Andrzej Werblan – działacz komunistyczny pełniący obowiązki profesora

baner-czlowiek-nauki12

Andrzej Werblan w Wikipedi (ur. 30 października 1924 w Tarnopolu) – polski działacz komunistyczny,historyk, wieloletni członek najwyższych władz PRLwicemarszałek Sejmu,  poseł na Sejm PRL I,IIIIVVVIVII i VIII kadencji.

Od 1943 w Armii Polskiej w ZSRR. Do roku 1948 członek Polskiej Partii Socjalistycznej. Od roku 1948 był członkiem KC PZPR, a w latach 19741980 sekretarzem KC i członkiem Biura Politycznego. W latach 19711982 pełnił funkcję wicemarszałka Sejmu.

Historyk, profesor dr habilitowany i autor licznych prac z najnowszej historii Polski. Od 1974 profesor nauk politycznych Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Był redaktorem naczelnym PZPR-owskiego ideologicznego czasopisma „Nowe Drogi” i dyrektorem Instytutu Podstawowych Problemów Marksizmu-Leninizmu Komitetu Centralnego PZPR. Przez wiele lat był głównym ideologiem partyjnym. W marcu 1968 r. analizował szkodliwy wpływ Żydów na polski ruch komunistyczny.

  • Rewolucja naukowo-techniczna w warunkach socjalizmu praca zbiorowa pod red. Andrzeja Werblana, Warszawa, „Książka i Wiedza”, 1978
  • W tyglu polskich przemian, Warszawa, „Książka i Wiedza”, 1981
  • Władysław Gomułka sekretarz generalny PPR, Warszawa, „Książka i Wiedza”, 1988
  • Stalinizm w Polsce, Warszawa, „Fakt”, 1991

——-

Odwet Salonu 

Gazeta Polska – Waldemar Lysiak

Autorem wymierzonego Łysiakowi kopniaka w „Nowych Drogach”był bonza Andrzej Werblan. Młodszym pokoleniom rodaków dzisiaj ten miesięcznik i to nazwisko nic nie mówią, co pozwoliło obywatelowi–„GW”–Czuchnowskiemu zbagatelizować (a właściwie wykpić) sprawę. Tymczasem „Nowe Drogi” były doktrynalnym organem Komitetu Centralnego PZPR, „pismem świętym” reżimu, zaś Andrzej Werblan był (z ramienia sprawującej totalitarną władzę partii komunistycznej) sui generis carem od ideologii (doktryny), kultury i medialnego pseudorynku. Obywatelu–„GW”–Czuchnowski — czy może pan wskazać drugiego (poza Łysiakiem) pisarza lub publicystę, wobec którego sam główny ideolog PZPR–u, sekretarz KC, wszechmocny towarzysz Andrzej Werblan, wysunął w „Nowych Drogach” sugestię, że nie trzeba przeznaczać papieru na jego książki?… Miałby pan duży kłopot ze wskazaniem (tego rodzaju sprawy załatwiano na trochę niższym szczeblu), ale nie ma pan żadnych kłopotów z robieniem sobie „jaj”, bo tak kazał panu Michnik?

——

Spór o PRL w Trzeciej Rzeczpospolitej , Stopniowanie zniewolenia, ANDRZEJ FRISZKE 

Tygodnik Powszechny

Interesującą propozycję ujęcia problemu zależności od ZSRR sformułował Andrzej Werblan, historyk przez wiele lat należący do najwyższych władz PZPR. Jego zdaniem od klasycznego protektoratu różniły PRL głównie trzy okoliczności. Po pierwsze, ZSRR ubezwłasnowolnił Polskę nie tylko w sferze obronności i polityki zagranicznej, ale narzucił wzorowany na własnym system społeczny i polityczny. Po drugie, zakres zależności z biegiem czasu bardzo się zmieniał. I po trzecie, charakter zależności był skryty, niesformalizowany, zakulisowy, podczas gdy formalne układy międzypaństwowe nie przewidywały żadnego ograniczenia suwerenności. 
Na podstawie tych stwierdzeń Werblan wyróżnia kilka faz w stosunkach polsko-sowieckich po wojnie: lipiec 1944 – maj 1945, czyli okres faktycznej okupacji Polski przez sowieckich komendantów, pod osłoną których formowano nową administrację; czerwiec 1945 – lato 1948, kiedy ZSRR wspierał polskich komunistów w walce z przeciwnikami, ale pozostawiał im duży zakres samodzielności; lato 1948 – październik 1956 jako okres narzuconej pełnej uniformizacji wzorowanej na modelu sowieckim; październik 1956 – grudzień 1970, czyli okres względnej niezależności (czemu jednak towarzyszyła, podobnie jak w innych okresach, bezdyskusyjna obecność w strukturach wojskowych bloku i popieranie polityki zagranicznej ZSRR); grudzień 1970 – sierpień 1980, czyli okres demonstrowanej lojalności (m.in. wspomniana już sprawa konstytucji) przy poszerzaniu kontaktów z Zachodem; sierpień 1980 – grudzień 1981, kiedy „polityczna i gospodarcza presja, jaką ZSRR wywierał (…) nie miała precedensów w okresach poprzednich [od 1956 r.]”; w okresie stanu wojennego ta presja złagodniała jedynie częściowo, zależność pogłębiała też izolacja PRL na arenie międzynarodowej, rosły jednak wewnętrzne odmienności od sowieckiego modelu ustrojowego. „Ostatecznie jednak – pisze Werblan w tekście „Polska w strefie dominacji radzieckiej” – o wybiciu się na suwerenność przesądziło wycofanie się ekipy Gorbaczowa z »imperium zewnętrznego«, utrwalone następnie przez rozpad ZSRR”.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: