Włodzimierz Berutowicz – kariera od funkcjonariusza MO do rektora, prof. prawa


Włodzimierz Berutowicz w Wikipedii 

Włodzimierz Berutowicz (ur. 3 października 1914 w Przedmościu w pow. Wieluń, zm. 11 grudnia 2004 w Warszawie) – polski prawnik, polityk, członek PPS i PZPR….

po wojnie krótko służył w Milicji Obywatelskiej[1]. Absolwent Wydziału Prawa Uniwersytetu Wrocławskiego (1950). Od 1950 pracował w prokuraturze, a następnie w sądownictwie. W latach 1959–1960 prezes Sądu Wojewódzkiego w Poznaniu, w latach 1960–1967 prezes Sądu Wojewódzkiego we Wrocławiu. Jednocześnie od 1950 był pracownikiem naukowymUniwersytetu Wrocławskiego. Od 1968 profesor nadzwyczajny, w 1975 mianowany przez Radę Państwa PRL profesorem zwyczajnym nauk prawnych. W latach 1968–1971 rektor Uniwersytetu Wrocławskiego. Od października 1971 do marca 1976 minister sprawiedliwości w rządach Piotra Jaroszewicza. Od 1976 do 1987 I prezes Sądu Najwyższego. Równocześnie od lipca 1982 do maja 1987 był z urzędu przewodniczącym Trybunału Stanu. W okresie 1980–1985 poseł na Sejm PRL VIII kadencji. W latach 1975–1980 prof. Akademii Spraw Wewnętrznych w Warszawie. W latach 1980–1985 profesor Instytutu Państwa i Prawa Polskiej Akademii Nauk.

Członek PPS, a następnie PZPR. Na VI (1971), VII (1975) oraz VIII (1980) Zjeździe PZPR wybierany w skład Centralnej Komisji Kontroli Partyjnej

Portret

Katalog IPN

Lustracja byłego ministra sprawiedliwości

Rzeczpospolita 3.04. 2004

Media o IPN

We wtorek Sąd Lustracyjny uznał, że były minister sprawiedliwości i były I Prezes Sądu Najwyższego z lat PRL, dziś niemal 90-letni, Włodzimierz Berutowicz jest „kłamcą lustracyjnym”. Berutowicz podlega lustracji jako sędzia w stanie spoczynku. W swym oświadczeniu lustracyjnym zataił, że po II wojnie światowej służył krótko w Milicji Obywatelskiej. Jeśli wyrok zostanie utrzymany przez Sąd Najwyższy, straci on uprzywilejowaną emeryturę sędziowską (wtedy dostawałby świadczenia na ogólnych zasadach). Serwis PAP 12.05.2004 r., Rzeczpospolita 13.05.2004 r.

Media o IPN

Włodzimierz Berutowicz, były minister sprawiedliwości, a do 1987 r. pierwszy prezes Sądu Najwyższego napisał prawdę w oświadczeniu lustracyjnym. Tak orzekł Sąd Apelacyjny w Warszawie rozpoznając odwołanie od niekorzystnego dla Berutowicza orzeczenia pierwszej instancji. Rzeczpospolita 29.10.2004 r.

Dane osoby z katalogu funkcjonariuszy aparatu bezpieczeństwa

Historia poprawiana przez sąd

Jerzy Szczęsny 19-09-2011, Rzeczpospolita,

Lista honoru, lista hańby

W 2008 r. sądownicy wydali jubileuszowe dzieło nawiązujące do powołania 90 lat wcześniej odrodzonego po zaborach sądownictwa w II RP. Należy domniemywać, że do swej tradycji włączyli tradycję sądów PRL-u. A więc także sądów z sekcji tajnej skazujących patriotów w celach na Rakowieckiej oraz sądów stanu wojennego. Czyż jednak autorytetu sądownictwa nie podniosłoby udokumentowanie akcji odwetowej przeprowadzonej wobec sędziów po zamachu 13 grudnia 1981? Odbyła się ona pod kierownictwem byłego funkcjonariusza milicji w pierwszych latach powojennych, komendanta MO we Wrocławiu, prof. Włodzimierza Berutowicza, będącego wówczas I prezesem Sądu Najwyższego.

Reklamy

Stanisław Gebethner -prof. prawa UW, b. członek Trybunału Stanu i b. KO o pseudonimie „GS”

Nauka Polska – Baza Ludzi Nauki

Stanisław Gebethner

Dyscypliny KBN: nauki prawne, nauki o polityce
Specjalności: prawo konstytucyjne, socjologia polityki, systemy wyborcze i partyjne, ustrojoznawstwo
Miejsca pracy: Aktualne: Uniwersytet Warszawski; Wydział Dziennikarstwa i Nauk Politycznych; Instytut Nauk Politycznych. Szkoła Wyższa Psychologii Społecznej w Warszawie; Wydział Nauk Humanistycznych i Społecznych, Europejska Wyższa Szkoła Prawa i Administracji; Wydział Prawa; Katedra Prawa Administracyjnego

Nieaktualne: Wyższa Szkoła Humanistyczna im. Aleksandra Gieysztora w Pułtusku; Wydział Administracji

Pełnione funkcje:Aktualne:Kierownik Europejska Wyższa Szkoła Prawa i Administracji; Wydział Prawa; Katedra Prawa Administracyjnego Członkostwo:Nieaktualne:,Członek Polska Akademia Nauk; Wydziały PAN; Wydział I – Nauk Społecznych; Komitet Nauk Politycznych

Uzyskany tytuł profesora: 2002/08/20, nauki humanistyczne

prof. dr hab. Stanisław Gebethner

serwis Instytutu Nauk Politycznych UW

Stanisław Gebethner w Wikipedii

ur. 1935, polski prawnik, politolog, profesor Uniwersytetu Warszawskiego. Kierownik Katedry Prawa Administracyjnego w Europejskiej Wyższej Szkole Prawa i Administracji.

W 1956 ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. W 1963 uzyskał stopień doktora nauk prawnych .., zaś w 1991 doktora habilitowanego. 20 sierpnia 2002 uzyskał tytuł naukowy profesora nauk humanistycznych.

W latach 19562006 pracownik naukowy Uniwersytetu Warszawskiego. Od 1972 do 2006 pracował w Instytucie Nauk Politycznych UW. Kierował Zakładem Systemów Politycznych. W latach 19751978 oraz 19841987 był prodziekanem Wydziału Dziennikarstwa i Nauk Politycznych UW… Od 2005 na stanowisku profesora w Instytucie Nauk Politycznych Szkoły Wyższej Psychologii Społecznej. Prowadzi też wykłady z prawa administracyjnego w Europejskiej Wyższej Szkole Prawa i Administracji.

Jako reprezentant strony rządowo-koalicyjnej był uczestnikiem obrad Okrągłego Stołu w zespole ds reform politycznych. W latach 19931997 członek Trybunału Stanu. W latach 19941998 członek Rady Legislacyjnej, a w latach 20022006 jej wiceprzewodniczący. Wchodzi w skład Doradczego Komitetu Prawnego przy Ministrze Spraw Zagranicznych.

Zajmuje się zagadnieniami prawa konstytucyjnego, systemów politycznych i systemów wyborczych, m.in. systemem politycznym Wielkiej Brytanii oraz wyborami parlamentarnymi w Polsce.

Postanowieniem prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego z dnia 3 maja 1997, w uznaniu wybitnych osiągnięć w kształtowaniu prawnych podstaw demokratycznego i praworządnego państwa, ze szczególnym uwzględnieniem zasług w tworzeniu nowej Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Radzą jak dorzynać watahy – Maciej Marosz. Grzegorz Wierzchołowski – Gazeta Polska 10 lutego 2010 

..Jak wyni­ka z akt IPN, Gebethner postał zarejestrowany przez SB jako kontakt poufny w 1965 r. Potem jako kontakt operacyjny. Służby zainteresowa­ły się nim, gdy wyjeżdżał na stypen­dium do Strasburga. Przed opuszczeniem Polski poinstruowano go, na co ma zwracać uwagę w kraju za żela­zną kurtyną. Esbecy chcieli zapew­nić sobie za pośrednictwem Gebethnera dopływ informacji o „Kulturze” Jerzego Giedroycia, pracownikach Radia Wolna Europa oraz organiza­cjach antykomunistycznych. Jak wy­nika z akt, profesor przystał na tę pro­pozycję. Już w trakcie pierwszej roz­mowy tłumaczył esbekom szczegóły konfliktu pomiędzy angielskimi wy­dawnictwami a PWN. Zrelacjonował swój pobyt na miesięcznym stypen­dium w Anglii, gdzie spotykał się z tamtejszą Polonią w londyńskim Klubie „Orła Białego”. Oficer prowa­dzący napisał później, że Gebethner podczas spotkania bardzo chętnie udzielał informacji. 

W trakcie rozmowy z esbekiem w grudniu 1965 r. Gebethner figu­ruje już jako kontakt poufny o pseudonimie „GS”, potem rów­nież jako kontakt operacyjny o tym samym pseudonimie.

Podczas grudniowego spotkania „GS” relacjo­nuje swoją znajomość z pracowni­kiem British Council, którego uważa za agenta brytyjskiego wy­wiadu. Informacja ta zostaje prze­kazana do odpowiedniej komórki kontrwywiadu. Z kontaktów Gebethnera z SB zachował się szczegółowy donos, jaki złożył na ówczesnego dyrektora Instytutu Historii Prawa na UW, profesora Juliusza Bardacha, z którym miał być skonfliktowany….

Bezpieka wyeliminowała Gebethnera z sieci agenturalnej w 1975 r.