Grzegorz Leopold Seidler – komunistyczny rektor UMCS, z obozu poparcia Jaruzelskiego

baner człowiek nauki

Grzegorz Leopold Seidler w WikiOrmianie 

Grzegorz Leopold Seidler (ur. 18 września 1913 w Stanisławowie, zm. 28 grudnia 2004 w Lublinie) – profesor nauk prawnych, wieloletni rektor UMCS, poseł na Sejm PRL IX kadencji…..W marcu 1945 roku Grzegorz Seidler powrócił do pracy naukowej na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego, gdzie jako adiunkt prowadził wykłady z ustroju państw współczesnych. Wykłady z zakresu współczesnych kierunków nauki prawa prowadził również w krakowskiej Akademii Handlowej….

Po uzyskaniu docentury Grzegorz Seidler aktywnie włączył się w organizację w krakowskiej Akademii Handlowej Katedry Filozofii Marksistowskiej. W styczniu 1950 roku Seidler został przyjęty do Podstawowej Organizacji Partyjnej (POP) Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej przy Akademii Handlowej. Po wstąpieniu w szeregi partyjne objął kierownictwo Katedry Podstaw Marksizmu-Leninizmu Akademii Handlowej. W ocenie sekretarza Komitetu Uczelnianego PZPR, Grzegorz Seidler wykładał filozofię prawa w sposób interesujący i rzeczowy wykorzystując w konstrukcji wykładów idee profesora Jerzego Landego odrzucając jednak w całości wyznawany wcześniej również przez siebie idealizm swojego mistrza.

W 1950 roku Grzegorz Seidler został skierowany decyzją władz do Lublina, gdzie aktywnie włączył się w budowę Wydziału Prawa Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej odznaczając się szczególnie w tworzeniu Katedry Teorii Państwa i Prawa, której został kierownikiem oraz objął funkcję prodziekanem Wydziału Prawa. 22 stycznia 1951 roku Grzegorz Seidler otrzymał nominację na profesora nadzwyczajnego UMCS. Na lubelskiej uczelni prowadził wykłady z materializmu dialektycznego i historycznego odwołując się przy tym z dużą częstotliwością do tez marksistowsko-leninowskich. Praca profesora Seidlera została doceniona przez czynniki partyjne, które wskazywały na wzorowe funkcjonowanie prowadzonej przez niego Katedry oraz odpowiedni dobór kadry naukowej. Zaufanie, jakim cieszył się Seidler w kręgach aparatu partyjnego może obrazować fakt, iż w okresie ścisłej reglamentacji wyjazdów zagranicznych, uzyskał pozwolenie na wyjazd do Stanów Zjednoczonych, gdzie na zaproszenie Fundacji Forda wystąpił jako prelegent historii doktryn politycznych. O niezwykle silnej pozycji społeczno-politycznej Grzegorza Seidlera świadczy fakt, iż powołany został na członka Komisji Oświaty i Nauki Komitetu Centralnego PZPR oraz przewodniczącym Wojewódzkiej Komisji Nauki Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Lublinie. Aktywnie działał również w pracach komitetu nauk prawnych PAN. Pozycja w aparacie partyjnym umożliwiła Seidlerowi podjęcie skutecznej inicjatywy nawiązania kontaktów naukowych pomiędzy lubelskim UMCS z Uniwersytetem im. Iwana Franki we Lwowie.

W 1954 roku Grzegorz Seidler został redaktorem powołanej sekcji wydawniczej „Annales Universitatis Mariae Curie-Skłodowska….W 1959 roku Grzegorz Seidler został wytypowany przez władze partyjno-państwowe na stanowisko rektora UMCS.  Funkcje rektora Grzegorz Seidler sprawował łącznie przez trzy pełne kadencje i jedną niepełną, a więc na stanowisku rektorskim pozostawał od 1 września 1959 roku do 11 kwietnia 1969 roku, a więc prawie przez 10 lat…..W czasie wydarzeń marcowych w 1968 roku Grzegorz Seidler zdecydowanie wystąpił przeciwko protestującym studentom UMCS na znak solidarności ze studentami warszawskimi. Słusznie postrzegany przez protestujących żaków jako przedstawiciel władzy komunistycznej doznał z ich strony wielu upokorzeń,…..podał nazwiska 14 osób relegowanych z lubelskiej uczelni. Zarządzenie to zostało wydane przez Grzegorza Seidlera niezgodnie z obowiązującym prawem,…. Ówczesny minister oświaty i szkolnictwa wyższego Henryk Jabłoński dokonując oceny wydarzeń marcowych złożył podziękowania Grzegorzowi Seidlerowi za spacyfikowanie protestów lubelskiej młodzieży akademickiej.

Po wprowadzeniu 13 grudnia 1981 roku w Polsce stanu wojennego, profesor Grzegorz Seidler aktywnie włączył się w akcję poparcia dla obozu generała Wojciecha Jaruzelskiego. W jednym z programów telewizyjnych wyemitowanym w czasie trwania stanu wojennego powiedział, że stan wojenny przypomina operację, której wykonanie jest niezbędne dla uratowania choremu życia. 30 września 1983 roku profesor Grzegorz Seidler przeszedł na emeryturę, prowadził jednak w dalszym ciągu wykłady na UMCS w niepełnym wymiarze godzin. W 1985 roku został posłem na Sejm PRL IX kadencji pełniąc mandat poselski do 1989 roku, w latach 1989-1992 natomiast został wybrany na członka Trybunału Stanu.

Na przełomie lat 80-ych i 90-ych zaangażowany był w działalność ruchu rotariańskiego

 

Z BIP IPN – Dane osoby z katalogu kierowniczych stanowisk partyjnych i państwowych b. PRL

Członek PZPR od 1950. ….Po wojnie pracował na UJ, w 1950 podjął pracę na UMCS w Lublinie (w 1950 został profesorem nadzwyczajnym, w 1957 profesorem zwyczajnym). W latach 1959-1969 był rektorem tej uczelni. W latach 1969 – 1972 kierował Instytutem Kultury Polskiej w Londynie. W okresie 1973-1976 pracownik naukowy ASW (patrz Katalog Funkcjonariuszy IPN). Poseł do Sejmu PRL w 1985. Autor wielu prac naukowych z dziedziny teorii państwa i prawa oraz historii myśli politycznej. Wielokrotnie wyjeżdżał na sympozja naukowe. W trakcie nich współpracował (jako KO, nr rejestracyjny I/14743) z Wydziałem II KW MO w Lublinie i Departamentem I MSW w Warszawie (zbierając i przekazując informacje) ….. Pełnił m.in. funkcję członka Egzekutywy Rady Uczelnianej PZPR na UMCS oraz funkcje radnego MRN w Lublinie (b.d.b.). Prowadził także szkolenia ideologiczne dla asystentów UMCS. Zmarł 28 grudnia 2004…28 listopada 1957 roku Centralna Komisja Kwalifikacyjna przyznała Grzegorzowi Leopoldowi Seidlerowi tytuł profesora zwyczajnego nauk prawniczych. Uzyskanie tytułu profesorskiego umożliwiło Seidlerowi jego zaangażowanie w prowadzenie zajęć dydaktycznych zgodnie z obowiązującą linią partii. Jego zasługi na tym polu podkreślono w uzasadnieniu wniosku, w którym prezes krakowskiego Oddziału Polskiej Akademii Umiejętności Adam Krzyżanowski napisał, że profesor Seidler jest wyznawcą marksizmu i w swojej działalności przyjmuje on maksymalistyczną teorię Marksa podnosząc jego doktrynę do rzędu jedynej doktryny naukowej.

Odsłonięcie popiersia prof.G.L. Seidlera

27.10.2014
serwis UMCS

Ktoś ukradł popiersie byłego rektora UMCS

Dziennik Wschodni 5.01.2016

Pod koniec ubiegłego roku ze skweru przed Chatką Żaka na miasteczku akademickim UMCS skradziono popiersie byłego rektora uczelni Grzegorza Leopolda Seidlera…Monument został odsłonięty w październiku 2014 roku w ramach obchodów 70-lecia uniwersytetu. Wykonali go pracownicy Wydziału Artystycznego lubelskiej uczelni. – Jest zrobiony z żywicy imitującej metal szlachetny. Dlatego nie wykluczamy, że ktoś ukradł popiersie licząc, że sprzeda je jako złom….Prof. Grzegorz Leopold Seidler (1913–2004) był prawnikiem i historykiem idei, członkiem Trybunału Stanu i z ramienia PZPR posłem na Sejm PRL IX kadencji. Był rektorem UMCS od 1959 do 1969 roku

Policja zatrzymała złodziei pomnika byłego rektora UMCS

Kurier Lubelski 2.02.2016

Wiemy, kto zniszczył i ukradł popiersie Grzegorza Leopolda Seidlera, byłego rektora UMCS. Zarzuty usłyszeli trzej mężczyźni. Jeden zrzucił popiersie z cokołu, jego dwaj koledzy przenieśli ważący około 50 kilogramów pomnik na swoją stancję.

Czytaj więcej: http://www.kurierlubelski.pl/aktualnosci/art/9354951,policja-zatrzymala-zlodziei-pomnika-bylego-rektora-umcs,id,t.html

 

 

Jan Wasilkowski – rektor UW w czasach stalinowskich, prawnik- prezes SN

baner człowiek nauki

Jan Wasilkowski

serwis UW

. W czasie II wojny światowej był jeńcem oflagu. W 1947 r. został profesorem zwyczajnym prawa cywilnego UW, a pod koniec roku dziekanem Wydziału Prawa. W tym samym czasie awansował na Sędziego Sądu Najwyższego.

Oprócz niewątpliwej wiedzy, w karierze prawniczej pomagała mu przynależność do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W czasach stalinowskich był rektorem, zamieniając się w bezwolnego wykonawcę dyrektyw komunistycznej polityki. Na uczelni pracował do 1967 r., konsekwentnie stosując jako metodę badawczą materializm dialektyczny i historyczny. Po odejściu na emeryturę przewodniczył Komisji Kodyfikacyjnej przy Ministerstwie Sprawiedliwości. Od 1961 r. do 1973 r. był posłem na sejm

 

ROBERT GAWKOWSKI – JAN WASILKOWSKI REKTOR CZASÓW STALINOWSKICH

Uniwersytet Warszawski – nr 4 (59) Październik 2012 PISMO UCZELNI

…..Po zakończeniu II wojny światowej wrócił do kraju i poparł odradzający się nurt współpracującej z komunistycznym porządkiem Polskiej Partii Socjalistycznej. W 1947 r. został profesorem zwyczajnym prawa cywilnego UW, a pod koniec roku dziekanem Wydziału Prawa. W tym samym czasie awansował na Sędziego Sądu Najwyższego. Oprócz niewątpliwej wiedzy, w karierze prawniczej pomagała mu przynależność do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, której profesor był członkiem od samego….początku. Jesienią 1949 r. Wasilkowski został wybrany rektorem UW i sprawował swą funkcję przez trzy lata. Za jego kadencji wydzielił się Wydział Lekarski, dając początek Akademii Medycznej. W 1951 r. weszła w życie „Ustawa o szkolnictwie wyższym i pracownikach nauki”. Ustawa wzmacniała centralne sterowanie uczelnią i wprowadzała nowe, radzieckie wzorce nadawania stopni naukowych. Od tej chwili najniższym stopniem naukowym był „kandydat nauk”, a rektor UW zamieniał się w bezwolnego wykonawcę dyrektyw stalinowskiej polityki. W tym czasie nasiliła się nagonka na „niepoprawnie myślących” naukowców. Na UW od prowadzenia zajęć odsunięto m.in. fi lozofa Władysława Tatarkiewicza. Od czasów rektora Wasilkowskiego rozpoczęto tworzenie galerii portretów w Pałacu Kazimierzowskim. Na obrazach widnieją ubrani w togi i gronostaje rektorzy UW. Ciekawe, bo w stalinowskim okresie właśnie zaprzestawano używania tóg, traktując uroczysty ubiór rektora jako burżuazyjny przeżytek.

 

Jan Wasilkowski w Wikipedii 

…..W latach 1947–1949 dziekan Wydziału Prawa i Administracji UW, zaś w latach 1949–1952 rektor Uniwersytetu Warszawskiego. Był wieloletnim kierownikiem Katedry Prawa Cywilnego i Prawa Cywilnego Porównawczego. Od 1952 członek Polskiej Akademii Nauk, w latach 1953–1956 kierownik Zakładu Nauk Prawnych PAN (obecnego Instytutu Nauk Prawnych). Był współtwórcą projektu kodeksu cywilnego PRL, przewodniczył pracom Komisji Kodyfikacyjnej przy Ministrze Sprawiedliwości PRL, uchwalonego w 1964 i obowiązującego do dziś.

W latach 1956–1967 pełnił funkcję pierwszego prezesa Sądu Najwyższego. W latach 1961–1972 poseł na Sejm III, IV i V kadencji. Był członkiem PPS, następnie PZPR, od 1964 do 1969 członek KC PZPR.

Dwukrotnie odznaczony Orderem Sztandaru Pracy I klasy oraz Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą i Krzyżem Komandorskim (1954) Orderu Odrodzenia Polski. Doktor honoris causa Uniwersytetu Karola w Pradze i Uniwersytetu Wrocławskiego.

Tadeusz Grabowiecki – TW „Jan”, b. rektor, kłamca lustracyjny, odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi

baner człowiek nauki

Tadeusz Grabowiecki w Encyklopedii Solidarności

Tadeusz Grabowiecki, ur. 17 VII 1947 w Chorzowie. Absolwent Politechniki Śląskiej w Gliwicach, Wydział Automatyki (1970); w 1980 doktorat.

W III 1968 uczestnik protestów studenckich w Gliwicach. Od 1970 pracownik naukowy Politechniki Śląskiej.

Od IX 1980 w „S”, wiceprzewodniczący Ko­mitetu Założycielskiego na PŚl, od X 1980 wiceprzewodniczący KZ; współzałożyciel i redaktor naczelny tygodnika „Informator NSZZ «S» Politechniki Śląskiej”; w 1981 delegat na I WZD Województwa Katowickiego.

12 XII 1981 internowany w Ośr. Odosobnienia w Zabrzu-Zaborzu, Raciborzu, Jastrzębiu-Sze­rokiej i Uhercach, zwolniony w VII 1982.

Od 1989 członek KZ na Politechnice, 1989-1991 przewodniczący. Od 1990 radny Miasta Gliwice kolejnych kadencji, 1993-1998 przewodniczący Rady Miasta. Od 2005 rektor Gliwickiej Wyższej Szkoły Przedsiębiorczości.

Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi (1995).

Myśl na uwięzi. Kontrola operacyjna środowisk akademickich województwa katowickiego przez Służbę Bezpieczeństwa w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych XX wieku. Studia i szkice

http://ipn.gov.pl/publikacje/ksiazki/mysl-na-uwiezi.-kontrola-operacyjna-srodowisk-akademickich-wojewodztwa-katowicki

 

1

2

3

4

Wniosek o wszczęcie postępowania lustracyjnego wobec Tadeusza Grabowieckiego, w dacie złożenia oświadczenia lustracyjnego ubiegającego się o pełnienie funkcji publicznej radnego Rady Miasta Gliwice

IPN

W dniu 11 marca 2013 r. prokurator Oddziałowego Biura Lustracyjnego w Katowicach wystąpił z wnioskiem do Sądu Okręgowego w Gliwicach o wszczęcie postępowania lustracyjnego wobec Tadeusza Grabowieckiego i uznanie, że złożył on niezgodne z prawdą oświadczenie lustracyjne. W oświadczeniu tym wymieniony nie przyznał się do współpracy z organami bezpieczeństwa państwa.

W ocenie prokuratora materiał dowodowy zebrany w ramach przygotowania postępowania lustracyjnego wykazał, iż Tadeusz Grabowiecki w okresie od 12 listopada 1976 r. do 17 stycznia 1978 r. był tajnym współpracownikiem (TW) Służby Bezpieczeństwa o pseudonimie „Jan”.

Katowice, 11 marca 2013 r.

Naczelnik
Oddziałowego Biura Lustracyjnego
prokurator Andrzej Majche

Rektor Tadeusz Grabowiecki kłamcą lustracyjnym? Co ma do powiedzenia?

Gliwice Nasze Miasto, 2013-03-18,

Znany gliwicki samorządowiec, poprzednio także radny i przewodniczący Rady Miejskiej w Gliwicach i działacz opozycji solidarnościowej, obecnie rektor Gliwickiej Wyższej Szkoły Przedsiębiorczości – kłamcą lustracyjnym?……Prokurator Oddziałowego Biura Lustracyjnego w Katowicach, który wystąpił z wnioskiem do Sądu Okręgowego w Gliwicach o wszczęcie postępowania lustracyjnego, oskarża go, że złożył on niezgodne z prawdą oświadczenie lustracyjne.
Sprawa, jak informuje prokurator, dotyczy jego działalności w latach 1976-1978. Wówczas to, w opinii prokuratora, miał współpracować z tajnymi służbami……W ocenie prokuratora materiał dowodowy zebrany w ramach przygotowania postępowania lustracyjnego wykazał, iż Tadeusz Grabowiecki w okresie od 12 listopada 1976 r. do 17 stycznia 1978 r. był tajnym współpracownikiem (TW) Służby Bezpieczeństwa o pseudonimie „JAN” – informuje w oficjalnym komunikacie rozesłanym do mediów naczelnik Oddziałowego Biura Lustracyjnego prokurator Andrzej Majcher.
Sam Grabowiecki wspomina, że był już kilkakrotnie pytany przez media o swoją rzekomą współpracę z SB. Skąd takie pytania? Jak wyjaśnia, miało to związek z faktem, że w 2010 roku ukazała się nakładem IPN książka pod tytułem „Myśl na uwięzi. Kontrola operacyjna środowiska akademicki województwa katowickiego przez SB w latach 70. i 80 XX wieku. W niej był zamieszczony artykuł „Środowiska Akademickie Politechniki Śląskiej jako obiekt zainteresowania SB”, w którym autor, Mirosław Sikora, pisze o rzekomej współpracy wywodzącego się z Politechniki Śląskiej w Gliwicach Tadeusza Grabowieckiego ze Służbą Bezpieczeństwa.

Sąd Okręgowy w Gliwicach: Tadeusz Grabowiecki kłamcą lustracyjnym

http://www.24gliwice.pl/ -09.09.2013

Tadeusz Grabowiecki, rektor GWSP i były przewodniczący Rady Miejskiej jest kłamcą lustracyjnym.

Takie orzeczenie wydał dzisiaj Sąd Okręgowy w Gliwicach.

Zgodnie z orzeczeniem, przez okres trzech lat, rektor ma zakaz pełnienia funkcji publicznych. Nie może w tym okresie ubiegać się o mandat posła, senatora, radnego, europarlamentarzysty i prezydenta.

– Orzeczenie nie jest dla nas satysfakcjonujące. Prawdopodobnie będziemy wnosić apelację – mówi nam mecenas Mirosław Wyciślak, obrońca Grabowieckiego.

Prokuratura żądała dla rektora 6-letniego zakazu piastowania najważniejszych funkcji publicznych. Orzeczone przez sąd 3 lata, to najniższy wymiar kary w postępowaniu lustracyjnym.

Tadeusz Grabowiecki w latach 1993-1998 był przewodniczącym Rady Miejskiej. Później sprawował funkcję radnego. Od ośmiu lat jest rektorem Gliwickiej Wyższej Szkoły Przedsiębiorczości.
W marcu tego roku, Instytut Pamięci Narodowej oskarżył go o kłamstwo lustracyjne. Rektor miał zataić, że w latach 1976-1978 był zarejestrowany jako tajny współpracownik Służby Bezpieczeństwa o pseudonimie „Jan”. Główny zainteresowany jednak stanowczo odpierał zarzuty…..

Grabowiecki nie jest już rektorem!

http://info-poster.eu/ 15 czerwca 2014

…7 czerwca nastąpiła zmiana na stanowisku Rektora Gliwickiej Wyższej Szkoły Przedsiębiorczości. W miejsce dotychczasowego rektora Tadeusza Grabowieckiego powołana została dr Alina Vogelgesang.

W świetle tego, że Sąd podtrzymł wyrok uznający Tadeusza Grabowieckiego winnym kłamstwa lustracyjnego, jest to oczywista zmiana. Zastanawiające jest tylko jedno – dlaczego w „przejrzystym” mieście, ta informacja jest ukrywana przed opinią publiczną? Warto w tym kontekście przypomnieć, że GWSP powstała i funkcjonuje dzięki bardzo wydatnej pomocy samorządu miasta, a zatem dzięki naszym publicznym środkom.

Zmiany w GWSP. Jakie plany ma nowa rektor gliwickiej uczelni? (TV)

http://www.24gliwice.pl/ 18.06.2014

….Roszada na stanowisku rektora związana jest z rezygnacją piastującego to stanowisko od początku istnienia szkoły prof. Tadeusza Grabowieckiego. Od długiego czasu trwa jego proces lustracyjny. Instytut Pamięci Narodowej oskarżył byłego przewodniczącego Rady Miejskiej w Gliwicach o kłamstwo lustracyjne. Rektor wygrał już w tej sprawie jedną apelację. Sprawa wróciła do I instancji. Niedawno Sąd Okręgowy w Katowicach ponownie uznał go za kłamcę lustracyjnego. Orzeczenie nadal nie jest jednak prawomocne.

Dotychczasowe wyroki sądu, zakazywały byłemu już rektorowi pełnienia funkcji publicznych przez okres trzech lat. Ponieważ jednak GWSP jest uczelnią prywatną, z tego powodu rektor nie musiał rezygnować ze stanowiska.

 

Mieczysław Hess – klimatolog, rektor UJ, nie wiadomo co robił jako sekretarz KU PZPR UJ

baner człowiek nauki

Mieczysław Hess na stronie Stowarzyszenia Klimatologów Polskich

MIECZYSŁAW HESS (1931-1993)

urodził się 10 lipca 1931 r. w Tychach

zmarł 17 maja 1993 r. w Krakowie

WYKSZTAŁCENIE

  • szkoła podstawowa w Tychach,
  • gimnazjum i liceum im. Bolesława Chrobrego

w Pszczynie, maturę zdał w czerwcu 1949 r.,

  • studia geograficzne na Uniwersytecie Jagiellońskim w latach 1950-1955,
  • studia aspiranckie z zakresu meteorologii i klimatologii w październiku 1955 r. w Leningradzie pod kierunkiem prof. O. A. Drozdowa i S. W. Kalesnika,
  • obrona pracy doktorskiej 28 maja 1959 r. „Wpływ pokrywy śnieżnej na bilans promieniowania i mikroklimat gór”,
  • habilitował się w 1964 r. na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi UJ, praca „Piętra klimatyczne w polskich Karpatach Zachodnich” uzyskała prestiżową nagrodę Sekretarza Naukowego Polskiej Akademii Nauk im. Eugeniusza Romera,
  • 5 lipca 1971 r. otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego nauk geograficznych, a w maju 1979 r. profesora zwyczajnego……..
  • …………………..

PEŁNIONE FUNKCJE

  • 1953 r. –  asystent w Katedrze Agrometeorologii na Wydziale Rolniczym UJ,
  • 1 czerwca 1959 r. – adiunkt w Zakładzie Klimatologii Instytutu Geografii,
  • 1 grudnia 1965 r. – docent w Instytucie Geografii UJ,
  • Od stycznia 1966 r. – kierownik Zakładu Klimatologii w Instytucie Geografii UJ,
  • 1969-1972 – prodziekan Wydziału Biologii i Nauk o Ziemi,
  • 1972-1975 – dziekan Wydziału Biologii i Nauk o Ziemi,
  • od października 1972 r. do września 1978 r. – zastępca dyrektora, od października 1978 r. do sierpnia 1981 r. – dyrektor Instytutu Geografii UJ,
  • od września 1975 r. – prorektor do spraw młodzieży i pierwszy zastępca Rektora,
  • od października 1977 r. do sierpnia 1981 r. – Rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego,
  • w 1969 r. i 1981 r. –  przewodniczący Komitetu Organizacyjnego Międzynarodowej Konferencji Meteorologii Karpackiej w Krakowie,
  • członek National Geographic Society, International Mountain Society z siedzibą        w Boulder (Colorado), International Geographical Union – Commission on Mountain Geoecology z siedzibą w Brnie,
  • kierował tworzeniem Stacji Naukowej Zakładu Klimatologii IG UJ w Gaiku Brzezowej na Pogórzu Wielickim.

Wybitny badacz klimatu gór, a przede wszystkim piętrowości warunków klimatycznych……Za całokształt działalności naukowej, publicznej i organizacyjnej został odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i Krzyżem Komandorskim

Mieczysław Hess na stronie Zakładu Klimatologii UJ

……Studia geograficzne rozpoczął w 1950 roku. Tytuł magistra geografii uzyskał na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu Jagiellońskiego w roku 1955. Specjalizował się w geografii fizycznej, ze szczególnym uwzględnieniem klimatologii.

Jeszcze w trakcie studiów, w roku 1953, został zatrudniony jako asystent w Katedrze Agrometeorologii na Wydziale Rolnym, istniejącym wówczas w Uniwersytecie Jagiellońskim, a następnie w Wyższej Szkole Rolniczej w Krakowie. W październiku 1955 roku został skierowany na studia aspiranckie z zakresu meteorologii i klimatologii do Leningradu.

Zapoznał się z nowymi kierunkami badawczymi w dziedzinach klimatologii i geografii fizycznej, prowadzonymi przez wybitnych profesorów Uniwersytetu Leningradzkiego: O.A. Drozdowa i S.W. Kalesnika. W roku 1957 uczestniczył w wyprawie klimatologicznej na lodowiec Fedczenki w Pamirze. Było to wyróżnienie za bardzo dobre wyniki studiów z zakresu klimatologii i meteorologii. To umożliwiło mu zebranie bardzo bogatego materiału, a następnie napisanie wysoko ocenionej rozprawy na stopień kandydata nauk.

W roku 1956 i 1958 prowadził badania terenowe na Wyżynie Wałdajskiej. Odbył też staż naukowy w roku 1957 w znanym na świecie Głównym Obserwatorium Geofizycznym w Leningradzie (ob. Petersburgu). W roku 1958 był stażystą w Instytucie Meteorologicznym oraz w Instytucie Matematyki i Mechaniki Uzbeckiej Akademii Nauk w Taszkiencie.

Studia aspiranckie ukończył 28 maja 1959 roku obroną pracy doktorskiej pt. Wpływ pokrywy śnieżnej i lodowej na bilans promieniowania i mikroklimat gór. W rozprawie przedstawił nową, oryginalną klasyfikację klimatów górskich i rozpoznał cechy peryglacjalnej odmiany klimatu. Wyniki te spotkały się z dużym zainteresowaniem ze strony klimatologów i geologów.

Po powrocie do Polski, z dniem 1 czerwca 1959 roku, został powołany na stanowisko adiunkta w Zakładzie Klimatologii w Instytucie Geografii Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Po śmierci prof. Wł. Milaty w 1954 roku, klimatologia w Instytucie Geografii podupadła. Objęcie przez dra Hessa stanowiska adiunkta i kontynuacja badań klimatologicznych prof. Milaty nadały dużą rangę naukową temu kierunkowi badań. Dr Hess skoncentrował badania naukowe na problemach klimatologii gór i wyżyn, w czym inspirował Go profesor Mieczysław Klimaszewski…….
Po habilitacji, od dnia 1 grudnia 1965 roku, Mieczysław Hess objął stanowisko docenta w Instytucie Geografii UJ, zaś formalnie od stycznia 1966 roku aż do śmierci w maju 1993 roku kierował Zakładem Klimatologii w tym Instytucie.

W dniu 5 lipca 1971 roku uzyskał tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego nauk geograficznych, a w maju 1979 r. uzyskał tytuł naukowy profesora zwyczajnego. Wiosną i latem 1976 roku prowadził badania klimatologiczne w Mongolii w ramach polsko-mongolskiej wyprawy naukowej…..

….Dnia 17 maja 1993 roku zakończył swe bogate w wydarzenia i pracowite życie. Spoczął na cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

DZIAŁALNOŚĆ DYDAKTYCZNA,  POPULARYZATORKSA I ORGANIZATORSKA

…..Równolegle z karierą naukową rozwijała się Jego kariera organizacyjna. Przypadły Mu w udziale obowiązki związane z kierowaniem Instytutem Geografii, Wydziałem Biologii i Nauk o Ziemi oraz Uniwersytetem Jagiellońskim. Mianowicie, w latach 1969-1972 był prodziekanem, 1972-1975 – dziekanem Wydziału BiNoZ. Od września 1975 roku był prorektorem do spraw młodzieży i pierwszym zastępcą Rektora, a od października 1977 do sierpnia 1981 roku – Rektorem Uniwersytetu Jagiellońskiego, i z tej racji – także Przewodniczącym Kolegium Rektorów uczelni akademickich w Krakowie i członkiem Kolegium Ministerstwa Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki.

Nie zapominał jednocześnie o swym macierzystym Instytucie, gdyż od października 1972 do września 1978 roku był zastępcą dyrektora, a od października 1978 do sierpnia 1981 roku dyrektorem Instytutu Geografii UJ. Dwukrotnie, w 1969 i 1981 roku, był przewodniczącym Komitetu Organizacyjnego Międzynarodowej Konferencji Meteorologii Karpackiej w Krakowie, angażując się osobiście w sprawy naukowe i organizacyjne, związane z tak dużymi przedsięwzięciami…..

Poczet sekretarzy Komitetu Uczelnianego PZPR UJ

31.05.1961

I sekretarz –Antoni Walas

II sekretarz –Mieczysław Hess

23.10.1963

I sekretarz –Mieczysław Karaś

II sekretarz –Tadeusz Haunasek, Mieczysław Hess

14.12.1965

I sekretarz –Tadeusz Haunasek

II sekretarz –Mieczysław Hess

Zbigniew Messner – ekonomista, od studenta do rektora na Akademii Ekonomicznej w Katowicach, b. premier, PZPR

baner człowiek nauki

Zbigniew Messner w Wikipedii 

Zbigniew Messner (ur. 13 marca 1929 w Stryju, zm. 10 stycznia 2014 w Warszawie) – polski ekonomista, pracownik naukowy, działacz państwowy, premier PRL w latach 1985–1988, poseł na Sejm PRL IX kadencji, profesor.

…Studia ukończył w 1953 roku w Wyższej Szkole Ekonomicznej w Katowicach, a w 1961 roku doktoryzował się na tej uczelni. W 1977 roku uzyskał tytuł profesora zwyczajnego. Od 1968 był prorektorem, a od 1975 do 1982 roku rektorem tej uczelni…..

Członek PZPR; od 1981 w Biurze Politycznym KC, równolegle sekretarz KW PZPR w województwie katowickim.

Wicepremier ds. ekonomicznych od 1983 roku. Poseł na Sejm w latach 1985–1989. 6 listopada 1985 roku – po mianowaniu Wojciecha Jaruzelskiego na funkcję Przewodniczącego Rady Państwa – powołany na Prezesa Rady Ministrów….. Z powodu porażki w referendum 19 września 1988 roku Messner złożył dymisję z funkcji premiera. Kandydował bez powodzenia na posła w czerwcowych wyborach z 1989 roku. W Biurze Politycznym pozostawał do X plenum KC PZPR w grudniu 1988 roku, kiedy to Wojciech Jaruzelski przeprowadził rekonstrukcję BP…Po 1989 roku powrócił do działalności naukowej. Jest autorem licznych książek i publikacji z zakresu ekonomii, przede wszystkim zastosowań informatyki w ekonomii i rachunkowości. Ostatnia publikacja książkowa: Teoretyczne podstawy rachunkowości (Warszawa 1994). Był także przewodniczącym Komisji Egzaminacyjnej Krajowej Izby Biegłych Rewidentów, a także prezesem Stowarzyszenia Księgowych…..W 1986 został doktorem honoris causa Uniwersytetu Marcina Lutra w Halle i Wittenberdze.

Odnowienie doktoratu prof. Zbigniewa Messnera

  STOWARZYSZENIE KSIĘGOWYCH W POLSCE

Ponad pół wieku mięło od dnia obrony pracy doktorskiej przez prof. Zbigniewa Messnera (27 czerwca 1961 r.) na Wydziale Przemysłu Wyższej Szkoły Ekonomicznej w Katowicach. Profesor osiągnął w życiu wiele sukcesów naukowych i pedagogicznych. Wypromował  ponad 500 magistrów i dyplomowanych ekonomistów,   20 doktorów nauk ekonomicznych, zrecenzował 27 prac doktorskich, 10 rozpraw habilitacyjnych, 15 wniosków o nadanie tytułu naukowego profesora, opublikował ponad 200 prac i artykułów naukowych. Prowadził również intensywną działalność polityczną i społeczną. Wiele Profesorowi zawdzięcza środowisko księgowych i biegłych rewidentów, na rzecz których od wielu lat pracuje. Od 1957 roku prof. Zbigniew Messner jest członkiem Stowarzyszenia Księgowych w Polsce, a od 2003 r. jego prezesem.Decyzja Senatu Uniwersytetu Ekonomicznego w Katowicach o odnowieniu doktoratu jest wyrazem uznania dla wybitnych wychowanków Uczelni. To szczególna forma uhonorowania przez władze uczelni, z którą prof. Zbigniew Messner jest związany od  początków swojej kariery naukowej.

Człowiek spoza układów

Jan Cofałka – Przegląd 11/2009

…..Od studenta do rektora

W 1948 r. jest już na studiach. Studiuje, a potem pracuje, ciągle na tej samej uczelni, która kilka razy zmieniała nazwę. Po wojnie było to prywatne, powstałe jeszcze w 1937 r., Wyższe Studium Nauk Społeczno-Gospodarczych w Katowicach. Na pierwszym roku płaci więc czesne. Po roku szkołę upaństwowiono i nazwano Wyższą Szkołą Administracji Gospodarczej. Potem przemianowano ją na Wyższą Szkołę Ekonomiczną, od 1974 r. staje się Akademią Ekonomiczną im. Karola Adamieckiego.
W 1951 r. kończy studia pierwszego stopnia, licencjackie. Studia magisterskie musi robić na WSE w Krakowie, bo katowicka uczelnia nie miała jeszcze uprawnień magisterskich. Po studiach zostaje asystentem na macierzystej uczelni. W 1961 r. doktoryzuje się, a w 1969 r. przygotowuje pierwszą na swojej uczelni habilitację. Tytuł profesora nadzwyczajnego otrzymuje w 1972 r., a zwyczajnego w 1977 r. Od 1968 do 1975 r. jest prorektorem, a następnie rektorem macierzystej uczelni.
Wtedy jednak rektorem było się z nominacji, więc kiedy w burzliwym roku 1981, w pierwszych wolnych wyborach, w tajnym głosowaniu (był jednym z sześciu z ponad 90 nominowanych rektorów, których w ten sposób wybrano) wybrano go na rektora ponownie, miał prawo odczuwać z tego powodu satysfakcję.
Jeszcze bardziej będzie cenił fakt wybrania go na kierownika Katedry Rachunkowości, kiedy po dziesięciu latach, z ponabijanymi w Warszawie guzami, powraca na macierzystą uczelnię.

Premier w skrajnych warunkach

Profesor był cenionym uczonym, miał mocną pozycję na uczelni, poparcie kadry naukowej i społeczności akademickiej oraz ułożone, stabilne życie rodzinne, co wysoko cenił. Wcześniej odmawiał przyjęcia proponowanych mu stanowisk.

Nie żyje Zbigniew Messner

interia.pl..

.w Warszawie zmarł profesor Zbigniew Messner, ekonomista – premier w latach 1985-1988. Miał 84 lata…Zbigniew Messner był między innymi rektorem Akademii Ekonomicznej w Katowicach, na której doktoryzował się i uzyskał profesurę. Od 1981 roku zasiadał w Biurze Politycznym Komitetu Centralnego PZPR, kierował Komitetem Wojewódzkim partii w Katowicach

Zbigniew Messner był między innymi rektorem Akademii Ekonomicznej w Katowicach, na której doktoryzował się i uzyskał profesurę. Od 1981 roku zasiadał w Biurze Politycznym Komitetu Centralnego PZPR, kierował Komitetem Wojewódzkim partii w Katowicach

Zbigniew Messner był między innymi rektorem Akademii Ekonomicznej w Katowicach, na której doktoryzował się i uzyskał profesurę. Od 1981 roku zasiadał w Biurze Politycznym Komitetu Centralnego PZPR, kierował Komitetem Wojewódzkim partii w Katowicach.

Czytaj więcej na http://fakty.interia.pl/polska/news-nie-zyje-zbigniew-messner,nId,1087854?utm_source=paste&utm_medium=paste&utm_campaign=firefox

Zbigniew Messner był między innymi rektorem Akademii Ekonomicznej w Katowicach, na której doktoryzował się i uzyskał profesurę. Od 1981 roku zasiadał w Biurze Politycznym Komitetu Centralnego PZPR, kierował Komitetem Wojewódzkim partii w Katowicach.Czytaj więcej na http://fakty.interia.pl/polska/news-nie-zyje-zbigniew-messner,nId,1087854?utm_source=paste&utm_medium=paste&utm_campaign=firefox

 

Kiejstut Żemajtis, b. rektor AGH, wcześniej ‚paniał’, że trzeba zadowolić Stalina

baner człowiek nauki

Kiejstut Gabriel Żemajtis

strona I LO w Chełmie

….W 1961 r. otrzymał nominację na profesora nadzwyczajnego Akademii Górniczo-Hutniczej (AGH) w Krakowie i rozpoczął nowy etap swej działalności zawodowej. Początkowo kierował Zakładem Elektrometalurgii Stali, a następnie (w 1965 r.) objął Katedrę Metalurgii Stali. Po zmianie struktury AGH w 1969 r. pełnił funkcję kierownika Zakładu Stalownictwa w Instytucie Metalurgii AGH. Przyczynił się do poważnego rozwoju jednostek, którymi kierował. Opublikował szereg prac z zakresu procesów metalurgicznych stali. W 1963 r. został rektorem AGH i na tym stanowisku pozostawał przez dwie kadencje (do 1969 r.)…

..Od 1947 r. był członkiem PPR, a następnie PZPR. W latach 1959-64 był zastępcą członka, a w latach 1964-68 członkiem Komitetu Centralnego PZPR. W latach 1952-56 był posłem na Sejm…

..Imię Kiejstuta Żemajtisa nosi pawilon B3 AGH (w którym upamiętniono jego osobę tablicą) oraz jedna z ulic Krakowa (w dzielnicy Zwierzyniec).

Od Stalina do Mittala

Dziennik Polski, 4.06.2009

…. W końcu 1946 lub na początku 1947 roku – dokładnej daty nie pamiętam – Stalin wezwał do siebie Bieruta, a w skład szerszej delegacji wchodził Kiejstut Żemajtis – ówczesny minister odpowiedzialny za hutnictwo; Zbigniew Loreth – dawny dyrektor inwestycyjny huty, nie uczestniczył w tym spotkaniu „na najwyższym szczeblu”. Usłyszał relację od Żemajtisa i wielokrotnie ją wspominał: – Stalin oświadczył, że rząd sowiecki postanowił pomóc Polsce i dostarczyć pełne wyposażenie dwóch hut, huty surowcowej z walcowniami i huty stali szlachetnych, a w tym pełną pomoc techniczną i dokumentacyjną…

…. Bierut z Żemajtisem jedno zrozumieli na pewno. „Paniali”, że trzeba uruchomić wszelkie możliwe środki, aby zadowolić Stalina. …

Obraz krakowskich wydarzeń marca 1968 roku w ocenie egzekutywy KW PZPR

http://historiaswiata.com.pl/ -Sebastian Drabik, 10.10.2009

….Pierwsze posiedzenie egzekutywy poświęcone tym sprawom odbyło się 12 III, wśród zabierających wtedy głos decydentów (Mieczysław Hebda, Jerzy Pękala, Zdzisław Kitliński, Kiejstut Żemajtis, Artur Mickiewicz, Andrzej Kozanecki, Józef Nagórzański i Czesław Domagała) po zarysowaniu sytuacji po zebraniu studentów w auli UJ w dniu 11 III przez sekretarza KW A. Kozaneckiego, nastąpiła krytyka jego wypowiedzi oraz słabości działań partii i MO, w szczególności słabego rozpoznania środowiska studenckiego….

.Za zdecydowaną postawą wobec młodzieżowego buntu łącznie z użyciem sił milicyjnych oraz usuwaniem organizatorów z domów studenckich wypowiedział się rektor AGH – Kiejstut Żemaitis, członek egzekutywy i partyjnej elity w Krakowie, wkrótce jednak stracił panowanie nad własną  uczelnią i wyjechał na czas apogeum wydarzeń marcowych za granicę…..

Włodzimierz Berutowicz – kariera od funkcjonariusza MO do rektora, prof. prawa


Włodzimierz Berutowicz w Wikipedii 

Włodzimierz Berutowicz (ur. 3 października 1914 w Przedmościu w pow. Wieluń, zm. 11 grudnia 2004 w Warszawie) – polski prawnik, polityk, członek PPS i PZPR….

po wojnie krótko służył w Milicji Obywatelskiej[1]. Absolwent Wydziału Prawa Uniwersytetu Wrocławskiego (1950). Od 1950 pracował w prokuraturze, a następnie w sądownictwie. W latach 1959–1960 prezes Sądu Wojewódzkiego w Poznaniu, w latach 1960–1967 prezes Sądu Wojewódzkiego we Wrocławiu. Jednocześnie od 1950 był pracownikiem naukowymUniwersytetu Wrocławskiego. Od 1968 profesor nadzwyczajny, w 1975 mianowany przez Radę Państwa PRL profesorem zwyczajnym nauk prawnych. W latach 1968–1971 rektor Uniwersytetu Wrocławskiego. Od października 1971 do marca 1976 minister sprawiedliwości w rządach Piotra Jaroszewicza. Od 1976 do 1987 I prezes Sądu Najwyższego. Równocześnie od lipca 1982 do maja 1987 był z urzędu przewodniczącym Trybunału Stanu. W okresie 1980–1985 poseł na Sejm PRL VIII kadencji. W latach 1975–1980 prof. Akademii Spraw Wewnętrznych w Warszawie. W latach 1980–1985 profesor Instytutu Państwa i Prawa Polskiej Akademii Nauk.

Członek PPS, a następnie PZPR. Na VI (1971), VII (1975) oraz VIII (1980) Zjeździe PZPR wybierany w skład Centralnej Komisji Kontroli Partyjnej

Portret

Katalog IPN

Lustracja byłego ministra sprawiedliwości

Rzeczpospolita 3.04. 2004

Media o IPN

We wtorek Sąd Lustracyjny uznał, że były minister sprawiedliwości i były I Prezes Sądu Najwyższego z lat PRL, dziś niemal 90-letni, Włodzimierz Berutowicz jest „kłamcą lustracyjnym”. Berutowicz podlega lustracji jako sędzia w stanie spoczynku. W swym oświadczeniu lustracyjnym zataił, że po II wojnie światowej służył krótko w Milicji Obywatelskiej. Jeśli wyrok zostanie utrzymany przez Sąd Najwyższy, straci on uprzywilejowaną emeryturę sędziowską (wtedy dostawałby świadczenia na ogólnych zasadach). Serwis PAP 12.05.2004 r., Rzeczpospolita 13.05.2004 r.

Media o IPN

Włodzimierz Berutowicz, były minister sprawiedliwości, a do 1987 r. pierwszy prezes Sądu Najwyższego napisał prawdę w oświadczeniu lustracyjnym. Tak orzekł Sąd Apelacyjny w Warszawie rozpoznając odwołanie od niekorzystnego dla Berutowicza orzeczenia pierwszej instancji. Rzeczpospolita 29.10.2004 r.

Dane osoby z katalogu funkcjonariuszy aparatu bezpieczeństwa

Historia poprawiana przez sąd

Jerzy Szczęsny 19-09-2011, Rzeczpospolita,

Lista honoru, lista hańby

W 2008 r. sądownicy wydali jubileuszowe dzieło nawiązujące do powołania 90 lat wcześniej odrodzonego po zaborach sądownictwa w II RP. Należy domniemywać, że do swej tradycji włączyli tradycję sądów PRL-u. A więc także sądów z sekcji tajnej skazujących patriotów w celach na Rakowieckiej oraz sądów stanu wojennego. Czyż jednak autorytetu sądownictwa nie podniosłoby udokumentowanie akcji odwetowej przeprowadzonej wobec sędziów po zamachu 13 grudnia 1981? Odbyła się ona pod kierownictwem byłego funkcjonariusza milicji w pierwszych latach powojennych, komendanta MO we Wrocławiu, prof. Włodzimierza Berutowicza, będącego wówczas I prezesem Sądu Najwyższego.