Stanisław Hoc – dr.hab, prawnik, wykładowca akademicki, ekspert sejmowy, b. funkcjonariusz MSW

Stanisław Hoc w bazie Ludzie Nauki

dr hab.  Stanisław  Franciszek  Hoc

Dyscypliny KBN:    nauki prawne
Specjalności:    prawo karne, kryminologia, kryminalistyka, prawo gospodarcze
Miejsca pracy:    Aktualne:
profesor nadzwyczajny  Uniwersytet Opolski; Wydział Prawa i Administracji; Katedra Prawa Karnego
profesor  Uczelnia Łazarskiego; Wydział Prawa; Katedra Prawa Gospodarczego
Nieaktualne:
profesor  Uniwersytet Opolski; Międzywydziałowy Instytut Prawa i Administracji
profesor  Wyższa Szkoła Handlu i Prawa im. Ryszarda Łazarskiego w Warszawie; Wydział Prawa; Katedra Prawa Gospodarczego
profesor  Wyższa Szkoła Handlu i Prawa im. Ryszarda Łazarskiego w Warszawie; Wydział Prawa; Katedra Prawa Gospodarczego i Handlowego
Pełnione funkcje:    Aktualne:
Kierownik  Uniwersytet Opolski; Wydział Prawa i Administracji; Katedra Prawa Karnego
Nieaktualne:
Kierownik  Wyższa Szkoła Handlu i Prawa im. Ryszarda Łazarskiego w Warszawie; Wydział Prawa; Katedra Prawa Gospodarczego i Handlowego
Ukończone studia:
1969,  prawo,  Uniwersytet Wrocławski,
Rozprawa doktorska:
Przestępstwo przeciwko porządkowi publicznemu w ujęciu art. 270 kk PRL, 30/03/1976,  Uniwersytet Wrocławski; Wydział Prawa i Administracji,

Uzyskany stopień doktor nauk prawnych w zakresie prawa, specjalność: prawo karne,
Rozprawa habilitacyjna:
Zagadnienia odpowiedzialności karnej za szpiegostwo, 23/02/1988,  Uniwersytet Śląski w Katowicach; Wydział Prawa i Administracji,

Uzyskany stopień doktor habilitowany nauk prawnych

Wydział Prawa i Administracji Uniwersytetu Opolskiego

RADA NAUKOWA

……Stanisław Hoc (Uniwersytet Opolski)…..

RADA WYDZIAŁU PRAWA I ADMINISTRACJI KADENCJI 2008-2012

Samodzielni pracownicy naukowo – dydaktyczni

……dr hab. Stanisław Hoc, prof. UO…..

Samodzielna Katedra Prawa Karnego

Kierownik katedry:
dr hab. Stanisław Hoc prof. UO

Prof. Stanisław Hoc „Karnoprawna ochrona informacji”

niwserwis.pl

Prof. Stanisław Hoc jest nie tylko wykładowcą akademickim, ale ma też ogromną, wieloletnią praktykę w organach odpowiedzialnych za zwalczanie przestępczości……Jest także od ponad 10 lat stałym ekspertem Sejmowej Komisji do Spraw Służb Specjalnych. „Karnoprawna ochrona informacji” to nie pierwsza jego publikacja. Prof. Hoc jest autorem książek: „Przestępstwa propagandy antypaństwowej w polskim prawie karnym” (Wrocław 1981), „Zagadnienia odpowiedzialności karnej za szpiegostwo” (Warszawa 1985), „Przestępstwa przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej” (Opole 2002, 2003), „Ochrona informacji niejawnych i innych tajemnic ustawowo chronionych. Wybrane zagadnienia” (Opole 2006)…..

Kancelaria Radcowska Chmaj i Wspólnicy

chmaj.pl

Eksperci

prof. dr hab. Stanisław Hoc – specjalista w zakresie: prawa celnego, prawa karnego, prawa dewizowego, administracji gospodarcze

O POTRZEBIE NOWELIZACJI ART. 5 UST. 1 PKT 2B
USTAWY O AGENCJI BEZPIECZEŃSTWA WEWNĘTRZNEGO ORAZ AGENCJI WYWIADU- STANISŁAW HOC
Uniwersytet Opolski

Przegląd policyjny

Szkolony przez Moskwę esbek ekspertem PO

niezalezna.pl 14.08.2012

Prof. Stanisław Hoc, doradca i darczyńca Platformy Obywatelskiej, do 1990 r. był funkcjonariuszem Departamentu II MSW. Jest także absolwentem czteroletnich studiów habilitacyjnych w ZSRS.

Ze zgromadzonych w Instytucie Pamięci Narodowej akt osobowych funkcjonariuszy służb specjalnych PRL wynika, że Stanisław Hoc karierę rozpoczął w Komendzie Wojewódzkiej Milicji Obywatelskiej w Opolu w październiku 1969 r. Przez kolejne lata wspinał się po szczeblach esbeckiej kariery – w 1983 r. trafił do Departamentu II MSW, gdzie zajmował się m.in. analizą informacji na temat działalności wywiadów zachodnich….

….Stanisław Hoc w styczniu 1977 r. został skierowany na szkolenie do Związku Sowieckiego. W tym czasie był już wykładowcą Wyższej Szkoły Oficerskiej im. Feliksa Dzierżyńskiego w Legionowie, która kształciła kadry służb specjalnych PRL i Milicji Obywatelskiej. W 1980 r. Stanisław Hoc wziął udział w organizowanym przez WSO seminarium pt. „Imperializm”, na którym przedstawił materiał dotyczący funkcji i zadań wywiadu RFN wobec Polski ludowej.

Po zlikwidowaniu SB Stanisław Hoc w 1990 r. został wiceszefem kontrwywiadu Urzędu Ochrony Państwa. W czasie pracy w UOP przełożonym Hoca był Konstanty Miodowicz, obecny poseł Platformy Obywatelskiej.

Aktualnie Hoc jest kierownikiem Samodzielnej Katedry Prawa Karnego Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu w Opolu. Wykłada również na uczelni Łazarskiego w Warszawie. Jako ekspert m.in. z dziedziny ochrony tajemnic niejawnych jest konsultantem Platformy Obywatelskiej w sejmowej komisji ds. służb specjalnych

 

Reklamy

Uniwersytet Opolski potwierdza związek z dawną, komunistyczną przeszłością

 

Uniwersytet Opolski potwierdza związek z dawną, komunistyczną przeszłością

Niezależna Gazeta Obywatelska w Opolu, 03/08/2011

Jest projekt tablicy Kowalczyków i komitet honorowy, potrzebne są tylko pieniądze

……W 2011 roku mija czterdzieści lat od desperackiego, antykomunistycznego  protestu, którym było wysadzenie w nocy z 5 na 6 października 1971 roku auli Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Opolu przez pracowników tej uczelni,  braci Jerzego i Ryszarda Kowalczyków.  Pięć lat temu, podczas obchodów 35 rocznicy tego ważnego wydarzenia, my, organizatorzy konferencji na Uniwersytecie Opolskim Dramat braci Kowalczyków: ślepy zaułek czy początek opolskiej drogi do niepodległości? (w której udział wzięli naukowcy z UO i Instytutu Pamięci Narodowej oraz publicyści)  – z Opolskiego Stowarzyszenia Pamięci Narodowej i  Komisji Zakładowej NSZZ „Solidarność” zwróciliśmy się do Senatu UO, z propozycją wmurowania na budynku Uniwersytetu tablicy upamiętniającej protest braci Kowalczyków.  Senat UO propozycję naszą odrzucił.

Przyczyną odmowy wmurowania tablicy i przedmiotem gorszącego sporu o ocenę historycznego faktu, stała się jednoznacznie wartościująca czyn braci Kowalczyków treść napisu. Decyzją swą, władze UO  potwierdziły związek z dawną, komunistyczną przeszłością, o którą opolska uczelnia jest często oskarżana.  Używana dziś ironiczna nazwa dawnej opolskiej WSP  – „Czerwona Sorbona” – stała się symbolem powrotu do dawnych, niechlubnych tradycji tej uczelni .

W związku z zaistniałą sytuacją wystąpiliśmy do Urzędu Miasta Opola o godne uczczenie 40 rocznicy tego wydarzenia. Władze uznały doniosłą wagę wydarzenia dla najnowszej historii naszego miasta i zmagań o niepodległość Polski. Ustalono, że właściwym miejscem dla uczczenia czynu braci Kowalczyków będzie ściana opolskiego Ratusza.

Treścią tablicy będzie symbol i przytoczone poniżej słowa:

(ZNAK POLSKI WALCZĄCEJ)

KONTYNUATOROM WALKI O WOLNĄ I NIEPODLEGŁĄ POLSKĘ

W NOCY Z 5 NA 6 PAŹDZIERNIKA 1971 R.
BRACIA JERZY I RYSZARD KOWALCZYKOWIE
WYSADZILI AULĘ WYŻSZEJ SZKOŁY PEDAGOGICZNEJ W OPOLU
KU PRZESTRODZE I OPAMIĘTANIU ZBRODNIARZY Z SB, MO, LWP
I ICH MOCODAWCÓW Z PZPR,
SPRAWCÓW MASAKRY ROBOTNIKÓW WYBRZEŻA W GRUDNIU 1970 R.

CZYNEM TYM UNIEMOŻLIWILI MAJĄCĄ ODBYĆ SIĘ NASTĘPNEGO DNIA HANIEBNĄ CELEBRACJĘ WRĘCZANIA ZBRODNIARZOM NAGRÓD I ORDERÓW ZA PRZELANIE POLSKIEJ KRWI………..

 

Krystyna Kossakowska-Jarosz, prof. Uniwersytetu Opolskiego,zarejestrowana w latach 1981-1985 jako TW ps. „Szczęsny”

 

Krystyna Kossakowska-Jarosz, TW ps. „Szczęsny” 

tekst:  Zbigniew Bereszyński

Dr hab. Krystyna Kossakowska-Jarosz, aktualnie profesor Uniwersytetu Opolskiego, pracownik naukowo-dydaktyczny Instytutu Filologii Polskiej UO, była zarejestrowana w latach 1981-1985 jako TW ps. „Szczęsny”.  

Krystyna Kossakowska ukończyła w 1976 r. studia polonistyczne na Uniwersytecie Wrocławskim. Bezpośrednio po studiach związała się z Instytutem Śląskim w Opolu, gdzie w latach 1976-1981 pracowała jako redaktor w wydawnictwie. W 1981 r. przeszła do pracy na stanowisku naukowo-badawczym w Zakładzie Kultury IŚ. Wkrótce potem została pozyskana w charakterze tajnego współpracownika na rzecz Wydziału V Komendy Wojewódzkiej MO w Opolu. Pozyskania dokonała por. Urszula Orzeł z Sekcji III Wydziału V KW MO, znająca osobiście Krystynę Kossakowską od 1971 r., od czasu studiów na Uniwersytecie Wrocławskim (również ona ukończyła w 1976 r. studia polonistyczne na tej uczelni). 

Działania zmierzające do zwerbowania Krystyny Kossakowskiej w charakterze tajnego współpracownika SB zostały podjęte jesienią 1981. Najwcześniejszym tego świadectwem jest notatka służbowa z dnia 27 października 1981 r., zawierająca obszerną charakterystykę dr. Stanisława Jałowieckiego, ówczesnego przewodniczącego Zarządu Regionu Śląska Opolskiego NSZZ „Solidarność”, zatrudnionego od 1975 r. jako pracownik naukowo-badawczy w Instytucie Śląskim w Opolu. Notatka ta została spisana na podstawie informacji pozyskanych przez por. Urszulę Orzeł w wyniku rozmowy przeprowadzonej z Krystyną Kossakowską w dniu 23 października 1981 r. Ta ostatnia była w tym czasie traktowana oficjalnie przez SB jako kontakt służbowy – ks „K.K.”.  

Zawarte w notatce informacje miały być wykorzystanie w sprawie operacyjnego rozpracowania krypt. „Gracz”, której figurantem był Stanisław Jałowiecki. Zachęcona wynikami rozmowy, por. Orzeł proponowała jednak wykorzystanie tych informacji także w działaniach mających na celu „opracowanie” Krystyny Kossakowskiej jako kandydatki na tajnego współpracownika SB. Sporządzona przez nią notatka kończyła się następującymi uwagami: „K.s. »K.K.« oceniam jako osobę pozytywną, obiektywną, nie mającą uprzedzeń do SB. Inteligentną, o dużym poczuciu patriotyzmu. Z rozmowy wynika, że [w/w] nie zgadza się z działalnością »Solidarności«, nie popiera grup opozycyjnych i antypaństwowych. Wobec powyższych faktów istnieje możliwość opracowania w/wym. na kandydata na T.W.”.  

Z początkiem grudnia 1981 r., na krótko przed wprowadzeniem stanu wojennego, por. Orzeł przedłożyła formalny wniosek o „opracowanie” Krystyny Kossakowskiej w charakterze kandydata na tajnego współpracownika SB. „Celem opracowania kandydata na tajnego współpracownika – pisano we wniosku – będzie zapewnienie dopływu informacji o działalności przewodniczącego Zarządu Regionu NSZZ »Solidarność«, komisji zakładowej [NSZZ “Solidarność”] w Instytucie Śląskim oraz o osobach w nim zatrudnionych. Ponadto rozpoznanie istniejących grup nieformalnych oraz ich działalności na rzecz »Solidarności« i innych grup opozycyjnych i antypaństwowych”. W założonym przez siebie kwestionariuszu osobowym kandydatki por. Orzeł, uzasadniając planowany werbunek, pisała m. in.: „Kandydat z racji zajmowanego stanowiska posiada możliwości bieżącego informowania nas o działalności komisji zakładowej »Solidarności« w Instytucie Śląskim, aktualnej sytuacji wewnętrznej Instytutu oraz, z racji kontaktów służbowych z W[wyższą] S[szkołą] P[pedagogiczną], o podjęciu działalności na rzecz »Solidarności« oraz innych grup opozycyjnych i antypaństwowych”. Wniosek o „opracowanie” Krystyny Kossakowskiej jako kandydatki na tajnego współpracownika SB został zaakceptowany przez naczelnika Wydziału V KW MO w Opolu, mjr. Andrzeja Mikołajewa.  

Planowanego pozyskania dokonano w dniu 13 stycznia 1982 r. W wyniku przeprowadzonej wówczas rozmowy „kandydatka na t.w. dobrowolnie wyraziła zgodę na współpracę ze Służbą Bezpieczeństwa, napisała własnoręcznie zobowiązanie i obrała sobie pseudonim »Szczęsny«”. W złożonym na piśmie oświadczeniu Krystyna Kossakowska jako TW ps. „Szczęsny” zobowiązała się „do współpracy z organami służby bezpieczeństwa w zwalczaniu wrogiej i przestępczej działalności skierowanej przeciwko PRL”, a także “do zachowania w tajemnicy faktu współpracy”.  

Według wpisu dokonanego przez por. Orzeł w kwestionariuszu osobowym TW ps. „Szczęsny”, w trakcie rozmowy pozyskaniowej ta ostatnia miała przekazać następujące informacje, odnoszące się do sytuacji w Instytucie Śląskim w początkach stanu wojennego: Refleksje dotyczące funkcjonowania stanu wojennego i prowadzenia propagandy w tym stanie. Informacje o internowaniu [Henryka] Żarczyńskego, które zadaniem pracowników Instytutu było błędem.  

Ocenę postawy [dr. Michała] Lisa, komisarza wojennego Instytutu, który w opinii załogi Instytutu Śląskiego jest człowiekiem kontrowersyjnym, charakteryzującym się przedsierpniowymi metodami sprawowania władzy; wobec powyższego nie powinien być powoływany na stanowisko komisarza wojennego.  

[…] informację o składzie personalnym komisji zakładowej NSZZ »S« w Instytucie Śląskim”.  

W okresie do lutego 1983 r. TW ps. „Szczęsny” przekazała ogółem 11 informacji , dotyczących sytuacji w Instytucie Śląskim. Wbrew pierwotnym oczekiwaniom SB, nie było jednak wśród nich najbardziej pożądanych przez tę służbę informacji na temat działalności Stanisława Jałowieckiego oraz innych przejawów działalności opozycyjnej. „Po wprowadzeniu stanu wojennego tajny współpracownik nie miał możliwości udzielania informacji o aktualnej sytuacji figuranta [Jałowieckiego]” – pisała por. Orzeł w datowanej 1 września 1983 r. charakterystyce TW ps. „Szczęsny”. Należy dodać w tym miejscu, że Stanisław Jałowiecki ukrywał się od momentu wprowadzenia stanu wojennego, w związku z czym nie pojawiał się na terenie Instytutu Śląskiego; w maju 1982 r. został aresztowany, a po zwolnieniu z aresztu w początkach 1983 r. nie powrócił już do pracy w Instytucie.  

W 1983 r. Wydział V KW MO w Opolu zawiesił współpracę z TW ps. „Szczęsny” na okres jednego roku. Z końcem stycznia 1985 r. zdecydowano się na formalne rozwiązanie współpracy. Oficjalnym tego powodem były problemy związane ze zmienioną sytuacją życiową TW. W prowadzonym przez por. Urszulę Orzeł kwestionariuszu osobowym TW ps. „Szczęsny” powody rozwiązania współpracy przedstawiono w następujący sposób: „W związku z tym, że w dniu 3.04.1983 tajny współpracownik ps. »Szczęsny« zawarł związek małżeński i obowiązki rodzinne absorbowały go w sposób całkowity, dalsza współpraca okazała się niemożliwa. Poza tym mąż tajnego współpracownika nie był zadowolony ze wszystkich kontaktów żony poza miejscem pracy. Odbywane spotkania przeprowadzano z nieregularnością, a ich jakość zdecydowanie się obniżyła. Tajny współpracownik od dłuższego czasu ma poważne kłopoty ze zdrowiem, co również wpłynęło na brak możliwości odbywania spotkań”.  

W 1985 r. wykorzystaniem TW ps. „Szczęsny” był zainteresowany Wydział III Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w Opolu, sprawujący kontrolę operacyjną Instytutu Śląskiego w ramach sprawy obiektowej krypt. „Silesia”. Wydział ten zabiegał o przejęcie TW ps. „Szczęsny” do własnej sieci osobowych źródeł informacji. Starania spotkały się jednak z odmownym przyjęciem ze strony Wydziału V WUSW.  

Zachowała się oryginalna teczka pracy TW ps. „Szczęsny”, założona z datą 19 stycznia i zamknięta formalnie z dniem 1 lutego 1985 r. Zawarte w niej dokumenty, oparte na informacjach pozyskanych od TW ps. „Szczęsny”, obejmują w praktyce tylko okres do lutego 1983 r. Zachował się także wykonany z datą 28 kwietnia 1987 r. mikrofilm, obejmujący fotokopie wybranych dokumentów z teczki personalnej i teczki pracy TW ps. „Szczęsny”.  

[sygnatury akt: IPN Wr 0064/956 (zmikrofilmowana teczka personalna) oraz IPN Wr 0010/298 (oryginalna teczka pracy). Dokumenty znajdują się w zasobach IPN – Oddział Wrocław] 

Zbigniew Bereszyński

Nauka Polska – Baza Ludzi Nauki

dr hab. Krystyna Konstancja Kossakowska-Jarosz

Dyscypliny KBN:nauki filologiczne, Specjalności: folklorystyka, piśmiennictwo i kultura popularna, regionalistyka, socjologia literatury

Miejsca pracy: Aktualne: profesor Uniwersytet Opolski; Wydział Filologiczny; Instytut Filologii Polskiej,

Pełnione funkcje:Aktualne:Prezes Opolskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk

Rozprawa doktorska:Polskie kalendarze powszechne na Górnym Śląsku w latach 1919-1939, 13/04/1989,

Rozprawa habilitacyjna: Śląsk znany, Śląsk nie znany. O kulturze literackiej na Górnym Śląsku przed I progiem umasowienia, 09/12/1999, Uniwersytet Opolski; Wydział Filologiczny,Uzyskany stopień doktor habilitowany nauk humanistycznych w zakresie literaturoznawstwa, specjalności: historia literatury, socjologia literatury,

dr hab. Krystyna Kossakowska-Jarosz, prof UO
Katedra Literatury Romantyzmu

strona Instytutu Filologii Polskiej UO

Tadeusz Cielecki – b. komendant MO, podpułkownik, obecnie dziekan na Uniwersytecie Opolskim, dr hab. nauk prawnych

Nauka Polska – Baza Ludzi Nauki
dr hab.  Tadeusz  Zygmunt  Cielecki
Id osoby:   25552
Dyscypliny KBN: nauki prawne
Specjalności: kryminologia, organizacja i zarządzanie, patologia społeczna, pedagogika, prawo policyjne, resocjalizacja, socjologia prawa, wiktymologia
Miejsca pracy: Aktualne:
profesor  Uniwersytet Opolski; Wydział Prawa i Administracji; Katedra Prawa Karnego
Wyższa Szkoła Policji w Szczytnie; Instytut Prawa
Nieaktualne:
Uniwersytet Opolski; Międzywydziałowy Instytut Prawa i Administracji
Wyższa Szkoła Policji w Szczytnie; Zakład Prawa
Pełnione funkcje: Aktualne:
Dziekan  Uniwersytet Opolski; Wydział Prawa i Administracji
Ukończone studia:
1963,  Prawo,  Uniwersytet Łódzki,
baner człowiek nauki

dr hab.  Tadeusz  Zygmunt  Cielecki
Id osoby:   25552
Dyscypliny KBN: nauki prawne
Specjalności: kryminologia, organizacja i zarządzanie, patologia społeczna, pedagogika, prawo policyjne, resocjalizacja, socjologia prawa, wiktymologia
Miejsca pracy: Aktualne:
profesor  Uniwersytet Opolski; Wydział Prawa i Administracji; Katedra Prawa Karnego, Wyższa Szkoła Policji w Szczytnie; Instytut Prawa
Nieaktualne:  Uniwersytet Opolski; Międzywydziałowy Instytut Prawa i Administracji.   Wyższa Szkoła Policji w Szczytnie; Zakład Prawa
Pełnione funkcje: Aktualne:
Dziekan  Uniwersytet Opolski; Wydział Prawa i Administracji
Ukończone studia:
1963,  Prawo,  Uniwersytet Łódzki,
————–

Tadeusz Cielecki

Serwis UO

Dziekan Wydziału Prawa i Administracji

dr hab. Tadeusz Zygmunt Cielecki, prof. U.O.

Stopnie i tytuły naukowe:

  • Magister prawa- Wydział Prawa Uniwersytetu Łódzkiego-1963
  • Doktor nauk humanistycznych- Wydział Filologiczno-Historyczny Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Opolu – 1982
  • Doktor habilitowany nauk prawnych w zakresie prawa – Wydział Prawa i Administracji Uniwersytetu Łódzkiego – 2004.

Miejsca pracy, zajmowane stanowiska:

  • 1963-1995 Komenda Wojewódzka /Milicji/ Policji w Opolu – referent, kierownik sekcji, z-ca komendanta powiatowego, komendant powiatowy, miejski, zastępca komendanta wojewódzkiego.
  • 1996-1998 Wyższa Szkoła Policji w Szczytnie – prorektor ds. dydaktycznych, po. komendant .
  • 1998-1999 Komenda Wojewódzka Policji w Słupsku – komendant wojewódzki,
  • 1999-2002 Komenda Wojewódzka w Kielcach –komendant wojewódzki.
  • 1999-2002 Akademia Świętokrzyska –Instytut Pedagogiki i Psychologii, Zakład Profilaktyki i Resocjalizacji – adiunkt.
  • 2002 –2004 Uniwersytet Opolski, Wydział Prawa I Administracji – adiunkt.
  • 2005-nadal Wyższa Szkoła Policji w Szczytnie, Zakład Prawa, profesor nadzwyczajny W.S.Pol.
  • 2004- nadal Uniwersytet Opolski Wydział Prawa I Administracji profesor nadzwyczajny Uniwersytetu Opolskiego

Pełnione funkcje w Uniwersytecie Opolskim:

  • 01.09.2002- 2004 – zastępca Dyrektora Międzywydziałowego Instytutu Prawa i Administracji
  • 01.09.2002 – nadal – kierownik Zakładu Kryminologii, Kryminalistyki i Wiktymologii
  • 09. 2008- dziekan Wydziału Prawa i Administracji

Zainteresowania naukowe: kryminologia, wiktymologia, kryminalistyka, prawo karne wykonawcze, bezpieczeństwo wewnętrzne, pedagogika resocjalizacyjna, patologia społeczna, prewencja kryminalna

Zainteresowania pozazawodowe: turystyka, myślistwo, fotografika, działka

Działalność społeczna w ostatnich 10 latach:

Rada Fundacji „Pro Lege” w Opolu,

International Police Association Oddział w Opolu,

Ogólnopolskie Forum na Rzecz Ofiar Przestępstw w Warszawie

Rada Naukowo Programowa Stowarzyszenia Muzeum Policji

Komitet Wykonawczy Europejskiej Sieci Doskonalenia Działań Policyjnych,

Ekspert zewnętrzny Państwowej Komisji Akredytacyjnej

Koordynator MS w sprawie Programu Pilotażowego utworzenia Sieci Pomocy Ofiarom Przestępstw

członek zespołu MS ds. opracowania krajowego programu działań na rzecz ofiar przestępstw

————

Były esbek i nadgorliwi milicjanci po latach kadra Uniwersytetu Opolskiego

Kurier Brzeski 18(748 z 13 maja 2009 r

Dziekan z milicyjną przeszłością

Pracownikiem Uniwersytetu Opolskiego jest także prof. Tadeusz Cielecki, były komendant miejski MO w Opolu, a obecnie naukowiec – specjalista z dziedziny kryminalistyki. W grudniu 1981 r., u progu stanu wojennego, podwładni ówczesnego podpułkownika Cieleckiego brutalnie rozprawili się ze studentami prowadzącymi akcję plakatową na terenie Opola. Milicja zatrzymała wówczas 23 uczestników akcji plakatowej, którzy zostali odstawieni do Komendy Miejskiej MO w Opolu. Byli wśród nich również studenci Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Opolu, której tradycje kontynuuje Uniwersytet Opolski.

Zatrzymanych poddawano przesłuchaniom i rewizji osobistej. Niektórzy z nich zostali również dotkliwie poszkodowani fizycznie. U jednego w wyniku oględzin lekarskich stwierdzono pęknięcie żebra, obicie nerek oraz ogólne potłuczenia, u innego – potłuczenia i rozbicie nosa. Zatrzymani zostali także dwaj przedstawiciele opolskiej prasy związkowej NSZZ „Solidarność”. Według relacji zamieszczonej w wydawanym przez opolską „Solidarność” biuletynie „Sygnały”, ppłk Cielecki miał wówczas odgrażać się, że zamknie każdego, kto by rozlepiał plakaty „Solidarności” lub Niezależnego Zrzeszenia Studentów

W 1986 r. ppłk Cielecki, w ewidentny sposób przekraczając swoje milicyjne kompetencje, napisał polityczny donos na dr Damiana Tomczyka, historyka z Instytutu Śląskiego w Opolu, człowieka skądinąd bardzo lojalnego politycznie wobec władz PRL, działacza PZPR. W piśmie skierowanym do rąk własnych szefa WUSW w Opolu, płk. Juliana Urantówki, zarzucał on Tomczykowi, że w artykule opublikowanym na łamach „Trybuny Opolskiej” zanadto „roztkliwia się nad krzywdą ludności cywilnej – dzieci, młodzieży szkolnej, kobiet – jako ofiar bombardowania alianckiego na Opolszczyznę w końcu II wojny światowej”. Ppłk Cielecki postulował interwencję w urzędzie cenzury lub w redakcji „Trybuny Opolskiej”. 

Trudno powiedzieć, by tego rodzaju zacięcie cenzorskie dobrze przystawało do osobowej sylwetki późniejszego pracownika nauki. Taką jednak drogę kariery obrał ostatecznie ppłk Cielecki w III RP.

Pracował on w Wyższej Szkole Policji w Szczytnie oraz w Akademii Świętokrzyskiej i na Uniwersytecie Opolskim. W 2008 r. został nawet dziekanem Wydziału Prawa i Administracji UO!  Prof. Cielecki i scharakteryzowany powyżej dr Bednarski nie tylko pracują na jednym wydziale Uniwersytetu Opolskiego, ale także razem opiekują się wspomnianym już tutaj Kołem Naukowym Młodych Kryminologów i Kryminalistyków!..

Zbigniew  Bereszyński

————

Radio.Opole.pl > Wiadomości > Opole 111
Tadeusz Cielecki: Nie możemy zamykać oczu na ludzką krzywdę

http://www.radio.opole.pl/index.php?kat=wiadomosci_wiecej&id=28990


Bartłomiej Kozera – TW “Kazimierz”, filozof o niezwykłych zdolnościach adaptacyjnych

baner-czlowiek-nauki12

Baza OPI

udzie nauki
identyfikator rekordu: o72007
dr hab. Bartłomiej Kozera, prof. UO, prof. WSZiA w Opolu
Dyscypliny KBN: nauki filozoficzne
Specjalności: historia filozofii
Miejsca pracy, zajmowane stanowiska, pełnione funkcje: – Instytut Filozofii i Socjologii UO – prof.
– Zakład Etyki Życia Publicznego WSZiA w Opolu – prof.

INSTYTUT FILOZOFII

prof. UO dr hab. Bartłomiej Kozera

Tematyka badań: Filozofia średniowieczna i jej współczesne kontynuacje, filozofia Boga i filozofia religii, filozofia społeczna.

——–

KOZERA, BARTŁOMIEJ- Marksistowskie widzenie rzeczywistości

/ Bartłomiej KOZERA, Ryszard AUGUSTYN.Opole : Instytut Śląski , 1987.

———-

Kontrowersje wokół sesji

09.11.2007

Środowiska niepodległościowe protestują przeciwko wykładowi, który na uroczystej sesji rady miasta Opola, z okazji 11 Listopada, ma wygłosić prof. Bartłomiej Kozera. Tytuł wykładu brzmi „Demokracja jako wartość”. Prof. Bartłomiej Kozera wykłada na co dzień w Instytucie Filozofii Uniwersytetu Opolskiego. List otwarty w sprawie niedzielnej sesji, 16 sygnatariuszy (m.in. Wiesław Ukleja, Henryk Fraszek, Antoni Klusik, Janusz Sanocki, Jerzy Golczuk) skierowało do prezydenta Opola Ryszarda Zembaczyńskiego.

Opozycjoniści są oburzeni tym, że z wykładem z okazji Dnia Niepodległości, ma wystąpić prof. Bartłomiej Kozera, który w czasach PRL „jako filozof marksistowski” wspierał zniewolenie kraju. Zdaniem autorów listu, wsławił się on haniebną postawą w trakcie stanu wojennego, występując publicznie m.in. przeciwko niezależności związków zawodowych.

Bartłomiej Kozera jako szef Zakładu Filozofii Instytutu Nauk Społecznych ówczesnej Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Opolu, represjonował zatrudnionego tam wrocławskiego naukowca Grzegorza Francuza, sympatyka ruchu „Wolność i Pokój”. Na sugestię SB miał go zwolnić z instytutu w 1987 r.

„Udział B. Kozery, wywodzącego się ze środowiska zwalczającego polskie dążenia niepodległościowe w uroczystych obchodach Dnia Niepodległości byłby w naszym przekonaniu policzkiem wymierzonym osobom, które o niepodległą Polskę walczyły.” – napisali działacze niepodległościowi i solidarnościowi.

———-

Profesor Kozera niechciany na sesji

GW,2007-11-08

Profesor wykładu nie wygłosi

W niedzielę podczas uroczystej sesji rady miasta z okazji święta niepodległości wykład miał wygłosić prof. Bartłomiej Kozera. Opolscy działacze solidarnościowi zapowiedzieli jednak, że jeżeli do tego dojdzie, będą protestować podczas uroczystości . Kilka godzin później prof. Bartłomiej Kozera podjął decyzję, że wykładu nie wygłosi. – Myślę, że pan prof. w porę się zreflektował. Uznał, że jego przeszłość jest na tyle kompromitująca, by nie występować na tej uroczystości. Przyjmuję tę decyzję z satysfakcją – komentował Ukleja.

———-

Profesor Kozera to TW Kazimierz?

Nowa Trybuna Opolska, 25 października 2008

Bartłomiej Kozera współpracował z SB – ujawnia Zbigniew Bereszyński, były działacz Solidarności. – Nie robiłem tego świadomie – broni się profesor. Wyniki kwerendy w archiwach Instytutu Pamięci Narodowej Bereszyński opublikował w ostatnim numerze „Kuriera Brzeskiego”.

Współpracę z SB jako TW „Kazimierz” Kozera zaczął na trzecim roku studiów wiosną 1966 roku, tuż przed obchodami milenijnymi – twierdzi Bereszyński. – Zwerbował go Jerzy Zarębski, wtedy porucznik wydziału III komendy wojewódzkiej, w latach 80. naczelnik tego wydziału.
Kozera,
dziś profesor, wykładowca, filozof i etyk na Uniwersytecie Opolskim, miał wtedy inwigilować głównie studentów skupionych wokół duszpasterstwa jezuitów. Chadzał na msze, słuchał, obserwował i notował.
– A potem pobierał za to wynagrodzenie – opowiada Zbigniew Bereszyński. – Z materiałów IPN wynika, że pierwsze pieniądze – 400 złotych – dostał już w kwietniu 1966 roku. Potem wielokrotnie odbierał i kwitował po 400-500 złotych. Kilkakrotnie wyższe wynagrodzenie dostał tuż po wydarzeniach Marca 1968 roku.
Według Bereszyńskiego Bartłomiej Kozera
miał donosić m.in. na prof. Leszka Leo Kantora. Kantor był wtedy pracownikiem opolskiej Wyższej Szkoły Pedagogicznej. Stworzył na uczelni m.in. klub studencki „Skrzat” czy Zimową Giełdę Piosenki. Po wydarzeniach Marca ‘68 został zwolniony z pracy i zmuszony do emigracji. Do dziś mieszka w Szwecji.
– W dużym stopniu przyczynił się do tego właśnie TW „Kazimierz” – uważa Zbigniew Bereszyński. Jego zdaniem współpracę z SB prof. Kozera miał formalnie rozwiązać w 1974, gdy został wysokim funkcjonariuszem PZPR.
– Mimo to do 1979 roku jego mieszkanie było punktem kontaktowym SB – twierdzi Bereszyński.
Prof. Bartłomiej Kozera zaprzecza, jakoby świadomie współpracował z SB i był za to opłacany. Twierdzi natomiast, że był przez esbecję „ciągany” na komendę przy Powolnego i zastraszany.

———–

Filozof Kozera – TW ps. “Kazimierz”

Kurier Brzeski Nr39(723) z 29 października 2008 r

TW ps. “Kazimierz” i jego działalność w opolskim środowisku akademickim
Podejmowane przez SB przedsięwzięcia kontrolno-sprawdzające przyniosły pełne  potwierdzenie lojalności i zdyscyplinowania TW ps. “Kazimierz”. Nie mniej satysfakcjonujące dla SB były efekty jego działalności w charakterze osobowego źródła informacji. W pisanych przez siebie raportach ppor. Jerzy Zarębski, oficer prowadzący “Kazimierza” wysoko oceniał jego zdyscyplinowanie i wartość przekazywanych przez niego informacje.

W 1968 r. Bartłomiej Kozera ukończył studia na opolskiej WSP, uzyskując tytuł magistra filologii polskiej, a w październiku następnego roku rozpoczął studia doktoranckie w Instytucie Filozoficznym Wydziału Nauk Społecznych Uniwersytetu Warszawskiego. Jego starania o przyjęcie na studia doktoranckie wsparła opolska SB, wysyłając we wrześniu 1969 r. pismo polecające do rąk własnych naczelnika Wydziału IV Departamentu III MSW. “W wypadku gdyby były trudności w przyjęciu z uwagi na brak miejsca, prosimy o ewentualne poparcie” – czytamy w piśmie sygnowanym przez naczelnika Wydziału III KW MO w Opolu, ppłk. Józefa Adamczyka.

Po podjęciu studiów doktoranckich przez Kozerę opolska SB przekazała go do dyspozycji Wydziału IV Departamentu III MSW. Nowym oficerem prowadzącym TW ps. “Kazimierz” został wówczas kpt. Wacław M. Król, inspektor Wydziału IV Departamentu III MSW. Zgodnie z planami przedstawionymi w charakterystyce datowanej 31 marca 1970 r., ten ostatni przewidywał w szczególności wykorzystanie “Kazimierza” do “rozpoznania środowiska doktorantów Instytutu Filozoficznego Wydziału Nauk Społecznych UW celem stwierdzenia,  czy istnieją lub nie tendencje do antysocjalistycznej działalności politycznej”.

Bartłomiej Kozera był nie tylko tajnym współpracownikiem SB, ale także jednym z czołowych aktywistów PZPR na Opolszczyźnie. Jako pracownik naukowy i nauczyciel akademicki szerzył ideologię marksistowsko-leninowską. Dał się poznać jako szczególnie gorliwy bojownik tzw. frontu ideologicznego. W czasach rewolucji solidarnościowej wypowiadał się przeciwko niezależności związków zawodowych. “Związki zawodowe muszą więc być zależne – wypowiadał się w stanie wojennym na łamach “Trybuny Opolskiej” – gdyż ich cele i zadania wynikają z socjalistycznych zasad naszego społeczeństwa, a ich działanie właśnie socjalistyczne zasady rozwijać i kształtować powinny”.

Kariera w III RP

Po 1989 r. Bartłomiej Kozera miękko wylądował w nowej rzeczywistości społeczno-politycznej, przejawiając, jak zwykle, niezwykłe zdolności adaptacyjne. Z powodzeniem kontynuował karierę akademicką, osiągając tytuł profesorski i stanowisko dyrektora Instytutu Filozofii Uniwersytetu Opolskiego. Zatrudniła go także Wyższa Szkoła Zarządzania i Administracji w Opolu. Lokalne media zaczęły kreować go na jeden z czołowych autorytetów w dziedzinie… etyki życia publicznego! W 2007 r. opolska działaczka postkomunistyczna Halina Żyła (w przeszłości KO ps. “Stasia”) walczyła o to, by właśnie Kozera wygłosił odczyt na temat patriotyzmu i wolności podczas uroczystej sesji Rady Miasta Opola z okazji święta 11 listopada. Były TW ps. “Kazimierz” uważał, że ma po temu pełne prawo moralne. Poczuł się osobiście dotknięty, gdy prawo to zostało publicznie zakwestionowane. Nie wiedziano wtedy jeszcze o jego wcześniejszej współpracy z SB, a on sam może liczył na to, że sprawa ta nigdy nie wyjdzie na jaw…

Zbigniew Bereszyński