Andrzej Siemianowski – filozof, prof. KO „Alfa”, TW”Herbert”, mógł liczyć na otrzymanie paszportu z dnia na dzień

Andrzej Siemianowski (1932-2009) — filozof, socjolog, publicysta, działacz katolicki w okresie PRL, ekumenista. Wykładał na Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie, Uniwersytecie Wrocławskim , był członkiem zespołu „Więzi”. W ostatnich latach życia wykładał na Wy­dziale Teologicznym UAM i w Seminarium oo. Karmelitów w Poznaniu.

———

wg: Krzysztof M.Kaźmierczak – Tajne. spec.znaczenia, 2009

Z zapisów w aktach „Herberta” wynika, że Siernianowski w or­bitę zainteresowań bezpieki (najpierw pionu III, zwalczającego opozycję) trafił na początku lat 60.,, Z za­chowanego kwestionariusza TW wynika, że werbunek nastąpił 28 kwietnia 1973 roku w Warszawie, ale podkreślono w dokumen­cie, że proces stopniowego pozyskiwania trwa. ..

Nie wiadomo, kiedy i w jakich okolicznościach (czy przy współ­udziale filozofa) zarejestrowanemu w kartotece SB pod numerem OMA 37778 informatorowi nadano pseudonim „Herbert”. Z po­wodu znaczących braków w dokumentacji (o nich niżej) szczegóły jego współpracy z centralą SB nie są znane…

W charakterystyce z 1985 roku czytamy: „TW Herbert jest jed­nostką perspektywiczną, która może być wykorzystana w nowych układach personalnych, jakie będą zachodziły w środowiskach ka­tolików świeckich”. Zwrócono przy tym uwagę, że spotkania z TW „odbywają się sporadycznie, ponieważ trzeba wyjechać do jego miejsca zamieszkania lub pracy”….

Z dokumentów wynika, że informator był wykorzystywany do działań SB dotyczących „Więzi” i KIK w Warszawie i Pozna­niu. Z uwagi na swój autorytet miał pomagać w „neutralizowaniu wrogich postaw u części osób ze środowiska, któremu przewodzi” i zniechęcać osoby ze swojego środowiska do kontaktów z opozy­cją (w Poznaniu miał separować środowiska katolickie od m.in. Stanisława Barańczaka i Ryszarda Krynickiego)…Zachowały się raporty z udziału TW „Herberta” w działaniach dezintegrujących poznańską opozycję...Ostatnia z zachowanych informacji spisanych ze słów „Her­berta” nosi datę 20 października 1988 roku….

Kiedy „Herbert” powiedział pułkownikowi, że w listopadzie 1978 roku rektor Politechniki Wrocławskiej wystąpił do Minister­stwa Szkolnictwa Wyższego o nadanie mu stopnia docenta, oficer polecił ustalić, jak długo trwają procedury przyznawania docentury. Poinformowano go, że „rozpatrywanie takiego wniosku trwa około l roku”. Siemianowski otrzymał tytuł docenta jeszcze w marcu 1979 roku, czyli w terminie o ponad połowę krótszym. Czy odbyło się to przy wsparciu MSW?

12 lutego 1988 roku „Herbert” podczas spotkania w kawiarni „Staromiejskiej” powiedział, że jego ambicją i marzeniem „od kilku lat pozostaje chęć uzyskania stopnia profesorskiego”. Stasinowski już kilka dni wcześniej zwrócił się zapytaniem w sprawie profesu­ry do wrocławskiej SB (filozof był wtedy pracownikiem naukowym Akademii Ekonomicznej we Wrocławiu). Funkcjonariusz otrzymał zapewnienie, że macierzysta uczelnia zaopiniowała pozytywnie wniosek naukowca o nominacje. Na następnym spotkaniu w rela­cji TW przy nazwisku Siemianowskiego pojawił się tytuł profesor. I w tym wypadku nie ma rozstrzygających dowodów na to, że re­sort odwdzięczył się współpracownikowi, przyspieszając procedury przyznawania tytułu naukowego. Nie ma za to wątpliwości, że in­formator wynagradzany był w inny sposób.

Agent mógł liczyć na otrzymanie paszportu z dnia na dzień, co było nie do pomyślenia dla zwykłych obywateli PRL.

Jego akta są zdekompletowane – to, co z nich pozostało, nie odpowiada treści dokumentów opi­sujących ich zawartość przy okazji przekazywania teczek przez SB między Poznaniem i Warszawą. 26 czerwca 1970 roku ówczesny naczelnik Wydziału IV podpułkownik Mieczysław Boiński pisał do Departamentu IV: „W załączeniu przesyłam dwie teczki k.o. ps. „Alfa” obejmujące w sumie 197 stron”. Większość z tych akt znik-nęła. Zachowały się głównie dokumenty z lat 70., ale i one tylko częściowo.

Spisy zawartości przygotowywano u schyłku PRL. Jeden z nich ma datę z początku października 1990 roku, gdy formalnie nie ist­niała już SB, ale dokumentacja znajdowała się ciągle pod kontrolą tych samych osób i trwało jej niszczenie…

Andrzej Siemianowski zmarł 17 czerwca 2008 roku. .Mszę w jego intencji odprawił ks. Michał Czajkowski, były TW „Jankowski”...

———

Którzy odeszli

GW, 2008-10-31

Prof. Andrzej Siemianowski

Emerytowany profesor Uniwersytetu Wrocławskiego. Środowisko akademickie straciło wielkiego uczonego, wspaniałego nauczyciela i wychowawcę młodzieży.

————

Powstanie i rozwój Klubu Inteligencji Katolickiej w Toruniu

serwis KIK w Toruniu

Wydaje się, że w omawianym okresie jeszcze większą rolę w pracy klubowej odgrywały prelekcje i wykłady. Tematy historyczne i zagadnienia społeczno-polityczne poruszali w swoich odczytach: .. Andrzej Siemianowski – „Kształtowanie kultury chrześcijańskiej przez świeckie stowarzyszenia katolickie” (kwiecień 1981)

———-

Uniwersytet Wrocławski

…prof. zw. dr hab. Andrzej Siemianowski do 2002 roku (emeryt)
————–

Principia -> Principia – Ekspres Filozoficzny Nr 34 (15.XII.2003) -> „Rozmaitości”

Prof. Andrzej Siemianowski zwrócił nam uwagę, że wykład prof. Jana Woleńskiego we Lwowie, o którym informowaliśmy w poprzednim numerze Ekspresu, nie był – jak napisaliśmy – „pierwszym polskim słowem filozofa na Uniwersytecie Lwowskim od 1939 roku”. Filozofowie polscy nie raz gościli wcześniej na Uniwersytecie Iwana Franki a sam prof. Siemianowski wcześniej ogłaszał tam wykłady i uczestniczył w obchodach dziesięciolecia Instytutu Filozofii. Za nieścisłość przepraszamy.
Reklamy

Konrad Górski – wybitny polonista, okresowo pozbawiony praw do nauczania

baner krzywdzeni

Życiorys prof. Konrada Górskiego

w:Serwis KUL

Konrad Górski urodził się 22 kwietnia 1895 r. w Wągrach pod Brzezinami (obecnie woj. łódzkie). Studiował polonistykę w Warszawie i slawistykę w Pradze. W 1929 r. habilitował się na Uniwersytecie Warszawskim. W latach 1934 – 1939 wykładał na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie. Po wojnie przez pięć lat pracował na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. W 1950 r. został pozbawiony praw do nauczania. Przez kolejne lata pracował w Instytucie Badań Literackich PAN. W 1956 r. powrócił na UMK, gdzie wykładał do roku 1965.
W swoich badaniach koncentrował się przede wszystkim na warstwie ideologii oraz tekstologii w twórczości Mickiewicza…

Był członkiem Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Wilnie, Polskiej Akademii Umiejętności, Polskiej Akademii Nauk, Towarzystwa Naukowego Toruńskiego, Towarzystwa Naukowego Warszawskiego oraz przewodniczącym Komisji Tekstologicznej Międzynarodowego Komitetu Slawistów. Jego wybitne osiągnięcia zostały uhonorowane nagrodą Episkopatu Polski za twórczość naukową oraz nagrodą polskiego PEN Clubu za pracę edytorską.
Profesor Konrad Górski zmarł 7 kwietnia 1990 r.

Doktor Honoris Causa KUL prof. Konrad Górski

Wciąg z protokołu nr 374 posiedzenia Senatu Akademickiego KUL z dnia 14 kwietnia 1980 r. w sprawie nadania tytułu doktora honoris causa KUL prof. Konradowi Górskiemu

Na wniosek dziekana Wydziału Nauk Humanistycznych, Senat Akademicki KUL postanowił w powołaniu się na przepis § 42 Statutu KUL – jednogłośnie zatwierdzić uchwałę Rady Wydziału Nauk Humanistycznych z dnia 19 marca 1980 r. o nadaniu prof. drowi Konradowi Górskiemu tytułu doktora honoris causa za wybitne osiągnięcia naukowe w zakresie nauki o literaturze oraz za całokształt pracy twórczej dla dobra kultury polskiej.

——————

Konrad Górski w Wikipedii

Konrad Górski (ur. 22 kwietnia 1895, zm. 7 kwietnia 1990) – polski historykteoretyk literaturyprofesor Uniwersytetu Stefana Batorego wWilnie (w latach 19341939), Uniwersytetu Mikołaja KopernikaToruniu (w latach 1945195019561965) oraz Instytutu Badań LiterackichPAN (w latach 1950-1956); od 1947 członek Polskiej Akademii Umiejętności, a od 1969 – PAN. Badacz literatury staropolskiej (zwłaszcza piśmiennictwa arian) oraz romantycznej.

————-

Służba Bezpieczeństwa przeciw KIK

Strona główna / Czas Na Skok / Historia / Służba Bezpieczeństwa przeciw KIK

Służba Bezpieczeństwa zainteresowanie działalnością Klubu Inteligencji Katolickiej w Toruniu wykazywała praktycznie od pierwszych dni jego istnienia. Najprawdopodobniej już w lutym 1957 r. podjęto rozpracowanie operacyjne figurantów: ps. „Humanista” – Karola Górskiego (założyciela i pierwszego prezesa Klubu), ps. „Rdza” – Konrada Górskiego (I wiceprezesa Klubu) i ps. „Żubr” – Józefa Mielcarka (II wiceprezesa Klubu)….

Michał Białkowski

——————

UNIWERSALNE ZNACZENIE

Forum Akademickie, numer 5/2005Piotr Kieraciński

Na rogu ulicy Wysokiej znajduje się oryginalnej urody budynek – siedziba Towarzystwa Naukowego w Toruniu. Jego dzieje są równie interesujące, jak samej instytucji.

W 1948 prezesem TNT został przybyły z Wilna wybitny historyk literatury profesor Konrad Górski. Wkrótce, wskutek nacisku władz komunistycznych, utracił to stanowisko na kilka lat – wtedy zarządzał towarzystwem astronom, profesor Władysław Dziewulski – by od 1957 aż do 1983 ponownie pełnić funkcję prezesa TNT.