Zbigniew Messner – ekonomista, od studenta do rektora na Akademii Ekonomicznej w Katowicach, b. premier, PZPR

baner człowiek nauki

Zbigniew Messner w Wikipedii 

Zbigniew Messner (ur. 13 marca 1929 w Stryju, zm. 10 stycznia 2014 w Warszawie) – polski ekonomista, pracownik naukowy, działacz państwowy, premier PRL w latach 1985–1988, poseł na Sejm PRL IX kadencji, profesor.

…Studia ukończył w 1953 roku w Wyższej Szkole Ekonomicznej w Katowicach, a w 1961 roku doktoryzował się na tej uczelni. W 1977 roku uzyskał tytuł profesora zwyczajnego. Od 1968 był prorektorem, a od 1975 do 1982 roku rektorem tej uczelni…..

Członek PZPR; od 1981 w Biurze Politycznym KC, równolegle sekretarz KW PZPR w województwie katowickim.

Wicepremier ds. ekonomicznych od 1983 roku. Poseł na Sejm w latach 1985–1989. 6 listopada 1985 roku – po mianowaniu Wojciecha Jaruzelskiego na funkcję Przewodniczącego Rady Państwa – powołany na Prezesa Rady Ministrów….. Z powodu porażki w referendum 19 września 1988 roku Messner złożył dymisję z funkcji premiera. Kandydował bez powodzenia na posła w czerwcowych wyborach z 1989 roku. W Biurze Politycznym pozostawał do X plenum KC PZPR w grudniu 1988 roku, kiedy to Wojciech Jaruzelski przeprowadził rekonstrukcję BP…Po 1989 roku powrócił do działalności naukowej. Jest autorem licznych książek i publikacji z zakresu ekonomii, przede wszystkim zastosowań informatyki w ekonomii i rachunkowości. Ostatnia publikacja książkowa: Teoretyczne podstawy rachunkowości (Warszawa 1994). Był także przewodniczącym Komisji Egzaminacyjnej Krajowej Izby Biegłych Rewidentów, a także prezesem Stowarzyszenia Księgowych…..W 1986 został doktorem honoris causa Uniwersytetu Marcina Lutra w Halle i Wittenberdze.

Odnowienie doktoratu prof. Zbigniewa Messnera

  STOWARZYSZENIE KSIĘGOWYCH W POLSCE

Ponad pół wieku mięło od dnia obrony pracy doktorskiej przez prof. Zbigniewa Messnera (27 czerwca 1961 r.) na Wydziale Przemysłu Wyższej Szkoły Ekonomicznej w Katowicach. Profesor osiągnął w życiu wiele sukcesów naukowych i pedagogicznych. Wypromował  ponad 500 magistrów i dyplomowanych ekonomistów,   20 doktorów nauk ekonomicznych, zrecenzował 27 prac doktorskich, 10 rozpraw habilitacyjnych, 15 wniosków o nadanie tytułu naukowego profesora, opublikował ponad 200 prac i artykułów naukowych. Prowadził również intensywną działalność polityczną i społeczną. Wiele Profesorowi zawdzięcza środowisko księgowych i biegłych rewidentów, na rzecz których od wielu lat pracuje. Od 1957 roku prof. Zbigniew Messner jest członkiem Stowarzyszenia Księgowych w Polsce, a od 2003 r. jego prezesem.Decyzja Senatu Uniwersytetu Ekonomicznego w Katowicach o odnowieniu doktoratu jest wyrazem uznania dla wybitnych wychowanków Uczelni. To szczególna forma uhonorowania przez władze uczelni, z którą prof. Zbigniew Messner jest związany od  początków swojej kariery naukowej.

Człowiek spoza układów

Jan Cofałka – Przegląd 11/2009

…..Od studenta do rektora

W 1948 r. jest już na studiach. Studiuje, a potem pracuje, ciągle na tej samej uczelni, która kilka razy zmieniała nazwę. Po wojnie było to prywatne, powstałe jeszcze w 1937 r., Wyższe Studium Nauk Społeczno-Gospodarczych w Katowicach. Na pierwszym roku płaci więc czesne. Po roku szkołę upaństwowiono i nazwano Wyższą Szkołą Administracji Gospodarczej. Potem przemianowano ją na Wyższą Szkołę Ekonomiczną, od 1974 r. staje się Akademią Ekonomiczną im. Karola Adamieckiego.
W 1951 r. kończy studia pierwszego stopnia, licencjackie. Studia magisterskie musi robić na WSE w Krakowie, bo katowicka uczelnia nie miała jeszcze uprawnień magisterskich. Po studiach zostaje asystentem na macierzystej uczelni. W 1961 r. doktoryzuje się, a w 1969 r. przygotowuje pierwszą na swojej uczelni habilitację. Tytuł profesora nadzwyczajnego otrzymuje w 1972 r., a zwyczajnego w 1977 r. Od 1968 do 1975 r. jest prorektorem, a następnie rektorem macierzystej uczelni.
Wtedy jednak rektorem było się z nominacji, więc kiedy w burzliwym roku 1981, w pierwszych wolnych wyborach, w tajnym głosowaniu (był jednym z sześciu z ponad 90 nominowanych rektorów, których w ten sposób wybrano) wybrano go na rektora ponownie, miał prawo odczuwać z tego powodu satysfakcję.
Jeszcze bardziej będzie cenił fakt wybrania go na kierownika Katedry Rachunkowości, kiedy po dziesięciu latach, z ponabijanymi w Warszawie guzami, powraca na macierzystą uczelnię.

Premier w skrajnych warunkach

Profesor był cenionym uczonym, miał mocną pozycję na uczelni, poparcie kadry naukowej i społeczności akademickiej oraz ułożone, stabilne życie rodzinne, co wysoko cenił. Wcześniej odmawiał przyjęcia proponowanych mu stanowisk.

Nie żyje Zbigniew Messner

interia.pl..

.w Warszawie zmarł profesor Zbigniew Messner, ekonomista – premier w latach 1985-1988. Miał 84 lata…Zbigniew Messner był między innymi rektorem Akademii Ekonomicznej w Katowicach, na której doktoryzował się i uzyskał profesurę. Od 1981 roku zasiadał w Biurze Politycznym Komitetu Centralnego PZPR, kierował Komitetem Wojewódzkim partii w Katowicach

Zbigniew Messner był między innymi rektorem Akademii Ekonomicznej w Katowicach, na której doktoryzował się i uzyskał profesurę. Od 1981 roku zasiadał w Biurze Politycznym Komitetu Centralnego PZPR, kierował Komitetem Wojewódzkim partii w Katowicach

Zbigniew Messner był między innymi rektorem Akademii Ekonomicznej w Katowicach, na której doktoryzował się i uzyskał profesurę. Od 1981 roku zasiadał w Biurze Politycznym Komitetu Centralnego PZPR, kierował Komitetem Wojewódzkim partii w Katowicach.

Czytaj więcej na http://fakty.interia.pl/polska/news-nie-zyje-zbigniew-messner,nId,1087854?utm_source=paste&utm_medium=paste&utm_campaign=firefox

Zbigniew Messner był między innymi rektorem Akademii Ekonomicznej w Katowicach, na której doktoryzował się i uzyskał profesurę. Od 1981 roku zasiadał w Biurze Politycznym Komitetu Centralnego PZPR, kierował Komitetem Wojewódzkim partii w Katowicach.Czytaj więcej na http://fakty.interia.pl/polska/news-nie-zyje-zbigniew-messner,nId,1087854?utm_source=paste&utm_medium=paste&utm_campaign=firefox

 

Reklamy

Edward Łukawer – relegowany w marcu 68 r. z uczelni na lat 12, ale przywrócony w 1980 r.

baner krzywdzeni

Edward Łukawer w bazie Nauka Polska

prof. dr hab.  Edward  Łukawer   (nie żyje)

Id osoby:   8387

Dyscypliny KBN:ekonomia

Specjalności: makroekonomia

Miejsca pracy:Nieaktualne:

Małopolska Szkoła Wyższa w Brzesku; Katedra Ekonomii,   Śląska Wyższa Szkoła Zarządzania im. gen. Jerzego Ziętka; Wydział Ekonomiczno-Społeczny; Katedra Ekonomii, Prawa i Polityki Społecznej. 

Ukończone studia: 1952,  ekonomia,  Szkoła Główna Planowania i Statystyki,

Uzyskany tytuł profesora: 1987,   nauki ekonomiczne

—————-

Wspomnienie o Profesorze Edwardzie Łukawerze
Profesor Edward Łukawer urodził się 28 marca 1920 roku w Warszawie w rodzinie zamożnej.Z chwilą wybuchu II wojny światowej wyjechał ze swoją matką do Lwowa. Natomiast ojciec z młodszym synem – znacznie wcześniej do Australii. Po zajęciu Lwowa przez wojska radzieckie został zmuszony do podjęcia pracy fizycznej w „Wojenstroju” we Lwowie. W dniu 29 czerwca 1940 roku za odmowę przyjęcia obywatelstwa radzieckiego otrzymał wyrok śmierci zamieniony jednakże na dożywotnie zesłanie na Syberię. W Ałdanie aż do końca 1941 roku pracował przez 12 – 14 godzin dziennie jako prosty robotnik w kopalni odkrywkowej złota. Później – jako drwal w tajdze syberyjskiej. Po podpisaniu w Londynie tzw. traktatu Sikorski-Majski warunki Jego życia uległy nieco poprawie, gdyż zatrudniono Go jako pomocnika księgowego w instytucjach lokalnych (szpital, szkoła podstawowa). W sierpniu 1944 roku skończył się Jego pobyt w Jakucji. Do kraju powrócił dopiero 7 lipca 1946 roku, gdzie podjął pracę zawodową w Centralnym Zarządzie Przemysłu Hutniczego w Katowicach na stanowisku ekonomisty. Jednocześnie rozpoczął studia  w ówczesnym Wyższym Studium Nauk Społeczno-Gospodarczych (obecnie Akademia Ekonomiczna w Katowicach).
Profesor Edward Łukawer rozpoczął prace naukową i dydaktyczną jako asystent   a następnie adiunkt w Katedrze Ekonomii Politycznej w Wyższej Szkole Ekonomicznej   w Katowicach. Pracował tam jednak zaledwie kilka miesięcy, gdyż w okresie nasilenia czystek stalinowskich został na polecenie Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Katowicach zwolniony   z pracy z powodu burżuazyjnego pochodzenia, którego nota bene nigdy nie ukrywał. W wyniku odwołania się od tej decyzji do ówczesnego Ministerstwa Szkolnictwa Wyższego w listopadzie 1952 roku został skierowany do pracy na tym samym stanowisku do Katedry Ekonomii Politycznej w Wyższej Szkole Ekonomicznej w Krakowie. Odtąd Jego losy związane są głównie z tym miastem i z Akademią Ekonomiczną w Krakowie.
.W dniu 12 czerwca 1961 roku uzyskał stopień doktora nauk ekonomicznych na podstawie pracy „Modele gospodarki socjalistycznej i ich funkcjonowanie”, a w czerwcu 1967 roku – stopień doktora habilitowanego za pracę habilitacyjną pt.: „Możliwości funkcjonowania gospodarki socjalistycznej w świetle międzywojennej dyskusji na Zachodzie”. Nie uzyskał jednakże stanowiska docenta, gdyż za aktywny udział w tzw. wydarzeniach marcowych w 1968 roku został odsunięty przez ówczesne władze uczelni od prowadzenia działalności dydaktycznej oraz otrzymał karę nagany. W wyniku polecenia ówczesnego Ministerstwa Szkolnictwa Wyższego został z dniem 30 września 1969 roku zwolniony z pracy w WSE w Krakowie. Po zwolnieniu przez kilka miesięcy poszukiwał pracy w różnych zawodach. Ostatecznie został zatrudniony jako „młodszy ekonomista” (już jako osoba 49-letnia ze stopniem dr. hab. – sic!)
w „Centrostalu” w Krakowie, a w latach 1977-1980 w Kombinacie Opakowań Blaszanych Lekkich. Podejmowane przez Niego kilkakrotnie starania o ponowne przyjęcie do pracy   w uczelni pomimo „gierkowskiej odwilży” nie przyniosły żadnego rezultatu. Dopiero po
12 latach od zawieszenia w czynnościach zawodowych, a po 11 latach od zwolnienia z pracy przywrócono Mu prawa pracownika nauki.
Pracę podjął więc ponownie w Akademii Ekonomicznej w Krakowie w Instytucie Ekonomii Politycznej początkowo na stanowisku adiunkta (w wieku 60 lat, co był wyrazem dalszego upokarzania Profesora Edwarda Łukawera za Jego działalność opozycyjną w Komitecie Obrony Robotników i prowadzenie wykładów w Towarzystwie Kursów Naukowych tzw. „Latającym Uniwersytecie”). W dniu 1 kwietnia 1981 roku otrzymał stanowisko docenta. Tytuł
i stanowisko profesora otrzymał dopiero 17 września 1987 roku, a więc zaledwie 3 lata przed emeryturą. W latach 1981 – 1982 pełnił funkcję zastępcy dyrektora Instytutu Ekonomii Politycznej. Do osiągnięcia wieku emerytalnego w AE w Krakowie pracował z Zakładzie Analiz Porównawczych Systemów Ekonomicznych. Od 2000 roku do ostatnich dni swojego życia pracował jako profesor zwyczajny w Śląskiej Wyższej szkole Zarządzania im. Gen. Jerzego Ziętka w Katowicach oraz w Małopolskiej Szkole Wyższej w Brzesku.

Wspomnienie o Profesorze Edwardzie Łukawerze

Profesor Edward Łukawer urodził się 28 marca 1920 roku w Warszawie w rodzinie zamożnej.Z chwilą wybuchu II wojny światowej wyjechał ze swoją matką do Lwowa. Natomiast ojciec z młodszym synem – znacznie wcześniej do Australii. Po zajęciu Lwowa przez wojska radzieckie został zmuszony do podjęcia pracy fizycznej w „Wojenstroju” we Lwowie. W dniu 29 czerwca 1940 roku za odmowę przyjęcia obywatelstwa radzieckiego otrzymał wyrok śmierci zamieniony jednakże na dożywotnie zesłanie na Syberię. W Ałdanie aż do końca 1941 roku pracował przez 12 – 14 godzin dziennie jako prosty robotnik w kopalni odkrywkowej złota. Później – jako drwal w tajdze syberyjskiej. Po podpisaniu w Londynie tzw. traktatu Sikorski-Majski warunki Jego życia uległy nieco poprawie, gdyż zatrudniono Go jako pomocnika księgowego w instytucjach lokalnych (szpital, szkoła podstawowa). W sierpniu 1944 roku skończył się Jego pobyt w Jakucji. Do kraju powrócił dopiero 7 lipca 1946 roku, gdzie podjął pracę zawodową w Centralnym Zarządzie Przemysłu Hutniczego w Katowicach na stanowisku ekonomisty. Jednocześnie rozpoczął studia  w ówczesnym Wyższym Studium Nauk Społeczno-Gospodarczych (obecnie Akademia Ekonomiczna w Katowicach).

Profesor Edward Łukawer rozpoczął prace naukową i dydaktyczną jako asystent   a następnie adiunkt w Katedrze Ekonomii Politycznej w Wyższej Szkole Ekonomicznej   w Katowicach. Pracował tam jednak zaledwie kilka miesięcy, gdyż w okresie nasilenia czystek stalinowskich został na polecenie Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Katowicach zwolniony   z pracy z powodu burżuazyjnego pochodzenia, którego nota bene nigdy nie ukrywał. W wyniku odwołania się od tej decyzji do ówczesnego Ministerstwa Szkolnictwa Wyższego w listopadzie 1952 roku został skierowany do pracy na tym samym stanowisku do Katedry Ekonomii Politycznej w Wyższej Szkole Ekonomicznej w Krakowie. Odtąd Jego losy związane są głównie z tym miastem i z Akademią Ekonomiczną w Krakowie.

.W dniu 12 czerwca 1961 roku uzyskał stopień doktora nauk ekonomicznych na podstawie pracy „Modele gospodarki socjalistycznej i ich funkcjonowanie”, a w czerwcu 1967 roku – stopień doktora habilitowanego za pracę habilitacyjną pt.: „Możliwości funkcjonowania gospodarki socjalistycznej w świetle międzywojennej dyskusji na Zachodzie”. Nie uzyskał jednakże stanowiska docenta, gdyż za aktywny udział w tzw. wydarzeniach marcowych w 1968 roku został odsunięty przez ówczesne władze uczelni od prowadzenia działalności dydaktycznej oraz otrzymał karę nagany. W wyniku polecenia ówczesnego Ministerstwa Szkolnictwa Wyższego został z dniem 30 września 1969 roku zwolniony z pracy w WSE w Krakowie. Po zwolnieniu przez kilka miesięcy poszukiwał pracy w różnych zawodach. Ostatecznie został zatrudniony jako „młodszy ekonomista” (już jako osoba 49-letnia ze stopniem dr. hab. – sic!) w „Centrostalu” w Krakowie, a w latach 1977-1980 w Kombinacie Opakowań Blaszanych Lekkich. Podejmowane przez Niego kilkakrotnie starania o ponowne przyjęcie do pracy   w uczelni pomimo „gierkowskiej odwilży” nie przyniosły żadnego rezultatu.

Dopiero po 12 latach od zawieszenia w czynnościach zawodowych, a po 11 latach od zwolnienia z pracy przywrócono Mu prawa pracownika nauki.

Pracę podjął więc ponownie w Akademii Ekonomicznej w Krakowie w Instytucie Ekonomii Politycznej początkowo na stanowisku adiunkta (w wieku 60 lat, co był wyrazem dalszego upokarzania Profesora Edwarda Łukawera za Jego działalność opozycyjną w Komitecie Obrony Robotników i prowadzenie wykładów w Towarzystwie Kursów Naukowych tzw. „Latającym Uniwersytecie”). W dniu 1 kwietnia 1981 roku otrzymał stanowisko docenta. Tytuł  i stanowisko profesora otrzymał dopiero 17 września 1987 roku, a więc zaledwie 3 lata przed emeryturą. W latach 1981 – 1982 pełnił funkcję zastępcy dyrektora Instytutu Ekonomii Politycznej. Do osiągnięcia wieku emerytalnego w AE w Krakowie pracował z Zakładzie Analiz Porównawczych Systemów Ekonomicznych. Od 2000 roku do ostatnich dni swojego życia pracował jako profesor zwyczajny w Śląskiej Wyższej szkole Zarządzania im. Gen. Jerzego Ziętka w Katowicach oraz w Małopolskiej Szkole Wyższej w Brzesku.

————–

Prof. Edward Łukawer (1920 – 2007)

GW 2008-05-14

Minęła 40. rocznica tzw. „wypadków marcowych 1968”. Prof. Łukawer już jej nie doczekał. Zmarł w Krakowie 9 listopada 2007 roku w wieku 87 lat.

Prof. Łukawer, w 1968 roku dr hab. adiunkt w Katedrze Ekonomii Politycznej Wyższej Szkoły Ekonomicznej w Krakowie (obecnie Uniwersytetu Ekonomicznego), w wypadkach marcowych brał aktywny udział. Represje pomarcowe dotknęły Go – spośród wszystkich represjonowanych pracowników wyższych uczelni krakowskich – chyba najdotkliwiej.
Już bowiem w dniu 28 marca 1968 roku dr Łukawer został zawieszony w czynnościach służbowych – wraz z natychmiastowym ograniczeniem wynagrodzenia do 50 proc. – przez ówczesnego Rektora Uczelni – w związku z postępowaniem wszczętym na wniosek rzecznika dyscyplinarnego przez Komisję Dyscyplinarną dla pracowników nauki Wyższej Szkoły Ekonomicznej. W akcie oskarżenia, poza „burżuazyjnym” pochodzeniem zarzucono Łukawerowi, że protestował publicznie przeciwko zdjęciu z afisza teatralnego „Dziadów” Mickiewicza, nazywaniu literatów polskich wichrzycielami i traktowaniu studenckich wystąpień marcowych jako przejawów chuligaństwa, oraz że w czasie publicznych spotkań ze studentami wyraził całkowite poparcie dla ich postulatów formułowanych w rezolucjach.
W wyniku prawie rok trwającego postępowania Komisja Dyscyplinarna w dniu 5 marca 1969 uchyliła wniosek rzecznika o dyscyplinarne zwolnienie dra Łukawera z pracy w WSE, udzielając Mu jedynie
nagany oraz pozbawiając Go na 2 lata biernego prawa wyborczego do władz uczelni.   Jednak przed upływem ustawowego terminu uprawomocnienia się wyroku Komisji i terminu ewentualnego odwołania się oskarżonego od jej decyzji, ówczesny Rektor WSE w dniu 27 marca 1969 powołując się jedynie na upoważnienie Ministra Oświaty i Szkolnictwa (o to upoważnienie Rektor zwrócił się sam już w dniu 7 marca), rozwiązał z dr. Łukawerem stosunek służbowy, zwalniając go z pracy w WSE w Krakowie. Tym samym dr Łukawer został pozbawiony pracy i środków utrzymania na całe 12 lat, bowiem na Uczelnię powrócił dopiero w 1980 roku dzięki staraniom uczelnianej „Solidarności”.
Już w październiku 1980 roku Tymczasowy Zarząd NSZZ „Solidarność” w Akademii Ekonomicznej, stając na stanowisku, że drowi Łukawerowi została wyrządzona krzywda moralna, którą w ramach odnowy życia społecznego w PRL i w imię elementarnych zasad sprawiedliwości, należy bezwzględnie naprawić, podjął w dniu 28 października Uchwałę wnioskującą przywrócenie dra hab. Edwarda Łukawera do praw pracownika naukowo-dydaktycznego Akademii Ekonomicznej w Krakowie. Wniosek NSZZ „Solidarność” poparł w listopadzie Zespół Senacki ds. Rozpatrzenia Postulatów Pracowniczych i dr hab. Edward Łukawer pod koniec 1980 roku powrócił na uczelnię w wieku 60 lat na stanowisko adiunkta. W dniu 1 kwietnia 1981 otrzymał stanowisko docenta, a 17 września 1987, a więc na trzy lata przed emeryturą, tytuł i stanowisko profesora.

W okresie owych 12 lat pozostawania poza Uczelnią, na którą kilkakrotnie podejmowane przez Niego próby powrotu nie dały rezultatu, prof. Łukawer ani na chwilę nie zaprzestał pracy naukowej, a nawet dzięki pomocy przyjaciół z Uczelni, prowadził nieformalne prace doktorskie. Można tu dodać, że na wyjazd z Polski – mimo nalegań – nie wyraził zgody. Ta pasja do pracy naukowej i dydaktycznej cechowała Go do ostatnich chwil życia.

—————–

Nadzwyczajne posiedzenie Senatu Wyższej Szkoły Ekonomicznej  w Krakowie 17 marzec 1968 ( z Marzec 1968 w Krakowie w dokumentach- Biblioteka Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego,  Kraków, 2005 )

skanuj0007