Władysław Herman – profesor lwowski i warszawski, komendant AK, NIE, świadek oskarżenia w procesie szesnastu

 

w: S. Kalbarczyk – Polscy pracownicy nauki ofiary zbrodni sowieckich w latach II wojny światowej

Wydawnictwo: Neriton 2001

HERMAN WŁADYSŁAW LUDWIK (1901-1981) inżynier, dr nauk technicznych, profesor hodowli i żywienia zwierząt w Akademii Medycyny Weterynaryjnej we Lwowie, w latach 1944-1945 jako docent hodowli zwierząt wykładał w zastępstwie i kiero­wał Katedrą Hodowli Ogólnej na Wydziale Rolniczo-Lasowym Poli­techniki Lwowskiej, autor około 20 prac naukowych z dziedziny weterynarii, kpt. rez. 40. pułku piechoty WP, do rozwiązania Armii Krajowej komendant Okręgu Stanisławów AK, potem komendant „NIE” Okręgu Stanisławów (pseudonim „Globus”).

Po zajęciu Lwowa przez Armię Czerwoną powrócił do miasta i pracy w Lwowskim Instytucie Weterynaryjnym. 13 lutego (według niektó­rych źródeł 9 marca) 1945 r. został aresztowany przez NKWD w kon­spiracyjnym mieszkaniu przy ul. Jabłonowskich 4, Podczas prowadzo­nych przesłuchań -jak wynika z dokumentów NKWD – przyznał się do wydania polecenia zlikwidowania doc. Wielińskiego, pracownika Instytutu Medycznego, aktywnego działacza ZPP, nawołującego do repatriacji ludności polskiej ze Lwowa (zginął od wybuchu granatu 8 II 1945 r.) oraz do wydania innych rozkazów, w wyniku których zlikwidowano osoby zaangażowane w proces repatriacji. 25 maja, wraz z innymi więźniami wyselekcjonowanymi jako „użyteczni” w przy­gotowywanym procesie szesnastu przywódców Polski Podziemnej, wywieziono go do Moskwy. Przebywał tu najpierw w więzieniu na Łubiance, potem na Butyrkach. W procesie szesnastu Herman wystą­pił jako świadek oskarżenia. Jego zeznania poważnie obciążyły oskar­żonych. Herman stwierdził, że Armia Krajowa przygotowywała się do powstania na t}^ach Armii Czerwonej i do wojny ze Związkiem Radzieckim. Również statut organizacji „NIE” mówić miał o powsta­niu. Według słów Hermana w kierowanym przez niego okręgu upra­wiano działalność dywersyjną na tyłach wojsk radzieckich. W lutym 1945 r. tajna organizacja Okręgu Stanisławów liczyła, jak poinformo­wał świadek, około 3 tyś. ludzi i prowadziła przygotowania do „zbroj­nego powstania przeciwko władzy radzieckiej”. Po procesie, 12 stycz­nia 1946 r., Herman został skazany z artykułu 54-la i 54-2 kodeksu karnego3 USRR na 3 lata obozu (według niektórych historyków ten względnie niski wyrok był realizacją „dżentelmeńskiej umowy”, prze­widującej złagodzenie kary w zamian za przydatne na procesie zezna­nia). Kary w całości nie odbył. Już w kwietniu 1946 r. powrócił do Polski.

Źródła i literatura: A. Bień, Bóg jest wyżej, dom jest dalej, bmdw.; Centralne Ar­chiwum Wojskowe, Kolekcja akt z archiwów rosyjskich, Ministerstwo Spraw Wewnętrznych ZSRR, sygn. VIII.800.19.17; E. Duraczyński, General Iwanów zaprasza. Przywódcy podziemnego państwa polskiego przed sądem moskiewskim, Warszawa 1989; M. Golon, Represje Armii Czerwonej i NKWD wobec polskiej kon­spiracji niepodległościowej w latach 1944-1946, cz. l, „Czasy Nowożytne” 1996. t. 1; Kartoteka BI ZSW OL; Księga pamiątkowa SGGW; Kulturne żittja; A. Lein-wand, Przywódcy Polski Podziemnej przed sądem moskiewskim, Warszawa 1992; Mazur, Węgierski, Konspiracja lwowska. Slownik biograficzny, Politechnika Lwow­ska; Pempel, ZWZ-AKwe Lwowie; Popławski, Wykaz; Riedl, We Lwowie; Szere-rneta, Powroty do Lwowa; Teczka specjalna}. W. Stalina, Raporty NKWD z Polski 1944-1946, Warszawa 1998; Węgierski, Aresztowania; idem, Armia Krajowa w Okręgach Stanislawów i Tarnopol, Kraków 1996

♣  

w Wikipedii: Władysław  Herman (ur. 1901)

Władysław Herman (ur. 8 sierpnia 1901 we Lwowie, zm. 28 grudnia 1981) – żołnierz Wojska Polskiego II RP, polski zootechnik, profesor hodowli i żywienia zwierząt we Lwowskim Instytucie Weterynaryjnym, komendant Okręgu Stanisławów AK, prof. SGGW.

Od 1 stycznia 1938 docent hodowli zwierząt. W czasie wojny obronnej 1939 służył w 40 Pułku Piechoty Dzieci Lwowskich broniąc odcinka łyczakowskiego we Lwowie.

W grudniu 1939 wstąpił do Związku Walki Zbrojnej. Początkowo pełnił funkcję inspektora okręgowego, a od lipca 1942 – szefa Wydziału I Organizacyjnego Komendy Okręgu Lwów AK. Nosił pseudonim „Felczer”. Jako komendant Okręgu Stanisławów AK starał się uchronić polską ludność przed napadami oddziałów UPA. Schwytany przez NKWD i więziony.

W latach 1941 – 1944 działał w konspiracyjnym nauczaniu we Lwowie.[1]

Po wojnie uzyskał tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego, a następnie profesora zwyczajnego. Od 1948 do 1971 był prof. SGGW w Warszawie. Za swoją działalność w strukturach AK odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari i Krzyżem Walecznych. Za pracę naukową otrzymał m.in. Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski oraz wiele innych odznaczeń.

Wojenne losy prof. dr hab. Władysława Hermana 

Muzeum Weterynarii
Wiesławy i Waldemara Krzyżewskich,
06-300 Przasnysz, ul. Gdańska 5.
dr nauk wet. Waldemar Krzyżewski

Władysław Herman urodził się 8 sierpnia 1901 roku we Lwowie. W 1911 roku rozpoczął naukę w realnym gimnazjum we Lwowie. Po zakończeniu I wojny światowej wstąpił ochotniczo do Wojska Polskiego. Służbę odbywał w 5 Pułku Piechoty Legionów. Po zdaniu egzaminu dojrzałości 1 lutego 1919 roku rozpoczął studia na Wydziale Rolniczo-Lasowym Politechniki Lwowskiej. Następnie uzupełniał studia na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Jana Kazimierza.
W 1927 roku rozpoczął studia weterynaryjne. Równocześnie od 1925 roku pracował jako nauczyciel w Krakowskiej Szkole Rolniczej w Bereźnicy (pow. Stryj). Od lipca 1927 roku został przeniesiony na stanowisko referenta rolniczego i lustratora szkół rolniczych w Tymczasowym Wydziale Samorządowym we Lwowie. Równolegle od 1927 roku pełnił obowiązki asystenta przy Katedrze Zoologii i Parazytologii Akademii Medycyny Weterynaryjnej we Lwowie. W 1929 roku przeszedł na etat starszego asystenta w Katedrze Hodowli Szczegółowej. W 1931 roku przeniósł się na analogiczne stanowisko w Katedrze Hodowli Zwierząt Wydziału Rolniczo-Lasowego Politechniki Lwowskiej. Tam też uzyskał w 1931 roku stopień naukowy doktora nauk technicznych. Habilitował się w 1937 roku. Dnia 1 stycznia 1938 roku został mianowany docentem hodowli zwierząt.
W okresie kampanii wrześniowej służył w stopniu porucznika w 40 pułku piechoty broniąc odcinka łyczakowskiego we Lwowie. Po zajęciu Lwowa przez armię czerwoną, do końca grudnia 1939 roku pracował na dotychczasowym stanowisku. Dnia 1 stycznia 1940 roku został mianowany profesorem hodowli i żywienia zwierząt w Lwowskim Instytucie Weterynaryjnym.

W okresie okupacji niemieckiej pracował jako wykładowca hodowli zwierząt na Fachowych Kursach Lekarsko-Weterynaryjnych. Po ponownym zajęciu Lwowa przez wojska radzieckie pracował nadal w Instytucie na ostatnio zajmowanym stanowisku do momentu aresztowania przez NKWD.
W grudniu 1939 roku wstąpił do Związku Walki Zbrojnej. Początkowo pełnił funkcję inspektora okręgowego, a od lipca 1942 roku został mianowany szefem Wydziału I Organizacyjnego Komendy Okręgu Lwów AK….

..Wielu przywódców aresztowanych przez NKWD torturami fizycznymi i psychicznymi zmuszano do udziału w Procesie Szesnastu w charakterze świadków oskarżenia. Jednym z nich był pułkownik Władysław Herman. Wraz z nim zeznawał Szef Sztabu Komendy Obszaru Lwów AK ppłk. Feliks Janson i inni


Trudno jest w takiej sytuacji, będąc pod groźbą tortur, zsyłki na Syberię i kary śmierci, zachować godność człowieka. Pułkownikowi Władysławowi Hermanowi i jego współtowarzyszom niedoli to się udało. Ich odpowiedzi na pytania tzw. „sądu” były bardzo ogólnikowe i mówiące o rzeczach ogólnie znanych. Np. Władysław Herman zeznał: „że podczas odprawy we Lwowie w lipcu 1944 roku gen. Filipkowski zalecał, aby AK tworzyła pozory walki z Niemcami na odcinku frontu i należało wywołać wrażenie, że odegrała ona znaczną rolę w wyzwoleniu zachodnich obszarów Ukrainy i jest panem sytuacji”. Dotyczyło to również planu „Burza”. ….

Po wyjściu z więzienia początkowo pracował w PTZ w Krakowie. Od 1946 roku podjął się organizacji Katedry Ogólnej Hodowli Zwierząt na Wydziale Rolnym SGGW w Warszawie. Tytuł profesora nadzwyczajnego otrzymał w 1949 roku, profesora zwyczajnego w 1961 roku. W 1951 roku zorganizował Wydział Zootechniczny. Początkowo pełnił obowiązki Dziekana. Ze względu na swoją działalność konspiracyjną w czasie wojny został zawieszony w czynnościach i pozbawiony zarówno funkcji Dziekana jak i Kierownika Katedry. Do pracy został przywrócony dopiero po dwóch latach. Funkcję Kierownika Katedry Ogólnej pełnił nieprzerwanie od 1955 do 1970 kiedy przeszedł na emeryturę.
W latach 1964-66 sprawował funkcję Dziekana Wydziału Zootechnicznego. Prof. Herman zorganizował w SGGW Stację Oceny Wełny, Zakład Hodowli Owadów Użytkowych, Zakład Hodowli Zwierząt Futerkowych oraz fermę drobiu. Był promotorem około trzydziestu prac doktorskich. Był autorem licznych podręczników i prac naukowych, członkiem wielu towarzystw naukowych. Za swoją wybitną działalność w strukturach Armii Krajowej w czasie okupacji został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari i Krzyżem Walecznych. Za działalność na polu naukowym otrzymał Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski oraz wiele innych odznaczeń. Profesor Władysław Herman zmarł 28 grudnia 1981 roku.

Źródła:
Bień A. „Bóg wyżej, dom dalej”. Warszawa 1991.
Bór Komorowski T. „Armia Podziemna”. Warszawa 1994.
Leinwanch A. „Przywódcy Polski Podziemnej przed sądem moskiewskim”. Warszawa 1992.
Chachułowa J. 50 lat Wydziału Zootechnicznego, 1951-2001 – Warszawa 2002. Relacja żony Władysława Hermana – Krystyny Herman. Polski czyn zbrojny w II wojnie światowej. Polski ruch oporu – praca zbiorowa, Warszawa 1988, s. 475.

Waldemar Krzyżewski

Reklamy

Eugeniusz Ralski – wybitny fitopatolog, skazany w procesie krakowskim WiN

baner krzywdzeni

Ralski

Żołnierze i działacze konspiracji niepodległościowej – oraz skazani z powodów politycznych –  więzieni w Centralnym Więzieniu Karnym we Wronkach i Rawiczu i ZK Poznań 1945-1956

Strona Genealogia, Stankiewicze z przyjaciółmi

Ralski Eugeniusz [1910-1981],dr, żołnierz ZWZ/AK, działacz WiN, ps. „Biały”, „Korsak”

Ur. 06 XI 1910 w Osieczanach pow. Myślenice, syn Teodora i Katarzyny z Batków. Szkolę powszechną i gimnazjum ukończył w Myślenicach. Po zdaniu matury od 1929 studiuje na Wydziale Rolniczym UJ w Krakowie. Władze uczelni wyreklamowały go od służby wojskowej jako wybitnie uzdolnionego studenta. Po ukończeniu studiów w 1933 obronił pracę dyplomową, dyplomową w 1934 rozprawę doktorską i podjął pracę jako asystent-wolontariusz w Katedrze Hodowli Roślin i genetyki Wydziału Rolniczo-Leśnego Politechniki Lwowskiej w Dublanach k. Lwowa. Od 01 I 1937 kierownik Stacji Ochrony Roślin i inspektor Izby Rolniczej w Katowicach.

We IX 1939 nadzorował ewakuację biura Śląskiej Izby Rolniczej. W wyniku działań wojennych jesienią 1939 znalazł się pod okupacją sowiecką we Lwowie. W I 1940 przedostał się przez granicę na Sanie i przedostał się do Krakowa, gdzie podjął pracę w Krakowskiej Izbie Rolniczej. W 1941 zaprzysiężony do ZWZ. W latach 1941-1945 był żołnierzem ZWZ/AK zaangażowanym w prace Wydziału Wojskowego „Teczka”, w którym kierował Oddziałem Rolnym. Po scaleniu we IX 1943 „Teczki” z Delegaturą Rządu stanął na czele Wydziału Rolnego Okręgowej Delegatury Rządu w Krakowie. W okresie okupacji współorganizator tajnego nauczania na Wydziale Rolnym UJ. Aresztowany przez Niemców w 1944 przebywał w obozie w Płaszowie. Od początku 1945 był członkiem kierownictwa Brygad Wywiadowczych tworzących samodzielną sieć wywiadowczo-propagandową w ramach Obszaru Południowego, kolejno w NIE, DSZ i WiN. Z polecenia E. Bzymka-Strzałkowskiego organizował od II 1945 wywiad gospodarczy i nadzorował Biuro Studiów. Od V 1945 referent wywiadu gospodarczego DSZ w Krakowie, a od I 1946 z-ca kierownika sieci wywiadowczej WiN krypt. „Izba Kontroli”. Następnie szef wywiadu Obszaru Południowego WiN.

W VI 1945 habilitował się i został docentem UJ w Krakowie. Od VII 1946 jako profesor nadzwyczajny objął Katedrę Fitopatologii i Ochrony Roślin Uniwersytetu we Wrocławiu. Jednocześnie profesor Wyższej Szkoły Rolniczej we Wrocławiu. Mieszkał we Wrocławiu przy ul. Gierymskiego.

24 VIII 1946 został zatrzymany przez funkcj. UB i uwięziony. Postanowienie o zastosowaniu tymczasowego aresztowania wydała z datą 27 VIII 1946 Wojskowa Prokuratura Rejonowa w Krakowie. Przeszedł ciężkie śledztwo. Więziony w areszcie WUBP Kraków i w więzieniu Montelupich. Sądzony procesie krakowskim członków II Zarządu Głównego WiN. Wyrokiem WSR Kraków, sygn. akt. Sr. 978/47  z dnia 10 IX 1947 został skazany na karę śmierci z art. 86§2 KKWP oraz art. 7 Dekretu z 13 VI 1946. Wyrok uprawomocnił się 18 IX 1947. W dniu 06 XI 1947 B. Bierut zmienił mu w drodze łaski karę śmierci na dożywotnie więzienie. Z ZK Kraków-Montelupich przewieziony do Centralnego Więzienia Karnego we Wronkach i tu osadzony 09 I 1948 do dyspozycji MBP. W dniu 23 II 1948 wraz z aktami zostaje przetransportowany z CWK Wronki do ZK Warszawa-Mokotów, skąd 22 II 1952 powraca do CWK Wronki.

Wojskowy Sąd Garnizonowy na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 V 1956 złagodził mu na mocy amnestii z 27 IV 1956 karę do lat 12 i utrat e praw na lat 5. Początek kary 24 VIII 1946, upływ kary 24 VIII 1958 oraz udzielił mu ze względu na stan zdrowia rocznej przerwy w odbywaniu kary od 18 V 1956 do 18 V 1957. W dniu 18 V 1956 zwolniony z więzienia udał się do Krakowa, gdzie mieszkał przy ul. Wygoda 11. W dniu 31 XII 1956 decyzją Rady Państwa nr K/107/56 pozostała do odbycia część kary zawieszono na okres 2 lat. Do więzienia już nie powraca.

Pracuje jako profesor w Instytucie Melioracji Rolnych i Leśnych Akademii Rolniczej w Krakowie. Był członkiem PAN.Brat Stefana. Zmarł 24 V 1981 w Osieczanach. Pochowany na cmentarzu Podgórskim w Krakowie.Żonaty z Kazimierą z d. Drozdowska

Postanowieniem Sadu warszawskiego Okręgu Wojskowego w Warszawie z dnia 17 XI 1992, sygn. akt Cn. Un. 167/92 wyrok wydany przez b. WSR Kraków został unieważniony jako wydany za działalność niepodległościową.

J. Draus – G. Mazur. Lista aresztowanych działaczy Zrzeszenia WiN, Studia rzeszowskie, t. 4 z 1997; A. Zagórski. Zrzeszenie „Wolność i Niezawisłość” w dokumentach, VI, cz. 3. Wrocław 2000; Kraków. Balbus. Konspiracja dolnośląska AK-WiN 1945-1948. Wrocław 2000; Wrocław. Czarnecki. Informator o dokumentach sądowo-więziennych 1944-1956. Poznań 1993; Księga ewidencyjna więźniów CWK Wronki nr II/16/1948; Księga ewidencyjna główna więźniów CWK Wronki 1339/1952.

———–

Uniwersytet Rolniczy  im. Hugona Kołłątaja

ZAKŁAD EKOLOGICZNYCH PODSTAW

INŻYNIERII ŚRODOWISKA

Historia

Po przedwczesnej i nagłej śmierci profesora Kazimierza Figuły w 1966 roku, na kierownika Katedry powołany został prof. dr inż. Eugeniusz Ralski, wybitny specjalista w zakresie hodowli roślin, fitopatologii, ekologii roślin oraz łąkarstwa.

Na początku lat siedemdziesiątych zgodnie z odgórnymi zaleceniami likwidującymi na uczelniach strukturę katedralną, Katedra jako Zakład Przyrodniczych Podstaw Melioracji Wodnych weszła w skład Instytutu Melioracji Rolnych i Leśnych, którego wicedyrektorem został profesor Ralski.

Z okresem tym związany jest intensywny rozwój młodej kadry naukowej, co przejawiało się licznymi doktoratami jakie miały miejsce w tym czasie. Nawiązano też międzynarodową współpracę naukową dotyczącą zagadnień będących przedmiotem badań Zakładu z placówkami naukowymi w Niemczech (Berlin) i Czechosłowacji. Po przejściu w 1979 roku profesora Eugeniusza Ralskiego na emeryturę kierownikiem Zakładu została doc. dr hab. Helena Nagawiecka.

———-

Głos Uczelni, Nr 151/2006  ( Uniwersytet Przyrodniczy we Wrocławiu)

Z żałobnej karty

Rok później zmarł w dniu 24 maja 1981 roku organizator i kierownik Katedry Fitopatologii i Ochrony Roślin w 1946 roku profesor Eugeniusz Ralski, krótko pracujący na Wydziale Rolnictwa. Już bowiem we wrześniu tego roku został aresztowany i przebywał w więzieniu z wyrokiem śmierci za nieujawnioną działalność w Armii Krajowej oraz szczególnie tępionej przez PRL organizacji Wolność i Niezawisłość. Apel o jego zwolnienie wysłany przez profesorów Aleksandra Tychowskiego, Bolesława Świętochowskiego i Stanisława Baca do Prezydenta Bolesława Bieruta pozostał bez odpowiedzi. Profesora Ralskiego amnestia objęła dopiero w 1956 roku i od tego czasu kontynuował pracę na Wydziale Melioracji Wodnych.

—————-

patrz także :

Haniebna postawa rektorów wobec naukowców z WiN-u

Karol Starmach – wybitny hydrobiolog, skazany w procesie krakowskim WiN

baner krzywdzeni

STARMACH Karol (1900-88)
botanik, hydrobiolog, prof. UJ, czł. PAN; laureat nagrody państwowej 1972; inicjator i organizator zespołu badań hydrobiol. w Polsce, specjalista w badaniach alg; autor podręczników uniwersyteckich (Życie ryb słodkowodnych, Metody badania planktonu, Biologia sanitarna), twórca i red. serii Flora słodkowodna Polski.
DOKTORZY HONORIS CAUSA UNIWERSYTETU WROCŁAWSKIEGO PO ROKU 1948
Karol Starmach
1900-1988 Botanik, hydrobiolog, ichtiolog, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego, członek rzeczywisty PAN
13.11.1987

STARMACH Karol (1900-88)

Interia.pl

botanik, hydrobiolog, prof. UJ, czł. PAN; laureat nagrody państwowej 1972; inicjator i organizator zespołu badań hydrobiol. w Polsce, specjalista w badaniach alg; autor podręczników uniwersyteckich (Życie ryb słodkowodnych, Metody badania planktonu, Biologia sanitarna), twórca i red. serii Flora słodkowodna Polski.

———-

DOKTORZY HONORIS CAUSA UNIWERSYTETU WROCŁAWSKIEGO PO ROKU 1948

Karol Starmach

1900-1988 Botanik, hydrobiolog, ichtiolog, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego, członek rzeczywisty PAN ,13.11.1987

——–

Żołnierze i działacze konspiracji niepodległościowej – oraz skazani z powodów politycznych –  więzieni w Centralnym Więzieniu Karnym we Wronkach i Rawiczu i ZK Poznań 1945-1956

Strona Genealogia, Stankiewicze z przyjaciółmi

Starmach Karol [1900-1988], hydrobiolog, badacz flory i fauny wód polskich, działacz PSL

Ur. 22 IX 1900 w Mszanie Dolnej pow. limanowski, syn Franciszka i Tekli z d. Strama. Uczęszczał do gimnazjum. W latach 1919-1920 brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Po ukończeniu studiów i uzyskaniu stopnia doktora poświęcił się pracy naukowej jako botanik-ichtiolog. W okresie okupacji niemieckiej aresztowany przez gestapo i uwięziony w KL Sachsenhausen i Dachu. Zwolniony 26 IV 1940. Powraca do Krakowa i pracuje w szkolnictwie zawodowym w Okręgowym Biurze Szkolnym organizującym tajne nauczanie. W latach 1944-1945 członek władz wojewódzkich Zrzeszenia Pracy Ludowej „Orka”. Po wojnie docent UJ w Krakowie. W latach 1945-1947 czynny w PSL. Pełnił m. in. funkcję prezesa Koła Grodzkiego PSL w Krakowie. Był też radnym WRN. Utrzymywał kontakty z E. Ralskim – działaczem WiN, od którego otrzymywał materiały wywiadowcze WiN w celu doręczenia władzom PSL. Osobiście przekazywał E. Ralskiemu informacje z terenu PSL i WRN w Krakowie. W tym okresie czasu mieszkał w Krakowie przy ul. Łobzowskiej. Zatrzymany przez funkcj. WUBP Kraków 19 V 1946 i uwięziony. Postanowienie o zastosowaniu wobec niego tymczasowego aresztowania wydała z datą 21 IX 1946, sygn. akt Pr. 2349/46. Sądzony w procesie krakowskim, został skazany przez wSR Kraków, sygn. akt Sr. 978/47 na karę 10 lat więzienia z art. 86§2 KKWP i art. 7 MKK z utratą praw publicznych i obywatelskich na lat 5 oraz przepadek mienia na rzecz Skarbu Państwa. Po uprawomocnieniu się wyroku 18 IX 1947 został wywieziony do Centralnego Więzienia Karnego we Wronkach i tu osadzony w dniu 24 IX 1947 jako więzień śledczy. W XI 1947 przekazany do odbycia kary. 14 XII 1947 wywieziony z CWK Wronki wraz z aktami do więzienia Warszawa-Mokotów. Po ułaskawieniu został zwolniony z więzienia 26 V 1950. Po opuszczeniu więzienia powraca do Krakowa. Od 1956 profesor UJ w Krakowie, a od 1969 członek PAN.
Zmarł w Krakowie 02 III 1988.
Żonaty z Bolesławą z Kaweckich.
J. Draus-G. Mazur. Lista aresztowanych działaczy Zrzeszenia WiN /w:/ „Studia Rzeszowskie”, t. IV z 1997; Księga ewidencyjna więźniów śledczych CWK Wronki nr8/47; Księga ewidencyjna więźniów cWK Wronki nr 1243/47; A. Zagórski. Zrzeszenie „Wolność i Niezawisłość” w dokumentach, t. VI,cz. 3. Wrocław 2000.
————-
patrz także :

Karol Buczek – wybitny historyk, kartograf, skazany w procesie krakowskim WiN

baner krzywdzeni

Buczek Karol w encyklopedii portalu wiedzy ONET.pl

Buczek Karol (1902-1983), historyk mediewista, znawca dziejów kartografii i geografii historii, działacz ludowy. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1919-1921. Studia na Uniwersytecie Jagiellońskim z zakresu geografii i historii zakończył doktoratem w 1928, habilitował się w 1936. Od 1927 bibliotekarz, następnie kustosz Biblioteki Muzeum Czartoryskich w Krakowie. Już w okresie międzywojennym związany z ruchem ludowym; od 1931 – członek SL.
Podczas II wojny światowej w konspiracyjnym SL Roch. Po wojnie wPolskim Stronnictwie Ludowym.
Redaktor Myśli i Czynu oraz Za pługiem, od 1945 redaktor naczelny tygodnika Piast. W latach 1946-1954 więziony z powodów politycznych. W 1957-1974 profesor Instytutu Historii Polskiej Akademii Nauk. 1958 organizował, a następnie kierował Pracownią Słownika Historyczno-Geograficznego Polski Średniowiecznej. Redaktor Słownika historyczno-geograficznego ziem polskich w średniowieczu (tom 7, część 3 1963; tom 1, tom 2 część 1, 1971). Poza problematyką geografii hist. koncentrował się na kwestii organizacji społeczeństwa Polski wczesnośredniowiecznej.
Autor licznych prac, m.in.: Geograficzno-historycze podstawy Prus Wschodnich (1936), Książęca ludność służebna w Polsce wczesnofeudalnej(1958), Dzieje kartografii polskiej od XV do XVIII wieku (1963), Targi i miasta na prawie polskim. Okres wczesnośredniowieczny (1964).

————

Karol Buczek (1902-1983). Człowiek i uczony

Fragment książki

Wspominam o tej sprawie nie bez powodu. 6 września 2002 r. brałem udział w sesji naukowej pt. „Proces krakowski 11 VIII – 10 IX 1947 r. Działacze WiN i PSL przed sądem komunistycznym”. Była to pierwsza sesja poświęcona temu procesowi, przygotowana przez Oddział Instytutu Pamięci Narodowej w Krakowie. Wygłaszane referaty, często wstrząsające, ilustrowała wystawa z licznymi fotografiami, w tym także Profesora. Były też karykatury z ówczesnych gazet codziennych z nader złośliwymi komentarzami, w tym karykatury redaktora w okularach, czyli Profesora, który w chwili aresztowania był redaktorem „Piasta” z nominacji wręczonej mu osobiście przez Wincentego Witosa w 1945 r. Prokurator domagał się dla oskarżonego Karola Buczka wyroku śmierci, sąd zasądził go na 15 lat więzienia i 5 lat pozbawienia praw obywatelskich. Profesor niechętnie wspominał proces i więzienie, czasem jednak przytaczał garść jakże ważnych dla przyszłego historyka szczegółów….Kilka lat po wyroku, gdy żona Profesora Jadwiga z Czajewiczów występowała o urlopowanie go z więzienia z powodu poważnej choroby, Edward Ochab przez pewien czas odmawiał, zarzucając Karolowi Buczkowi, że swoją wrogą działalnością próbował nie dopuścić do tych wielkich socjalistycznych przeobrażeń na polskiej wsi. Z kolei w roku 1962, gdy Instytut Historii wystąpił z wnioskiem o profesurę zwyczajną dla niego, nominację zablokował ze względów politycznych z wielką awanturą Władysław Gomułka na posiedzeniu Rady Państwa. Nominacja ta doszła do skutku dopiero po 10 latach, w roku 1972, i to po zatarciu kary, o co postarał się wtedy z własnej woli przewodniczący Rady Państwa prof. Henryk Jabłoński. W tym czasie nie mogło być oczywiście mowy o rehabilitacji. Dopiero 30 sierpnia 1989 r. Sąd Najwyższy dokonał rehabilitacji kierownictwa PSL, dotyczącej Stanisława Mierzwy, Karola Buczka, Mieczysława Kabata, Karola Starmacha oraz Jerzego Kunca, skazanych na mocy Dekretu z 16 listopada 1945 r. o przestępstwach szczególnie niebezpiecznych w okresie odbudowy państwa. ..

Po ośmiu latach, w połowie listopada 1954 r. Profesor opuścił warunkowo więzienie ze względów zdrowotnych, gdyż nabawił się w nim gruźlicy. Potem przedłużano mu to zwolnienie, a w roku 1956 otrzymał z Rady Państwa zawieszenie kary więzienia na 2 lata. Już w grudniu tego roku został zatrudniony w Instytucie Historii PAN na etacie zastępcy profesora, uzyskując 1 lutego 1957 r. nominację na profesora nadzwyczajnego. Rok później dyrektor Instytutu prof. Tadeusz Manteuffel powierzył mu organizację i kierownictwo utworzonej świeżo Pracowni Słownika Historyczno-Geograficznego Polski Średniowiecznej.

—————–

Dziennik Polski:

Proces Krakowski

Karol Buczek (1902–1983), redaktor naczelny tygodnika „Piast”

Sąd nad obozem reakcji polskiej

Rektorzy krakowskich szkół artystycznych  o procesie krakowskim

——————-

patrz także :

Haniebna postawa rektorów wobec naukowców z WiN-u

Franciszek Walter – rektor UJ, dbał o zdrowie AK i potępiał profesorów z WiN

baner-czlowiek-nauki

Franciszek Walter w Wikipedii

Franciszek Walter (ur. 6 grudnia 1885 w Krakowie, zm. 19 maja 1950 w Krakowie) – wenerolog, rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego. Autor książki Wit Stwosz, rzeźbiarz chorób skórnych wydanej w 1933, w której napisał o chorobach skórnych postaci wyrzeźbionych na Ołtarzu Mariackim. Udowodnił w niej m.in., że syfilis występował w Europie jeszcze przed podróżą Kolumba do Ameryki. Był członkiem Polskiej Akademii Umiejętności.

———–

Przeglad 3-2007

PRACE SPECJALNE- TRĄDZIK RÓŻOWATY – ETIOPATOGENEZA I LECZENIE

Profesor Franciszek Ksawery Walter urodził się 6 grudnia 1885 r., zmarł 19 maja 1950 r. Był wybitnym dermatologiem, naukowcem i historykiem medycyny. Po studiach odbył staże naukowe w dziedzinie dermatologii w czołowych ośrodkach naukowo-badawczych, m.in. w Berlinie i Szwajcarii. Zainteresowania naukowe profesora Franciszka Waltera koncentrowały się na lecznictwie dermatologicznym (szczegónie chorób wenerycznych) i diagnostyce chorób przenoszonych drogą płciową. W latach 1925-1950 pełnił funkcję kierownika Kliniki Dermatologicznej Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, dając się poznać jako świetny organizator, wykładowca, a przede wszystkim naukowiec, który swoją pasją odkrywania nowych dróg w dermatologii potrafił zarazić młodych lekarzy.W latach 1946-1948 piastował stanowisko rektora Uniwersytetu Jagiellońskiego. Aktywnie uczestniczył w życiu społeczno-kulturalnym Krakowa.

W1932 r., dokonując oględzin ołtarza Wita Stwosza, zauważył na figurach objawy różnych chorób skóry, a także znamiona kiły wrodzonej. Na tej podstawie wysunął pionierską hipotezę, że na kiłę chorowano w Europie jeszcze przed wyprawą Krzysztofa Kolumba do Ameryki. Profesor Walter prowadził także badania naukowe w zakresie metod leczenia i diagnostyki serologicznej chorób wenerycznych. Jest autorem licznych publikacji i podręczników dla studentów.

Profesor Franciszek Walter, współtwórca Krakowskiej Szkoły Dermatologii, uważany za jednego z najwybitniejszych polskich wenerologów i dermatologów, na stałe zapisał się w historii dermatologii polskiej, europejskiej i światowej

——————

Serwis o Rycerskim Zakonie Bibliofilskim

06.12.1885 Kraków – 19.05.1950 Kraków

Dermatolog i wenerolog. Uzyskał w 1930 r. tytuł Oratora, który broni przed wszelkimi zarzutami osób wyróżnianych Orderem Białego Kruka. Wypełniał swe obowiązki w tym względzie do 1950 r. W 1925 r. został profesorem UJ i dyrektorem kliniki dermatologicznej,
a w 1935 r. dziekanem Wydziału Lekarskiego UJ. Był członkiem PAU. W latach 1946-1948 piastował funkcję rektora krakowskiego uniwersytetu. Podobnie, jak Kazimierz Witkiewicz należał do krakowskiej loży
Przesąd Zwyciężony [Hass 1993, s. 319]. Posiadał jedną z najcenniejszych w Europie kolekcji grafiki erotycznej. Miłośnik kunsztownych opraw. Rozpowszechnił w Polsce biblioterapię .

—————

W okupowanym kraju. kształcenie kadr medycznych w Armii Krajowej

Współorganizatorem konspiracyjnych studiów medycznych w Krakowie był prof. dr med. Franciszek Walter szef służby zdrowia Okręgu Krakowskiego AK.
————
Na potępienie skazano tych, którzy prowadzili niepodległościową działalność antykomunistyczną. Wśród oskarżonych końcem lata 1947 roku, w procesie krakowskim, działaczy Zrzeszenia „Wolność i Niezawisłość” i Polskiego Stronnictwa Ludowego, znaleźli się również uczeni, m.in. prof. Eugeniusz Ralski z „WiN”, oraz działacze PSL, pracownicy UJ doc. Karol Buczek – był redaktorem naczelnym wydawanego w Krakowie peeselowskiego pisma „Piast” – i doc. Karol Starmach. Ich działalność została potępiona w haniebnej uchwale rektorów wyższych uczelni podpisanej przez F. Waltera – rektora UJ
———————–

Żołnierze AK nadal zaplutymi karłami reakcji ?

zapluty-karzel-reakcji

Żołnierze AK nie zasłużyli na odszkodowania?

Fronda

Rząd zaproponował, by finansowe wsparcie otrzymały rodziny zamordowanych podczas pięciu masowych wystąpień z czasów PRL: poznańskiego Czerwca ’56, Października ’57 w Warszawie, Grudnia ’70 na Wybrzeżu, w Radomiu ’76 a także stanu wojennego. Inicjatywa nie wspomina o wielu nie tak głośnych przypadkach bohaterstwa w walce z komunistycznym reżimem.

Po debacie w sejmie do projektu zgłoszono poprawki rozszerzające pomoc finansową na rodziny osób, które straciły życie do 1989 roku, także w ramach indywidualnych protestów. Posłowie nie uznali jednak za stosowne upomnieć się o krewnych „żołnierzy wyklętych” z NSZ i WiN, a także członków AK, zamordowanych po wojnie przez komunistów.

Henryk Münch – historyk, skazany w procesie krakowskim WiN

baner-krzywdzeni1

Fragment z książki Przeciw czerwonej dyktaturze (red. Filip Musiał, Jarosław Szarek; Ośrodek Myśli Politycznej, Instytut Pamięci Narodowej, Kraków 2007

Henryk Münch

‚ Münch – niepozorny, cichy i spokojny historyk urbanista – pochodził z Zawiercia. W Krakowie ukończył studia historyczne  i geograficzne w Uniwersytecie Jagiellońskim. Następnie pracował w Komisji Atlasu Historycznego Polski Polskiej Akademii Umiejętności, a od 1928 r. także w Archiwum Aktów Dawnych Miasta Krakowa. W grudniu 1932 r. został w UJ promowany na doktora filozofii. Wraz z 27 pułkiem piechoty brał udział w kampanii wrześniowej 1939 r. W czasie okupacji wniósł duży wkład
w ochronę zbiorów archiwalnych przed zniszczeniem lub wywiezieniem do III Rzeszy. W 1941 r. został zaprzysiężony do ZWZ-AK pod pseudonimem “Mnich”. Pełnił funkcję drużynowego, a następnie zastępcy dowódcy plutonu. Po rozwiązaniu Armii Krajowej w styczniu 1945 r. stracił kontakt ze swoimi zwierzchnikami  i kolegami z konspiracji.

Jan Kot odnalazł Müncha w archiwum i zaproponował mu podjęcie działalności w nielegalnej organizacji niepodległościowej mającej na celu zdobycie dla kraju całkowitej niepodległości….Kot przychodził do archiwum przeciętnie raz lub dwa razy w miesiącu, przynosząc Henrykowi Münchowi na przechowanie kolejne archiwalia Zrzeszenia “WiN”.

….Obydwaj archiwiści zostali aresztowani w konsekwencji rozbicia przez Urząd Bezpieczeństwa II Zarządu Głównego WiN. ..

Münch natomiast zasiadł na ławie oskarżonych wspólnie z działaczami
II Zarządu Głównego – z prezesem Zrzeszenia ppłk. Franciszkiem Niepokólczyckim na czele i kilkoma osobami z PSL, m.in.: Stanisławem Mierzwą, Karolem Buczkiem i Mieczysławem Kabatem. Celem procesu i olbrzymiej akcji propagandowej, która mu towarzyszyła, było udowodnienie związków legalnego PSL z “niele-galnym” WiN i wykazanie szkodliwości stronnictwa Mikołajczyka.

Proces rozpoczął się 11 sierpnia 1947 r. Oskarżycielem był zastępca Naczelnego Prokuratora Wojskowego ppłk Stanisław Zarakowski. Grzmiał on pod adresem zgromadzonych na ławie oskarżonych pracowników nauki – wśród których byli m.in. znany biolog Eugeniusz Ralski, a także historycy Karol Buczek i Henryk Münch – dziś, gdy państwo chce ratować naukę polską i uniwersytety, nie będzie tolerować zdrajców, tych, którym daje chleb. Dla tych ludzi, którzy przedkładają szpiegostwo nad pracę […], nie ma miejsca w społeczeństwie.

Wyrok ogłoszono 10 września 1947 r. – w procesie orzeczono 8 kar śmierci.

Henryk Münch, dla celów propagandowych nazywany archiwistą II Zarządu Głównego WiN, choć w istocie pełnił tę funkcję dla Biura Studiów Brygad Wywiadowczych, został skazany na 15 lat więzienia i przepadek całego mienia na rzecz skarbu państwa. Warto zaznaczyć, że w przypadku działaczy Zrzeszenia WiN zawsze starano się skazać ich za działalność szpiegowską. Gwarantowało to – po pierwsze – możliwość wydania wyższych wyroków, a po drugie – sprawiało, że nie obejmowały ich przepisy ustawy
o amnestii z 22 lutego 1947 r. – gdyż łagodzenie kary na ich podstawie obejmowało co prawda przestępstwa polityczne, ale nie dotyczyły one skazanych za działalność wywiadowczą…

Los “Miśniaka” był zgoła odmienny. Münch przeszedł przez więzienia: na Montelupich w Krakowie, Wronki, Warszawa-Mokotów, Sieradz. Wyszedł na fali “odwilży” 28 sierpnia 1956 r. po odsiedzeniu 10 lat.

Henryk Münch znalazł zatrudnienie w Muzeum Historycznym Miasta Krakowa i oddał się całkowicie pracy naukowej. W ciągu kilku następnych lat nawiązał współpracę z Zakładem Historii Architektury i Urbanistyki PAN, Śląskim Instytutem Naukowym  w Katowicach, a także wszedł w skład Komisji Urbanistyki i Architektury Oddziału PAN w Krakowie. W marcu 1961 r. habilitował się. Następnie do 1966 r. prowadził zajęcia z urbanistyki na archeologii w UJ. Zmarł 10 stycznia 1968 r. w Krakowie.

———–

Henryk Münch (1906–1968), archiwista Biura Studiów Brygad Wywiadowczych WiN. Aresztowany 28 sierpnia 1946 r.

————-

patrz także :

Haniebna postawa rektorów wobec naukowców z WiN-u