Stefan Kurowski – ekonomista, któremu hablitację kazał cofnąć Gomułka

baner-krzywdzeni7

Baza – Nauka polska

prof. dr hab.  Stefan  Kurowski

Id osoby:   18664

Dyscypliny KBN: ekonomia

Specjalności: ekonomia polityczna, geografia ekonomiczna, polityka gospodarcza, teoria ekonomii

Miejsca pracy: Aktualne: Wyższa Szkoła Handlu i Finansów Międzynarodowych im. Fryderyka Skarbka w Warszawie; Wydział Ekonomii, Zarządzania i Finansów; Katedra Teorii Ekonomii i Polityki Gospodarczej

Nieaktualne:  Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II; Wydział Nauk Społecznych; Instytut Ekonomii,  Instytut Nauk Ekonomicznych PAN  Wyższa Szkoła Handlu i Prawa im. Ryszarda Łazarskiego w Warszawie; Wydział Handlu Zagranicznego i Gospodarki Światowej

Ukończone studia:1949,  ekonomia,  Uniwersytet Łódzki,

Uzyskany tytuł profesora: 1985,   nauki ekonomiczne

————–

Stefan Kurowski w Wikipedii

Stefan Kurowski (ur. 11 marca 1923 w Wilnie) – polski ekonomista, profesor KUL i Instytutu Nauk Ekonomicznych PAN.

Uczęszczał do gimnazjum i liceum im. Bolesława Chrobrego w Piotrkowie Trybunalskim, naukę przerwała wojna. W 1949 r. ukończył Wydział Prawno-Ekonomiczny Uniwersytetu Łódzkiego. Po studiach pracował w Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego, skąd został usunięty w 1953 r. Od 1955 r. w Zakładzie Nauk Ekonomicznych Polskiej Akademii Nauk.

W czasach PRLu szykanowany ze względu na poglądy polityczne (m.in. na 3 lata wstrzymano przyznaną już habilitację). Profesor zwyczajny od 1989 r.

W 1990 współautor tzw. Planu Beksiaka.

————-

Stefan Kurowski w Encyklopedii Solidarności

, ur. 11 III 1923 w Wilnie. 1945-1949 student wydziałów: Prawno-Ekonomicznego i Humanistycznego UŁ.

1949-1953 pracownik Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego. 1953-1955 pracownik Centralnego Zarządu Instalacji Przemysłowych; 1955-1973 pracownik Zakładu Nauk Ekonomicznych PAN. 1956-1962 członek Klubu Krzywego Koła, od 1963 w KIK. Uczestnik Tygodni Kultury Chrześcijańskiej. 1957 jeden z inicjatorów pisma „Za i Przeciw”. 1966 ponowna habilitacja (władze odebrały pierwszą w 1963). 1972-1976 ekspert ekonomiczny katolickiego koła poselskiego Znak. 1973-1993 pracownik Instytutu Geografii i Zagospodarowania Przestrzennego PAN. 1976 podpisał List 101 protestujący przeciwko zmianom w Konstytucji PRL.

W latach 1980-81 doradca ekonomiczny KKP i KK „S”..

13 XII 1981 – 14 IV 1982 internowany. 1982-1998 wykładowca KUL, od 1989 profesor.

1988-1989 w KO przy Przewodniczącym „S”. 1991 członek Komitetu Doradczego Prezydenta RP, 1992 doradca premiera RP. Autor licznych prac naukowych publikowanych w kraju i w wydawnictwach emigracyjnych..

————–

Moja droga, moja walka

Nasz DziennikSobota-Niedziela, 10-11 maja 2008, Nr 109 (3126)

Będąc pracownikiem ZNE PAN, wpadłem na pomysł napisania książki o współzawodnictwie gospodarki komunistycznej i kapitalistycznej. W ten sposób powstała moja wielka rozprawa habilitacyjna „Historyczny proces wzrostu gospodarczego”, złożona w Szkole Głównej Planowania i Statystyki. Z przedstawionego w niej wywodu wynikało, że socjalizm nie wygra wyścigu z gospodarką kapitalistyczną.

Książka ukazała się w 1963 r., tuż przed XIII Plenum KC PZPR. Na SGPiS na jej podstawie przyznano mi jednogłośnie habilitację. Została wydana przez Państwowe Wydawnictwa Naukowe, których dyrektorem był Adam Bromberg. Z PWN rywalizowało inne wydawnictwo. Ludzie z nim związani podsunęli moją książkę Władysławowi Gomułce. Gdy ją przejrzał, wybuchła znowu kosmiczna awantura. Kazał cofnąć moją habilitację. Jednak wówczas nie było trybu cofnięcia habilitacji. Więc zmuszono mnie do tzw. reasumpcji. Zatrzymano mi na trzy lata habilitację. Po tym okresie złożyłem jeszcze raz habilitację, ale bez newralgicznego rozdziału, który był nie do zaakceptowania dla komunistów. Tym razem trzech członków komisji habilitacyjnej wstrzymało się, a na decyzję o przyznaniu stopnia docenta czekałem kilka lat.

Reklamy