System 09 – teraźniejszość przez pryzmat Okrągłego Stołu

baner4

System 09 –Bez święta

Z okazji rocznicy obrad Okrągłego Stołu autorzy cyklu przyglądają się współczesnej Polsce, próbując odpowiedzieć na pytania: co wyłoniło się z procesu transformacji?

Czy tak musiał ten proces przebiegać?

Czy model, w jakim funkcjonujemy, jest trwały?

Gdzie są jego słabe punkty?

Część pierwsza cyklu, „Bez święta”, jest próbą rekonstrukcji wielkiej przemiany i próbą znalezienia odpowiedzi na pytanie, co z niej zostało i czy jesteśmy z niej dumni?

Także ‚akademicki’ punkt widzenia  m.in. wypowiedzi Bronisława Misztala,  autora znanego i z NFA –  Lustracja, czyli napiętnowanie zła i poniechanie zemsty

Reklamy

Sylwester Zawadzki – wybitny prawnik od zniewalania

baner-czlowiek-nauki4

Sylwester Zawadzki w Wikipedii

(ur. 19 października 1921 w Warszawie, zm. 4 lipca 1999 w Warszawie) – działacz państwowy PRL, prawnik.

Ukończył UW w 1950, od 1963 prof. nadzwyczajny, od 1973 prof. zwyczajny nauk prawnych; od 1976 członek korespondent PAN.

W latach 19461948 członek PPS, następnie PZPR. W pierwszych latach po II wojnie światowej działał w organizajach młodzieżowych. Był współzałożycielem i w latach 19501951 pierwszym przewodniczącym Rady Naczelnej ZSP. W latach 19501955 doktorant i pracownik naukowy Instytutu Nauk Społecznych przy KC PZPR; w latach 19551967 pracownik naukowy Wyższej Szkoły Nauk Społecznych przy KC PZPR; w latach 19571963 pracownik naukowo-badawczy Instytutu Nauk Prawnych PAN; w latach 19631968 zastępca sekretarza Wydziału I Nauk Społecznych PAN; w latach 19671981 redaktor naczelny miesięcznika „Państwo i Prawo”; od 1967 pracownik naukowy UW, w latach 19691977 dyrektor Instytutu Nauk o Państwie i Prawie UW.

W latach 19771980 członek Zespołu Doradców Naukowych I sekretarza KC PZPR; w latach 19801981 prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego; w latach 19811983 minister sprawiedliwości; w latach 19811986 przewodniczący Rady Legislacyjnej przy Prezesie Rady Ministrów; w latach 19851989 członek Rady Państwa; w latach 19721989 poseł na Sejm PRL VI, VII, VIII i IX kadencji, przewodniczący Komisji Prac Ustawodawczych w Sejmie VIII kadencji (19801983).

Uczestnik obrad Okrągłego Stołu w zespole ds. reform politycznych oraz podzespole ds. stowarzyszeń i samorządu terytorialnego.

————-

Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego w latach 1980 – 1981

—————–

ZAWADZKI Sylwester (1921-99)  w: Encyklopedia – Interia

prawnik konstytucjonalista, teoretyk państwa i prawa; prof. Wyższej Szkoły Nauk Społ. przy KC PZPR, Uniw. W-wskiego, czł. PAN; od 1973 czł. Rady Legislacyjnej (1981-86 przew.); 1980-81 prezes Nacz. Sądu Administracyjnego, potem – minister sprawiedliwości; 1967-81 red. nacz. „Państwa i Prawa”; 1987-91 wiceprzew. Międzynar. Stowarzyszenia Prawa Konsytucyjnego; Państwo dobrobytu. Doktryna i praktyka, Marksistowska teoria państwa, Teoria państwa i prawa (współautor), Prawo konstytucyjne (współautor

————-

Nowelizacja Konstytucji PRL

Serwis Polska.pl

na przełomie lat 1975 i 1976, kiedy to kierownictwo rządzącej Polską PZPR zdecydowało się wpisać do Konstytucji socjalistyczny charakter państwa, przywódczą rolę PZPR, nierozerwalną więź Polski ze Związkiem Radzieckim, a także uzależnić gwarancje praw przysługujących obywatelom od wypełniania przez nich obowiązków wobec państwa.

Pewne rzeczy trzeba zapisać

Zapowiedź zmiany Ustawy Zasadniczej pojawiła się jeszcze na VI zjeździe PZPR w 1972 r. Niedługo później Instytut Nauk Prawnych PAN zorganizował na ten temat konferencję naukową, podczas której rzekomą potrzebę dokonania zmian w konstytucji uzasadniał prof. Sylwester Zawadzki,

————–

25 rocznica stanu wojennego – dokumenty, zdjęcia, kalendarium obchodów

(serwis IPN) 

Wymiar sprawiedliwości

Do „stabilizacji” sytuacji przyczyniły się nie tylko resorty siłowe (MON i MSW) oraz „przebudzona” w stanie wojennym PZPR, ale też w znacznej mierze „oczyszczony” wymiar sprawiedliwości. Na wniosek ministra sprawiedliwości Sylwestra Zawadzkiego Rada Państwa odwołała 25 sędziów, z powodu ich zaangażowania w działalność związkową. W tym samym czasie odwołano z powodu
„złego wywiązywania się z obowiązków” 4 prezesów i 5 wiceprezesów z sądów wojewódzkich i rejonowych. Analogiczną weryfikację przeprowadzono w prokuraturze, funkcjonującej poza strukturami Ministerstwa Sprawiedliwości; jej naczelnym organem zarządzającym był Prokurator Generalny PRL

Janusz Reykowski – zasłużony dla PZPR psycholog polityczny

baner-czlowiek-nauki11

Baza OPI

Ludzie nauki
identyfikator rekordu:  o74276
prof. zw. dr hab. czł. koresp. PAN Janusz Reykowski
Dyscypliny KBN: psychologia
Specjalności: psychologia polityczna
Miejsca pracy, zajmowane stanowiska, pełnione funkcje: – Instytut Psychologii PAN
– Komitet Nauk Psychologicznych PAN – Członek
– Wydział I – Nauk Społecznych PAN – Członek krajowy korespondent
– Wydział Psychologii SWPS w Warszawie

Janusz Reykowski  w Wikipedii

Kariera naukowa 

Od początku kariery związany jest Uniwersytetem Warszawskiego, gdzie zatrudniony był od 1951 początkowo jako z-ca asystenta, następnie asystent i adiunkt.

  • 1954 – Magisterium
  • 1959 – Dokotorat
  • 1965 – Habilitacja
  • 1972 – Prof. nadzwyczajny
  • 1979 – Prof. zwyczajny

Funkcje w organizacjach politycznych i społecznych

———

ZASŁUŻENI – JANUSZ REYKOWSKI

Strona Wydziału Psychologii UW

około 20% kadry naszego Wydziału stanowią uczniowie profesora Reykowskiego i ich uczniowie – w tym: 8 profesorów i doktorów habilitowanych oraz 7 adiunktów). Janusz Reykowski jest współzałożycielem powstałej w roku 1996 Szkoły Wyższej Psychologii Społecznej w Warszawie.

Jego dorobek naukowy trudno przecenić. Stwierdzenie to dotyczy to przede wszystkim oryginalnego wkładu w rozwój wiedzy psychologicznej, zawartego w dziełach o charakterze przełomowym – za takie uznać można:  Funkcjonowanie osobowości w warunkach stresu psychologicznego (1965),  Eksperymentalną psychologię emocji (1968),  Regulacyjną Teorię Osobowości (1975),  Motywację, postawy prospołeczne a osobowość (1976) oraz Rozwój moralny jako zjawisko wielowymiarowe (1990).

W latach 80. Janusz Reykowski zaangażował się w badania z zakresu psychologii politycznej i przyczynił się do powstania tej dyscypliny w naszym kraju. Odegrał też istotną rolę praktyczną – jako współprzewodniczący „stolika politycznego” w obradach Okrągłego Stołu ze strony rządowej (1989). Rola ta wywołała wyraźne zainteresowanie w USA, co w konsekwencji przyniosło Januszowi Reykowskiemu uzyskanie (jako drugiemu w historii Europejczykowi) bardzo prestiżowej nagrody Nevitt Stanford Award for International Society of Political Psychology (2000) oraz wybranie go prezydentem ISPP (2003).