Alfons Klafkowski – prawnik, TW Alfa, w prawie PRL – omega, rektor UAM

baner człowiek nauki

Alfons Klafkowski w Wikipedii

Alfons Klafkowski (ur. 2 sierpnia 1912 w Poznaniu, zm. 10 lipca 1992 tamże) – polski prawnik i polityk, na Sejm PRL VI i VIII kadencji, członek Rady Państwa (1982–1985), prezes Trybunału Konstytucyjnego w latach 1985–1989.

Ukończył studia na Uniwersytecie Poznańskim (1935), w 1956 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, w 1962 profesora zwyczajnego nauk prawnych. Bezpartyjny, należał do Stowarzyszenia „Pax”.

Od 1945 pracownik naukowo-dydaktyczny Uniwersytetu Poznańskiego, był m.in. kierownikiem Katedry Prawa Międzynarodowego Publicznego (1950–1968), prodziekanem (1950–1952) i dziekanem (1952–1955) Wydziału Prawa, rektorem (1956–1962), kierownikiem Instytutu Nauk Prawno-Ustrojowych (1968–1978).

W latach 1972–1976 i 1980–1985 był posłem na Sejm PRL VI i VIII kadencji. Od 1982 do 1985 był członkiem Rady Państwa, a od 1 grudnia 1985 do 1 grudnia 1989 sprawował, jako pierwszy, funkcję prezesa Trybunału Konstytucyjnego. W 1983 wybrany w skład Rady Krajowej Patriotycznego Ruchu Odrodzenia Narodowego[1] i Zarządu Głównego Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej.

13 kwietnia 1989 został przewodniczącym Państwowej Komisji Wyborczej i był nim w trakcie wyborów 4 czerwca.

W 1973 otrzymał tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu[2], a w 1991 Uniwersytetu Wrocławskiego[3].

Był odznaczony m.in. Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą, Komandorskim (1964) i Kawalerskim (1956) Orderu Odrodzenia PolskiOrderem Sztandaru Pracy I klasy oraz Medalem „Za zasługi dla obronności kraju”. W 1976 laureat Nagrody Państwowej I stopnia.

Współzałożyciel Instytutu Zachodniego, członek Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych. Autor wielu publikacji z dziedziny prawa międzynarodowego publicznego, m.in. Problematyka indywidualnych odszkodowań wojennych w związku z II wojną światową (Poznań 1991). Wśród wypromowanych przez niego doktorów był m.in. Jan Kulczyk[4].

Według materiałów zgromadzonych w archiwum Instytutu Pamięci Narodowej był w latach 1953–1971 agentem-informatorem (tajnym współpracownikiem) Służby Bezpieczeństwa PRL o pseudonimie „Alfa”[5].

Zmarł 10 lipca 1992 w Poznaniu,….

IPN – Teczka personalna agenta informatora / tajnego współpracownika pseudonim „Alfa”: Alfons Klafkowski,

Profesorowie z PRON

baner

Patriotyczny Ruch Odrodzenia Narodowego (PRON)

wg Wikipedii

– organizacja polityczna utworzona w okresiestanu wojennego przez PZPR i podporządkowane jej stronnictwa polityczne oraz zależne od władz organizacje katolickie w celu propagandowego wykazania poparcia społeczeństwa dla polityki partii, a w szczególności wprowadzenia stanu wojennego. PRON miał nawiązywać do tradycji działalności Frontu Jedności Narodu, jednoczącego „patriotycznie” nastawionych Polaków różnych orientacji politycznych i światopoglądowych (stąd istotny był udział organizacji katolickich).

Na czele PRON stał od listopada 1982 Jan Dobraczyński – ściśle współpracujący z PZPR działacz PAXo poglądach nacjonalistyczno-katolickich.

20 lipca 1982 PZPRZSLSD oraz PaxChSSPZKS podpisały deklarację w sprawie utworzenia PRON. 17 grudnia 1982 na pierwszym posiedzeniu Tymczasowej Rady Krajowej PRON, jej przewodniczącym został pisarz Jan Dobraczyński, który sprawował tę funkcję aż do jej rozwiązania

W skład „Komisji Inicjującej PRON” weszli oprócz Dobraczyńskiego m.in.

profesor Marian Orzechowski,

profesor Janusz Reykowski,

profesor Józef Chlebowczyk,

profesor , Zbigniew Gertych,

Zapis o PRON trafił do Konstytucji PRL w lipcu 1983 r. Zastąpił w niej zapisy o Froncie Jedności Narodu (FJN). Zgodnie z tymi zapisami PRON decydował m.in. o listach wyborczych, w wyborach lokalnych (do Rad Narodowych) i do Sejmu. Praktycznie biorąc, bez uzyskania zgody PRON nie można było kandydować w wyborach.

Jerzy Jaskiernia – pełnił funkcję sekretarza generalnego,

Członkami PRON byli m.in.:

Janusz Reykowski – zasłużony dla PZPR psycholog polityczny

baner-czlowiek-nauki11

Baza OPI

Ludzie nauki
identyfikator rekordu:  o74276
prof. zw. dr hab. czł. koresp. PAN Janusz Reykowski
Dyscypliny KBN: psychologia
Specjalności: psychologia polityczna
Miejsca pracy, zajmowane stanowiska, pełnione funkcje: – Instytut Psychologii PAN
– Komitet Nauk Psychologicznych PAN – Członek
– Wydział I – Nauk Społecznych PAN – Członek krajowy korespondent
– Wydział Psychologii SWPS w Warszawie

Janusz Reykowski  w Wikipedii

Kariera naukowa 

Od początku kariery związany jest Uniwersytetem Warszawskiego, gdzie zatrudniony był od 1951 początkowo jako z-ca asystenta, następnie asystent i adiunkt.

  • 1954 – Magisterium
  • 1959 – Dokotorat
  • 1965 – Habilitacja
  • 1972 – Prof. nadzwyczajny
  • 1979 – Prof. zwyczajny

Funkcje w organizacjach politycznych i społecznych

———

ZASŁUŻENI – JANUSZ REYKOWSKI

Strona Wydziału Psychologii UW

około 20% kadry naszego Wydziału stanowią uczniowie profesora Reykowskiego i ich uczniowie – w tym: 8 profesorów i doktorów habilitowanych oraz 7 adiunktów). Janusz Reykowski jest współzałożycielem powstałej w roku 1996 Szkoły Wyższej Psychologii Społecznej w Warszawie.

Jego dorobek naukowy trudno przecenić. Stwierdzenie to dotyczy to przede wszystkim oryginalnego wkładu w rozwój wiedzy psychologicznej, zawartego w dziełach o charakterze przełomowym – za takie uznać można:  Funkcjonowanie osobowości w warunkach stresu psychologicznego (1965),  Eksperymentalną psychologię emocji (1968),  Regulacyjną Teorię Osobowości (1975),  Motywację, postawy prospołeczne a osobowość (1976) oraz Rozwój moralny jako zjawisko wielowymiarowe (1990).

W latach 80. Janusz Reykowski zaangażował się w badania z zakresu psychologii politycznej i przyczynił się do powstania tej dyscypliny w naszym kraju. Odegrał też istotną rolę praktyczną – jako współprzewodniczący „stolika politycznego” w obradach Okrągłego Stołu ze strony rządowej (1989). Rola ta wywołała wyraźne zainteresowanie w USA, co w konsekwencji przyniosło Januszowi Reykowskiemu uzyskanie (jako drugiemu w historii Europejczykowi) bardzo prestiżowej nagrody Nevitt Stanford Award for International Society of Political Psychology (2000) oraz wybranie go prezydentem ISPP (2003).

Marian Orzechowski – ideolog PZPR, b. rektor, nadal w służbie nauki

baner-czlowiek-nauki10

Baza OPI

Ludzie nauki
identyfikator rekordu:  o33008
prof. zw. dr hab. Marian Orzechowski
Dyscypliny KBN: nauki o polityce
Specjalności: historia najnowsza, politologia, stosunki międzynarodowe
Miejsca pracy, zajmowane stanowiska, pełnione funkcje: – Katedra Międzynarodowych Stosunków Politycznych i Dyplomacji SWSPiZ w Łodzi – Kierownik
– Społeczna Wyższa Szkoła Przedsiębiorczości i Zarządzania w Łodzi

——

Marian Odon Orzechowski  w Wikipedii

(ur. 24 października 1931 w Radomiu) – polski polityk, historyk i politolog, działacz PZPR, były minister spraw zagranicznych, poseł na Sejm X kadencji.

1950 został absolwentem III LO we Wrocławiu[1]. W 1955 ukończył studia na Uniwersytecie wLeningradzie. Uzyskał tytuł profesorski w zakresie nauk o polityce.

W latach 19711975 był rektorem Uniwersytetu Wrocławskiego, a od 1984 do 1986 rektoremAkademii Nauk Społecznych przy KC PZPR. W latach 19851988 zajmował stanowisko ministra spraw zagranicznych w rządzie Zbigniewa Messnera.

Przez wiele lat należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W latach 19811983 i19881989 pełnił funkcję sekretarza KC, od 1986 do 1990 był członkiem Biura Politycznego[2]. W1989 został posłem na Sejm kontraktowy. W latach 19891990 był ostatnim przewodniczącym Klubu Poselskiego PZPR.

Wykłada w Społecznej Wyższej Szkole Przedsiębiorczości i Zarządzania w Łodzi.

——–

 

Military Rule in Poland  Autorzy George Sanford

————-

Wiki: Patriotyczny Ruch Odrodzenia Narodowego

Patriotyczny Ruch Odrodzenia Narodowego (PRON) – organizacja polityczna utworzona w okresie stanu wojennego przez PZPR i podporządkowane jej stronnictwa polityczne oraz zależne od władz organizacje katolickie w celu propagandowego wykazania poparcia społeczeństwa dla polityki partii, a w szczególności wprowadzenia stanu wojennego. PRON miał nawiązywać do tradycji działalności Frontu Jedności Narodu, jednoczącego „patriotycznie” nastawionych Polaków różnych orientacji politycznych i światopoglądowych (stąd istotny był udział organizacji katolickich).

Na czele PRON stał od listopada 1982 Jan Dobraczyński – ściśle współpracujący z PZPR działacz PAX o poglądach nacjonalistyczno-katolickich.

20 lipca 1982 PZPRZSLSD oraz PaxChSS i PZKS podpisały deklarację w sprawie utworzenia PRON. 17 grudnia 1982 na pierwszym posiedzeniu Tymczasowej Rady Krajowej PRON, jej przewodniczącym został pisarz Jan Dobraczyński, który sprawował tę funkcję aż do jej rozwiązania. W skład „Komisji Inicjującej PRON” weszli oprócz Dobraczyńskiego: Marian OrzechowskiJanusz ReykowskiAndrzej PrzypkowskiEdmund Męclewski, Jan Majewski, Andrzej ElbanowskiJózef ChlebowczykWładysław OgrodzińskiWalenty MilenuszkinWiesław NowickiJerzy StencelElżbieta CiborowskaJerzy KejnaPiotr PerkowskiJózef KiełbJerzy OzdowskiStanisław RostworowskiGizela PawłowskaZbigniew GertychKlemens KrzyżagórskiAnatola Klajna i Zbigniew Siatkowski.

———

Na froncie „walki i porozumienia”

Polskie Radio, 2006, 12 grudnia

Marian Orzechowski odpowiadający za działalność partii w sferze ideologii, nauki i oświaty, nadzorował partyjne pisma „Nowe Drogi”, „Ideologia i Polityka”, „Zagadnienia i Materiały”, „Fakty i Komentarze” oraz „Sugestie”.

——–

POLSKA 1986 – 1989, Końcówka 

Rzeczpospolita, 15.06.02 Nr 24 

Pytania historyków do członków władz PRL skupiały się właściwie wokół jednej kwestii: Jak wyglądał proces podejmowania decyzji? Zwłaszcza tej najważniejszej: że pora podzielić się władzą.

Obecni w Miedzeszynie Władysław Baka, Stanisław Ciosek, Krzysztof Dubiński, Wojciech Garstka, Roman Malinowski, Marian Orzechowski i Janusz Reykowski uczestniczyli w latach 1988/89 w przygotowaniu lub prowadzeniu negocjacji i słusznie przyznają się do współautorstwa kompromisu z opozycją. Ujawnili wiele mało znanych lub zupełnie nieznanych szczegółów. Marian Orzechowski i Janusz Reykowski, najwyżej uplasowani w oficjalnych strukturach władzy, bo w Biurze Politycznym PZPR, z dużą szczerością opowiadali, jak zmieniało się ich postrzeganie zarówno własnego, jak i przeciwnego obozu, możliwości manewru politycznego