Andrzej Całus – prawnik z SGH i PAN, TW „Beta”, promował Oleksego i Kratiuka

baner człowiek nauki

Baza ludzi nauki  – Nauka Polska

prof. dr hab.  Andrzej  Całus
Id osoby:   66154
Dyscypliny KBN: nauki prawne, ekonomia
Specjalności: międzynarodowe prawo gospodarcze, prawo cywilne, prawo handlowe, prawo handlu międzynarodowego, prawo porównawcze, prawo Unii Europejskiej
Miejsca pracy: Aktualne:
Szkoła Główna Handlowa; Kolegium Gospodarki Światowej; Katedra Prawa Międzynarodowego
Członkostwo: Aktualne:
Członek  Polska Akademia Nauk; Wydziały PAN; Wydział I – Nauk Społecznych; Komitet Nauk Prawnych
Uzyskany tytuł profesora:,   nauki prawne
prof. dr hab. Andrzej Całus

Id osoby: 66154

Dyscypliny KBN: nauki prawne, ekonomia

Specjalności: międzynarodowe prawo gospodarcze, prawo cywilne, prawo handlowe, prawo handlu międzynarodowego, prawo porównawcze, prawo Unii Europejskiej

Miejsca pracy: Aktualne:

Szkoła Główna Handlowa; Kolegium Gospodarki Światowej; Katedra Prawa Międzynarodowego

Członkostwo: Aktualne:

Członek Polska Akademia Nauk; Wydziały PAN; Wydział I – Nauk Społecznych; Komitet Nauk Prawnych

Uzyskany tytuł profesora:, nauki prawne

———-


  • 1981 – Katedra Prawa Międzynarodowego odzyskała samodzielność organizacyjną. Na kierownika Katedry zostaje powołany prof. dr hab. Andrzej Całus, który stworzył własny zespół pracowników naukowo-dydaktycznych i rozwinął program zajęć dostosowany do potrzeb praktyki handlu międzynarodowego oraz działalność naukowo-badawczą z dziedziny prawa cywilnego i handlowego państw obcych. W latach osiemdziesiątych Katedra Prawa Międzynarodowego stała się jednym z najważniejszych, jeżeli nie jedynym w tym czasie w Polsce, ośrodkiem badań w dziedzinie prawa cywilnego i handlowego państw obcych. W tym okresie do Katedry zostali przyjęci: mgr (obecnie dr) Gabriel Wujek, mgr (obecnie dr hab., prof. SGH) Andrzej Janik, mgr (obecnie dr) Janusz Marciniuk, mgr (obecnie dr) Marek Szmelter, mgr Andrzej Kratiuk, mgr Andrzej Żebrowski, mgr Sławomir Jędrzejewski. Wszystkie te osoby, włącznie z prof. dr hab. Krystyną Michałowską-Gorywodą, dr. Józefem Oleksym  i dr hab., prof. SGH Anną Mokrysz-Olszyńską, zdobywały wiedzę i umiejętności pracownika akademickiego oraz stopnie naukowe pod kierunkiem i opieką najpierw docenta dra hab., a następnie prof. dra hab. Andrzeja Całusa.

  • Wraz z przywróceniem samodzielności organizacyjnej, w Katedrze Prawa Międzynarodowego zostały utworzone dwa zakłady: Zakład Prawa Handlowego Porównawczego pod kierownictwem prof. dra hab. Andrzej Całusa oraz Zakład Organizacji Międzynarodowych i Międzynarodowego Prawa Publicznego pod kierownictwem prof. dra hab. Wojciecha Morawieckiego, a po jego przejściu na emeryturę w 1993 r. – prof. dr hab. Krystyny Michałowskiej-Gorywody.
    ———

    WSPÓLNICY-WSPÓŁPRACOWNICY

    Niezalezna.pl – Dorota Kania, Maciej Marosz, 23-07-2009

    Andrzej Kratiuk, Ireneusz Nawrocki, Andrzej Całus działali w prominentnej kancelarii prawnej KNS obsługującej m.in. fundację Porozumienie bez Barier Jolanty Kwaśniewskiej. Każdy z nich był zarejestrowany jako współpracownik Służby Bezpieczeństwa – wynika z akt zgromadzonych w IPN.


    Jest rok 1958. Przed Andrzejem Całusem, starszym asystentem w katedrze Prawa Międzynarodowego Wydziału Handlu Zagranicznego SGPiS, pojawia się możliwość wyjazdu na stypendium doktoranckie do Niemiec Zachodnich (RFN). Chodziło o niemal roczny pobyt w Instytucie Prawno-Ekonomicznym w Saarbrücken.

    Uzyskanie stypendium wymagało odpowiedniego poparcia, Całusowi zapewnił je prof. Jerzy Langrod, sława w dziedzinie prawa międzynarodowego.

    To wszystko wie już piszący raport o dokonanie werbunku Całusa kpt. Wydz. IV Dep. III, Jan Ornoch. Podkreśla aktywność asystenta SGPiS w Radzie Uczelnianej ZSP i jego kontakty z socjalistycznymi młodzieżówkami z RFN. Na kolejnej rozmowie Całusa z kpt. Ornochem obecny jest kpt. Stanisław Sławiński, z-ca naczelnika Wydz. IV Dep. III MSW.

    Sławiński, późniejszy płk SB, w notatce ze spotkania w odniesieniu do Całusa używał jego imienia. Zapisał, że „Andrzej jest człowiekiem przychylnie ustosunkowanym do przemian zachodzących w kraju”. 

    W trakcie rozmowy
    „Andrzej wyraził chęć i zgodę na zebranie informacji dot. ruchu młodzieżowego w RFN. Chodziło nam o jeszcze[…] bliższe rozpoznanie charakteru kontaktów prof. Langroda z polskimi naukowcami oraz zebranie szczegółowych informacji o działalności instytutu w Saarbrücken” – zapisał Sławiński. 

    Według późniejszego raportu opracowanego w 1959 r., pozyskany właśnie informator wyraził zgodę na pomoc dla SB. W dokumencie sygnowanym przez st. oficera operacyjnego Ornocha zapisano, że Całus wykonywał kolejne przydzielane zadania. Według raportu, przebywając w RFN, utrzymywał systematyczny kontakt z SB, a zdobywane dla niej informacje przekazywał, zachowując zasady konspiracji.

    Z akt SB wynika, że Całus został zarejestrowany jako tajny współpracownik pod pseudonimem „Beta”. W doniesieniu z listopada 1960 r. „Beta” opisał oficerowi prowadzącemu szczegółowo prof. Langroda i innych znanych mu polskich uczonych. Przekazał też oficerowi prowadzącemu, że polski uczony Janusz Sach, którego poznał bliżej w Luksemburgu, nawiązał i pogłębiał kontakty z Amerykanami przebywającymi w instytucie naukowym księstwa. „Beta” zwracał uwagę, że Sach miał bardzo dobre relacje z kierownictwem tej placówki naukowej oraz że jest zastanawiająco uczynny – oferował m.in. pomoc Langrodowi w wydaniu w Polsce wspomnień wojennych dot. wojska polskiego za granicą. „Beta”, który odbył z prof. Langrodem wiele spotkań, dowiedział się, że ten pomaga w uzyskiwaniu przez polskich uczonych stypendiów za granicą. Z takiej pomocy skorzystał również on sam. 

    „Beta” przekazał także kpt. Ornochowi analizę organizacji życia studentów w RFN,….

    W marcu 1961 r. oficer prowadzący „Betę” otrzymał od niego kolejną szczegółową analizę, tym razem dotyczącą działalności Uniwersyteckiego Instytutu Badań Europejskich w Turynie. Zawierała ona przekrój osób studiujących oraz pracujących tam uczonych. 

    W maju 1966 r. sprawa o krypt. „Beta” zostaje złożona w archiwum. Powodem jest trudność dalszego zaangażowania się w zdobywanie wartościowych informacji ze strony „Bety”. Wyeliminowano go z „czynnej sieci agenturalnej”, bo poświęcił się pracy habilitacyjnej. To oznaczało ograniczenie jego kontaktów z osobami interesującymi SB. 

    Chcieliśmy zapytać Całusa o jego kontakty z bezpieką. –
    Nie będę o tym rozmawiał – rzucił zdenerwowany. – Niech pan sobie pisze, co pan tylko chce – dodał i przerwał rozmowę. 

    Andrzej Całus – dziś profesor zwyczajny SGH i UW, już w PRL odbywał staże w Luksemburgu, RFN i we Włoszech. Był pierwszym asystentem zatrudnionym w Katedrze Prawa Międzynarodowego na wydziale Handlu Zagranicznego SGPiS. 

    W 1975 r. objął kierownictwo Katedry. Jego pierwszym asystentem został Józef Oleksy. Całus w latach 1972–1981 był prodziekanem Wydziału Handlu Zagranicznego SGPiS, a w latach 1982–1986 prorektorem SGPiS. W 1981 r. ponownie objął kierownictwo Katedry Prawa Międzynarodowego. Zostali wówczas tam przyjęci m.in. Marek Szmelter i Andrzej Kratiuk – późniejsi wspólnicy z KNS. Obaj wraz z Oleksym zdobyli stopnie naukowe pod kierunkiem Całusa.

    ———————–

    Kancelaria Prawnicza. Całus A., Kratiuk A., Szmelter M. i Wspólnicy. Spółka komandytowa. Doradztwo prawne

Reklamy

Wiesław Chrzanowski – prawnik, polityk, więziony, oskarżany, zrehablitowany

baner krzywdzeni

prof. dr hab.  Wiesław  Chrzanowski
Id osoby:   48698
Dyscypliny KBN: nauki prawne
Specjalności: prawo cywilne, prawo rodzinne, prawo spółdzielcze
Miejsca pracy: Aktualne:
Wyższa Szkoła Handlu i Prawa im. Ryszarda Łazarskiego w Warszawie; Wydział Prawa; Katedra Prawa Cywilnego
Nieaktualne:
Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II; Wydział Prawa, Prawa Kanonicznego i Administracji; Instytut Prawa Publicznego
Członkostwo: Aktualne:
Członek  Polska Akademia Nauk; Prezydium Polskiej Akademii Nauk; Komitet Etyki w Nauce
Ukończone studia:
1945,  prawo,  Uniwersytet Jagielloński,
Uzyskany tytuł profesora:,   nauki prawne
prof. dr hab.  Wiesław  Chrzanowski
Id osoby:   48698
Dyscypliny KBN: nauki prawne
Specjalności: prawo cywilne, prawo rodzinne, prawo spółdzielcze
Miejsca pracy: Aktualne:Wyższa Szkoła Handlu i Prawa im. Ryszarda Łazarskiego w Warszawie; Wydział Prawa; Katedra Prawa Cywilnego
Nieaktualne:  Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II; Wydział Prawa, Prawa Kanonicznego i Administracji; Instytut Prawa Publicznego
Członkostwo: Aktualne:Członek  Polska Akademia Nauk; Prezydium Polskiej Akademii Nauk; Komitet Etyki w Nauce
Ukończone studia: 1945,  prawo,  Uniwersytet Jagielloński,
Uzyskany tytuł profesora:,   nauki prawne
————-

Wiesław Chrzanowski w Encyklopedii Solidarności

ur. 20 XII 1923 w Warszawie. Absolwent Uniwersytetu Jagiellońskiego, Wydział Prawa (1945).

Żołnierz Narodowej Organizacji Wojskowej i AK, powstaniec warszawski. 1940-1942 członek Młodzieży Wielkiej Polski, 1942-1945 SN. W 1942 i 1945 redaktor „Młodej Polski”, żołnierz Narodowego Zjednoczenia Wojskowego. 1945-1946 członek Stronnictwa Pracy; prezes Stołecznego Koła Młodzieży i Zarządu Głównego Chrześcijańskiego Związku Młodzieży Odnowa.

1945-1948 asystent na UW i w Szkole Głównej Handlowej. 1947-1948 redaktor „Tygodnika Warszawskiego”.

W 1946 dwukrotnie aresztowany, w 1947 ujawnił się, 1948-1954 uwięziony, w I 1950 skazany na 8 lat więzienia, osadzony we Wronkach i Rawiczu, zwolniony ze względu na stan zdrowia, w 1956 zrehabilitowany.

1955-1957 radca prawny w WSS Mokotów. 1956-1957 współorganizator Katolickiego Klubu Dyskusyjnego Start w Warszawie. 1957-1960 odbył aplikację adwokacką. 1960-1963 radca prawny w Warszawskiej Spółdzielni Mieszkaniowej, 1963-1972 radca prawny w Centralnym Związku Spółdzielni Budownictwa Mieszkaniowego, od 1972 pracownik naukowy Spółdzielczego Instytutu Badawczego, 1981-1982 i 1983-1989 kierownik Zakładu Prawa Spółdzielczego. 1965-1981 członek nieformalnego zespołu informacyjnego przy prymasie Polski Stefanie Wyszyńskim. Od k. l. 70. patron ideowy RMP.

Od 1980 w „S”; doradca, członek zespołów negocjacyjnych, współautor statutu związku, pełnomocnik „S” w postępowaniu rejestracyjnym przed Sądem Wojewódzkim w Warszawie i Sądem Najwyższym, wiceprzewodniczący Rady Programowo-Konsultacyjnej Ośrodka Prac Społeczno-Zawodowych przy KKP.

W 1981 negocjator w sprawie rejestracji NZS. W tym samym roku dopuszczony do wykonywania zawodu adwokata. 1982-1986 członek Prymasowskiej Rady Społecznej.

Od 1982 pracownik naukowy Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, od 1987 profesor, 1987-1990 prodziekan Wydziału Prawa Kanonicznego. W 1987 i 1988 członek komisji opracowujących projekty ustaw o stosunkach państwo–Kościół z ramienia episkopatu.

W 1989 współzałożyciel i od tego roku członek ZChN, 1989-1994 prezes zarządu głównego.

Członek PAN, Prezydium PAN, Komitetu Etyki w Nauce. Od 1990 członek KO. I 1991 – XII 1991 minister sprawiedliwości i prokurator generalny. 1991-1993 poseł z listy Akcji Katolickiej, marszałek Sejmu. 1997-2001 senator z listy „S”. Pracownik naukowy na Wydziale Prawa w Wyższej Szkole Handlu i Prawa im. Ryszarda Łazarskiego w Warszawie. Od 2007 w kapitule Orderu Orła Białego. Honorowy Obywatel Miasta Stołecznego Warszawy (2007), odznaczony Orderem Orła Białego (2005).

—————–

Wiesław Chrzanowski w Wikipedii

……

W Sejmie I kadencji zajmował stanowisko marszałka Sejmu. W 1992 jego nazwisko znalazło się na tzw. liście Macierewicza, w 2000 Sąd Lustracyjny uznał, że Wiesław Chrzanowski nie był agentem SB[1]. W latach 19972001 zasiadał w Senacie IV kadencji, wybrany z listy Akcji Wyborczej Solidarnośćwojewództwie lubelskim. W 2001 wycofał się z polityki i nie ubiegał się o reelekcję.

———-

Chrzanowski za zawetowaniem ustawy lustracyjnej

Wprost, 2007-01-31

Były marszałek Sejmu Wiesław Chrzanowski powiedział po spotkaniu z prezydentem Lechem Kaczyńskim, że radził prezydentowi zawetowanie ustawy wprowadzającej nowe zasady lustracji i przygotowanie własnego projektu.

W 2000 r. Chrzanowski został uwolniony przez Sąd Lustracyjny z zarzutu, że był agentem SB. Chrzanowski, który jako marszałek Sejmu w 1992 r. znalazł się na tzw. liście Macierewicza, sam wystąpił do sądu o ustalenie, że nigdy nie był agentem służb specjalnych PRL.

Podczas procesu ujawniono, że w latach 1973-1976 Chrzanowski udzielał informacji oficerowi SB kpt. Tadeuszowi Szlubowskiemu, z którym spotykał się w kawiarni. Chrzanowski nie zaprzeczał, że takie spotkania były, ale zapewniał, że nie był agentem. „Nie ma w aktach żadnego dowodu, który by wskazał na to, że była to tajna i świadoma współpraca w rozumieniu ustawy lustracyjnej” – uznał sąd. Podkreślono, że Chrzanowski nie wiedział, że SB nadało mu pseudonim i założyło mu „teczkę”. Według sędziego, „odpada też przesłanka tajności”, bo Chrzanowski uprzedzał znajomych, że interesuje się nim SB.

Edward Lipiński – ekonomista inwigilowany, socjalista utopijny

Edward Lipiński – strona SGH

jako prorektor w latach 1945–1946 r., w restytucję SGH oraz zorganizował i kierował do marca 1946 r. jej filią w Łodzi na stanowisku rektora. Równolegle podjął aktywną działalność społeczną i zawodową na forum krajowym. Wstąpił do Polskiej Partii Socjalistycznej, przekonany o niepodległościowym charakterze partii; od 1948 do 1975 r. był członkiem PZPR. Doprowadził do powstania w 1946 r. Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego, któremu prezesował do 1965 r. W następnych latach piastował godność prezesa honorowego Towarzystwa. Wznowił edycję kwartalnika “Ekonomista”, który prowadził w latach 1947– 1978, jako redaktor naczelny. 

Równolegle rozwijał działalność dydaktyczną w Szkole Głównej Handlowej, gdzie w 1947 roku uzyskał stanowisko profesora zwyczajnego na etacie państwowym. Uczestniczył w różnorodnych gremiach doradczych i naukowych, m.in. w 1945 r. powołany został na członka Rady Naukowej przy Ministerstwie Oświaty; w 1946 r. został członkiem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego i przyjął uczestnictwo w Doradczej Komisji Ekonomicznej Centralnego Urzędu Planowania. W 1952 r. został członkiem tytularnym, a w 1957 r. członkiem rzeczywistym Polskiej Akademii Nauk. W PAN-ie uczestniczył w prach Komitetu Nauk Ekonomicznych (do końca życia był jego honorowym przewodniczącym) i Komitetu Historii Nauki Techniki.

W trudnej pierwszej połowie lat pięćdziesiątych E.Lipiński nie mógł prowadzić wykładów z teorii koniunktury i ekonomii w SGH, upaństwowionej i przemianowanej na Szkołę Główną Planowania i Statystyki. Jego zainteresowania skierowały się ku historii polskiej myśli ekonomicznej i tłumaczeniu “Kapitału” Karola Marksa. W 1950 r., podjął zajęcia na Uniwersytecie Warszawskim w Katedrze Ekonomii na Wydziale Prawa. Po utworzeniu w 1954 r. Wydziału Ekonomii Politycznej pełnił funkcję dziekana i kierownika Katedry Historii Myśli Ekonomicznej. W 1955 został zwolniony z Uniwersytetu, co uznał za formę represji.

Po 1956 r. ponownie podjął wykłady w SGPiS, gdzie kierował Zakładem Historii Myśli Ekonomicznej. Od 1957 r. reprezentował uczelnię w Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej dla Pracowników Nauki. 13 października 1970 r. uzyskał, jako pierwszy w dziejach uczelni, tytuł doktora honoris causa SGPiS.

Nadanie honorowego doktoratu E. Lipińskiemu, które było znaczącym wydarzeniem w SGPiS, początkowo zostało przemilczane przez prasę. Profesor wyraził swoje oburzenie w liście do Rektora, jednak miał świadomość że była to decyzja najwyższych władz partyjnych, wynikająca z niechęci do działalności społecznej Lipińskiego i jego krytycznego stosunku do polityki gospodarczej rządów komunistycznych. Postawa ta kosztowała Profesora utratę prezesury PTE

—–

Edward Lipiński w Wikipedii 

———

Edward Lipiński – ekonomista, socjalista

GW, Witold Gadomski, 2003-09-19 

Późną wiosną 1978 r. po ulicy Rakowieckiej w Warszawie idzie dwóch panów. Stawiają sprężyste kroki, choć starszy z nich wkrótce ukończy 90 lat. Gdy przechodzą pod bramą mokotowskiego aresztu, młodszy daremnie usiłuje uciszyć swego towarzysza. Nieliczni przechodnie, którzy pod więziennym murem przyspieszają zwykle kroku, słyszą pojedyncze słowa monologu starszego pana: „sowietyzacja” „ekonomiczne absurdy”, „zamordyzm”. Zapewne słyszą je też agenci SB, którzy przechadzają się w pobliżu, ale nie reagują. Doskonale wiedzą, że starszy pan jest poza ich zasięgiem. To profesor Edward Lipiński, najstarszy w PRL dysydent, członek Polskiej Akademii Nauk, współzałożyciel KOR i długoletni członek PZPR, któremu dopiero rok wcześniej odebrano legitymację. Towarzysz jego spaceru to profesor Zdzisław Sadowski, wówczas dyrektor Instytutu Planowania, całe życie bezpartyjny, ale wkrótce członek rządu Wojciecha Jaruzelskiego i wicepremier w jednym z ostatnich rządów PRL. Lipiński jest chodzącą legendą polskiego ruchu socjalistycznego i polskiego marksizmu. Komuniści, choć już w marksizm nie wierzą, nie mogą sobie pozwolić na represje wobec starszego pana…

– Lipiński miał umiejętność poruszania się w nie do końca zdefiniowanych układach – mówi prof. Zdzisław Sadowski, dawny asystent i wieloletni przyjaciel profesora. – Ja nie czynię mu z tego powodu zarzutu, choć wiem, że niektórzy zarzucali mu oportunizm…

– Wykłady miał wspaniałe – wspomina profesor Zdzisław Sadowski, który został studentem, a potem asystentem Lipińskiego podczas okupacji. – Żartobliwie mawiał, że są to wykłady ze śpiewem i tańcami. Za to na egzaminach był okropny…

W latach stalinowskich Lipiński był odsunięty na boczny tor, choć przesadą byłoby mówić, iż był represjonowany. Nawet gdy pozbawiono go stanowiska dziekana i zabrano mu na Wydziale Ekonomii UW wykłady z ekonomii politycznej, pozostawiono możliwość wykładania historii myśli ekonomicznej

————-

ZDZISŁAW SADOWSKI – ekonomista wielofunkcyjny

ZDZISŁAW SADOWSKI – TW „ROBERT” -Niezależna.pl Maciej Marosz „Gazeta Polska”, 30-09-2008 

Bezpiece zależało przede wszystkim, by Zdzisław Sadowski udzielał informacji o prof. Edwardzie Lipińskim, przeciwko któremu prowadziła sprawę o krypt. „Dziadek”.