Kazimierz Łaski – major MBP i prof. ekonomii w Polsce do 1968 r.

baner człowiek nauki

Prof. Kazimierz Łaski – CV

serwis Centrum Badawczego  Transformacji, Integracji i Globalizacji TIGER http://www.tiger.edu.pl/

Curriculum Vitae

Nazwisko: Łaski
Imię: Kazimierz
Data urodzenia: 15.12.1921
Edukacja: 1945-1953

Szkoła Nauk Politycznych, Szkoła Główna Planowania i Statystyki, Wyższa Szkoła Kształcenia Kadr Naukowych przy KC PZPR

Stopnie naukowe: Magister, Doktor
Znajomość jezyków:

polski (jezyk ojczysty), niemiecki, angielski, francuski, rosyjski

Obecne stanowisko:

Konsultant naukowy, Wiedeński Instytut Międzynarodowych Studiów Ekonommicznych (WIIW)

Zainteresowania naukowe: makroekonomia, transformacja

Zajmowane stanowiska:

1991-1996 dyrektor naukowy,
Wiedeński Instytut Międzynarodowych Studiów Ekonomicznych (WIIW)

1994-1995 Wissenschaftskolleg zu Berlin

1971-1991 profesor zwyczajny ekonomii,
Universytet Jana Keplera, Linz

1969-1971 referent naukowy,
Austriacki Instytut Badań Gospodarczych (WIFO)

1966-1967 Directeur d’Etudes a titre étranger,
Ecole Pratique des Hautes Etudes, Paris

1950-1968 różne stanowiska
(profesor nadzwyczajny ekonomii, prorektor, dziekan, asystent) w Szkole Głównej Planowania i Statystyki

Kazimierz Łaski w Wikipedii

(ur. 15 grudnia 1921 w Warszawie) – polsko-austriacki ekonomista postkeynesowski, specjalizujący się w zagadnieniach makroekonomicznych oraz transformacji gospodarczej.

Urodził się w rodzinie żydowskiej jako Hendel Cygler. W okresie wojennym należał do Gwardii Ludowej. Uczestniczył w powstaniu warszawskim. Od 1945 do 1950 pracował w Ministerstwie Bezpieczeństwa Publicznego, w którym od stanowiska referenta doszedł do funkcji naczelnika wydziału w Departamencie IV MBP. Służbę zakończył w stopniu majora. W 1950 został oddelegowany do dyspozycji KC PZPR i skierowany do Instytutu Kształcenia Kadr Naukowych. W tym samym roku ukończył studia w Szkole Głównej Planowania i Statystyki, a w 1953 obronił na tej uczelni doktorat. Pozostał na niej zatrudniony do 1968, pełniąc funkcje m.in. dziekana, prorektora oraz kierownika Katedry Ekonomii Politycznej na Wydziale Handlu Zagranicznego w okresie, gdy w katedrze pracował Michał Kalecki. Wykładał także w Instytucie Nauk Społecznych przy KC PZPR. W latach 1966-1967 współpracował z École pratique des hautes études (EPHE) w Paryżu.

W wyniku wydarzeń marcowych 1968 pozbawiony profesury i kierownictwa katedry oraz zdegradowany do stopnia szeregowca w ramach struktur wojskowych, wyemigrował do Austrii. Znalazł zatrudnienie w Austriackim Instytucie Badań Gospodarczych (WIFO, 1969-1971), a następnie na Uniwersytecie Johannesa Keplera w Linzu, gdzie pozostał na stanowisku profesora zwyczajnego do 1991. W latach 1991-1996 pełnił funkcję dyrektora naukowego Wiedeńskiego Instytutu Międzynarodowych Studiów Ekonomicznych (WIIW), z którym nadal współpracuje w charakterze konsultanta naukowego.

Katalog IPN….Inne informacje o funkcjonariuszu i służbie

Walczył w Powstaniu Warszawskim na Starówce w drużynie sztabowej AL (pseudonim „Kazik”). Z dniem 17.11.1950 oddelegowany do dyspozycji KC PZPR w związku ze skierowaniem do Instytutu Kształcenia Kadr Naukowych przy KC PZPR. W dniu 28.11.1968 wyjechał na pobyt stały do Izraela. Rozkazem personalnym nr 0139 z dnia 03.08.1974 podpisanym przez gen. armii Wojciecha Jaruzelskiego został pozbawiony stopnia oficerskiego „z powodu braku wartości moralnych” i zdegradowany do stopnia szeregowca (IPN BU 2174/2016, k. 23).
CV i publikacje

Najlepsi polscy ekonomiści

Puls Biznesu,

Stanisław Gomułka, Elżbieta Mączyńska, Kazimierz Łaski – to ścisła czołówka polskich ekonomistów wg „Gazety Bankowej”

Reklamy

Manfred Gorywoda – dr. ekonomista, wicepremier, KC PZPR, działacz ZSP, współpracownik wywiadu w SGPiS, jako „Werk” prowadził systematyczną pene­trację środowiska studenckiego

 

Manfred Gorywoda w Polskim Serwisie Naukowym

Manfred Gorywoda (ur. 31 sierpnia 1942 w Łanach koło Koźla, województwo opolskie) – działacz państwowy w okresie PRL, wicepremier, poseł IX kadencji, ekonomista.

Życiorys

Urodził się w rodzinie chłopskiej. W 1965 ukończył Szkołę Główną Planowania i Statystyki w Warszawie; w 1975 obronił doktorat nauk ekonomicznych. Od 1962 był członkiem PZPR (do rozwiązania partii), zajmował wiele stanowisk w kierownictwie. Od lutego 1980 do lipca 1981 był zastępcą członka Komitetu Centralnego, od lipca 1982 członkiem KC, od grudnia 1987 do lipca 1989 zastępcą członka Biura Politycznego KC, od lipca 1989 członkiem Biura Politycznego, od lipca 1982 do lutego 1984 sekretarzem KC.

Po studiach pracował do 1971 w SGPiS, następnie w aparacie partyjnym. Był zastępcą Wydziału Ekonomicznego KOC (1975–1977), następnie kierownikiem Wydziału Planowania i Analiz Gospodarczych KC (1977–1980). Od listopada 1987 był ponadto I sekretarzem Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Katowicach.

W lutym 1980 został mianowany kierownikiem Zespołu Doradców Ekonomicznych Prezesa Rady Ministrów; w listopadzie 1983 powołany na stanowisko wicepremiera i przewodniczącego Komisji Planowania przy Radzie Ministrów w rządzie Jaruzelskiego. Pełnił obie funkcje do października 1987, także w gabinecie Zbigniewa Messnera.

Poseł na Sejm PRL IX kadencji (1985–1989); w latach 1969–1971 wiceprzewodniczący Rady Naczelnej Związku Studentów Polskich. We wrześniu 1985 klub sportowy Ruch Chorzów nadał mu tytuł honorowego prezesa.

Mąż profesor Krystyny Michałowskiej-Gorywody.

Sławomir Cenckiewicz „Długie ramię Moskwy„ Zysk i s-ka. 2011

S,167068

W planowanym składzie rezydentury warszawskiej obsługującej SGPiS wymieniono również innego z późniejszych członków KC PZPR i Biura Polityczne­go— Manfreda Gorywodę, który wówczas był czołowym działaczem Zrzeszenia Studentów Polskich na uczelni. Początkowo był kandydatem na współpracownika Zarządu II, ale w sprawozdaniu za rok 1966 figuruje już jako współpracownik wywiadu wojskowego, choć stosowną, deklarację podpisał dopiero w październiku 1%7 r.105 Gorywoda został wskazany przez II sekretarza Komitetu Zakładowego PZPR w SGPiS Jana Giezgałe, który na co dzień współpracował z SB, ale pomagał również wojsku106. Późniejszy bliski współpracownik gen. Wojciecha Jaruzelskiego był młody (25 lat), znał języki obce, podróżował po zachodniej Europie, a jednocześnie podkreślał swoją lojalność wobec Polski Ludowej i nie stronił od kontaktów z tajnymi służbami. Był asystentem w Katedrze Międzynarodowych Stosunków Gospodarczych na Wydziale Handlu Zagranicznego SGPiS i kandydo­wał na przewodniczącego Rady Okręgowej ZSP. Gorywoda spełniał więc wszyst­kie kryteria dobrego współpracownika Zarządu II:

Dla nas stanowisko przewodniczącego Rady] O [kręgowej] ZSP daje możliwość doskonałej penetracji wszystkich kontaktów uczelni z zagranicą (każdy wyjazd jest akceptowany przez RO ZSP).

Sprowadzając rozmowę na temat naszej dotychczasowej współpracy, dałem Gorywodzie do zrozumienia, iż należałoby ten nasz kontakt prawnie usankcjonować. Gorywoda w tej sytuacji, uśmiechając się, dodał, że jeżeli doj­rzały ku temu warunki, to on osobiście nie sprzeciwia się takiemu rozwiązaniu sprawy. Wtedy podałem mojemu rozmówcy deklarację do podpisania, którą po przeczytaniu podpisał.

Gorywoda poinformował mnie następnie, że będąc jeszcze w gimnazjum w Koźlu, współpracował z miejscową milicją, a później w Warszawie na SGPiS i MSW. Współpraca ta sprowadzała się do charakteryzowania znanych mu studentów z tytułu zajmowanego stanowiska lub relacjonowania różnych zjawisk na uczelni z punktu widzenia działacza młodzieżowego. Była to współpraca bez żadnego zobowiązania107.

Trzy dni po tym spotkaniu Manfred Gorywoda został przewodniczącym Rady Okręgowej ZSP. Należał do najaktywniejszych współpracowników wywiadu w SGPiS. Jako „Werk” prowadził działalność typowniczą i „systematyczną pene­trację środowiska studenckiego”108.

.

105IPN BU 00234/306/2, Plan pracy sekcji ds. wyższych uczelni..., k. 24; ibidem, Spra­wozdanie z pracy sekcji…, k. 35; IPN BU 00335/93/4, Deklaracja M. Gorywody o współ­pracy z wywiadem wojskowym PRL, Warszawa 26 X 1967, k. 51.

mIPN BU 00335/93/4, Wniosek o wytypowanie kandydata na agenta [Manfreda Go­rywody], Warszawa, 16 XII 1966

108 Ibidem, Notatka służbowa, Warszawa, 12 VII 1968, k. 57. Gorywoda współpracował realnie do 1972 r., gdyż awanse i aktywność partyjna (praca w KC PZPR) uniemoż­iwiały prowadzenie działalności agenturalno-wywiadowczej. W 1980 r., ze względu na mianowanie go kierownikiem Zespołu Doradców Ekonomicznych Prezesa Rady Mini­strów, akta „Werka” zostały złożone w archiwum. W okresie współpracy z Oddziałem VI i Oddziałem X Zarządu II Gorywoda miał dwóch oficerów prowadzących: mjr/ppłk. Z. Nowaka i por. Jerzego Jerschinę. W spotkaniach z „Werkiem” uczestniczył także ppłk Mirosław Wojciechowski (por. ibidem, k. 58-59, 67-69, 83-84).

serwis  -polscy posłowie

 Imię i nazwisko: Manfred Gorywoda

Kadencja sejmowa: IX kadencja 1985 – 1989

Ugrupowanie polityczne: PZPR

Data slubowania: 1985-11-06

Komisje Sejmowe: Komisja Wspolpracy Gospodarczej z Zagranica

Okreg wyborczy: Lista Krajowa

Tytul/stopien naukowy: dr nauk ekonomicznych

Andrzej Całus – prawnik z SGH i PAN, TW „Beta”, promował Oleksego i Kratiuka

baner człowiek nauki

Baza ludzi nauki  – Nauka Polska

prof. dr hab.  Andrzej  Całus
Id osoby:   66154
Dyscypliny KBN: nauki prawne, ekonomia
Specjalności: międzynarodowe prawo gospodarcze, prawo cywilne, prawo handlowe, prawo handlu międzynarodowego, prawo porównawcze, prawo Unii Europejskiej
Miejsca pracy: Aktualne:
Szkoła Główna Handlowa; Kolegium Gospodarki Światowej; Katedra Prawa Międzynarodowego
Członkostwo: Aktualne:
Członek  Polska Akademia Nauk; Wydziały PAN; Wydział I – Nauk Społecznych; Komitet Nauk Prawnych
Uzyskany tytuł profesora:,   nauki prawne
prof. dr hab. Andrzej Całus

Id osoby: 66154

Dyscypliny KBN: nauki prawne, ekonomia

Specjalności: międzynarodowe prawo gospodarcze, prawo cywilne, prawo handlowe, prawo handlu międzynarodowego, prawo porównawcze, prawo Unii Europejskiej

Miejsca pracy: Aktualne:

Szkoła Główna Handlowa; Kolegium Gospodarki Światowej; Katedra Prawa Międzynarodowego

Członkostwo: Aktualne:

Członek Polska Akademia Nauk; Wydziały PAN; Wydział I – Nauk Społecznych; Komitet Nauk Prawnych

Uzyskany tytuł profesora:, nauki prawne

———-


  • 1981 – Katedra Prawa Międzynarodowego odzyskała samodzielność organizacyjną. Na kierownika Katedry zostaje powołany prof. dr hab. Andrzej Całus, który stworzył własny zespół pracowników naukowo-dydaktycznych i rozwinął program zajęć dostosowany do potrzeb praktyki handlu międzynarodowego oraz działalność naukowo-badawczą z dziedziny prawa cywilnego i handlowego państw obcych. W latach osiemdziesiątych Katedra Prawa Międzynarodowego stała się jednym z najważniejszych, jeżeli nie jedynym w tym czasie w Polsce, ośrodkiem badań w dziedzinie prawa cywilnego i handlowego państw obcych. W tym okresie do Katedry zostali przyjęci: mgr (obecnie dr) Gabriel Wujek, mgr (obecnie dr hab., prof. SGH) Andrzej Janik, mgr (obecnie dr) Janusz Marciniuk, mgr (obecnie dr) Marek Szmelter, mgr Andrzej Kratiuk, mgr Andrzej Żebrowski, mgr Sławomir Jędrzejewski. Wszystkie te osoby, włącznie z prof. dr hab. Krystyną Michałowską-Gorywodą, dr. Józefem Oleksym  i dr hab., prof. SGH Anną Mokrysz-Olszyńską, zdobywały wiedzę i umiejętności pracownika akademickiego oraz stopnie naukowe pod kierunkiem i opieką najpierw docenta dra hab., a następnie prof. dra hab. Andrzeja Całusa.

  • Wraz z przywróceniem samodzielności organizacyjnej, w Katedrze Prawa Międzynarodowego zostały utworzone dwa zakłady: Zakład Prawa Handlowego Porównawczego pod kierownictwem prof. dra hab. Andrzej Całusa oraz Zakład Organizacji Międzynarodowych i Międzynarodowego Prawa Publicznego pod kierownictwem prof. dra hab. Wojciecha Morawieckiego, a po jego przejściu na emeryturę w 1993 r. – prof. dr hab. Krystyny Michałowskiej-Gorywody.
    ———

    WSPÓLNICY-WSPÓŁPRACOWNICY

    Niezalezna.pl – Dorota Kania, Maciej Marosz, 23-07-2009

    Andrzej Kratiuk, Ireneusz Nawrocki, Andrzej Całus działali w prominentnej kancelarii prawnej KNS obsługującej m.in. fundację Porozumienie bez Barier Jolanty Kwaśniewskiej. Każdy z nich był zarejestrowany jako współpracownik Służby Bezpieczeństwa – wynika z akt zgromadzonych w IPN.


    Jest rok 1958. Przed Andrzejem Całusem, starszym asystentem w katedrze Prawa Międzynarodowego Wydziału Handlu Zagranicznego SGPiS, pojawia się możliwość wyjazdu na stypendium doktoranckie do Niemiec Zachodnich (RFN). Chodziło o niemal roczny pobyt w Instytucie Prawno-Ekonomicznym w Saarbrücken.

    Uzyskanie stypendium wymagało odpowiedniego poparcia, Całusowi zapewnił je prof. Jerzy Langrod, sława w dziedzinie prawa międzynarodowego.

    To wszystko wie już piszący raport o dokonanie werbunku Całusa kpt. Wydz. IV Dep. III, Jan Ornoch. Podkreśla aktywność asystenta SGPiS w Radzie Uczelnianej ZSP i jego kontakty z socjalistycznymi młodzieżówkami z RFN. Na kolejnej rozmowie Całusa z kpt. Ornochem obecny jest kpt. Stanisław Sławiński, z-ca naczelnika Wydz. IV Dep. III MSW.

    Sławiński, późniejszy płk SB, w notatce ze spotkania w odniesieniu do Całusa używał jego imienia. Zapisał, że „Andrzej jest człowiekiem przychylnie ustosunkowanym do przemian zachodzących w kraju”. 

    W trakcie rozmowy
    „Andrzej wyraził chęć i zgodę na zebranie informacji dot. ruchu młodzieżowego w RFN. Chodziło nam o jeszcze[…] bliższe rozpoznanie charakteru kontaktów prof. Langroda z polskimi naukowcami oraz zebranie szczegółowych informacji o działalności instytutu w Saarbrücken” – zapisał Sławiński. 

    Według późniejszego raportu opracowanego w 1959 r., pozyskany właśnie informator wyraził zgodę na pomoc dla SB. W dokumencie sygnowanym przez st. oficera operacyjnego Ornocha zapisano, że Całus wykonywał kolejne przydzielane zadania. Według raportu, przebywając w RFN, utrzymywał systematyczny kontakt z SB, a zdobywane dla niej informacje przekazywał, zachowując zasady konspiracji.

    Z akt SB wynika, że Całus został zarejestrowany jako tajny współpracownik pod pseudonimem „Beta”. W doniesieniu z listopada 1960 r. „Beta” opisał oficerowi prowadzącemu szczegółowo prof. Langroda i innych znanych mu polskich uczonych. Przekazał też oficerowi prowadzącemu, że polski uczony Janusz Sach, którego poznał bliżej w Luksemburgu, nawiązał i pogłębiał kontakty z Amerykanami przebywającymi w instytucie naukowym księstwa. „Beta” zwracał uwagę, że Sach miał bardzo dobre relacje z kierownictwem tej placówki naukowej oraz że jest zastanawiająco uczynny – oferował m.in. pomoc Langrodowi w wydaniu w Polsce wspomnień wojennych dot. wojska polskiego za granicą. „Beta”, który odbył z prof. Langrodem wiele spotkań, dowiedział się, że ten pomaga w uzyskiwaniu przez polskich uczonych stypendiów za granicą. Z takiej pomocy skorzystał również on sam. 

    „Beta” przekazał także kpt. Ornochowi analizę organizacji życia studentów w RFN,….

    W marcu 1961 r. oficer prowadzący „Betę” otrzymał od niego kolejną szczegółową analizę, tym razem dotyczącą działalności Uniwersyteckiego Instytutu Badań Europejskich w Turynie. Zawierała ona przekrój osób studiujących oraz pracujących tam uczonych. 

    W maju 1966 r. sprawa o krypt. „Beta” zostaje złożona w archiwum. Powodem jest trudność dalszego zaangażowania się w zdobywanie wartościowych informacji ze strony „Bety”. Wyeliminowano go z „czynnej sieci agenturalnej”, bo poświęcił się pracy habilitacyjnej. To oznaczało ograniczenie jego kontaktów z osobami interesującymi SB. 

    Chcieliśmy zapytać Całusa o jego kontakty z bezpieką. –
    Nie będę o tym rozmawiał – rzucił zdenerwowany. – Niech pan sobie pisze, co pan tylko chce – dodał i przerwał rozmowę. 

    Andrzej Całus – dziś profesor zwyczajny SGH i UW, już w PRL odbywał staże w Luksemburgu, RFN i we Włoszech. Był pierwszym asystentem zatrudnionym w Katedrze Prawa Międzynarodowego na wydziale Handlu Zagranicznego SGPiS. 

    W 1975 r. objął kierownictwo Katedry. Jego pierwszym asystentem został Józef Oleksy. Całus w latach 1972–1981 był prodziekanem Wydziału Handlu Zagranicznego SGPiS, a w latach 1982–1986 prorektorem SGPiS. W 1981 r. ponownie objął kierownictwo Katedry Prawa Międzynarodowego. Zostali wówczas tam przyjęci m.in. Marek Szmelter i Andrzej Kratiuk – późniejsi wspólnicy z KNS. Obaj wraz z Oleksym zdobyli stopnie naukowe pod kierunkiem Całusa.

    ———————–

    Kancelaria Prawnicza. Całus A., Kratiuk A., Szmelter M. i Wspólnicy. Spółka komandytowa. Doradztwo prawne

Andrzej Olechowski – polityk i ekonomista, b. kontakt operacyjny „Must” i Tener

baner człowiek nauki

Andrzej Marian Olechowski w Wikipedii

(ur. 9 września 1947 w Krakowie) – polski polityk i ekonomista; wcześniej dziennikarz radiowy i prezenter muzyczny programu III Polskiego Radia.

Ukończył studia ekonomiczne w Szkole Głównej Planowania i Statystyki (obecnie SGH) w Warszawie, w 1979 uzyskał stopień doktora nauk ekonomicznych. Pełnił funkcje ministra finansów w 1992, oraz ministra spraw zagranicznych w latach 1993–1995. Kandydat na Prezydenta RP w 2000, jeden z założycieli Platformy Obywatelskiej, laureat Nagrody Kisiela 2000, w tym samym roku otrzymał też tytuł Człowiek Roku tygodnika Wprost. W młodości był menedżerem znanego zespołu Trzy Korony

Działalność publiczna

Zasiadał we władzach instytucji publicznych takich jak Międzynarodowe Centrum Rozwoju Demokracji, Instytut Studiów Wschodnich, Klub Wschodni, Stowarzyszenie Euro-Atlantycki, Fundacja Batorego czy Instytut Spraw Publicznych. Wykładał w wielu uczelniach wyższych, m.in. na Uniwersytecie Jagiellońskim, Akademii Teologii Katolickiej oraz Collegium Civitas. W latach 1994–1998 był przewodniczącym Rady Gminy WarszawaWilanów. Autor wielu publikacji w dziedzinie gospodarki i polityki zagranicznej.

Współpraca z wywiadem PRL

Jako jeden z nielicznych polityków centroprawicowych złożył oświadczenie lustracyjne o przyznaniu się do współpracy ze służbami specjalnymi PRL – w okresie pracy w instytucjach międzynarodowych współpracował z wywiadem (Departament I MSW). Był jego kontaktem operacyjnym o pseudonimie „Must”, wcześniej pseudonim Tener, nr ewidencyjny 9606.[2]

————

Andrzej Olechowski

Home page

członek władz: Centrum Promocji Kobiet, Stowarzyszenia Euro-Atlantyckiego oraz
fundacji: S. Batorego, Katedra Polska w Uniwersytecie Jerozolimskim, HEPAR, Instytutu Spraw Publicznych, Dyplomacji Publicznej PISM, Towarzystwa Społeczno-Ekonomicznego

Działalność naukowa i dydaktyczna:

dr ekonomii (SGPiS, 1979), kierownik zakładu w Instytucie Koniunktur i Cen (1978-82), wykładał w Akademii Teologii Katolickiej, Collegium Civitas oraz w Uniwersytecie Jagiellońskim. Autor szeregu publikacji na temat handlu międzynarodowego i polityki zagranicznej.

—————–

Czempiński – życie nieznanego tenora

Rzeczpospolita, Sławomir Cenckiewicz 16-07-2009

Znajomość Olechowskiego z Czempińskim ciągnie się od czasów PRL. Olechowski przyznał kiedyś, że współpracował z wywiadem. Rzeczywiście był on kontaktem operacyjnym Wydziału X Departamentu I MSW o pseudonimie Must (wcześniej, o czym mało wiadomo, pseudonim Tener, nr ewidencyjny 9606). Pracownikiem tego samego pionu SB był Czempiński.

Dariusz Rosati – ekonomista z grupy udaczników

Ludzie nauki
identyfikator rekordu:  o66836 prof. dr hab. Dariusz Rosati Dyscypliny KBN: ekonomia  
Miejsca pracy, zajmowane stanowiska, pełnione funkcje:Instytut Handlu Zagranicznego i Studiów Europejskich SGH
Katedra Międzynarodowych Stosunków Gospodarczych i Politycznych WSHiP w Warszawie – Kierownik
Komitet Narodowy do Spraw Współpracy ze Stałym Komitetem Konferencji PUGWASH ds. Nauki i Spraw Międzynarodowych PAN – Członek
Komitet Nauk Ekonomicznych PAN – Członek

Dariusz Rosati w Wikipedii

Dariusz Kajetan Rosati (ur. 8 sierpnia 1946 w Radomiu) – polski ekonomista i polityk, były minister spraw zagranicznych, od 2004 poseł do Parlamentu Europejskiego.

Po ukończeniu studiów i uzyskaniu dyplomu magistra nauk ekonomicznych w 1969 rozpoczął pracę w SGPiS jako asystent. W 1973 obronił pracę doktorską, w 1978 uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk ekonomicznych. Od 1990 pełnił funkcję profesora tytularnego w SGH. Specjalizuje się w dziedzinie polityki makroekonomicznej, integracji europejskiej, finansów i handlu międzynarodowego.

W latach 19701990 odbył szereg stażów krajowych i zagranicznych, m.in. we Francji, w Wielkiej Brytanii, w USA i na Węgrzech. Był wielokrotnie ekspertem organizacji międzynarodowych (UNIDO, Bank Światowy, Komisja Europejska, Międzynarodowa Organizacja Pracy). W latach 19861987 był profesorem wizytującym na Uniwersytecie w Princeton w USA. W 1985 założył i zajmował stanowisko dyrektora Instytutu Gospodarki Światowej w SGPiS, a następnie dyrektora Instytutu Koniunktur i Cen Handlu Zagranicznego.

W latach 19661990 był członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (PZPR). Od 1987 do 1990 uczestniczył w pracach Komisji ds. Reformy Gospodarczej, a w latach 19881989 był członkiem zespołu doradców ekonomicznych Prezesa Rady Ministrów

Od maja 2003 do września 2005 był rektorem Wyższej Szkoły Handlu i Prawa im. Ryszarda Łazarskiego w Warszawie.

Jest członkiem Komitetu Nauk Ekonomicznych PAN (od 1999), Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego (od 1969), a także European Economic Association i European Association of Comparative Economc Studies

19 listopada 2007 IPN ujawnił, że Dariusz Rosati w 1968 został zarejestrowany przez Departament I MSW jako kandydat na tajnego współpracownika (kryptonim „Kajtek”), w 1976 w kategorii „zabezpieczenie”, a w 1978 jako kontakt operacyjny ps. „Buyer”. Z kolei w 1985 został zarejestrowany w Departamencie II MSW (kontrwywiad) w kategorii „kandydat”, a listopadzie 1989 w kategorii „zabezpieczenie”[1]. W lipcu 2007 europoseł złożył oświadczenie, w którym zaprzeczył by współpraca wykraczała poza sporadyczne kontakty[2]. Zwrócił też w nim uwagę na to, że w latach 1998 oraz 2004 złożył wymagane prawem oświadczenia lustracyjne, które nie zostały zakwestionowane przez Rzecznika Interesu Publicznego.

———

Adam Glapiński w: Lewy czerwcowy (J.Kurski, P.Semka)   

——-

Oświadczenie D.Rosatiego nt rzekomej współpracy z organami bezpieczeństwa PRL

serwis internetowy posła

….Oświadczam, że nie podjąłem zobowiązania do współpracy ze służbami bezpieczeństwa PRL, w tym zwłaszcza do „… prowadzenia wywiadu ekonomicznego, rozpracowywania spotkanych w USA osób ze sfer biznesu i polityki, a także tropienia współpracowników amerykańskich służb specjalnych…”. Nie przekazywałem żadnych relacji z prelekcji „…organizowanych przez antykomunistyczne organizacje polonijne…”. Nie wiedziałem o nadaniu mi pseudonimu Buyer, nie pisałem raportów i sprawozdań, nie wiedziałem nawet z jakim rodzajem PRL-owskich służb miałem do czynienia….