Kazimierz Petrusewicz – prof.UW, PAN, ekolog, komunista, propagator Łysenki

Kazimierz Petrusewicz w Wikipedii 

Kazimierz Petrusewicz (ur. 23 marca 1906 w Mińsku, zm. 26 marca 1982 w Warszawie) – syn Kazimierza Petrusewicza starszego (1872-1949), działacz komunistyczny, członek rządów PRL, biolog, członek Polskiej Akademii Nauk, profesor Uniwersytetu Warszawskiego.

Od 1931 członek Komunistycznego Związku Młodzieży Polskiej, od 1935 członek Komunistycznej Partii Polski. Członek wileńskiej grupy „Po prostu”. Tam poznał m.in. Jerzego Putramenta i Stefana Jędrychowskiego. W Wilnie uzyskał doktorat nauk biologicznych za pracę z ekologii pająków.

W okresie wojny w partyzantce radzieckiej. Po wojnie 1944-1945 wiceminister aprowizacji, 1945-1949 wiceminister żeglugi.

Od 1949 profesor Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1949-1952 kierownik Wydziału Nauki i Szkolnictwa Wyższego KC PZPR. Od 1952 członek Polskiej Akademii Nauk. Organizator i kierownik Instytutu Ekologii PAN w Dziekanowie Leśnym. Był aktywnym propagatorem teoriiTrofima Łysenki, dopiero po 1960 zaprzestał jej głoszenia.

W latach 1952-1959 prezes Polskiego Towarzystwa Przyrodników im. Kopernika.

strona STACJI HYDROBIOLOGICZNEJ w MIKOŁAJKACH

Kazimierz Petrusewicz , 1906-1982 

Najbardziej znany ekolog w Polsce i najbardziej znany ekolog polski na świecie (R. Andrzejewski); absolwent Szkoły Morskiej, a następnie Uniwersytetu im. Stefana Batorego w Wilnie, asystent Zakładu Zoologii tamże; działacz ruchu robotniczego; w czasie wojny był w partyzantce radzieckiej. Po wojnie w latach 1944-49 podsekretarz stanu w Ministerstwach Aprowizacji i Żeglugi, a od 1949 do 1952 – kierownik Wydziału Nauki i Szkolnictwa Wyższego KC PZPR. W 1949 r. objął stanowisko profesora na Uniwersytecie Warszawskim; współorganizator Polskiej Akademii Nauk i w latach 1952-56 i 1962-68 – sekretarz naukowy Wydz. II Nauk Biologicznych PAN; współorganizator Zakładu Ekologii PAN i jego kierownik, a następnie dyrektor w latach 1956-1973. Od roku 1953 przez 26 lat był przewodniczącym Komitetu Ekologii PAN. Jeden z głównych organizatorów Międzynarodowego Programu Biologicznego. Jego pasje naukowe: początkowo prace faunistyczne, następnie ekologia i problemy ewolucjonizmu. Ogółem Profesor opublikował 140 prac, promował około 50 doktorów.

Anna Bikont, Sławomir Zagórski- Burzliwe dzieje gruszek na wierzbie, Gazeta Wyborcza – 01/08/1998 

Prof. Kazimierz Petrusewicz, żarliwy komunista jeszcze od lat 30. Doktoryzował się z ekologii pająków. Po wojnie robił karierę polityczną jako wiceminister aprowizacji, potem wiceminister żeglugi. W 1949 r. został mianowany profesorem z zadaniem propagowania łysenkizmu. „Na genetyce się nie znał, we wszystko wierzył, jego brak kompetencji nie stanowił dla niego żadnego problemu. Był przy tym bardzo miłym człowiekiem i byliśmy dobrymi kolegami. Prof. Petrusewicz bardzo chciał mnie nawrócić i zabrał mnie na wycieczkę do Moskwy”. To on właśnie zorganizował mu wizytę u Łysenki. Gajewski twierdzi, że Petrusewicz po 1960 r. został dobrym ekologiem……..

…Prof. Alina Kacperska z Uniwersytetu Warszawskiego robiła magisterium na Wydziale Biologii UW w 1956 r.: – Na pierwszym piętrze Szkoły Głównej, w sąsiednich pokojach, egzaminowali Gajewski i Petrusewicz. Petrusewicz zapytał mnie o krytykę genetyki mendlowskiej. Wyrecytowałam zarzuty łysenkowców wobec Mendla i Morgana. Następnie przeszłam do Gajewskiego, który wszystko słyszał przez ścianę. Nogi mi się ugięły, gdy usłyszałam pytanie: „A teraz proszę powiedzieć, jakie argumenty przemawiają za genetyką mendlowską?”. Przytoczyłam wyniki Mendla, przypomniałam zasady chromosomowej teorii dziedziczności Morgana. Gajewski uśmiechnął się i zapytał: „A co pani sama myśli?”. „Ja nie mogę sama nic na ten temat myśleć, ja tylko zdaję egzamin magisterski” – odpowiedziałam. Dostałam piątkę.

Roman Zimand – literat, z komunisty- opozycjonista, internowany, twórca „wykształciucha”

baner krzywdzeni

Roman Zimand w Encyklopedii  Solidarności

ur. 16 XI 1926 we Lwowie, zm. 8 IV 1992 w Warszawie.

1940 deportowany do Kazachstanu, 1945 powrócił do Polski. 1945-1948 członek PPR, 1948-1957 członek PZPR (wykluczony za rewizjonizm), aktywista organizacji młodzieżowych. 1946-1948 student Wydziału Humanistycznego Uniwersytetu Wrocławskiego, student Politechniki Wrocławskiej, 1948-1952 student filozofii na UW. 1951-1954 wykładał materializm historyczny i estetykę marksistowską na UW, ASP i w Instytucie Kształcenia Kadr Naukowych przy KC PZPR. 1954-1956 dziennikarz „Trybuny Ludu”, 1956-1957 „Po prostu”.

1957-1962 współpracownik z Klubem Krzywego Koła. Od 1958 w IBL PAN. 1968 obserwator procesów politycznych, kolporter nielegalnych książek przywożonych przez tzw. taterników, wysyła na Zachód informacje o sytuacji w Polsce.

1971 organizator społecznej obrony J. i R. Kowalczyków. 1976 autor publikacji w wydawnictwach podziemnych i emigracyjnych. Uczestnik spotkań Towarzystwa Kursów Naukowych.

Od 1980 w „S”, współzałożyciel Towarzystwa Krzewienia i Popierania Nauki. 1981 organizator sesji naukowej w IBL PAN o polskiej literaturze emigracyjnej (Literatura źle obecna).

13 XII 1981 – V 1982 internowany w Białołęce i Jaworzu, gdzie wybrano go rektorem obozowego uniwersytetu. 1982-1986 opiekun merytoryczny (wraz z A. Brodzką i J. Sławińskim) seminarium w IBL PAN:Zaniedbania historyków literatury, sprowadzał sprzęt poligraficzny zza granicy, kolporter wydawnictw niezależnych. 1984-1989 redaktor (z J. Sławińskim) „Almanachu Humanistycznego” (1989 nagroda Komitetu Kultury Niezależnej).

1989 inicjator (z C. Bieleckim) Porozumienia ponad Podziałami.

————-

W Encyklopedii ONET – Portal wiedzy

Zimand Roman, pseudonim Leopolita (1926-1992), krytyk, historyk literatury, publicysta. Od 1940 przebywał na zesłaniu w Kazachstanie, 1945 powrócił do kraju. 1956-1957 redaktor tygodnika Po prostu. Od 1958 pracował w Instytucie Badań Literackich PAN (1992 mianowany profesorem).

Związany po wojnie z ideologią komunistyczną, w latach 70. zaczął współpracować z opozycją demokratyczną. Współpracownik paryskiejKultury, gdzie publikował pod pseudonimem Leopolita. Po wprowadzeniustanu wojennego 1981 internowany.

————

Teczka pracy konsultanta „Olchy” Joanna Siedlecka04.08.2007r.
Rzeczpospolita

74-letni dziś Wacław Sadkowski wstąpił do partii w 1956 roku, gdy wielu pisarzy właśnie z niej odchodziło, i pozostał do końca, jako jeden z najbardziej jej oddanych.

Szkodził też ewidentnie kolegom, rozszyfrowując dla SB pseudonimy, pod którymi pisywali w podziemiu lub w „zachodnich, dywersyjnych ośrodkach”, np. Romana Zimanda, czyli „Leopolity”,

———-

Kim jest „wykształciuch”? Dorn wyjaśnia

GW

Słowo „wykształciuch” w języku polskim stworzone zostało przez Romana Zimanda jako tłumaczenie rosyjskiego pojęcia „obrazowańszczina”, wymyślonego przez Aleksandra Sołżenicyna. Określa ono ludzi, który zdobyli formalne wykształcenie (ros. obrazowanie – wykształcenie), ale nie są w stanie sprostać ideałom inteligenckiego powołania.

Zbigniew Wiktor – prof. UWr, żywa skamieniałość polskiego komunizmu, pod ścisłą ochroną

baner-czlowiek-nauki14

Nauka Polska – Bazy danych > Ludzie nauki >

dr hab.  Zbigniew  Bolesław  Wiktor 

Id osoby:   33022

Dyscypliny KBN: nauki o polityce

Specjalności: politologia, systemy polityczne, teoria państwa i prawa

Miejsca pracy: Aktualne: profesor nadzwyczajny  Uniwersytet Wrocławski; Wydział Nauk Społecznych; Instytut Politologii

Nieaktualne:profesor nadzwyczajny  Wyższa Szkoła Zarządzania „Edukacja”; Wydział Zarządzania; Katedra Stosunków Międzynarodowych i Politologii

————–

Maccartyzm po polsku

Trybuna

Poseł Ligi Polskich Rodzin Janusz Dobrosz domaga się wyrzucenia z Uniwersytetu Wrocławskiego wysoko ocenianego politologa, prof. Zbigniewa Wiktora. Powód? Profesor jest komunistą. Studenci i pracownicy Wydziału Nauk Społecznych UWr zaczęli zbierać podpisy w jego obronie.

Sprawdźcie prof. Zbigniewa Wiktora, członka Komunistycznej Partii Polskiej, który na swoich wykładach i w swej działalności propaguje, gloryfikuje i głosi ideologię komunistyczną” – napisał w liście do władz Uniwersytetu Wrocławskiego Dobrosz. Oburza się, że „osoba głosząca pochwałę dla zbrodniczego systemu, który kosztował miliony ofiar, może dziś nadal swobodnie i bez żenady próbować wpajać swe chore poglądy studentom ex cathedra”. 

Dzisiejszy zaciekły antykomunista Dobrosz był w latach 1978 – 1989 działaczem sojuszniczego wobec PZPR Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego, zaś na przełomie lat 70. i 80. także Związku Socjalistycznej Młodzieży Polskiej. – Atak posła Dobrosza odbieram jako brutalne pomówienie, wyraz nagonki personalnej, ponieważ jego zarzuty są bezpodstawne – powiedział nam prof. Wiktor, który jest członkiem legalnej Komunistycznej Partii Polski

Solidarni z Wiktorem

„Atak posła Dobrosza na prof. dr. hab. Zbigniewa Wiktora stanowi przejaw ingerencji politycznej w autonomię wyższych uczelni. Ponadto poseł J. Dobrosz, prawnik z wykształcenia, wykazał się brakiem kompetencji i nieznajomością obowiązującego prawa. Prof. dr hab. Zbigniew Wiktor od wielu lat jest cenionym przez współpracowników i szanowanym przez studentów pracownikiem naukowym. Przynależność do legalnie działającej Komunistycznej Partii Polski nie może stać się przyczyną dyskryminacji pana profesora” – czytamy w liście pracowników i doktorantów Wydziału Nauk Społecznych Uniwersytetu Wrocławskiego w obronie prof. Wiktora.

———

O jedność międzynarodowego ruchu komunistycznego!

strona KPP

Pod takim hasłem odbyła się 15-16 listopada 2008 r. w Pradze Międzynarodowa Konferencja Partii Komunistycznych i Robotniczych. Konferencja organizacyjnie zabezpieczona była przez Praski Komitet Komunistycznej Partii Czech i Moraw na czele z tow. Martą Semelovą, Viktorem Pazlerem i Pawlem Degt’iarem, który Konferencję przygotowywał i prowadził. W Konferencji udział wzięli przedstawiciele 15 partii głównie z Europy, ale także z Wenezueli, Kuby, byli także obecni przedstawiciele dyplomatyczni ambasad państw socjalistycznych z Chińskiej Republiki Ludowej, Koreańskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej i Socjalistycznej Republiki Wietnamu. Na sali było obecnych ponad 100 czołowych działaczy i teoretyków KPCziM….

W Konferencji udział wzięła delegacja Komunistycznej Partii Polski w składzie tow. Marcin Adam – wiceprzewodniczący KPP i tow. Zbigniew Wiktor, który przedstawił referat w imieniu naszej Partii. Tow. Z.Wiktor przekazał pozdrowienia od KPP i osobiści od tow. Przewodniczącego Józefa Łachuta, poinformował o sytuacji w Polsce, o II Kongresie Lewicy, a także o nowych formach walki klasowej, wielkich strajkach, o narastających sprzecznościach oraz o roli KPP w kierowaniu oporem mas pracujących w Polsce. Wskazał także na przyczyny osłabiające jedność międzynarodowego ruchu komunistycznego. W końcowej części wystąpienia wskazał na rosnącą rolę we froncie światowych sił postępu Chińskiej Republiki Ludowej. Międzynarodowa Konferencja w Pradze przyczyniła się do wyjaśnienia wielu kwestii jedności międzynarodowego ruchu komunistycznego.

Praga, Wrocław, listopad 2008 r.
Zbigniew Wiktor

———

Antykomuniści precz z uczelni

Rzeczpospolita, 24.02.2009

Uniwersytet Wrocławski odwołał konferencję naukową z udziałem osób o przekonaniach antykomunistycznych. ..Władzom UWr nie przeszkadza jednak głoszenie w jej murach zakazanej przez konstytucję propagandy komunistycznej. 

W najbliższy czwartek na Uniwersytecie Wrocławskim odbędzie się promocja książki „Chiny na drodze socjalistycznej modernizacji” profesora Zbigniewa Wiktora. Ten wykładowca UWr od lat nie ukrywa, że jest członkiem Komunistycznej Partii Polski, choć działalność organizacji odwołujących się do ideologii komunistycznej w Polsce jest zakazana.

Ulubionym celem jego podróży są państwa, gdzie panuje komunistyczna dyktatura – Korea Północna oraz Chińska Republika Ludowa. Ustrój tej ostatniej prof. Wiktor zachwala w swojej najnowszej książce. „ChRL jest państwem dyktatury ludu (proletariatu), w którym rozwija się socjalistyczna demokracja.