW – pełnomocnika min. Kiszczaka d/s internowanych) oraz 12 internowanych osób, przewożonych z Białołęki do Jaworza. Nota bene 12 internowanych eskortuje 12-osobowa straż; zużycie paliwa – 600 1. ropy; internowanym wieziono piłki futbolowe. W drodze powrotnej przewieziono tymże helikopterem zwolnionego Waldemara Kuczyńskiego.W rozmowie w cztery oczy z J. Mantel-Niećko Bogusławski wyraża zgodę na wyjście, po czym płk Romanowski żąda od niego – jako warunku wyjścia – podpisania deklaracji lojalności. Bogusławski odmawia. Wtedy Mantel-Niećko żąda skontaktowania z min. Kiszczakiem, zarzucając władzy niedotrzymanie słowa danego środowisku uniwersyteckiemu, iż jedynym warunkiem wyjścia Bogusławskiego jest jego zgoda na wyjście. Usiłuje ona również wydobyć prof. Bogusławskiego za swoim poręczeniem – bezskutecznie. Następnego dnia płk Romanowski przekazał rektorowi Samsonowiczowi, że min. Kiszczak pod pojęciem „zgoda internowanego na wyjście” rozumie podpisanie przez niego deklaracji lojalności….

W lutym lub marcu 1982 UW rozpoczyna starania o zwalnianie internowanych na przepustki. Pomysł ten – nie wiem, czy powstały w UW, czy inspirowany z zewnątrz – był związany z nadzieją, że uzyskawszy zwolnienie na jakiś czas, uda się może, przedłużając przepustkę, uzyskać i zwolnienie…..Między 18 a 22 kwietnia 1982 na przepustkę w związku z kolokwium habilitacyjnym wychodzi prof. Andrzej Bogusławski z neofilologii i wraca do obozu….

——————– 

l lutego 82

Do

Generała Wojciecha Jaruzelskiego

Przewodniczącego Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego 

 

My, niżej podpisani pracownicy Uniwersytetu Warszawskiego prosimy o spowodowanie zwolnienia internowanego w dniu 13 grudnia 1982 roku prof. dr hab. Andrzeja Bogusławskiego, pracownika Wydziału Neofilologii.

Internowanie prof. A.  Bogusławskiego budzi szczególny niepokój środowiska akademickiego. Jest on bowiem, o ile nam wiadomo, jedynym internowanym profesorem z Warszawy. Tymczasem cała działalność prof. A. Bogusławskiego koncentrowała się na walce o kształt nauki polskiej. Toteż w społeczności akademickiej narasta przekonanie, że internowanie prof. A. Bogusławskiego nie zostało spowodowane wymogami stanu wojennego, a jakimiś innymi względami, ze stanem tym nie mającymi nic wspólnego. Narastaniu tego przekonania sprzyja dodatkowo to, że władze nie informują szczegółowo o powodach internowań. Taka sytuacja tworzy klimat utrudniający normalizacje życia akademickiego.

Środowisko nasze szczerze pragnie uczciwego ułożenia stosunków z władzami, a dalsze przetrzymywanie w odosobnieniu prof. Andrzeja Bogusławskiego, człowieka dobrze znanego w świecie nauki, stoi temu na przeszkodzie. (s.135)

wg: Joanna Mantel- Niećko, przy współpracy Marii Stanowskiej, Haliny Suwały, Beaty Chmiel, Ewy Pankiewicz 

Próba sił – Źródła do dziejów Uniwersytetu Warszawskiego po 13 grudnia 1981 

Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego 1991

Tadeusz Witkowski – dr slawistyki w USA, emigrant z powodu braku jakichkolwiek perspektyw na kontynuowanie pracy w zawodzie nauczyciela akademickiego, represjonowany przez władze komunistyczne

baner krzywdzeni

Tadeusz Witkowski w Wikipedii

(ur. 4 lutego 1946 ,  historyk literatury, publicysta, działacz Kongresu Polonii  Amerykańskiej. Absolwent polonistyki na Uniwersytecie Warszawskim (1971). Represjonowany przez władze komunistyczne za udział w protestach przeciwko projektowi wprowadzenia do konstytucji zapisu o sojuszu ze Związkiem Radzieckim. Działacz Solidarności, w czasie stanu wojennego internowany wIławie. Redaktor i współautor Peryferyjnego Almanachu Literackiego „Wyrób własny” (Przasnysz 1983). W 1983 wyemigrował do USA.

W 1989 na Uniwersytecie Stanu Michigan w Ann Arbor uzyskał stopień doktora w dziedzinie slawistyki. Jest wykładowcą języka polskiego i literatury polskiej w Saint Mary’s College w Orchard Lake wMichigan, a od 1996 redaktorem naczelnym wydawanego przez College rocznika Periphery – Journal of Polish Affairs.

————-

Tadeusz Witkowski – videoFact

Działacz polonijny.  Wiceprezes KPA oddzialu w Ann Arbor.

Obecnie wykładowca w Saint Mary`s College w Orchard Lake, Michigan gdzie uczy języka polskiego i literatury polskiej.

Ukończył polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim i slawistykę na Uniwersytecie Stanu Michigan w Ann Arbor.

Witkowski jest redaktorem naczelnym wydawanego przez Saint Mary`s College pisma „Periphery – Journal of Polish Affairs”.

W stanie wojennym internowany. Na emigracji w Stanach Zjednoczonych od 1983.

Ponizej wybrane wypowiedzi Tadeusza Witkowskiego.

„Decyzję o wyjeździe podjąłem jesienią 1982 roku. Nie ze względu na grożące mi represje, lecz z powodu braku jakichkolwiek perspektyw na kontynuowanie pracy w zawodzie nauczyciela akademickiego. Gdy na początku 1980 roku zacząłem prowadzić zajęcia z poetyki i teorii literatury w Filii Uniwersytetu Warszawskiego w Białymstoku, natychmiast interweniowała ostrołęcka bezpieka i władze uczelni wycofały się z umowy o pracę. Nie miałem więc złudzeń co do tego, że po wyjściu z więzienia moja sytuacja zmieni się na korzyść. Wiem, że brzmi to paradoksalnie: żeby robić to, co lubię, musiałem wyjechać na inny kontynent, nauczyć się porządnie angielskiego i zacząć pisać w tym języku o literaturze polskiej.”

——–

Tadeusz Witkowski w- Rodakpress

Cuchnący panteon

W polskiej kulturze literackiej drugiej połowy XX wieku (i to nie tylko tej kwitnącej w ogrodzie państwowego mecenatu) obowiązywało w pewnych okresach coś w rodzaju niepisanego prawa: gdy pisarz wypowiadał się na tematy polityczne, natychmiast – w zależności od tego, czy stawał po stronie władzy czy opozycji – zyskiwał lub tracił w oczach czytelników.

Działo się tak, oczywiście, nie bez przyczyny. 45 lat rządów komunistycznych w Polsce sprawiło, że w mentalności rządzących elit utrwaliła się właściwie tylko jedna klasyfikacja „estetyczna”: podział na literaturę politycznie popieraną, tolerowaną bądź zwalczaną. Nie miało to bezpośredniego przełożenia na idee piękna, ale zdecydowanie zaważyło na decyzjach natury etycznej poszczególnych pisarzy i na długo utrwaliło instytucjonalny kształt życia literackiego. Podziały środowiskowe, do których doszło w ostatnich latach istnienia PRL, przetrwały właściwie do dziś…

Gorycz satysfakcji po raporcie

Po opublikowaniu przez „Więź” raportu w sprawie współpracy ks. Czajkowskiego z SB, ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski napomknął o gorzkiej satysfakcji, jakiej dostarczyli mu autorzy raportu. Domyślam się, że podobnych uczuć doznało więcej osób uznających prawdziwość dokumentów przechowywanych w archiwach IPN……

Cień charyzmatycznego agenta

Zamiast wstępu krótkie kalendarium wydarzeń, które legły u podstaw głównej „sensacji” bieżącego tygodnia: 17 maja „Życie Warszawy” opublikowało mój artykuł na temat współpracy ks. Michała Czajkowskiego z komunistyczną Służbą Bezpieczeństwa i wywiad, w którym ks. profesor zaprzeczył, że kiedykolwiek współpracował z SB. Pomimo iż profesor Żaryn z Instytutu Pamięci Narodowej zdecydowanie potwierdził wiarygodność przywołanych przeze mnie dokumentów, przeciwnicy lustracji z miejsca rozpoczęli kampanię brutalnych ataków na redakcję dziennika i poddali w wątpliwość moje kompetencjeEUSZ

Robert Kaczmarek – opozycjonista z AGH, internowany, obecnie we Francji

baner krzywdzeni

Robert Kaczmarek w Encyklopedii Solidarności

ur. 29 III 1947. Absolwent Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie (1975). 1975-1983 pracownik naukowo-dydaktyczny AGH tamże. W 1966 sygnatariusz listu otwartego w sprawie wolności informacji; zatrzymany i przesłuchiwany przez SB. W

III 1968 uczestnik strajku studenckiego, powtórnie zatrzymany przez SB. 1976-1980 współpracownik KOR, KSS „KOR” i krakowskiego SKS (w 1977). 1979-1980 założyciel nielegalnej firmy wydawniczej Prywatna Inicjatywa Krakowska, redaktor niezależnego „Merkuryusza Krakowskiego i Światowego”, wydawca śpiewników i kaset z pieśniami polskimi od XV wieku do roku 1920.

W „S” od 1980, założyciel „S” w AGH i przewodniczący uczelnianej KZ, współinicjator Ogólnopolskiej Komisji Porozumiewawczej Nauki, szef Sekcji Informacji MKZ, nast. ZR.

W 1981 delegat na WZD Regionu Małopolska, członek Prezydium ZR, delegat na I KZD.

13 XII 1981 internowany, zwolniony na leczenie do szpitala 20 I 1982. Wydawca podziemnej „Kroniki Małopolskiej”. 1982-1983 organizator i pierwszy przewodniczący MKS Kraków, inicjator organizowania w innych ośrodkach regionu konspiracyjnych MKS-ów na bazie dawnej sieci kolportażowej Sekcji Informacji ZR.

Od V 1983 na leczeniu we Francji; współpracownik francuskich związków zawodowych CFTC i CFDT, organizator pomocy dla podziemnych struktur „S” w Małopolsce.

1983-1998 publikował w paryskiej „Kulturze”, 1989-1998 w „Czasie Krakowskim”, „Życiu Warszawy” i „Odrze”.

Od 1990 pracownik naukowy Wyższej Szkoły Elektrycznej w Gif-sur-Yvette we Francji, w 2000 doktorat i habilitacja z fizyki na Uniwersytecie Pierre’a i Marii Curie w Paryżu.

—————–

Między natchnieniem i próbą metody

z : Internowani 1981-82

Robert Kaczmarek

————-

Boję się, że kraj zaleją listy agentów

Gazeta Wyborcza, 2005-12-06

Nie ujawnię swojej listy, bo tzw. listy agentów rażą wszystkich po równo. Nie chcę mieć na sumieniu 17 ludzi – mówi Robert Kaczmarek, były szef „S” na AGH, dawny wydawca podziemnego „Merkuryusza Krakowskiego”.

Robertowi Kaczmarkowi IPN odtajnił właśnie kryptonimy 17 tajnych współpracowników SB, którzy na niego donosili. Niektóre nazwiska były dla niego prawdziwym szokiem. Mimo to swojej listy nie zamierza – odwrotnie niż Barbara Niemiec [działaczka „Solidarności”, która przekazała ujawnioną jej przez IPN listę konfidentów na Uniwersytecie Jagiellońskim „Gazecie Polskiej”] – podawać do publicznej wiadomości.

– Jak przeczytałem te donosy, doszedłem do wniosku, że właściwie żaden ze współpracowników SB jakoś szczególnie mi nie zaszkodził. Waga przekazywanych ubekom informacji była bardzo różna. Maleszka sugerował co prawda, że defraudowałem pieniądze, ale inni gadali głupoty w stylu, że się niechlujnie ubrałem, albo że byłem dla kogoś niemiły – zdradza Kaczmarek. 

Przyznaje, że byli też tacy, którzy oficerom SB opowiadali o jego życiu osobistym. – Nie chcę ich teraz oceniać. SB chodziło przecież o gnojenie narodu – komentuje. Twierdzi, że więcej informacji na jego temat SB zyskała od ówczesnych partyjnych władz uczelni niż od TW (tajnych współpracowników). 

Kaczmarek nie zmienił stanowiska w sprawie listy nawet po rozmowie z działaczami małopolskiej „Solidarności”, którzy sugerowali mu, by podzielił się z nimi swą wiedzą na temat tajnych współpracowników. – Zaakceptowali moją decyzję – mówi. Z niektórymi osobami z listy zamierza jednak przeprowadzić rozmowy. – Będę ich nakłaniał, by same wzięły odpowiedzialność za swoją przeszłość i zmieniły styl życia, np. zrezygnowały z funkcji, które obecnie pełnią. To dobre dla nich samych, bo z taką przeszłością są podatni na szantaż i nie mogą w pełni zaangażować się w to, co robią – mówi. A jeśli go nie posłuchają? – Chyba nie będą mieli wyboru…

—————

Piotr Lewandowski – TW “Antonio”, b. szef “Solidarności” na AGH, wiceszef Krajowej Sekcji Nauki “S”

Piotr Lewandowski – były przewodniczący małopolskiej „Solidarności”, od 14 lat pełniący funkcję przewodniczącego „S” na AGH – był współpracownikiem SB o pseudonimie „Antonio”. Informację tę podał do publicznej wiadomości Robert Karczmarek, lider małopolskiej „Solidarności”, jej twórca na AGH i wieloletni przewodniczący komisji. Kilkanaście dni temu otrzymał on z Instytutu Pamięci Narodowej wykaz współpracowników SB, którzy na niego donosili. Na liście tej widniał m.in. Piotr Lewandowski, ps. „Antonio”; wszelkie dane personalne nie pozostawiały wątpliwości, iż chodzi o przewodniczącego „Solidarności” na AGH. Dziennik Polski 16.12.2005r.

———-

„Antonio” mi w niczym nie zaszkodził..

Dziennik Polski, Nr 291

————-

Lista internowanych z Małopolski

ze strony darpoint.pl

Kaczmarek Robert Józef (ur. 29 III 1947) (Kraków), inżynier elektryk, wykładowca AGH, członek NSZZ „S”, członek ZR Małopolska NSZZ „S”, szef Sekcji Informacji, internowany 13 XII 1981 – decyzja nr 19, Nowy Wiśnicz, Załęże, zwolniony 20 I 1982.

Stefan Amsterdamski – chemik, filozof, z komunisty – opozycjonista, internowany

baner krzywdzeni

Stefan Amsterdamski w Encyklopedii Solidarności


ur. 15 I 1929 w Warszawie, zm. 19 VII 2005 w Warszawie. 1946-1951 student chemii na Politechnice Łódzkiej.

1947-1948 członek PPR, 1948-1968 członek PZPR. 1954-1968 pracownik naukowy UŁ, dziekan Wydziału Historyczno-Filozoficznego (1961 doktorat na UW). 1968 usunięty z pracy i z partii w za przynależność do środowiska tzw. Rewizjonistów (zakaz publikacji i zapis cenzury). 1970-1989 docent w Instytucie Historii Nauki i Oświaty PAN w Warszawie. 1975-1978 wykłada w mieszkaniach prywatnych najnowszą historię Polski. Zaangażowany w kampanię przeciwko zmianom w Konstytucji PRL, podpisany pod Listem 59 z 1975 i Listem 14 z 1976. 1978 współzałożyciel Towarzystwa Kursów Naukowych, członek Rady Programowej, wykładowca Społecznych problemów nauki (często przerywanych przez bojówki SB),… 1980 podpisany pod Apelem 64 intelektualistów popierających postulaty strajkujących i żądających od władz podjęcia rozmów.

Od 1980 członek „S”, organizator Towarzystwa Popierania i Krzewienia Nauki. 1980-1981 pełnomocnik „S” w kwestii opracowania nowej ustawy o szkolnictwie wyższym. 13 XII 1981 – XI 1982 internowany w Ośr. Odosobnienia w Białołęce, Jaworzu i Drawsku, 1982 wyrok w zawieszeniu za fikcyjne przestępstwo. 1982-1989 w Społecznym Komitecie Nauki, autor tekstów i opracowań dla podziemnych wydawnictw (m.in. Krąg) i periodyków (m.in. „Krytyka”). 1985 wśród autorów zamówionego przez L. Wałęsę niezależnego raportu Polska 5 lat po Sierpniu. Podczas rozmów Okrągłego Stołu reprezentant strony solidarności w podzespole ds. nauki, oświaty i postępu technicznego.

1989 profesor. 1989-1990 wiceminister nauki i szkolnictwa wyższego. 1992 członek Instytutu Filozofii i Socjologii PAN, dyrektor Szkoły Nauk Społecznych. Wykładowca uczelni zagranicznych (m.in. Stanford Univercity, Yale, College de France, Instytutu Humanistycznego w Wiedniu), autor licznych publikacji naukowych z dziedziny filozofii i socjologii nauki.

————-

Stefan Amsterdamski

Rzeczpospolita, 02.11.2005

Stefan Amsterdamski Metodyk filozofii i historii nauki, socjolog wiedzy. Żył 76 lat. (c) ARCHIWUM PRYWATNE 19 lipca

Byłem rewizjonistą, lansującym socjalizm o ludzkiej twarzy opowiadał o sobie. W 1956 roku marzyłem o demokracji systemu, w 1968 r. to marzenie się skończyło. W wyniku antysemickiej nagonki usunięty został z Uniwersytetu Łódzkiego, wyrzucony także z komitetu redakcyjnego „Studiów Filozoficznych”. Z jego nazwiskiem łączy się powstanie Uniwersytetu Latającego i Towarzystwa Kursów Naukowych. W jego mieszkaniu odbywały się nielegalne, z punktu widzenia władz, wykłady, przechowywał też nakład podziemnego „Zapisu”. W stanie wojennym był internowany. W latach 80. napisał m.in. „Między historią a metodą” i „Między doświadczeniem a metafizyką”. Był autorem jednego z najważniejszych tekstów dotyczących stosunków polsko-żydowskich „Odpowiedzialność bez winy i kary?”. W rządzie Tadeusza Mazowieckiego został podsekretarzem stanu zajmował się finansowaniem nauki.

———-

Stefan Amsterdamski w Wikipedii

St. Amsterdamski – Życie naukowe a monopol władzy ( casus Łysenko ) – 1981, „Nowa”,


Roman Zimand – literat, z komunisty- opozycjonista, internowany, twórca „wykształciucha”

baner krzywdzeni

Roman Zimand w Encyklopedii  Solidarności

ur. 16 XI 1926 we Lwowie, zm. 8 IV 1992 w Warszawie.

1940 deportowany do Kazachstanu, 1945 powrócił do Polski. 1945-1948 członek PPR, 1948-1957 członek PZPR (wykluczony za rewizjonizm), aktywista organizacji młodzieżowych. 1946-1948 student Wydziału Humanistycznego Uniwersytetu Wrocławskiego, student Politechniki Wrocławskiej, 1948-1952 student filozofii na UW. 1951-1954 wykładał materializm historyczny i estetykę marksistowską na UW, ASP i w Instytucie Kształcenia Kadr Naukowych przy KC PZPR. 1954-1956 dziennikarz „Trybuny Ludu”, 1956-1957 „Po prostu”.

1957-1962 współpracownik z Klubem Krzywego Koła. Od 1958 w IBL PAN. 1968 obserwator procesów politycznych, kolporter nielegalnych książek przywożonych przez tzw. taterników, wysyła na Zachód informacje o sytuacji w Polsce.

1971 organizator społecznej obrony J. i R. Kowalczyków. 1976 autor publikacji w wydawnictwach podziemnych i emigracyjnych. Uczestnik spotkań Towarzystwa Kursów Naukowych.

Od 1980 w „S”, współzałożyciel Towarzystwa Krzewienia i Popierania Nauki. 1981 organizator sesji naukowej w IBL PAN o polskiej literaturze emigracyjnej (Literatura źle obecna).

13 XII 1981 – V 1982 internowany w Białołęce i Jaworzu, gdzie wybrano go rektorem obozowego uniwersytetu. 1982-1986 opiekun merytoryczny (wraz z A. Brodzką i J. Sławińskim) seminarium w IBL PAN:Zaniedbania historyków literatury, sprowadzał sprzęt poligraficzny zza granicy, kolporter wydawnictw niezależnych. 1984-1989 redaktor (z J. Sławińskim) „Almanachu Humanistycznego” (1989 nagroda Komitetu Kultury Niezależnej).

1989 inicjator (z C. Bieleckim) Porozumienia ponad Podziałami.

————-

W Encyklopedii ONET – Portal wiedzy

Zimand Roman, pseudonim Leopolita (1926-1992), krytyk, historyk literatury, publicysta. Od 1940 przebywał na zesłaniu w Kazachstanie, 1945 powrócił do kraju. 1956-1957 redaktor tygodnika Po prostu. Od 1958 pracował w Instytucie Badań Literackich PAN (1992 mianowany profesorem).

Związany po wojnie z ideologią komunistyczną, w latach 70. zaczął współpracować z opozycją demokratyczną. Współpracownik paryskiejKultury, gdzie publikował pod pseudonimem Leopolita. Po wprowadzeniustanu wojennego 1981 internowany.

————

Teczka pracy konsultanta „Olchy” Joanna Siedlecka04.08.2007r.
Rzeczpospolita

74-letni dziś Wacław Sadkowski wstąpił do partii w 1956 roku, gdy wielu pisarzy właśnie z niej odchodziło, i pozostał do końca, jako jeden z najbardziej jej oddanych.

Szkodził też ewidentnie kolegom, rozszyfrowując dla SB pseudonimy, pod którymi pisywali w podziemiu lub w „zachodnich, dywersyjnych ośrodkach”, np. Romana Zimanda, czyli „Leopolity”,

———-

Kim jest „wykształciuch”? Dorn wyjaśnia

GW

Słowo „wykształciuch” w języku polskim stworzone zostało przez Romana Zimanda jako tłumaczenie rosyjskiego pojęcia „obrazowańszczina”, wymyślonego przez Aleksandra Sołżenicyna. Określa ono ludzi, który zdobyli formalne wykształcenie (ros. obrazowanie – wykształcenie), ale nie są w stanie sprostać ideałom inteligenckiego powołania.