Włodzimierz Szewczuk – psycholog, jako towarzysz ma trwałe miejsce w historii Krakowa

baner człowiek nauki

Włodzimierz Szewczuk w Encyklopedii  Wiem

Szewczuk Włodzimierz (1913-2002), psycholog, 1960-1983 profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego, od 1968-1981 dyrektor Instytutu Psychologii. Zajmował się badaniami dotyczącymi myślenia, pamięci, zdolności. Główne prace: Teoria i psychologia postaci (1951), Psychologia zapamiętywania (1957), Psychologia człowieka dorosłego (1959), Psychologia. Zarys podręcznikowy (t. 1-2, 1962-1966), Psychologiczne podstawy wychowania (1972), Wstęp do antypsychoanalizy (1977), Osiem szkiców do teorii osobowości (1990), Psychologia (1990), autor i redaktor Słownika psychologicznego (1979, wydanie 2, 1985).

——————-

w : Historia psychologii na Uniwersytecie Jagiellońskim

Włodzimierz Szewczuk (zm. w 2002r.) kierował Katedrą Psychologii Uniwersytetu Jagiellońskiego od 1960 roku do 1970, w którym to roku objął funkcję Dyrektora Instytutu Psychologii i sprawował ją do 1981 roku. Był członkiem wielu towarzystw naukowych krajowych i zagranicznych. Opublikował 19 książek monograficznych, z których za najważniejsze uważa się: Les illusions optico-geometriques, Paris – Cracovie 1938, Teoria postaci i psychologia postaci, Kraków 1951, Psychologia zapamiętywania, Wrocław – Warszawa 1957 (6 wydań), Badania eksperymentalne nad rozumieniem zdań, Kraków 1960,Psychologiczne podstawy zasad wychowania, Warszawa 1972, Wstęp do anty-psychoanalizy, Warszawa 1973, Sumienie, Warszawa 1988, Osiem szkiców o teorii osobowości, Kraków 1990 oraz Nowa teoria marzeń sennych, Kraków 1955, którą uważał za swoje opus vitae. Poza monografiami opublikował 4 podręczniki – ostatni (Psychologia) w roku 1990. Jest twórcą Biblioteki Klasyków Psychologii i wieloletnim przewodniczącym jej Komitetu Redakcyjnego. Pod redakcją naukową W. Szewczuka ukazała się w 1998 roku Encyklopedia Psychologiczna.

—————–

PZPR gratuluje swemu towarzyszowi, 1983 r.

Oryginalny list gratulacyjny przesłany przez I sekretarze Komitetu Krakowskiego PZPR towarzysza Józefa Gajewicza, datowany Kraków, kwiecień 1983 i przesłany na ręce innego towarzysza – prof. dr hab. Włodzimierza Szewczuka (biogram patrz niżej). U dołu dwa odręczne podpisy.

Dokument w sztywnych eleganckich okładkach ze złoconym napisem: Polska Zjednoczona Partia Robotnicza Komitet Krakowski. U dołu dokumentu minimalne zagniecenia i drobne przebarwienie, poza tym stan bdb.

Włodzimierz Szewczuk (1913-2002) psycholog, profesor UJ, w latach 1968-81 dyrektor Instytutu Psychologii UJ, zajmował się badaniami dotyczącymi myślenia, pamięci i zdolności. Członek wielu towarzystw naukowych krajowych i zagranicznych, autor wielu publikacji naukowych i podręczników, m.in.: Teoria i psychologia postaci, Psychologia zapamiętywania, Psychologia człowieka dorosłego, Psychologiczne podstawy wychowania, Wstęp do antypsychoanalizy, Osiem szkiców do teorii osobowości, Nowa teoria marzeń sennych (tę pracę uważał za swoje opus vitae); autor i redaktor Słownika psychologicznego, redaktor naukowy Encyklopedii psychologicznej, twórca Biblioteki Klasyków Psychologii, wieloletnim przewodniczącym jej Komitetu Redakcyjnego.

————

15 III, piątek
– rano przedstawiciele Komitetu Uczelnianego PZPR UJ (Włodzimierz Szewczuk, Bogdan
Kędziorek, Jan Pawlica) przybyli do DS „Żaczek” z zadaniem przekonania studentów, by
nie brali udziału w wiecu i pozostali w akademikach
MARZEC ,68 NA UNIWERSYTECIE JAGIELLOŃSKIM

15 III, piątek

– rano przedstawiciele Komitetu Uczelnianego PZPR UJ (Włodzimierz Szewczuk, Bogdan

Kędziorek, Jan Pawlica) przybyli do DS „Żaczek” z zadaniem przekonania studentów, by

nie brali udziału w wiecu i pozostali w akademikach

Janusz Reykowski – zasłużony dla PZPR psycholog polityczny

baner-czlowiek-nauki11

Baza OPI

Ludzie nauki
identyfikator rekordu:  o74276
prof. zw. dr hab. czł. koresp. PAN Janusz Reykowski
Dyscypliny KBN: psychologia
Specjalności: psychologia polityczna
Miejsca pracy, zajmowane stanowiska, pełnione funkcje: – Instytut Psychologii PAN
– Komitet Nauk Psychologicznych PAN – Członek
– Wydział I – Nauk Społecznych PAN – Członek krajowy korespondent
– Wydział Psychologii SWPS w Warszawie

Janusz Reykowski  w Wikipedii

Kariera naukowa 

Od początku kariery związany jest Uniwersytetem Warszawskiego, gdzie zatrudniony był od 1951 początkowo jako z-ca asystenta, następnie asystent i adiunkt.

  • 1954 – Magisterium
  • 1959 – Dokotorat
  • 1965 – Habilitacja
  • 1972 – Prof. nadzwyczajny
  • 1979 – Prof. zwyczajny

Funkcje w organizacjach politycznych i społecznych

———

ZASŁUŻENI – JANUSZ REYKOWSKI

Strona Wydziału Psychologii UW

około 20% kadry naszego Wydziału stanowią uczniowie profesora Reykowskiego i ich uczniowie – w tym: 8 profesorów i doktorów habilitowanych oraz 7 adiunktów). Janusz Reykowski jest współzałożycielem powstałej w roku 1996 Szkoły Wyższej Psychologii Społecznej w Warszawie.

Jego dorobek naukowy trudno przecenić. Stwierdzenie to dotyczy to przede wszystkim oryginalnego wkładu w rozwój wiedzy psychologicznej, zawartego w dziełach o charakterze przełomowym – za takie uznać można:  Funkcjonowanie osobowości w warunkach stresu psychologicznego (1965),  Eksperymentalną psychologię emocji (1968),  Regulacyjną Teorię Osobowości (1975),  Motywację, postawy prospołeczne a osobowość (1976) oraz Rozwój moralny jako zjawisko wielowymiarowe (1990).

W latach 80. Janusz Reykowski zaangażował się w badania z zakresu psychologii politycznej i przyczynił się do powstania tej dyscypliny w naszym kraju. Odegrał też istotną rolę praktyczną – jako współprzewodniczący „stolika politycznego” w obradach Okrągłego Stołu ze strony rządowej (1989). Rola ta wywołała wyraźne zainteresowanie w USA, co w konsekwencji przyniosło Januszowi Reykowskiemu uzyskanie (jako drugiemu w historii Europejczykowi) bardzo prestiżowej nagrody Nevitt Stanford Award for International Society of Political Psychology (2000) oraz wybranie go prezydentem ISPP (2003).

Krzysztof Wolak – TW „Andrzej”, psycholog UMK, od donoszenia na swoich pacjentów

baner-czlowiek-nauki

KRZYSZTOF WOLAK, doktor n. przyrodniczych, st. wykładowca

strona Katedry Psychologii UMK

1976 – mgr psychologii – UAM, Poznań, Psychologiczny mechanizm przyjęcia sugestii
1985 – dr n.przyr. AM Gdańsk – Technika Biofeedback w leczeniu osób jąkających się
wykładowca,
Koordynator Studiów Specjalnych Doradztwa Organizacyjnego i Personalnego
Działalność naukowa

Pobyty naukowe:
1987, Uniwersytet w Greifswaldzie, NRD, 1 miesiąc,
1988, Uniwersytet w Bielefeld, RFN, 1 miesiąc,
1988, Uniwersytet w Greifswaldzie, 1 miesiąc,
1992 Uniwersytet w Padwie, 2 tygodnie

Konferencje:
– 1985, Europejska Konferencja Towarzystwa Terapii Behawioralnej, Monachium ? referat: Kognitive Aspekte der Selbstkontrolle bei Biofeedback?Anwendung.
– 1987, Kongres Psychologii Stosowanej, Moguncja, referat: Grundlagenforschung, Praxis und Angewandte Psychologie: ein Beitrag aus polnischer Sicht.
– 1989, XV, Hochschulpaedagogische Tage, Greifswald ? referat: Interpersonales Training als Form einer psychologische Hilfe bei den Anpassungschwiergkeiten der Studenten der ersten Jahre.
– 1993, Colloquium on The Social Self, Social Identity and Social Orientations: Intergroup Differentation, Conexistence and Prejudice – Kazimierz Dolny, referat: The Me/We Perspective and Perception and Evaluation of Others.
– 1994, referat: Preference and Attitudes of Polish and French students in the economic Area . IAREP, Rotterdam
– 1995 referat: Enterpreneurship in diffrerent way, IAREP, Bergen
– 1996 referat: About Others from the We/Me perspective, ARARE, Paryż
-1997 referat: Sense of national identity and attitudes to other ethnic groups – research
proposal, ARARE, Londyn.
– 1998 referat: Is only one history about Jews and Polish, ARARE, Bruksela.

Przedmiot działalności badawczej:

– Problematyka samokontroli emocjonalnej
– Technika biofeedback
– Poznawcze wyodrebnienie własnej osoby
– Tożsamość własnej fizyczności,
– Stereotypy i uprzedzenia,

Publikacje:….

———

TW ”ANDRZEJ”- KRZYSZTOF WOLAK

abcnet

Młody psycholog w swoich donosach pisał o studentkach – opozycjonistkach, które przychodziły do przychodni po poradę. Podawał m. in. informacje o stanie psychicznym tych dziewczyn, o rezultatach testu psychologicznego, a także o informacjach na temat opozycji, które zdobył w czasie wizyt, a także przypadkowych spotkań ze swoimi pacjentkami.

[PRZYPIS: Odpis informacji tajnego współpracownika „Andrzeja” nr 79 z dnia 14 października 1979 r., przyjął kapitan Edward Dusza, Sprawa Operacyjnego Rozpracowania, kryptonim „Hanka”, t. I, IPN BY 081/307; wyciągi z informacji tajnego współpracownika „Andrzeja” nr 7/80 z 29 II 1980 r., nr 8/80 z 10 III 1980 r., przyjął kapitan Edward Dusza; Sprawa Operacyjnego Rozpracowania „Petycja”, IPN BY 081/321; meldunek operacyjny OE – 5/80, IPN BY 081/321.]

Prowadzącym TW „Andrzeja” był zastępca naczelnika Wydziału III KW MO kpt. Edward Dusza. TW „Andrzej” bywał na spotkaniach Duszpasterstwa Akademickiego. W dniach 21 – 25 IV 1980 r. o. Władysław Wołoszyn zorganizował cykl wykładów Bohdana Cywińskiego. Aktywni w dyskusjach po wykładach byli Wiesław Cichoń i asystent Zakładzie Filozofii UMK Andrzej Zybertowicz. Znajomość tych dwóch osób zafrapowała SB i „Andrzej” otrzymał polecenie rozpoznania poglądów Zybertowicza. Dokonał tego w dłuższej rozmowie i napisał sprawozdanie.

[PRZYPIS: Meldunki Operacyjne z 29 IV 1980 r. i 17 VI 1980 r. sporządzone przez kapitana Bogdana Ścisłka, fotokopie teczki Sprawy Operacyjnego Rozpracowania „Wiesław” dotyczącej Wiesława Cichonia, IPN BY 0104/53.]

Krzysztof Wolak ukończył psychologię na UAM w Poznaniu w roku 1976 i od tego czasu aż do 1984 r. pracował w Wojewódzkim Szpitalu Zespolonym w Toruniu. W 1984 r. podjął pracę na UMK jako pracownik naukowo-dydaktyczny. W 1985 roku obronił doktorat na Akademii Medycznej w Gdańsku. (Tak wiec praca w Poradni Psychologicznej na UMK w latach 1970-ych była dorabianiem do głównego etatu poza uczelnią), wymienia go „Skład osobowy UMK” za r. 1979 na str. 135, jako jedynego pracownika Poradni Psychologicznej w Akademickiej Przychodni Lekarskiej.: „Skład osobowy UMK”, Toruń maj 1979 r., na str. 135 podaje: Poradnia Psychologiczna – Psycholog: mgr Krzysztof Wolak (tylko 1 osoba do wyboru). Mgr Wolak, obecny dr Wolak, nauczyciel akademicki na UMK, to ta sama osoba, urodzona we Wroclawiu 10 kwietnia 1950 roku.

KRZYSZTOF WOLAK posiada certyfikaty dostępu do informacji niejawnych, jak też do problematyki psychologicznych sylwetek osób zaangażowanych w terroryzm. Człowiek, który ze względu na swoją mało komu dotychczas znaną przeszłość mógł być podatny na szantaż za pomocą groźby jej ujawnienia, Miał do czynienia z obszarami wrażliwymi ze względu na PUBLICZNE bezpieczeństwo… W przeszłości, popełniając uczynki, analogiczne do naruszania tajemnicy lekarskiej, tj. nadużywając (na rzecz SB) zaufania osób, korzystających z jego porad, miał do czynienia z obszarem PRYWATNEGO bezpieczeństwa tych, którzy przychodzili do Poradni Psychologicznej.

TW „Andrzej” w III RP jest oczywiście biznesmenem. Posiada firmę „Cogito”, zajmującą się rekrutacją i szkoleniem w dziedzinie zarządzania personelem. Oj zarządzać to on potrafi, no i posiadanie kwalifikacji psychologicznych już udowodnił. Szkoda, że nie uczy już młodzieży na większą skalę, gdyż z powodu nie napisania habilitacji, został przekwalifikowany na starszego wykładowcę w Katedrze Psychologii.

———–

Zarządzanie zasobami ludzkimi a ochrona informacji niejawnych

——–

Rola zarządzania zasobami ludzkimi w procesie zwalczania zjawiska korupcji

dr Krzysztof Wolak Katedra Psychologii UMK, w Toruniu,

Kierownik Specjalnych Studiów z Zakresu Doradztwa Personalnego i Organizacyjnego UMK

—————

TW ,,Andrzej”

Agent się przyznaje

Dominik Wójcicki 24-06-2005
Doktor Krzysztof Wolak ps. ,,Andrzej”, psycholog z UMK współpracujący z bezpieką, prosi o wybaczenie. Zapewnia, że nie chciał nikogo skrzywdzićAgenturalną przeszłość dr. Wolaka ujawnił jesienią ub. roku na łamach ,,Głosu Uczelni” prof. Wojciech Polak. Zarzucił Wolakowi, że w latach 1979 – 80, gdy pracował on w przychodni akademickiej, pisał donosy do SB – z notatek odnalezionych w archiwach IPN wynikało, że psycholog relacjonował bezpiece stan psychiczny pacjentek.

W najnowszym ,,Głosie Uczelni” Wolak przedstawia swoją wersję wydarzeń. Nie wypiera się kontaktów z SB, ale zaznacza, że przekazywane przez niego informacje nie mogły nikomu szkodzić. Powody współpracy tłumaczy deklaracją złożoną bezpiece w 1970 r. Podpisał ją, bo jak twierdzi, obawiał się, że odmowa uniemożliwi mu studia. – W 1980 r. pan z SB powołał się na tę rozmowę, prosząc mnie o wyjaśnienia w sprawie udzielanych urlopów zdrowotnych – pisze Wolak i jednocześnie apeluje o zrozumienie swoich dawnych zachowań. – Jest to dla mnie wyjątkowy dramat. Przez całe życie starałem się pomagać innym, a nie szkodzić – dodaje. I zapewnia, że jest gotów zmierzyć się z problemem swojej dawnej współpracy i zadośćuczynić wszystkim poszkodowanym.

Jego oświadczenie nie spotkało się jednak ze zrozumieniem prof. Stanisława Salmonowicza, szefa zespołu doradzającego rektorowi w sprawie naukowców z UMK współpracujących z SB. – W świetle oficjalnych materiałów IPN oświadczenie dr. Wolaka uznać należy za niewystarczające, bowiem przez wiele lat był tajnym współpracownikiem KWMO w Toruniu – twierdzi prof. Salmonowicz na łamach „Głosu Uczelni”.

W opinii prof. Jana Kopcewicza, rektora UMK stanowiska obu stron kończą sprawę agenta ,,Andrzeja”.