Jerzy Dietl – prof. ekonomista, człowiek „Solidarności”, ale także TW „Kowalski”

 

 Jerzy Dietl

Nauka Polska – Baza Ludzi Nauki
Dyscypliny KBN: organizacja i zarządzanie, ekonomia

Specjalności: marketing

Miejsca pracy: Aktualne:Wyższa Szkoła Biznesu – National Louis University w Nowym Sączu; Wydział Przedsiębiorczości i Zarządzania; Katedra Marketingu, Wyższa Szkoła Biznesu – National Louis University w Nowym Sączu; Instytut Nauk o Zarządzaniu

Nieaktualne: Akademia Polonijna; Wydział Ekonomii i Zarządzania; Instytut Zarządzania. Uniwersytet Łódzki; Wydział Zarządzania; Katedra Marketingu

Pełnione funkcje: Aktualne:Dyrektor Wyższa Szkoła Biznesu – National Louis University w Nowym Sączu; Instytut Nauk o Zarządzaniu

Członkostwo: Nieaktualne: Członek Polska Akademia Nauk; Wydziały PAN; Wydział I – Nauk Społecznych; Komitet Nauk Ekonomicznych;Członek Polska Akademia Nauk; Wydziały PAN; Wydział V – Nauk Rolniczych, Leśnych i Weterynaryjnych; Komitet Ekonomiki Rolnictwa;Członek Państwowa Komisja Akredytacyjna; Zespoły Państwowej Komisji Akredytacyjnej; Zespół Kierunków Studiów Ekonomicznych

————– 

 

Genealogia potomków Sejmu Wielkiego

Jerzy Dietl

Who is Who w PolsceDietl Jerzy prof. zw.

zawód:prezes fundacji.
miejsce pracy: Fundacja Edukacyjna Przedsiębiorczość

edukacja: 1946 Gimnazjum im. K. Marcinkowskiego w Poznaniu, 1946-50 dyplom mgr nauk ekonomicznych na Akademii Handlowej w Poznaniu, 1958 doktor nauk ekonomicznych w wyższej Szkole Ekonomicznej w Poznaniu, 1959-60 studia w Instytute of Social Studies w Hadze, 1961 studia w siedzibie FAO oraz EEC w Belgii, 1961 doktor hab. w Szkole Głównej Planowania i Statystyki w Warszawie, 1971 prof. nadzwyczajny, 1978 prof. zwyczajny.

kariera: 1950-61 asystent, starszy asystent, adiunkt w wyższej Szkole Ekonomicznej oraz Akademii Handlowej w Poznaniu, 1961-68 kierownik zakładu w Wyższej Szkole Ekonomicznej w Poznaniu, 1968-71 kierownik Katedry na UŁ, 1971-78 prof. nadzw., dyrektor Instytutu a następnie kierownik Katedry na UŁ, 1978 prof. zw. na UŁ (marketing), 1992 konsultant ds. edukacji OECD w Paryżu, 1992 przew. Rady Naukowej Europejskiego Instytutu Rozwoju Regionalnego i Lokalnego na UW, 1992-93 ekspert MEN w Komisji Ekspertów, 1994 przew. Rady Naukowej Programu MBA, Międzynar. Centrum Zarządzania UW i University of Illinois at Urbana Champaign, 1997 prof. zw. w Wyższej Szkole Biznesu NUL w Nowym Sączu, 2002 czł. Państwowej Komisji Akredytacyjnej, wykładowca wielu uniw. zagranicznych. osiągnięcia: 1990 fundator i przew. (1990-93), czł. Rady Naukowej Fundacji Rozwoju Przedsiębiorczości w Łodzi, aktywny działacz „S”, jeden z założycieli a następnie prezes Łódzkiego Tow. Gospodarczego, 1989-91 senator Ziemi Łódzkiej, reprezentant Senatu w negocjacjach i na konferencjach międzynar., działalność na rzecz sektora edukacyjnego, wypromowanie ok. 35 doktorantów.

publikacje: ponad 500 publikacji: książki, artykuły, studia i raporty. odznaczenia: Krzyż Kawalerski, Oficerski i Komandorski z Gwiazdą OOP, Medale za Zasługi dla Rozwoju Regionalnego Polski, m.in. z woj.: opolskiego, poznańskiego, miast Łodzi, Gdańska, liczne nagrody za pracę naukową i dydaktyczną, medale i odznaczenia uczelni w Poznaniu, Bratysławie, Denton, Rotterdamie, dr h.c. Uniwersytetu Jean Moulin Lyon III we Francji (1997). członkostwo: Komitet Nauk Ekonomicznych PAN.
działalność: prof. Wyższej Szkoły Biznesu – National Louis University w Nowym Sączu i Akademii Polonijnej w Częstochowie.

————

Jerzy Dietl w Wikipedii

—————

Rody uczone – Dietlowie

Forum Akademickie

Pośród polskich „uczonych rodów” wiele nosi cudzoziemskie nazwiska. Wiem już, że ich przedstawiciele nie potrzebują ekstraordynaryjnych poświadczeń ani patriotyzmu, ani ofiarności w cywilnej, obywatelskiej służbie Ojczyźnie, wybranej kiedyś przez przodków. Tak jest i z Dietlami. Prof. Jerzy Dietl, mieszkający dzisiaj w Konstantynowie pod Łodzią, przechowuje książkę swego protoplasty Georga, pisaną gotykiem po niemiecku w początkach XVIII w. Nieco wcześniej rodzina przybyła do Galicji, a jej liczni członkowie pełnili funkcje ekonomów w dobrach, głównie Lubomirskich i Sanguszków, ale i w miejscowej administracji.

Urodzony w roku 1927 prof. Jerzy Dietl, wychowywał się w Poznaniu, gdzie ogród rodzicielskiego domu sąsiadował z ogrodem Znanieckich i bliska zażyłość łączyła rodziców Jerzego z dość dalekim krewnym, zwanym wszakże wujem, ojcem polskiej i jednym ze współtwórców światowej socjologii – Florianem. Córka profesora Znanieckiego, znana w Ameryce socjolog, Helena Lopata, wychowywała się razem z przyszłym profesorem ekonomii. Młody człowiek spędzał zimowe ferie z Jaworniku koło Wisły, gdzie Znanieccy mieli dom ucząc wuja gry w brydża i jazdy na nartach, z miernym, jak wspomina, powodzeniem. O wiele skuteczniejsze były nauki i pouczenia udzielane Jerzemu przez Floriana Znanieckiego. Wobec młodzieńczego zacietrzewienia w opinii np. o wyższości książek Curwooda nad książkami Londona, profesor przedstawił wywód o autorytetach, mówiąc, że jeśli ludzie bardziej światli coś sądzą, to należałoby się zastanowić dlaczego oraz wziąć pod uwagę to, że są wyrazicielami grupy społecznej, która jest grupą wiodącą intelektualnie. Pamiętając o tym, trzeba się następnie dopasowywać do opinii takiej grupy. Jerzy Dietl wziął to sobie do serca, a że w domu Znanieckich spotykał wielu ludzi z ówczesnej elity intelektualnej – Józefa Chałasińskiego, Jana Szczepańskiego, Czesława Znamierowskiego, młodziutką asystentkę, Antoninę Kłoskowską, dzisiaj profesora w Warszawie – sam poszedł drogą prowadzącą do owego intelektualnego i duchowego przywództwa, jakie ciągle jeszcze jest w Polsce udziałem inteligencji. ..

Do dziedzictwa Dietlów należy aktywność w życiu publicznym. Prof. Jerzy, członek „Solidarności” od 1980 r. (w stanie wojennym zabroniono mu wykładać), uczestniczył w obradach Okrągłego Stołu, a po wyborach roku 1989 został senatorem Rzeczypospolitej, angażując się w prace kilku komisji, z racji czego wyjeżdżał często na międzynarodowe konferencje i negocjacje.

————– 

Zwykły TW Kowalski – Gazeta Polska 9 grudznia 2009 

Informację ujawnia łódzki IPN w książce „Służba Bezpieczeństwa wobec przemian politycznych w la­tach 1988-1990″, która ukaże się w najbliższych dniach. Informacja znajduje się w przypisach do książ­ki, ale zachowały się też dokumen­ty pokazujące szczegóły współpra­cy. Materiały – jak twierdzi autor książki dr Sebastian Pilarski z IPN -są obszerne.

– Dokumenty zachowały się na mikrofilmach – mówi. Nie pozo­stawianą złudzeń: prof. Dietl – au­tor podręczników akademickich, m.in. „Etyki biznesu”, wykładowca Wyższej Szkoły Biznesu w Nowym Sączu, prezes Fundacji Edukacyj­nej Przedsiębiorczości, senator OKP w latach 1989-1991, a w 2005 r. członek regionalnego komitetu ho­norowego Donalda Tuska – przez wiele lat byi zarejestrowany jako współpracownik bezpieki.

Sam Dietl przyznaje, że przez la­ta spotykał się z oficerami SB. – Ale nie przekazywałem informacji, któ­re mogłyby komuś zaszkodzić – mó­wi. Czy rzeczywiście?

– Tego nie można ocenić bez ana­lizy materiałów dotyczących osób, które wymieniał i sprawdzenia, czy informacje były wykorzystywane przez bezpiekę w działaniach ope­racyjnych – zaznacza Pilarski.

Z Poznania do Łodzi

Jerzy Dietl został zarejestrowany przez SB -jak wynika z zachowa­nych dokumentów – w 1959 r, gdy pracował w poznańskiej Akademii Handlowej (dziś Uniwersytet Eko­nomiczny) jako adiunkt.

Zwerbował go Wydział III KW MO (zajmujący się inwigilacją inte­ligencji) w Poznaniu. Otrzymał pseudonim „Kowalski”. W 1969 r. – gdy przeniósł się do Łodzi, gdzie od 1967 r. kierował katedrą i insty­tutem na Wydziale Ekonomiczno- Socjologicznym UL) – kontakt z nim przejął Wydział III KW MO w tym mieście.

Jedno ze spotkań „Kowalskiego” z oficerem prowadzącym we wrze­śniu 1973 r., rozpoczęte w kawiarni „Teatralna”, zakończyło się w lesie koło Pabianic.

Kowalski” podał nazwiska eko­nomistów, którymi służby powinny się zainteresować. Z listy dziesięciu obywateli obcych państw, którą po­dał, jedną SB uznała za godną roz­pracowania.

Dla SB nie było informacji nie­przydatnych. Te o pozostałych dziewięciu osobach służby mogły wykorzystać w przyszłości – mówi dr Pilarski.

Według oficera prowadzącego, „Kowalski” współpracował chętnie, był prawdomówny, lojalny i zdyscy­plinowany w przestrzeganiu zasad konspiracji. Przekazywał informa­cje nt. naukowców głównie z Pozna­nia i Warszawy.

—–

PROFESOR OD TUSKA ZAREJESTROWANY JAKO TW

wg, lodzkie.naszemiasto.pl, 18-12-2009

Prof. Jerzy Dietl, działacz „Solidarności”, uczestnik obrad Okrągłego Stołu, senator I kadencji, członek regionalnego komitetu honorowego Donalda Tuska w 2005 r., był tajnym współpracownikiem SB oraz kontaktem operacyjnym I departamentu MSW – twierdzi dr Sebastian Pilarski, archiwista w łódzkim oddziale IPN.

Pilarski napisał o tym w przypisach swojej książki “Służba Bezpieczeństwa wobec przemian politycznych w latach 1988-1990″, która właśnie została wydana – pisze serwis lodzkie.naszemiasto.pl.
Jak mówi archiwista, oficer bezpieki w Poznaniu stwierdził w notatce, że “Kowalski” jest “jednostką prawdomówną, obiektywną, przestrzegającą dyscypliny współpracy i przestrzegającą zasad konspiracji.”
Prof. Jerzy Dietl zaprzecza, że współpracował z SB. 

Aleksander Kamiński – słynny harcmistrz i pedagog, przez komunistów pozbawiany możliwości pracy naukowej

Aleksander Kamiński (Muzeum Powstania Warszawskiego) , pseudonimy Dąbrowski, Juliusz Górecki – urodzony w 1903 działacz harcerski. W latach 1917 – 1919 organizuje polskie harcerstwo w Humaniu w Rosji. W Polsce, od 1921, jest instruktorem Związku Harcerstwa Polskiego, twórcą i organizatorem ruchu zuchowego, od października 1939 – w Szarych Szeregach. Uczestnik obrony Warszawy w 1939, należy do podziemnych struktur wojskowych. W latach 1939–1944 redaguje „Biuletyn Informacyjny”. W latach 1941-1944 jest szefem Biura Informacji i Propagandy Okręgu Warszawskiego AK. Od 1940 współpracuje z podziemiem żydowskim. Po powstaniu w getcie dostarcza dokumenty ocalałym żołnierzom Żydowskiej Organizacji Bojowej. Po wojnie jest pracownikiem naukowym Uniwersytetu Łódzkiego. W 1950 usunięty z uczelni z powodów politycznych, wraca w 1958. Od 1962 jest profesorem, kieruje Katedrą Pedagogiki Społecznej. Jest autorem artykułów i książek, w tym „Kamieni na szaniec”(1943). Umiera w 1978.

——–
hm. Aleksander Kamiński w Wikipedii 

Od maja 1945 do 1950 asystent przy katedrach pedagogiki społecznej i pedagogiki ogólnej Uniwersytetu Łódzkiego. W 1947 uzyskał stopień doktora filozofii po obronie rozprawy „Metoda harcerska w wychowaniu i nauczaniu szkolnym”. Nadal czynny w ZHP: od stycznia 1946 był członkiem Komisji Ideologicznej i Prawa i Przyrzeczenia Harcerskiego. Zarządzeniem z 12 stycznia 1946 został powołany w skład Tymczasowej Naczelnej Rady Harcerskiej, a od marca 1946 był II Wiceprzewodniczącym ZHP. W 1947 pozbawiono go tego stanowiska, a w styczniu 1949 usunięto z przyczyn ideologicznych z ZHP. Z początkiem 1950 usunięty został także z Uniwersytetu Łódzkiego. Do roku 1956 jest pod obserwacją Urzędu Bezpieczeństwa.

Do pracy harcerskiej powraca w 1956. Wydarzenia październikowe 1956 przyniosły odnowę i nadzieję na demokratyczne przemiany w kraju. Kamiński uczestniczył w rozmowach na temat sytuacji w harcerstwie i możliwości reaktywowania ZHP. M.in. 26 listopada 1956 spotkał się z grupą instruktorów reprezentujących środowisko krakowskie finalizujące reaktywowanie ZHP. Ci odmówili mu wsparcia w realizacji jego ówczesnej koncepcji reaktywowania działalności harcerskiej w ramach OHPL. Przedstawiając swoje stanowisko(i dowody) że jedynym prawidłowym rozwiązaniem jest reaktywowanie ZHP (co zresztą uczynili 4.12.1956). Wówczas, na początku grudnia odbył spotkania z 25 instruktorami przedwojennego ZHP. Udał się z nimi na naradę działaczy OHPL w Łodzi, która przekształcała się w „Ogólnopolską Naradę Działaczy Harcerskich” (Krajowy Zjazd Działaczy Harcerskich). Wybrano go w skład Naczelnej Rady Harcerskiej, został wybrany Przewodniczącym NRH.

Na stanowisku przewodniczącego RN Kamiński funkcjonował jednak niespełna półtora roku. Ustąpił pod naciskiem sił, które zmierzały do podporządkowania ideologicznego ZHP Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.

W 1958 powrócił do pracy na Uniwersytecie Łódzkim, gdzie od kwietnia 1962 kierował Katedrą Pedagogiki Społecznej. W 1959 habilitował się na podstawie pracy „Prehistoria polskich związków młodzieży”, a w marcu 1969 nadano mu tytuł profesora nadzwyczajnego. Czynny w Związku Nauczycielstwa Polskiego i w Polskim Związku Higieny Psychicznej, członek Komitetu Nauk Pedagogicznych i Psychologicznych PAN.

Po przejściu na emeryturę 1972 powrócił do Warszawy, gdzie zmarł 15 marca 1978. Pochowano go na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie obok Kwatery Szarych Szeregów. Spoczął, więc obok Rudego, Alka i Zośki, tak mu bliskich bohaterów „Kamieni na szaniec„.

————

Aleksander Kamiński

Polskie Radio

Po zakończeniu wojny postanowił oddać się pracy naukowej. Został asystentem w katedrze pedagogiki Uniwersytetu Łódzkiego, tam też w 1947 roku obronił pracę doktorską. Nie zrezygnował z działalności w ZHP. Szybko się jednak okazało, że w warunkach budowanego w Polsce stalinowskiego totalitaryzmu nie ma miejsca dla tak „reakcyjnych” postaci jak Kamiński. Szykanowany przez komunistów, wzywany wielokrotnie na „spotkania” z bezpieką, został wreszcie usunięty ze związku i pozbawiony stopnia instruktorskiego. Wkrótce został też pozbawiany możliwości pracy naukowej. Do harcerstwa próbował wrócić po 1956 roku. Został wybrany na przewodniczącego Naczelnej Rady Harcerskiej. Kiedy się okazało, że nie ma szansy na autentyczne odrodzenie harcerstwa i chcąc być „wierny samemu sobie” zrezygnował z pełnionej funkcji. W 1958 roku powrócił do pracy na Uniwersytecie Łódzkim, uzyskując habilitację, docenturę, a w 1969 roku tytuł profesora. Przez 10 lat do 1972 roku, kiedy to przeszedł na emeryturę, kierował Katedrą Pedagogiki Społecznej UŁ. Przez cały powojenny okres nie zrezygnował z krzewienia odpowiednich metod wychowawczych, pozostając do końca życia niekwestionowanym autorytetem całych pokoleń harcerzy. Zmarł 15 marca 1978 roku. Pochowany został w kwaterze Szarych Szeregów na warszawskich Powązkach.

Uniwersytet Łódzki pod lupą TW „Nowaka”

Jak TW „Nowak” został komornikiem

Dziennik

W Łodzi zawrzało w środowisku prawniczym po najnowszej nominacji podpisanej przez ministra sprawiedliwości Zbigniewa Ćwiąkalskiego. Na komornika powołał on Janusza Kruka, który jako tajny współpracownik SB „Nowak” aż do maja 1989 r. pisał donosy na kolegów ze studiów i pracowników naukowych Uniwersytetu Łódzkiego. „On współpracował z SB nie dlatego, że został do tego zmuszony, tylko dlatego że mu się to zajęcie podobało” – mówi mec. Piotr Paduszyński. Rozpracowywał NZS i Polską Partię Zielonych, pisał też, kto z kim sypia i kto z kim pije wódkę. Brał za to pieniądze.

„Kruk pisał, że stanowimy zwartą grupę o antysocjalistycznych poglądach” – opowiada mecenas Szymon Byczko, dawny działacz NZS. „Typował ludzi do współpracy z SB. W jego donosach jest 10 łódzkich adwokatów plus drugie tyle sędziów i prokuratorów.”

W Łodzi zawrzało w środowisku prawniczym po najnowszej nominacji podpisanej przez ministra sprawiedliwości Zbigniewa Ćwiąkalskiego. Na komornika powołał on Janusza Kruka, który jako tajny współpracownik SB „Nowak” aż do maja 1989 r. pisał donosy na kolegów ze studiów i pracowników naukowych Uniwersytetu Łódzkiego. „On współpracował z SB nie dlatego, że został do tego zmuszony, tylko dlatego że mu się to zajęcie podobało” – mówi mec. Piotr Paduszyński. Rozpracowywał NZS i Polską Partię Zielonych, pisał też, kto z kim sypia i kto z kim pije wódkę. Brał za to pieniądze.

„Kruk pisał, że stanowimy zwartą grupę o antysocjalistycznych poglądach” – opowiada mecenas Szymon Byczko, dawny działacz NZS. „Typował ludzi do współpracy z SB. W jego donosach jest 10 łódzkich adwokatów plus drugie tyle sędziów i prokuratorów.”